23-12-16

Saxon & Girlschool, @TRIX, 22/12

Saxon_Battering_Ram (1).jpg

Saxon fans zijn een soort apart. Verstoken van alle heisa en hysterie die we kennen bij o.a. Iron Maiden concerten, blijven deze jongens, meisjes, dames en heren van alle leeftijden, behoorlijk met de voetjes op de grond. Net zoals de band zelf zou ik durven stellen.

Toen Saxon na het niet echt succesvolle Amerika avontuur eind jaren ’80 zijn zaakjes terug op orde moest stellen om de veroverde gebieden op het Europese vasteland te kunnen consolideren (zo heet dat dan), diende de band haast zichzelf terug uit te vinden. Met een moeizame (her)start met o.a. ‘Solid Ball Of Rock’, ‘Forever Free’ en ‘Dogs Of War’ –om er enkele te noemen, werd de basis al snel terug aangesproken.

Met ‘Unleash The Beast’ en ‘Killing Ground’ sijpelden er zelfs gothic, symfonische en progressieve elementen in de songs wat ze geen windeieren opleverde. Vanaf ‘Lionheart’ ging het gewoon kei vet terug bergop. Met een nieuw album om de twee jaar waarbij er langzaam maar zeker werd teruggekeerd naar de ‘harde’ jaren ’80 en het geluid ook wat donkerder werd, werd Saxon terug een instituut in de traditionele Heavy Metal scene. Met het meest recente ‘Battering Ram’ bewijzen ze nogmaals dat het niveau gehandhaafd blijft. Tevens is Saxon ook een vaste waarde, die het ritme van opname/tour verbazend goed aan de gang weet te houden.

Zit een festival even verlegen om een band die gegarandeerd knalt en een ruim publiek aanspreekt? En liefst zonder dat ze astronomische gages eisen? Effe Saxon bellen!

Maar bovenal – en dat is de kracht van Saxon – kunnen ze ook teren op een schat van metalklassiekers die steevast de revue passeren én geven ze het publiek een gevoel van ‘erbij te horen’. Geen gedoe, inpluggen en spelen.

Nu ze een lange en naar hun zeggen afmattende tour achter de rug hebben, werd er in grandeur afgesloten in muziekcentrum TRIX in Borgerhout, een zaal waar ze bijna thuis zijn en die – hoe zou het anders – de melding ‘SOLD OUT’ aan de deur mocht hangen.

Maar.

Eerst moesten we onze tanden nog zetten in een andere overlevende band uit de vroege jaren ’80: GIRLSCHOOL. Tja…

Nooit een fan van geweest, laat staan dat ik ze ooit volgde. Donderdagavond wist ik ook terug waarom dat zo was/is. Girlschool is een band die ondertussen zo gedateerd klinkt en speelt én technisch zo ondermaats is blijven spelen dat het, ja, bijna aandoenlijk was.

M Saxon (18).jpg

M Saxon (16).jpg

Een mix van The Runaways en The Ramones-op-valium met poepsimpele poprock songs. Zo zou ik het kunnen stellen. Ik ga er ook van uit dat ze in goeden doen waren, dus dat het matig onderhoudend was, zal daar wel aan liggen.

M Saxon (25).jpg

Waardig ouder worden is ook niet aan hun besteed. Als oude(re) rockartiesten al eens meer karakter uitstralen en een zekere autoriteit krijgen, was hier sprake van het omgekeerde. Eerlijk? Met Jackie Chambers die ik het voordeel van de twijfel gun, was het een triestig beeld van dames voorbij gemiddelde leeftijd waar de jaren niet mild voor zijn geweest. We gaan mekaar hier geen Lita Ford of Pat Benatar noemen, maar het oog wil ook wat en het deed met momenten pijn.

SAXON is natuurlijk andere koek. En ik zal meteen mijn eerste gedachte zeggen: van de +15-tal keer dat ik de band al zag, was dit mogelijk de beste show die ik ooit zag. En in het verleden was ik al nooit echt teleurgesteld.

