Tarkus
Welcome back my friends to the show that never ends.... Hier regelmatig recensies van rock, metal en progressieve cd's en concerten, af en toe een vleugje geschiedenis, een snedige opmerking over de 'gang van zaken' en impressies van mooie dingen! En ja, Tarkus heeft een goed hart maar een slecht karakter...
Archief
Voor meer foto's, KLIK HIERONDER
Reacties
Muzikale links
Wat houdt mij nog bezig?
Ga ook eens kijken bij...
Mailbox

Contact

Who the Hell is Tarkus?
Een gezonde oudere jongere, geboren in de mid '60, onafhankelijk, werkt bij de bekendste merknaam ter wereld. Is veggie, niet roker en matig party-drinker. Houdt van muziek, veelal Classic Rock, Metal en Prog. Wordt geboeid door geschiedenis, goede films, fotograferen, luchtvaart, militaria, humor en zijn petekind. Geeft graag zijn ongezouten mening over de dingen die gebeuren. Hij weet wat strijken en huishouden is, is proper op zijn eigen en spreekt doorgaans met twee woorden. Gaat graag naar concerten, film, feestjes. Zou graag meer op reis gaan, orde in zijn chaos brengen en vooral gezond blijven. Is het alleen zijn goed gewend, maar kijkt toch uit naar een iemand(vr.18+) om zijn leven meer kleur te geven.
83849
Copyright

08-02-2010

An (un)pleasant Shade of Grey

the road edit

Ik weet niet wat u er van denkt maar voor mij heeft de winter lang genoeg geduurd. Telkens ik buitenkom is het grijs. Is het koud en/of nat. Nu ben ik niet vies van een stukje onbehouwen weer; ik vind een stevig onweer of een stevige sneeuwbui best wat hebben. Doch: het mag gaan ophouden.

Het weekend was me ook al veel te grijs. Niets memorabel, niets constructiefs, kortom: een weekend om onder de tapijt te vegen en snel te vergeten.

Komt daar nog bij dat ik een meer dan vervelende film ben gaan kijken in de bioscoop. Om in dezelfde trend verder te gaan: 'The Road', een post-apocalyptische euh...roadmovie dus. Te mijden. Of je moest juist kicken op een grijze deprimerende en tegelijk slaapverwekkende film. De sfeer en de setting van de film is best wel aangrijpend, maar daar blijft het dan ook bij. Bijna twee uur hoesten, braken, vallen en opstaan en heel wat melig gekeuvel tussen de twee hoofdpersonnages zijn uw deel. Het onnozele en voorspelbare einde maken het al niet beter.

Nu was het waarschijnlijk wel de bedoeling om een zo troosteloos, hopeloos en uitzichtloze wereld te creëren, en daar zijn ze in geslaagd. Maar geef me als film dan maar liever 'Mad Max', heb je je toch nog een beetje geamuseerd!

Het is niet de eerste keer dat het beste deel van het weekend op maandagmorgen viel...


Delen
08-02-2010, 08:44:30 Tarkus
Actualiteit
comment Reacties (0)
z z

Pokketeringtyphus nog aan toe!

language smallWie deze blog op de voet (of is het de letter) volgt, is het zeker niet ontgaan dat Tarkus reeds enkele jaren poogt de gevel van zijn monumentale woning toonbaar te maken. Renovatie heet dat dus.

Maar dat is buiten de zogenaamde vakmannen gerekend. Er is een gezegde dat zegt: 'je wordt niet bedrogen, je bedriegt jezelf'. Dit heeft een kern van waarheid. Maar toch!

Je kan je kind maar beter opleiden tot drugdealer of pooier. Alles is beter dan aannemer, garagist of beleggingsadviseur, om er maar een paar te noemen. Even recapituleren.

De eerste aannemer is nooit opgedaagd. 'T Is te zeggen: veel praatjes maar vooral nog meer 'ben ziek', 'heb mijn materiaal niet', 'komt in orde', 'heb spierverrekking' etc, kwam het niet. Op naar de volgende.

Volledig foute boel. Knoeiwerk. Deze begon in putje winter, op een moment dat geen enkele aannemer begint. In weer en wind, afstevenend op totale chaos.

Na een goed half jaar op en af, ja's, nog meer nee's, veel ziekten en andere prioriteiten maakt hij er zich snel vanaf door een absoluut schabouwelijk resultaat achter te laten. Factuur zit twee dagen later in bus. Uiteraard is deze nog steeds geklasseerd. Tot nader order horizontaal.

Dan draait de man bij en erkent zijn geknoei. Hij steekt het op de toeleveraar van de producten en weet zo weer een half jaar te winnen. Informatie? Nope. Contact? Nope.

