Tarkus

Yo!

En wij zijn er weeral mee weg. Neen, we blijven zelf even ter plaatse maar het jaar is ondertussen al goed op weg. Naar het schijnt zijn deze weken zowat de meest depri van het hele jaar. Tot op heden heb ik daar niet teveel last van of het moest zijn dat een beetje snotneus en schorre keel daar deel van zou uitmaken. Hopelijk gaat dit snel voorbij.

Op eerlijk te zijn (en had u anders verwacht?): de eerste weken zal er niet al te veel beweging op deze blog zijn. Noteer dus alvast: geen nieuws = goed nieuws.

Peeceeke begint het weer aardig uit te hangen; na verschillende ingrepen zal er na al die jaren trouwe dienst toch moeten uitgekeken worden naar nieuwe hardware. Niet dat u daar iets van gaat merken, trouwens. De persoonlijke tijdsschema zal daar echter wel door overhoop gehaald worden.

De concertagenda is nog maar pover gevuld en ik moet bekennen: ik vind dat niet erg. Ik was zelfs een beetje gechockeerd toen ik voor mezelf uitmaakte dat 'ik het toch wel zowat gezien had'. Misschien een momentopname, misschien een voorbode van wat anders? Neen, dit seizoen kan me moeilijk verleiden tot culturele evenementen als concerten, of het moest al echt de moeite zijn.

Met één lodderig oog wordt de GMM en MFVF-programmatie al wel gevolgd en het zal wel weer van dattum zijn als het zover is. Ook Bospop ligt in de mogelijkheden gezien de Grote Excursie dit jaar op een ander moment zal vallen. We noteren ook alvast het lokale RockFort Festival op 22 september, ook al is daar nog niets over geweten, buiten de datum natuurlijk. Vorige editie was dik ok en ontzettend sfeervol. Dat maakt dus reeds drie festivals. Wie weet: nog Alcatraz en verschillende kleinere festivals die her en der de kop opsteken. Ik ga dit jaar in ieder geval rustig beginnen, beetje de kat uit de boom kijken, lekker plannen etc. Quizje hier en daar; uitje her en der.

En als het wat lang duurt: zeg dan vooral niet: hij doet niets. Zeg: hij anticipeert op wat komen gaat!

Aan al mijn lezers: bedankt om al mijn nonsens te lezen, kritisch te analyseren en bijtijds te becommentariëren.

Aan allen uiteraard een geweldig en vooral gezond 2012!

- 2011-

Er werden in 2012 enkele leuke plaatjes uitgebracht. Of liever: er werden héél wat leuke schijfjes uitgebracht. Daarom een iets meer uitgebreid traditionele jaarlijstje (for what it's worth...).

Geen live-cd's, re-issue's of covers en enkel producten van het afgelopen jaar werden opgenomen. Uitzonderlijk zullen enkele laatkomers niet op de lijst staan maar worden nog besproken als de tijd rijp is. Nummer 1 en 2 staan speciaal vermeld; de overigen staan alfabetisch.

Ja, het was een uitzonderlijk goed jaar. Met een AOR-boom, vers werk van classic bands en jonge hordes. Geen enkele van de lijst hebben veel last gehad van promotie op de radio, laat staan dat ze er al worden gedraaid. Wie dus MNM of Q-minded is of StuBru-gevormd, bladert beter even verder.... 

1. PAGAN'S MIND: Heavenly Ecstacy

Voor mij zonder twijfel dé (metal) cd van 2012. Met een combinatie van technische perfectie, sterke melodieën, virtuoze en unieke zang en iets minder complexe songs dan voorheen, is dit een schoolvoorbeeld en referentiepunt voor andere bands in het genre maar in de eerste plaats voor elke progmetal liefhebber. Beste song: 'Intermission'

2. NIGHTWISH: 'Imaginaerum'

Misschien de gedoodverfde winnaar op vele lijstjes, maar zonder meer terecht. Nightwish kon niet anders dan met een over-the-top product afkomen om zichzelf terug op de kaart te zetten. Een harde productie, filmische scores, en thema's die blijven rondspoken. Ondanks dat ik bedenkingen heb bij de toekomstige live-uitvoering van deze muziek (ok, het zal zeker goed klinken), beoordeel ik hier de cd op zich en die is op haast alle gebied indrukwekkend.