Niet alleen de energie en het perfecte geluid maakten er een feest van, ook de setlist was om van te dromen en zorgde er voor dat het een absoluut genoegen was om Biff & the boys meer dan twee uur aan het werk te zien.

M Saxon (131).jpg

M Saxon (109).jpg

M Saxon (108).jpg

Nu kunnen we altijd wel stellen dat dit of dat album werd overgeslagen (ja, ‘Lionheart’, weeral), daar voor kregen we songs in de plaats die we de laatste jaren niet teveel te horen kregen zoals ‘Ride Like The Wind’ of ‘Terminal Velocity’.

Met een stapel fan favorieten op hun actief werd de catalogus goed aangesproken én werd ‘Battering Ram’ met drie songs representatief vertegenwoordigd.

De setlist vind je onderaan (toch zo ongeveer) maar het deed ondergetekende ontzettend veel plezier om zowel ‘Dallas 1 p.m.’ als ‘The Eagle Has Landed’ te mogen horen. Songs die naast andere langere en nieuwe tracks als ‘The Devils Footprint’, ‘Queen Of Hearts’ en natuurlijk ‘Crusader’ mogen staan.

M Saxon (216).jpg

M Saxon (113).jpg

M Saxon (120).jpg

M Saxon (129).jpg

Biff Byford blijft een uitermate sympathieke frontman en levert nog steeds de goederen af zoals we van hem verwachten. Zelfs als de zaal temperatuursgewijs op ontploffen staat, gaat de 65 jarige boomlange kerel als een furie te keer.

Zijn stem heeft met de jaren meer ‘grain’ en maturiteit gekregen (wat wil je…) en heeft nauwelijks aan kracht ingeboet. Zijn Yorkshire accent bij de praatjes blijven even leuk en ‘boyish, alsof ze in een kleine club spelen.

M Saxon (140).jpg

M Saxon (242).jpg

M Saxon (149).jpg

M Saxon (198).jpg

Met mede oerlid Paul Quinn op gitaar vormt hij de kern van de band maar maar sinds de komst van bassist Nibbs Carter in ’98 en gitarist Doug Scarratt tien jaar later, lijkt de band wel een injectie gekregen te hebben. Nibbs getuigd niet alleen fysiek van een ongelofelijke energie op het podium, hij maakt de baspartijen avontuurlijk en speels terwijl Scarratt langzaam maar zeker het leeuwendeel van de leadsoli voor zijn rekening neemt, altijd perfect in balans met Paul Quinn. Ook drummer Nigel Glockler blijft ondanks enkele gezondheidsissues op post.

M Saxon (221).jpg

M Saxon (228).jpg

M Saxon (246).jpg

Saxon zag, kwam en overwon alweer het hondstrouwe publiek. Een publiek dat weet waarvoor ze komen en nauwelijks nog verrast wordt, of het moest zijn door het feit dat er dieper in de catalogus wordt gegraaid. Deze avond kregen we met ‘Denim & Leather’ Girlschool-met-kerstmuts mee op het podium én speelde Saxon een berevette versie van Motörheads ‘Ace Of Spades’. Als jarenlange tourpartner van Lemmy was dit een mooi en vooral eerlijk betoon aan de man. Biff sneerde hem na de hij waarschijnlijk op hen zit te wachten met een fles JD en een pakje ‘smokes’. Tegelijk was hij er niet zeker van of het ‘boven’ of ‘beneden’ was dat Lemmy vertoefde.

Officieus is ook bevestigd dat Saxon op Alcatraz Festival zal/zou staan, dus we weten alweer waarheen deze zomer.

M Saxon (264).jpg

M Saxon (252).jpg

M SaxonFX (166).jpg

Tot het zover is, kunnen we ons laven aan de 21 studio albums en de shitload liveregistraties die ondertussen hun weg naar mi casa gevonden hebben.