Sinds oktober 2009 heb ik geen contact meer gehad met deze afzetter. Temeer: hij schijnt te zijn verhuisd zonder mij te informeren. Telefoonnummers zijn niet meer actief, fax wordt gestuurd en straal genegeerd, brief en aangetekend schrijven leveren niets op. Mails idem dito. If I had a rocket launcher....

Ondertussen is contractor nummer drie (voor ramen en deuren) gecontacteerd en dit lijkt tot op heden goed te gaan. De gevel is echter nog steeds een staaltje van knoeiwerk.

Eerstdaags wordt ook daarvoor een (derde) aannemer voor gecontacteerd die het hopelijk voor mekaar krijgt. Mijn gevel verdient de beste zorgen en hopelijk kan dit in 2010 afgerond worden.

Het is mijn morele plicht om hierbij speciaal te vermelden - met dank voor het aangedane leed, wantrouwen, contractbreuk, oplichterij, leugens en diefstal: Tom Hermans en Rudi Dits van Verdibouw (ooit te Herenthout, nu Laakdal, volgens mijn bronnen). U kan beter gewaarschuwd zijn. En zij ook.

Wordt het ooit lente?

 


Delen
08-02-2010, 08:41:17 Tarkus
aannemer   Verdibouw   Actualiteit
comment Reacties (0)
z z

29-01-2010

Quiz? Ik dacht het niet!

Dat hebben we dan ook weer al gehad!

Het onderhoudende programma 'De Slimste mens ter wereld' heeft zijn zoveelste seizoen gehad en het is weer even goed geweest. Genoeg flauwe berekende grappen, genoeg geprogrammeerde vragen, genoeg geënsceneerde situaties, genoeg profilering en slimdoenerij.

DSMW is een grap, het is geen quiz. Het is puur entertainment en leuk om thuis mee te spelen maar het is zeker geen quiz in de enge zin van het woord. 'Blokken' is veel oprechter, eerlijker, directer en correcter dan àlles wat er in DSMW gebeurt. Ze hebben ook een échte quizmaster én jury die indien nodig correct haar werk doet. Bij Van Looy gebeurt er heel wat om je vragen bij te stellen.

Ik heb heus geen file om alle 'goofs' en flaters bij te houden. De bijzonder veel foute montages en manipulaties zijn niet bij te houden. De zogenaamde quizmaster, een toch vrij aimabel man die vlot en sympathiek in beeld weet te komen, is de naam quizmaster helemaal niet waardig. Hij zou het wel kùnnen maar doet het niet.

Ten eerste is het helemaal geen eerlijke quiz. Waar krijgt elke kandidaat immers andere vragen? Op een staatsexamen? Op een toelatingsproef voor de KGB? Bij De Post? Ik weet het niet, maar het Centrum voor Gelijke Kansen heeft hier wel een kluif aan moet ik zeggen. En die zijn dan ook al niet koosjer, laat staan objectief. Als je als filmliefhebber tien acteurs voor je neus krijgt of tien wielerploegleiders, het zal wel even schrikken zijn zeker?

Tien verschillende groenten herkennen en benamen of tien voetballers bij naam en toenaam. Klein verschil, maar toch relevant voor de uitkomst dacht ik zo. Dhr. Van Looy Erik, de man die eigenlijk onfeilbaar de teugels moet hanteren, slaat de bal ook bijzonder veel mis. Of ligt het aan het team dat de vragen voorbereid?

Voor de vuist weg: zo sprak hij bij een herkenningsronde van parfums 'Aqua de Giò' volledig foutief uit. De nadruk ligt op de 'o' en niet op de 'i'. Voor Erik was er op een bepaald moment sprake van een 'Austin Martin' - moet zijn 'Aston' Martin. Dubbel gecheckt wegens opgenomen. Bij een fotoronde waarbij nazibonzen dienden benaamd te worden, verklaarde hij nadien dat de foto van Eichman (nuja, nazibons is een beetje teveel eer dacht ik zo) getrokken was op het Proces van Neurenberg. You wish. Eichman heeft daar nooit gezeten.

In de laatste o.a. een cartoon die de roman 'Of Mice and Men' voorstelde (getekend waren twee mensen en twee muizen), sprak hij over vier muizen in mensenkledij. Enzovoort.

Lijken kleine foutjes maar de kandidaten worden dus wél afgerekend op die zaken - als het past - als het uitkomt, want soms is een half woord al voldoende, soms is een foutief accent voldoende om te buizen in de respectieve ronde. Als kijker kan je dat dan wel pikken, maar als kandidaat hoef je dat niet. Of het moet al zijn uitgemaakt wie waar en wanneer gaat winnen.