The Rest Best of 2012...

AMARANTHE: Amaranthe

Met het schaamrood op de wangen - NOT. Bejubeld én vergruisd maar hyper aanstekelijk. Feel-good en toch heavy. Poppy metalcore? Dance-metal? Te commercieel? WHAT-EVER. Dit is een geweldig concept en oer-verslavend. (En Elize Ryd is hét snoetje van 2012 - doch dit geheel ter zijde)

DREAM THEATER: a dramatic turn of events

Ook niet echt waar! Na de machtswissel klinken de Gods of Progmetal dynamischer en frisser dan voorheen. Misschien wel de beste DT cd sinds 'Scenes of a Memory'. Eerlijk: het werd hoge tijd dat aan het idee gesleuteld werd. Ik ben zeer blij voor hen. Dream Theater zorgde in 1991 voor een muzikale omwenteling. Met deze cd klinken ze meer evenwichtig dan ooit zonder in te boeten aan kwaliteit. Meer nog: ik kan deze in één ruk beluisteren.

EVERGREY: A Glorious Collision

Ok, niet het artwork van de eeuw maar wel een comeback van nooit weggeweest. Evergrey is hiermee helemaal terug nadat ze personeelsgewijs in het drijfzand zaten. Tom Englund & co grijpen hiermee ook een beetje terug naar de essentie van het groepsgeluid waardoor je weer helemaal meegezogen word in Englunds muziek.

HAKEN: Visions

Tweede album en zeker een 'make' ipv 'break'. Iets minder avontuurlijk dan het debuut maar wel meer doelgericht. Met een mooie balans tussen de zangpartijen en de complexe riffs en stucturen. Eén van de weinige Britse progressive metalbands maat tegelijk geduchte concurrentie voor alle anderen.

LEAVES' EYES: Meredead

Na het indrukwekkende 'Njord' een ruk naar meer folkinvloeden. Mooie duetten, een iets te kleffe cover ('To France'), maar het blijft wel betoverend dankzij de hemelse zang van Liv Kristine en de rijke instrumentale invulling. Volgende keer graag toch terug wat harder...

MAGNUM: The Visitation 

Vergeet al hun come-back albums van het laatste decennium: dit is classic Magnum - waardig ouder geworden. Pomp & circumstance, epische tracks en integere songs. Bob Catley blijft een van de meest onwaarschijnlijke frontmannen en samen met Tony Clarkin weet hij nog steeds een heerlijke mix van prog-symfo en hardrock te maken.

MECCA: Undeniable

Het lange wachten werd beloond! Misschien niet de meest memorabele songs ooit geschreven maar wel met een fantastisch AOR/Westcoast-feel. Qua geluid en productie waarschijnlijk de meest perfecte cd van 2012. Toto & Journey: eat your heart out!

PENDRAGON: Passion

Mijn favoriete neo-proggers gaan verder de hardere en zeker meer experimentele weg in van 'Pure'. Met de songs op dit album weet je waar je begint maar niet waar je eindigt. Met nog steeds de voeten in 'England's green & pleasant land' maar met voldoende hedendaagse invloeden om te blijven boeien. Elke zanglijn en gitaarsolo van Nick Barrett is gewoon pure emotie.

SAXON: Call to Arms

Onverwoestbaar aan hun zoveelste jeugd begonnen met een sterke cd. Niet alleen nog steeds een ijzersterke live-band die classics speelt, maar op deze cd ook de moeilijke weg kiest met langere epische tracks. Gelukkig kan er ook nog steeds flink geheadbanged worden.

SERENITY: Death & Legacy

Derde en zonder twijfel sterkste cd van deze Oostenrijkse symfonische metalband. Mooi uitgewerkte teksten, krachtige melodieën, passie en emotie en knappe duetten (met o.a. Jfr Wessels en Somerville) maken dat deze cd nooit verveelt. Liefhebbers van Kamelot moeten dit uitchecken. Moeten!

SONS OF SEASONS: Magnisphyricon

Voor wie Serenity dan weer iets te soft vindt. Oliver Palotai's (Kamelot) SoS's tweede overstijgt het debuut op alle vlakken. Ook  Simone op deze cd én betere songs en een superbe zang van Henning Basse. Episch, bombastisch, soms ronduit heavy en meer dan voldoende groove om zich in je hoofd te nestelen.