Het was een geweldige avond. Dit jaar heb ik bijzonder veel met Saxon ‘beziggeweest’ en me verdiept (nu,ja…) in hun minder bekende werk uit de jaren ’90. Donderdag ben ik en de andere metalheads aanwezig in de Trix daar meer dan rijkelijk voor beloond.

saxon,girlschool

Battering Ram - Heavy Metal Thunder - Sacrifice - Solid Ball Of Rock - Never Surrender - Terminal Velocity - The Devil's Footprint - Strong Arm Of The Law - The Eagle Has Landed - 20,000 Feet - Queen Of Hearts - And The Bands Played On - Dallas 1PM - Ace of Spades - Wheels Of Steel - Let Me Feel Your Power - 747 (Strangers in the Night) - Crusader - Denim and Leather - Princess of the Night

 

18:55 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-12-16

Ondanks alle miserie...het was een waanzinnig goed muzikaal jaar!

MUZIEKCOLLAGE  2.jpg

18:32 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

08-12-16

Greg Lake 1947 - 2016

Every day a little sadder
A little madder
Someone get me a ladder

2887.jpg

ID1002_Greg_LAKE_P.jpg

maxresdefault.jpg

15:04 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

07-11-16

Delain, Evergrey, Kobra and the Lotus @Trix, 06/11

delain,evergrey,kobra and the lotus

Omdat ik het bijna afgeleerd was, werd het tijd om nog eens mijn kop in de Trix binnen te steken. En als twee bands die je toch wel volgt in dit jaar schaamteloos hun beste werk tot op heden in je verzameling knallen, is er geen reden om niet te gaan kijken.

Al zal de aandachtige lezer al snel doorhebben dat Evergrey als supportband geprogrammeerd stond en bijgevolg op zich al meer dan genoeg reden was om op een natte, koude zondagavond naar de Trix te trekken.

Maar achteraf moeten we stellen dat heel de avond een succes was. Zowel Kobra and The Lotus, Evergrey en headliner Delain wisten me meer dan voldaan achter te laten. Al mag het van sommigen wat meer zijn…

Een povere opkomst. Dat is het eerste wat me opviel. Kobra & Co speelden voor nog geen derde van de capaciteit en Evergrey voor een matig gevulde zaal. Zelfs voor Delain bleek er geen stormloop te zijn. Ok, dat resulteert dan wel in een vlot heen en weer in de zaal maar ik had toch gerekend op een stomend en volgepakte Trix. En dat het vooral Nederlanders waren die de eerste rijen bemanden, is op zich wel sympathiek maar tegelijk een wake-up call voor de Belgische rock/metalliefhebbers.

KOBRA AND THE LOTUS hebben twee albums en een EP op hun actief en mochten al eens openen in de LOTTO en spelen op MFVF. Grote potten zullen ze hier niet breken maar in hun thuisland Canada lukt het wel aardig.

Kobra Paige is een felle dame die op het podium voluit gaat. Misschien was ze nog wat hees van de avond tevoren maar na het eerste nummer zat haar stem gewoon vet goed. Beetje ruig, beetje Janis, maar toch melodieus en krachtig.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Kobra speelt graag de ‘bad girl’ en geraakt er redelijk mee weg. Met de looks van een jonge en strakke Mariah Carey maar met een rock’n’roll attitude van hier tot in Ottawa trok ze ons mee. Zelfs met een oversized R&B pet (hallo Beyoncé?) ging het nog hard.

Met een functionele band kreeg ze de aanwezigen wel direct mee. Met zes songs is een goed halfuur zo voorbij en het had dan wel wat langer mogen duren.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Wat moet ik nog zeggen over EVERGREY?

Met een DIJK van een album in 2016, een monster van een album daaraan voorafgaande en een repertoire dat tien albums omvat is een Evergrey show altijd te kort. Nu rees dan ook de vraag in hoeverre het nieuwe album ‘The Storm Within’ deel zou gaan uitmaken van een beperkte setlist. Met een hoop fanfavorieten in de portefeuille is dan niet vanzelfsprekend.