De eindronde, waarbij de twee overblijvers tegenover elkaar zitten is al helemaal niet ok. Van Looy kan zeer goed inschatten wie wat weet en kan zo bij een cruciaal moment zonder probleem de kansen van iemand mede bepalen.

Ik stel me ook vragen bij de inzet van sommige kandidaten. Zo herinner ik me van de laatste week o.a. Peter Vandermeersch die absoluut faalde in de fotorondes met de musicals en de romans. Zelf geen liefhebber van beider genres, wist ik er - ok, vanuit mijn luie zetel - telkens acht van de tien spontaan te benoemen. Onze kandidaat, van wie ik toch verwacht(te) dat deze meer cultuurkennis zou hebben dan ik, scoorde amper twee per ronde en wist dan zogezegd nog niet wat de link was. Het woord 'onverantwoord' kan ik hier wel ergens gebruiken, maar doe het lekker niet. Ligt het dan écht aan de povere monitor waar menig kandidaat voor door de knieën moet (wat ik eerlijk gezegd meer dan gênant vind) of spelen ze geveinsde domheid? Ik gok op een combinatie van beider factoren.

De laatste drie overblijvende kandidaten waren wel sterk op zich, los van het script. Linda De Win kreeg ook weer pas een punt toen ze voor de tweede keer vermeldde dat het respectieve filmpje handelde over de 20 jarige herdenking van de Val van de Muur. Ze kon haar protest nog net inslikken, hierbij een heksenjacht de kop indrukkend.

En laat ik gelijk duidelijk zijn: Linda is een schatje dat best andere dingen te doen heeft dan zich te kakken te laten zetten door de (internet)media. Linda dacht dat ze in een ernstige quiz terecht was gekomen. Toen bleek dat dit niet het geval was, heeft ze gekozen om het hoofd koel te houden. Dit heeft haar dan de overwinning opgeleverd, wat ik ze zeker gun. De kandidaten zouden in een échte quiz zeker elkaar waard blijken te zijn, maar er kan er maar één winnen. En ik ben blij dat het Linda was.

Punt.

LDW


Delen
29-01-2010, 10:46:05 Tarkus
De slimste mens ter wereld   Erik Van Looy   Linda De Win   Actualiteit
comment Reacties (2)
z z

20-01-2010

Epica & Krypteria, Trix, 17/01/10

gig banner 1


Neen, neen, neen. Ik moet ze niet.

Ik moet ze niet en ik sta soms op het punt ze te verachten. Ik kan ze nog verdragen als ik ze op hun eigen terrein in hun aftandse en vervallen eigenste Bokrijk de weg vraag of op een of andere manier - onvrijwillig uiteraard - toch verplicht ben ze aan te spreken. Dan komen ze nog aardig en zelfs joviaal over.

Hun opgroeiende worpen manifesteren zich echter anders. Als een bende verongelijkte balkannegers grijpen zij met onvermoeibare arrogantie wat hen zo lang ontzegd is geweest, namelijk entertainment. Met hun lijfgeur die het midden houdt tussen oud okselzweet en het ontbindende kadaver van een 'sanglier', met een toets van een meute natte jachthonden, weten zij zich steeds meer en meer te manifesteren op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. In mijn nabijheid bijvoorbeeld.

Natuurlijk gun ik ze wel het zonlicht, daar heb ik vooralsnog geen controle over. En een stukje niet al te vruchtbare grond om te bewerken. Ik gun ze ook hun maffiose leiders en danteske industrieën, maar uit Vlaamse concertzalen moeten ze wegblijven.

To-taal verschillend van de joviale Nederlanders, die teveel en ten onrechte deze eigenschappen worden aangeschreven. Omgeven zijn door een bende noorderburen is altijd gezellig, want zo willen ze het zelf ook. Biertje in de hand, 'rielékst' naar een bandje kijken, niet teveel gedoe, leuk. To know them is to love them.

WALEN daarentegen houden zich op als een horde minderbedeelden. Zij kijken meewarrig en onschuldig om zich heen en houden zich van 'den onnozele' en eens het licht uitgaat voor de show, wringen zij zich met hun ongewassen en gedateerde kapsels naar voren. Met de wilde blik van een gedrogeerde Albaniër. En dan spreken we nog niet over de klanken van hun zogenaamde krotte Engels.