URIAH HEEP: Into the Wild

Reeds 42 jaar met ups en vele downs maar na het sterke 'Wake the Sleeper' leveren ze hiermee een uitgebalanceerde, heel melodische en erg progressieve cd af. Op deze band lijkt echt geen sleet te zitten, getuige hun energieke optredens. Met een klankkleur die af en toe naar het verre verleden teruggrijpt weet Heep zowel de oude garde als nieuwe fans te boeien.

WORK OF ART: in progress

De AOR-boom bracht ons ook W.o.A. uit Zweden. Deze cd kan de concurrentie met de klassiekers gemakkelijk aan. Dit handvol songs met een knalproductie blies mij gewonn van mijn sokken. Ondanks de wat afgelikte productie is dit 'catchy as hell'

De GIGGGGGS!

Beste openlucht (festival) show: Judas Priestop Graspop

 Beste indoor show: Pendragon in de Spirit of '66 en Sabatonin de Trix

Beste liveband: Pagan's Mind

Grootste teleurstelling: David Coverdale(Whitesnake) op Graspop

Persoonlijk hoogtepunt van het jaar...

wat had je anders gedacht?

PRIMO VICTORIA!

YEAH! Ja, we waren er bij! Gelukkig niet gloeiend – gezien de barre weersomstandigheden. Terwijl een zeker Coldplay de correcte bejaarden in slaap mocht wiegen met hun keurige liedjes in het Sportpaleis, was er een heel bijzonder feestje gepland in de Trix.

Het Zweedse SABATON zou na een lange tournee het Belgische (sorry) publiek nog eens in de watten leggen met een extra ‘special show’ alvorens ze in de studio duiken. En we waren zoals verwacht niet alleen, noch eerst… De wagen diende dan ook haast illegaal in het bos geparkeerd te worden, alwaar we ook noch eerst noch alleen waren…

De zaal was al goed halfvol en de eerste 15 rijen al volgepakt waardoor er gekozen werd voor het eerste opstapje. Collega reportist John (check de site, kijk hiernaast) had zich al een plekje toegeëigend. Van op afstand dus maar. Wij gaan geen uitdaging uit de weg.

Dat het spel al op een kleine drie uur was uitverkocht zegt niet alleen veel over de zaal, maar zeker ook over de fanatieke aanhang die deze band heeft opgebouwd in amper 6-7 jaar. En niet met hits in de top-40 ze parkeren, zeker niet.

Sabaton kan als heavy metalband gerust de foute kaart kiezen door songs de smeden over tal van veldslagen of krijgskundige anekdotes. Eigenlijk kan iedere metalband dat, maar Sabaton heeft de gave om ze tegelijk tekstueel boeiend én instant herkenbaar te maken. Na het beluisteren van een nieuwe Sabaton cd blijft elk nummer gelijk hangen en wordt nagenoeg een instant klassieker. Direct herkenbaar door hun aanpak en meezing-refrein. En eerlijk: ook ondergetekende heeft er al wat van bijgeleerd…

Sabaton is natuurlijk in de eerste plaats een powermetalband en enige afkeer van herkenbare themas en goed in het gehoor liggende refreinen is hen niet vreemd. Met een power die balanceert tussen dreiging en opwinding weten ze in enkele minuten tijd een epos neer te zetten. Al van bij de intro van sommige songs krijg je beelden van het te vertellen verhaal voor je ogen.

Bovendien is het een erg sympathieke band. Frontman Joachim Brodèn lijkt er nog steeds niet over te kunnen dat zijn bandje zoveel teweeg kan brengen. Als tijdens de show haast alles letterlijk wordt meegezongen door een volle Trix én de vuisten broederlijk en zusterlijk naast mekaar omhoogreiken, waan je je terug in de vroege dagen van Saxon of Maiden. Dat een vrij jonge band uit Zweden dit nog maar voor mekaar krijgt alvorens ze één noot hebben gespeel, is bewonderingswaardig. Dat de zaal ging ontploffen, was voorspeld. Maar eerst dienden we nog een korte set van BLAZE BAILEY te doorworstelen….

Was het dan zo erg? Neen, helemaal niet, maar slechts een handvol die vragende partij was. Vanaf Blaze zijn mond opendoet dringt zich onmiddellijk één vraag op: wat bezielde Harris & co om deze man ooit in Iron Maiden op te nemen? Geen hond die het antwoord weet.Klonk hij toen nog redelijk, vandaag klinkt hij als een verkouden zeehond.

Maar toch heeft hij mijn sympathie om – slechts terend op zijn korte sterrendom én enkele aanvaarbare songs, laten we eerlijk wezen – onafgebroken te touren. Blaze heeft niet veel mee. Zijn pathetische gebaartjes en geconstipeerde kijken naar het publiek zijn deel van een imago waarmee hij zich onmogelijk sympathiek kan maken.

Het is ondanks ’s mans overtollige parlando (vol lof over Sabaton en zijn aanwezigheid) maar een lauwe reactie. Als hij tot vermoeiens toe left-right de armen omhoog laat gaan ziet het er vanachter uit bekeken niet altijd even spontaan uit. Ik wil hier niet mee zeggen dat Blaze een slechte zanger is, maar zijn beperkte bereik noodt de man zich naast enkele aanvaarbare Maiden klassiekers (Man on the Edge) vooral op eigen werk te richten, wat dan weer lijkt op een tweederangs Maiden, maar soit.

Zoals voorspeld: volle keet. De temperatuur liep met momenten dan ook behoorlijk op. Letterlijk dan. De spanning in de zaal was echt te snijden en toen de lichten doofden brak er een hels gejuich los. Doch: eerst nog Europe’s ‘Final Countdown’ meezingen en de intro verwerken.

SABATON startte met klassieke opener ‘Ghost Division’. Zanger Joakim Brodén stond met momenten met een kinderlijke grijns van verbazing te staren hoe alles haast letterlijk werd meegezongen. Eerlijk: het zal niet de eerste noch de laatste keer geweest zijn. ‘Primo Victoria’ zat er al vroeg in en niet als afsluiters zoals eerder. Vanuit onze schutterkuil was het fantastisch om een héle Trix op en neer te zien gaan. ’40:1’ kon dan weer alle stemmen samenbrengen. Vanaf dan kreeg het publiek mee inspraak van wat er gespeeld ging worden. Op het podium lagen haast alle songs uitgesmeerd waardoor Joakim zelf een beetje de keuze kon sturen natuurlijk. Opvallend was dat er een van de twee altijd duidelijk meer reactie opriep dan het andere. ‘Cliffs of Gallipoli’ is nu al een klassieker en met zijn iets rustiger tempo kon men even op adem komen. Na ‘Talvisota’ werd er om ‘YMCA’ geroepen, maar gelukkig bleef het bij een grap. 

In de plaats kregen we ‘Wolfpack’, een keuze die met duidelijke overhand werd gekozen. In het publiek vlaggen die refereerden aan de songs. Een vlag van de !énd Airborne ‘Screaming Eagles’ mocht niet ontbreken. Toen deze op het podium belandde waren we in voor het snelste nummer dat ze in huis hebben. Na ‘Swedish Pagans’ (enkel als bonustrack op cd) refereerde Joakim naar de eerste keer dat ze in de Biebob speelden. Sindsdien werd ‘Stalingrad’ niet al te veel meer gespeeld. Zondag werd dit licht progressief nummer voluit gebracht. Dé kans om de gitaristen Rikard Sunden en Oskar Montelius tegen mekaar uit te spelen. Met ‘Panzer Battalion’ laaiden de gemoederen weerom hoog op en oversteeg het publieksgeluid haast de band. 

Even later slaagde men er in om het bijna muisstil te krijgen met ‘The Final Solution’. Alles wat licht gaf zwaaide heen en weer tijdens dit dreigende nummer. Nadien waren we nog bijlange niet naar huis. Joakim kondigde aan dat er geen ‘encores’ zouden volgen en dat ze volop gingen doorspelen. In de praktijk leverde dit op dat de band ruim 2 uur gespeeld heeft met nog enkele verrassingen. Op ‘Attero Dominatus’ kon er weer volop geheadbanged worden (allez, door enkelen dan toch) en ‘Panzerkampf’ bracht weerom een broederlijk gevoel onder de concertgangers. Op momenten was de zaal compleet één met de band. Dat zijn heerlijke momenten.Vreemd wat hymne-achtige songs kunnen teweegbrengen. 