Zij zijn er ook altijd voor ik zelf arriveer. Moet wel. Met hun hondenkarren of derdehands Peugeots dienen zij tijdig uit hun holen te vertrekken. De schok moet groot zijn als zij nadien terug in de gore vertrekken van hun logies terugkeren. Maar dit volledig ter zijde.

Om het concertjaar in te zetten zonder al te veel moeite te moeten doen, zakte Tarkus & co zondagavond af naar Hof Ter Lo, ofte, Muziekcentrum TRIX. What's in a name?

Het op de avond zelve nog niet uitverkochte concert van EPICA beloofde weinig verrassingen op zich, maar de aanwezigheid van support act KRYPTERIA trok me volledig over de lijn. Na beide bands recentelijk in grote doen op het Female Voices Fest te hebben gezien, kon er weinig misgaan. De recentste cd van Epica is ondertussen verteerd en de hapklare songs van de andere band hoeven niet veel voorbereiding.

Als KRYPTERIA aanvangt is de zaal nagenoeg volledig vol. Zij brengen een haast identieke set dan voorheen, wat niet stoort, want zangeres Ji-In Cho is op zich al aardig om naar te kijken en haar vocale bijdragen zijn ver boven niveau. Waarmee ik wil zeggen dat haar bijdrage perfect is, niet dat ze een fantastische stem heeft. Soms klinkt ze een beetje kinderlijk, maar ergens schuilt er een ferme rockstem in het kleine mensje. Ze zingt feilloos de vlotte songs en de band doet wat ze moet doen.

Erg energiek en bijzonder enthousiast. Dat valt niet te ontkennen. Er word erg veel gebracht van 'Bloodangel's Cry' en enkele songs van de nieuwe 'Last Kiss'. Als opener was dit bijzonder leuk, ik neurie soms zelfs hun songs, en dat is niet iedere band gegeven.


100117 Krypteria 015

100117 Krypteria 045

100117 Krypteria 088

100117 Krypteria 084


 

EPICA dient zich natuurlijk helemaal niet meer te bewijzen. Toch moet het steeds weer een uitdaging zijn om het bereikte niveau te blijven handhaven. De band staat nu op haar hoogste punt, zowel qua creativiteit als populariteit en dan heb ik soms angst dat een zoveelste optreden wel een erg routineus zou kunnen worden. Hoe fout kon ik zijn?

Toch een enkele bedenking na het derde of vierde nummer. Simone leek me helemaal niet echt in optima forma. Op een onbewaakt moment dacht ik zelfs dat ze het niet ging uitzingen. Ze haalde niet alle noten en keek zelf soms erg twijfelachtig naar de andere bandleden. Maar gelukkig wist ze zich te herpakken waardoor nog voor het midden van de set met het epische 'Kingdom Of Heaven', er helemaal niets meer aan het handje leek. Gelukkig maar, want een song als 'Tides Of Time', toch een echt hoogtepunt, kwam erg aangrijpend over. Vooral, en ja, ik lieg niet, omdat ze zichtbaar moest werken om het perfect te brengen. Wat ze uiteindelijk ook echt deed. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee; dit getuigt van inzet, inleving en vooral: echtheid. De troela's die als huppelend elke noot feilloos zingen, daar stel ik me wèl vragen bij. Simone mag dan soms wat koud en afstandig overkomen, zij bracht Epica naar waar ze nu staan! Mijn gedacht!

Epica speelde bijna twee uur lang; deed een greep uit alle albums en wist de zaal te laten bewegen en uit haar hand eten. Natuurlijk heeft een zaal als TRIX ook zijn nadelen, maar ik vermoed dat ze al in kleinere zaaltjes hebben gespeeld. Geen pyro's dus, maar wel een redelijke lichtshow.

Haast alle bekende songs kwamen aan bod zoals de single uit hun recentste cd, 'Unleashed'. Verder o.a. 'Cry For The Moon', 'Sensorium', 'Consign to Oblivion', 'The Divine Conspiracy' en zelfs 'Quietus'. Tijdens 'Seif al din' kreeg de band visuele versterking van een exotische danseres. Enige song die ik miste was 'The Phantom Agony'.

Simone was op deze dag jarig (ze werd 25), maar koos er voor om dit met ons samen te vieren, al heb ik er maar het raden naar wat er zich nadien afspeelde. (Jägermeister, iemand?)

Wie deze band de laatste jaren niet aan het werk heeft gezien, moet daar wel eens werk van maken, want zij zijn niet voor niets Nederland's grootste metalband. Zelf ben ik nu wel een beetje Epica-moe. Moet je maar alleen gaan! Op 26 januari beginnen zij aan een zeer uitgebreide Amerikaanse en Canadese tour. 'Tis maar, als je in de buurt moest zijn...