‘Coat of Arms’ en ‘Purple Heart’ volgden. Ondertussen werd ook nog een ‘prank’ uitgehaald met de band en liepen kerstmannen aan en af op het podium. Kerstbomen werden geplaatst en de respectievelijke ballen her en der gehangen. De band wist met die laatste dan weer zeer creatief om te gaan…

‘Metal Ripper’, ‘Saboteurs’ en ‘White Death’, toch niet de meest bekende songs volgden vlot en werden zeer gesmaakt. De band gooide nadien een handvol ‘kerstpaOndertussen werd er nog een deerne uit het publiek gehaald wegens verjaring. Zij mocht vervolgens het grootste pakje openmaken. Na wat gedoe met materiaal verscheen een grootse backdrom met daarop de aankondiging dat Sabaton op Graspop zal spelen. Dat de keet toen zowaar ontplofte, lijkt me overbodige informatie. Het kind zelf was er ook danig van onder de indruk. Of het was van de bandfoto kort nadien. 

‘The Price of a Mile’, wat Joakim gewiekst situeerde als “a place not so very far from here” – naar Zweedse normen dan toch – nl. Passendaele. ‘In the Name of God’ en ‘Metal Machine’ sloten de avond dan toch echt af. De ‘Jingle Bells’ koren die ook tijdens de show af en toe opdoken deden nog een laatste poging maar werden al snel de mond gesnoerd door de plotse verschijning van de cover van het nog te verschijnen (en echt waar: nog op te nemen) nieuwe album. Na een minutenlange apotheose gooiden de bandleden zich op het publiek en werden de zaal rondgedragen. Ik wil maar zeggen: deze ambiance was zelden gezien, zelfs door een oude rot als ik.

Sabaton kón gewoon niet verliezen deze avond en deed er nog een schep bovenop. Ik heb deze Zweden weten groeien van Marquee-opener naar mainstage opener en hoger op de lijst. Het zou me niet verwonderen als zij binnen dit en twee jaar vlot Graspop kunnen afsluiten en ligt de Lotto-arena in bereik. Zoals het er nu uitziet staan ze in Dessel gepland voor 22 juni; (waarschijnlijk vlak voor Black Sabbath). Wie heeft er nog geen plannen voor de zomer???

Soms kan een avondje uit uitdraaien op een onverwacht fijn weerzien met mensen die je toch weeral even niet gezien hebt. Als dit dan samenvalt met het meemaken van een concert van een van je favoriete bands dan wordt het al snel een avond om niet te vergeten. Zo hing ik al snel aan de toog van de Biebob in bijzonder goed gezelschap en zat de sfeer er al snel in – zoals dat dan heet.

Opener van de avond was het Nederlandse MOTHER OF SIN. Mooi, nooit van gehoord maar op voorhand wel even gegoogeld en ik was wel nieuwsgierig naar dit trio. Met een mix aan progressieve powermetal met neo-klassieke invloeden is dit natuurlijk spek voor Tarkus’ bek. Van podiumvrees had de band al zeker geen last want met een grote zelfzekerheid namen zij het beperkte podium in en zetten gelijk in met ‘Redemption’, de opener van hun laatste cd. Qua stijl dus dik ok en de uitvoering was gezien de omstandigheden ook in orde.

Zanger/gitarist Eduard Hovinga (ex-Elegy), drummer Gerry De Graaf (ex-Vengeance) en bassist Peter Groen wisten mij te boeien met hun complexe maar toch melodieuze songs. De stem van Eduard gaat vlot de hoogte in en deed me met momenten aan de zanger van Sonata Arctica denken en dan weer aan Dave Mustaine. Het was even wennen aan de klankkleur want dat had ik echt niet verwacht.

Nadien liet ik me hun recentste cd aansmeren en was daar daags erop heel erg blij mee want ondanks dat de productie iets vetter kon, luistert deze zeer vlot weg en hield me geboeid gedurende de hele speelduur en dat is iets waar grote gevestigde namen niet altijd in slagen. Toffe band, aanrader! 

Nadien waren oren en ogen gericht op Noorwegens progressieve paradepaardje: PAGAN’S MIND. De zoveelste keer dat ik ze live ging zien en ik was er redelijk gerust in. Op vorige gelegenheden (als support van Brainstorm, PPM, As – met hooguit 50 man – Graspop om 1130u,…kortom niet altijd in optimale omstandigheden) lieten zij niet alleen mij maar het gehele aanwezige publiek met open mond achter. Deze band is groter dan de som van zijn onderdelen. Gitarist Jorn Viggo Lofstad en bassist Steinar Krokmo zaten ook kort in de band van Jorn Lande. Zanger Nils K. Rue is redelijk uniek met zijn zeer versatiele stem. Hoe deze kleine man zulk een enorm stemgeluid en bereik kan hebben is me een raadsel. Dat hij er telkenmale in slaagt om een prestatie neer te zetten die grenst aan de perfectie is alvast een van de grootste troeven van deze band. Het songmateriaal is dan weer niet altijd zo hapklaar. Recentste album ‘Heavenly Ecstacy’ levert nog de meest toegankelijke songs op omdat ze naar PM-normen verrassend melodieus zijn.

Openingssong was al een verrassing. Het oudere ‘Enigmatic Mission’ van ‘Enigmatic:calling’ liet direct horen dat de band én het geluid nagenoeg perfect was, iets wat echt wel noodzakelijk is om deze muziek te verteren. Nadien volgde ‘Intermission’, de single en echte klapper van het laatste album, gevolgd door ‘Eyes of Fire’, waarlijk een Dijk van een song die alles samenvat waar de band voor staat: technisch hoogstaand, perfect, melodieus,…

Een medley genaamd ‘Celestine Medley’ was iets zwaardere koek om te verteren, zelfs bij fans die het repertoire redelijk tot goed kennen. Zo verloor ik ook al eens de weg in de lange epische songs van de vorige cd’s. Natuurlijk werd ook ‘God’s Equation’ niet vergeten. Met ‘Atomic Firelight’, waarmee de lat qua heavyness nóg wat hoger werd gelegd, bleef de band naast de aanwezigen ook vooral zichzelf amuseren. Haast iedereen heeft bij Pagan’s Mind constant een glimlach op het gelaat alsof dat wat ze doen eigenlijk niet veel voorstelt. Dat het de luisteraar dan af en toe duizelt van de vele breaks en virtuoos vakmanschap zal hen een zorg zijn…

Een song waar ik ook steeds naar uitkijkt is ‘Hello Spaceboy’, de Bowie-cover (ja, ook Pet Shop Boys….). De opbouw, de spanning en de ontlading zorgen telken voor een muzikaal en (haast, oef) lichamelijk hoogtepunt in de set. Iedereen leeft letterlijk mee naar die geweldige hoge einduithaal van Nils. Wat een power!!

‘Walk away in Silence’ (Nils merkte zelf op dat deze song erg refereert naar 80’s Queensryche – moet ik het niet weer doen…) is ook een klepper uit de laatste cd en deed het publiek aardig meebrullen in het refrein. Met het nummer ‘God’s Equation’ kwamen we bijna aan het einde van de set maar met zijn 8 minuten stond ook dit vette nummer garant voor een progressief feestje. ‘United Alliance’ deed daar nog een schepje bovenop. Tussendoor trakteerde de band ons nog op een instrumentaal avontuur waarbij ze alle registers nog eens opentrokken. In de toegiften vonden we ‘Alien Kamikaze’ en ‘golden oldie’ ‘Through Osiris Eyes’.

Achteraf nog voldoende gelegenheid voor een praatje met de band, foto’s en cd-boekjes signeren. Iets wat het kind in mij weerom gelukkig maakte.

Pagan’s Mind hoort al geruime tijd bij het hoopje bands dat eigenlijk niets verkeerds meer kan doen. Het aanbod bands in die stijl (denk ook DGM, Andromeda,…) loopt ondertussen aardig op. Wie vroeger (of later) op een wagon van de trein die Dream Theater heet, is gesprongen, kan zich vandaag, twintig jaar later alvast beroepen op een trouw publiek.

Wie meerwaarde zoekt in zijn muziek en al graag eens de mayonaise in zijn hoofd laat draaien, is bij Pagan’s Mind alvast goed af. Sommige wagonnetjes steken de locomotief al eens voorbij, mijn gedacht. Volgende keer dus nog meer bekenden aan de toog?

(ik heb niets tegen de polonaise, maar het moest nog zondag worden…)