100117 Epica 114

100117 Epica 132

 

100117 Epica 136

100117 Epica 139

100117 Epica 189 G23

100117 Epica 202

100117 Epica 275
 

En de Walen die ik beroepshalve tegenkom zijn nochtans zeer vriendelijk. Omdat ze weten dat ze dan sneller voortgeholpen worden. Of om sneller van mij vanaf te zijn, dat kan ook.

 


Delen
20-01-2010, 09:09:52 Tarkus
Epica   krypteria   Trix   Muziek
comment Reacties (1)
z z

17-01-2010

The last drop...?

....maar ik ben nog snel!

drop small 1DROP SMALL 2DROP SMALL 3


Delen
17-01-2010, 14:36:18 Tarkus
Actualiteit
comment Reacties (0)
z z

11-01-2010

And in the winter...

3 029

 

 

3 024

 

 

 

3 044

 

 

 

3 065

 

 

 

3 063

 

 

 

 

 

 

 


Delen
11-01-2010, 11:38:55 Tarkus
Actualiteit
comment Reacties (1)
z z
previousVorige pagina homepage
Home


Now playing on MySpace: 'Still Unbroken' van LYNYRD SKYNYRD. noot: op de middelste toets van de player kan je de eerder geprogrammeerde nummers terug horen! COOL! KLIK HIERONDER!
sad & sunny
'on a sad sunny day -- ARCTIC PLATEAU -- De titel laat het al vermoeden: dit is geen opwindend (rock)plaatje. Maar dat hoeft ook niet. Arctic Plateau is de eenmansband van Gianluca Divirgilio. Voor de opnames werd wel beroep gedaan op een ritmesectie. De muziek op deze cd heeft iets van muzak, is licht bezwerend, zwoel, maar door het een beetje teveel van hetzelfde soms irriterend. En toch gaat er iets van uit waardoor je het niet echt beu word. Onverwachte climaxen, of net het ontbreken ervan houden het spannend. 70 minuten is dan ook lang om de spanning er in te houden als er geen echte solo's of hoogtepunten in de muziek voorkomen. Het gitaargeluid (een soort psychedelische balalaïka met veel tremolo) smeekt soms om afwisseling, maar de artiest houdt hier in vol, dus je zit ermee opgescheept. Ik weet ook nog niet goed wanneer dit echt tot zijn recht komt, wanneer je er naar moet luisteren of juist gewoon ondergaan. Denk aan Anathema op zijn meest zweverige songs, melancholisch, nostalgisch, bevreemdend, desoriënterend... 7/10
Out of the blue!
'Focal Point' -- PAUL CUSICK -- Het is nu echt wel duidelijk: 2009 is in tegenstelling tot 2008 een bijzonder sterk muzikaal jaar. En de grootste verrassing zit blijkbaar in de staart. Net nu er voor dit jaar geen bijzondere cd's meer te verwachten zijn, werd mij deze 'Focal Point' doorgeschoven. Blijkbaar vanuit het niets komt ene Paul Cusick af met een absoluut fantastische cd. Deze man was reeds gitarist in enkele (zelfs voor ons) obscure bands. De progrock die de brave man hier voorschotelt is absoluut van niveau. Origineel kan je het niet echt noemen, individuele invloeden van Steven Wilson, David Gilmour, Roger Waters en sommige anderen ligt er dik bovenop maar hij komt er zeker goed mee weg. Temeer dat Cusick op de drumpartijen na alles zelf heeft ingespeeld. Alle (klassieke) ingrediënten vinden we terug op deze cd: soundscapes, lyrische gitaren, omfloerste stem, tot meer industriële invloeden, en, wat men toch graag doet en steeds zijn effect niet mist: spoken word via antwoordapparaten en reële audiofragmenten. Zeer emotionele nummers als 'Hello' en 'Hold On' grijpen direct naar de keel en het sterk naar Porcupine Tree neigende 'Big Cars' is soms even slikken. Het is niet echt een gemakkelijke cd maar wie een beetje thuis is in moderne prog geraakt hier zeker aan verslaafd. 8,5/10
Scarred
'Dark Matter Dimensions' -- SCAR SYMMETRY -- Deze Zweedse melodieuze death metalbandband bevindt zich in de uiterste regionen van mijn metal-periferie. Dit wil zeggen dat ik mij daar ook nog zeer comfortabel voel. Dit is de vierde cd van dit Zweedse combo en het is weeral een klepper. Moet gelijk gezegd: niet dat de band hiermee zijn twee indrukwekkende voorgangers van de troon stoot, neen, zover is het niet gekomen. Misschien kunnen ze hiermee wel niet tippen aan 'Holographic Universe' of 'Pitch Black Progress'. Toen ik de band op GMM zag vond ik het wel vet klinken, net als de cd's, maar hier vind ik de cleane vocals wat mager klinken. Na het vertrek van hun vorige zanger wordt de zang gedeeld door twee zangers. Dit doen zij geweldig, al wordt het niveau van voorheen niet gehaald, wat meer zegt over ex-vocalist Christian Alvestam.. Gelukkig gaat het er instrumentaal weerom erg fel aan toe. Dankzij de geweldige gitaartandem blijven nummers als 'Frequencyshifter' of opener 'Iconoclast' onmiddellijk herkenbaar. Felle breaks en moordende riffs wisselen af met soms wel heel erg melodieuze refreinen. Ik weet dat er die-hards zijn die deze cd haast verketteren omdat Alvestam er niet meer bijzit, maar dat is enkel show; dit vierde werkstuk is bijna even sterk als hun voorgaande werk en ondanks dat de cd nergens echt verrast blijft hij boeien. En een extra half punt voor het cover-artwork welk de muziek perfect weergeeft! 8,5/10
Kansas: Hold On!!
'There's Know Place Like Home' DVD/CD -- KANSAS Tussen al het geweld dat op ons, rockliefhebbers, wordt losgelaten, is het soms even ademhalen al seen senior band nog eens iets van zich laat horen. En als dit één van je absolute all-time favoriete bands is, neemt de vreugde haast extatische vormen aan. Kansas bestaat (ruim) 35 jaar en trok daarvoor naar hun hometown Topeka om daar met een orkest en enkele gasten een waanzinnig boeiende show te geven. Deze cd/dvd (ook apart verkrijgbaar) is daar getuige van. Met 19 songs uit zowat elke periode en bezetting geven zij hier een excellente bloemlezing van waar Kansas voor staat. De 2cd is op zich al fantastisch maar het is de dvd die de absolute klapper is. Heerlijk om de soms norse ogende Steve Walsh (zang/toetsen) zich fysiek zine inzetten om de hoge noten te halen, wat hij overigens perfect doet. De op het eerste zicht beetje kleurloze bandleden worden zodanig in beeld genomen waardoor je als het ware echt betrokken geraakt bij het uitvoeren van deze muziek. De vocale wisselwerking tussen Walsh en Billy Greer (bas) levert nog steeds kippenvel op ('Miracles out of Nowhere') terwijl David Ragsdale (viool, gitaar) voor de 'icing on the cake' zorgt met zijn vioolspel. Als gasten krijgen we ex-lid Steve Morse (nu Deep Purple) voor een al te korte interventie, en stichter/gitarist Kerry Livgren over de vloer. De man ziet er ondertussen wel wat bizar uit, maar weet toch enkele imponerende gitaarsolo's neer te zetten. De dvd staat vol memorabele momenten. Zo is er de staande ovatie na 'Song For America', welke toch een epic van formaat is. Zo is Kansas op zijn best; ver van de lichtere hitgevoelige maar niet mindere songs. De complexiteit en vakmanschap wordt ruim geëtaleerd en het is een feest om deze nummers met een gemak te zien uitvoeren. Verder is het uiteraard genieten van o.a. 'Hold On', 'Cheyenne Anthem', 'Dust in the Wind' en een stevige uitvoering van 'Icarus II'. Enige opmerking aan het hele opzet is: waarom is origineel violist/zanger Robby Steinhardt niet aanwezig? Hij is volgens mij de kleurrijkste figuur uit de rijke geschiedenis van de band. Niettemin: 9,5/10
Doom Doom Doom
'Death Magic Doom' -- CANDLEMASS -- Je kan niet altijd alles tegelijk willen. Of beter: in huis halen. Op een platen/cd beurs kan je gemakkelijk recente cd's aanschaffen voor een prikje. Ik had hierbij nog het geluk dat deze cd uit 2009 niet alleen de Ltd Edition was, maar ook nog eens in de originele verpakking. Neu! Dit geheel terzijde. Candlemass is een unieke band. Zij klinken alsof Black Sabbath's 'Vol.4' pas uit is en doen dit al ruim 20 jaar. Dit is de tweede (van de tien) cd's die met zanger Robert Lowe gemaakt is. Lowe's stem is meer dan ok, ik mis Marcolin's geluid nauwelijks, maar live mist de man wat presence. Op deze schijf weerom kommer en kwel! Dit klinkt doomiër dan Doom 'Doomy' Doom & the Doomers op hun elpee 'Doom'. Kortom: loodzwaar, soms tergend traag, dan weer beukend tegen hoge snelheid zoals het openingsnummer 'If I ever die'. Ondanks de zeer heavy productie is het haalbaar om deze schijf in één ruk door te werken, er is immers variatie genoeg, weliswaar op het zelfde thema. Misschien goed dat ik deze nu pas aanschaf, het is er het seizoen voor! 8/10
Epica designs your Universe!
'Design Your Universe' -- EPICA -- Ik denk dat mijn voorlopige jaarlijstje de laatste maand aardig overhoop gegooid wordt, en niet in het minst door deze 4e cd van Nederlands grootste metalband. Wie zich afvroeg of de band na 'The Divine Conspiracy' nog beter kon, heeft hier het bewijs. Epica brengt wel niet echt iets nieuw met deze cd maar de weten al hun sterke punten extra te profileren. De productie is duidelijk weer met rasse schreden vooruitgegaan en qua muzikale input krijgen we meer gitaren, meer solo's, meer orkestratie, brutalere grunts en Simone Simons verpletterd de luisteraar met haar epische zang. Hoogtepunten zijn ongetwijfeld 'Resign to Surrender', 'Kingdom of Heaven' en 'Tides Of Time', welke ze ook reeds op het MFVF brachten en mij met verstomming sloegen. . Is deze cd dan weer zoveel beter dan zijn voorganger? Dat durf ik (nog) niet direct stellen. Epica bevestigt hiermede zeker zijn status en er valt nagenoeg niets aan op te merken. Er staan ongetwijfeld memorabele stukken muziek op, maar zijn echte geheimen zal ook deze pas na enkele maanden of jaren prijsgeven. Epica wordt soms al te snel 'gothic' genoemd, maar dat zijn ze niet (nooit geweest). Wat zij wel verdienen is dat we nu eigenlijk van echte 'Epica-metal' kunnen spreken. Ik vermoed dat zij op dit niveau nog wel even meekunnen maar ik denk dat ik met deze uitgave écht nog wel even zoet ga zijn... Met deze 79 minuten absolute klassemuziek als deze ben je trouwens wel even bezig. 9/10
To remain pessimistic found, in this hour of distress
'Faith divides us - Death unites us' -- PARADISE LOST -- is een van die bands die zelden onopgemerkt hun producten op de mens loslaten. Na hun dipje waarbij ze zich als een hardere versie van Depeche Mode profileerden, zijn ze langzaam maar zeer zeker aan een remonte bezig. 'In Requiem' was daar duidelijk het bewijs van en de live cd 'The Anatomy of Melancholy' kon het bevestigen: Deze band slaat hard terug. Het heeft bijna een week geduurd alvorens ik 'Faith divides us...' nog maar durfde in de lade schuiven. Na een eerste beluistering heeft het weer enkele dagen geduurd. Zoveel impact heeft deze op mij gemaakt. De cd straalt zoveel depressiviteit uit en het artwork is zo macaber (doch stijlvol) dat het telkens weer een Opdracht is om hem te beluisteren. Maar wat we te horen krijgen is absoluut klasse. De songs zijn van een enorm hoog niveau en alle PL-ingredienten zijn vertegenwoordigd. Buiten zeer sterke melodieën, meeslepende, tragische gitaar partijen en een weer galloze productie, is het vooral de stem van Nick Holmes die meer gevarieerd klinkt dan op het oudere werk. Deze evolutie verwelkom ik ten zeerste. Ook de songs op zich klinken gevarieerder en vervelen nooit, wat in het verleden soms als eens het geval was. Meer accenten in de riffs en een warm, natuurlijke drumgeluid geven er hier en daar soms een progressief accentje aan. Maar ondanks deze positieve evolutie blijft het op en top Paradise Lost, dus echt happy wordt je er niet van. 8,5/10
The Incident!
'The Incident' -- POCUPINE TREE -- Alsof de man nog niet genoeg rond zijn oren heeft, brengt Steven Wilson met zijn 'moederband' even deze 1,5 cd uit. Normaliter zou ik bijna in extase moeten zijn van deze boreling, maar dat is nu nog niet het geval. Niet dat ik niet enthousiast ben over deze cd, maar deze zal iets meer tijd nodig hebben om te rijpen en al zijn facetten bloot te geven. Cd 1 bevat een enkel epos, ingedeeld in verschillende delen, cd 2 brengt nog 4 kortere songs aan. Om gelijk toch een eerste indruk te geven: cd 1 is een uitdaging, cd 2 eerder minder spannend, bestudeerd, maar zeker geen minderwaardige aanvulling. Dat zeg ik nu, maar dat kan nog veranderen. Toch is het 'The Incident' waarmee Wilson & co weerom de grenzen van Porcupine Tree weet te verleggen, als die er ooit waren. Ik hoor duidelijk invloeden, geluiden en ritmes die ik op zijn solo-cd 'Insurgentes' al hoorde de kop opsteken. Nieuwe soundscapes, drone-like intervallen, bevreemdende ambient. Maar (gelukkig) ook zijn herkenbare gitaarspel en de typische vocals. Maar dit is een band en klinkt ook zo. Zo weet drummer Gavin Harrison weer te imponeren en zijn de baslijnen een ware uitdaging. Het is even schrikken als cd 1 van start gaat, maar eens de herkenbare geluiden de kop opsteken is het een waanzinnige rit met 'Time Flies' (hey, pikkie van Floyd's 'Animals') als absoluut hoogtepunt. De tijd zal uitwijzen of het hier om een absoluut meesterwerk gaat of een zoveelste sterke cd op rij. Wilson is ongetwijfeld een van de grootste en meest grensverleggende muzikale talenten. Wilson is zowel de Stravinsky, de Stockhausen als de Wagner van deze tijd. Steeds verrassend, schokkerend en imponerend. 8/10
Wo-Yeeee-haaaaw
'God & Guns' -- LYNYRD SKYNYRD -- Met zo een cd-titel trek je natuurlijk de aandacht van zowel vriend als vijand. Ik beschouw me als een vriend. Zeker na het beluisteren van deze geweldige plaat. De meest legendarische van alle Southern rockbands laat hiermee horen dat ze best nog reden van bestaan hebben door deze cd die bol staat van de statements. Lekker incorrecte teksten die ijveren voor het behoud van hun 'Southern Ways'. Religie en wapenbezit zijn daar essentiële pijlers van en zoals zij het stellen is dat het wat Amerika groot heeft gemaakt. Volledig mee akkoord, maar of dat nu nog allemaal relevant is, betwijfel ik. Hoe dan ook; met zeer afwisselende songs, waaronder sterke opener 'Still Unbroken', de prachtige ballade 'Unwrite that Song' en het emotionele 'That ain't my America' staat deze als een huis. 'Skynyrd Nation' is een doorslagje van 'Sweet Home' maar is sterk genoeg om alleen verder te kunnen. Het titelnummer is natuurlijk een statement van formaat. Deze band heeft nog nooit zo vet en hard geklonken dankzij een ruige productie. Typische kenmerken blijven het stemgeluid van Johnny Van Zandt en de slide gitaar van Gary Rossington. Ook Rick Medlock (ex-Blackfoot) zit nog mee op de boot. Misschien hebben we hier meer aan gezond verstand dan aan G&G, maar hier hébben we noch G., noch G. Het gevolg is wanorde, wantrouwen en chaos. Ik steun de roep van Skynyrd omdat zij nu eenmaal dat recht hebben. Same difference! En een fantastische cd! (2cd Ltd Ed.) 8,5/10
Redemption IV
'Snowfall On Judgement Day' - REDEMPTION -- Redemption is een progressieve metalband rond Nick Van Dyck (git), zanger Ray Alder (Fates Warning) en Bernie Versailles (git.,Agent Steel). Dit is hun vierde studiowerk en hier moet je echt even voor gaan zitten. Ruim 70' minuten krijg je progmetal van de bovenste plank. Waar Dream Theater zich wentelt in lange instrumentale passages waar de spanning soms ver zoek is, zit bij deze band alles wel wat strakker om het vel. Gesneden gitaarpartijen aangevuld met heerlijke toetsenpartijen en natuurlijk de unieke zang van Ray Alder. Instrumentaal gebeurt er bijzonder veel tegelijk zonder dat het ontspoort. Door de wel erg heavy gitaren, die soms trashy tewerk gaan, blijft alles 'metal' klinken en wordt de riem zelden afgelegd. Absolute hoogtepunten zijn opener 'Peel', het berevette 'Leviathan Rising' en het diepgaande 'Keep Breathing' waar Nick nogmaals teruggrijpt naar de oogkwaal van zijn dochter. Beste song is ongetwijfeld 'Black and White World' waarin de band alle registers opentrekt en Alder werkelijk fenomenaal uit de hoek komt. In de 11 minuten durende afsluiter laat de band zich wat meeslepen op de emo-kaart, maar red het toch nog. Gastrolletje is er voor James LaBrie. Wie Circus Maximus en Mindkey net iets te soft vind, moet deze onmiddellijk in huis halen. Al de anderen ook. 8/10