Ingezet met – niet ‘Distance’ maar - ‘Passing Through’, lieten ze duidelijk verstaan dat dit maar een passage was. Later zal ik horen dat volgend jaar de headline tour op ons afkomt.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met ‘The Fire’ van ‘Hymns of the Broken’ ging het pedaal harder naar beneden. Meteen viel me op hoe vet het geluid van gitarist Henrik Danhage wel niet is geworden. Met een modernere sound dan de doorsnee gitaristen, brutaal maar keurig, zeg maar perfect, onder controle.

Ik ben echt gek van die man zijn gitaarspel en als hij met Tom S. Englund in duel of harmonie gaat, is het gewoon guitar-heaven. Mijn maat merkte tussendoor op dat het hem aan Thin Lizzy deed denken. Zeker een compliment, mijn gedacht.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Het beetje gewraakte album ‘Glorious Collision’  werd eer aangedaan met ‘Leave it behind us’, toch een van de betere tracks die het album en de creatief mindere periode waardig overleefd hebben.

‘Black Undertow’ grijpt weer in de donkere sferen van ‘Hymns’ en zal vermoedelijk dan ook wel in de setlist blijven. Het mid-tempo gitaarwerk is haast vintage en trademark Evergrey geworden. Ja, juist voor dat geluid ben ik ruim zestien jaar geleden voor de band gevallen. Op hun laatste werkstuk wordt dit nogmaals voluit uitgesmeerd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Floor Jansen kon er niet bijzijn. “Daarom zullen jullie het alleen met mij moeten stellen”. Ja, dat hadden we al wel kunnen raden. ‘In Orbit’, misschien wel dé single van ‘The Storm Within’ werd keurig gebracht met enkel Tom op zang. Klein kunstje voor deze Grote Vriendelijk Reus die gezegend is met een van de meest herkenbare stemmen in de scene.

Een andere ‘overlever’ is ‘Broken Wings’ van het album ‘Torn’. Dit werd gevolgd door een gitaarsolo van Henrik. In mei zag ik hem zijn truuk ook uithalen voor wel tien minuten. Nu demonstreerde hij in enkele minuten zijn kunnen. Wat een beest van een gitarist! Geen demo van shredding of onuitspreekbare toonladders maar het gebruik van de tremolo, feedback en enkele emotionele lijntjes maakten dat er een welverdiende respons uit de zaal kwam.

Hiermee zaten we bijna aan het einde en dienden er nog twee kleppers te worden afgevuurd. Met een ‘St. Bernardus’-uit-het-fleske los in de pols sprak hij nog wat warme woorden alvorens voorspelbaar ‘A Touch Of Blessing’ aan te kondigen.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zeker een van de absolute Evergrey klassiekers. Een beladen thema, een song die zo beklijft en zo f*cking heavy is dat je hoofd er van gaat tollen. Het duo gitaarwerk klonk perfect, emotioneel, doordacht en pakkend.

Absolute afsluiter was de opener van vorige keer: ‘King Of Errors’. Een waardige stop op een veel te korte maar wederom intense set. En de allereerste Evergrey-set die ik zag zonder ‘The Masterplan’. En ik heb het zelfs niet gemist.

Headliner DELAIN zette wel alle neuzen in dezelfde richting. Met hun beste, meest uitgebalanceerde album tot nu, ‘Moonbathers’, zijn zij m.i. definitief toegetreden tot de grote bands. Zij kunnen probleemloos een headline tour ondernemen.

Minder heavy dan Epica en zonder het drama en pathos van Within Temptation, maar met een poppy insteek zonder hun metalroots te verloochenen. En zondag waren ze beslist metal genoeg om mijn aandacht gaande te houden. Maar what’s in a name? Als het goed is, doen al die labels er niet meer toe.

‘Moonbathers’ staat vol van de aanstekelijke songs, straffe composities, en uitgevoerd met de nodige branie. Charlotte Wessels is nog meer gegroeid, zowel vocaal als qua podiumpersoonlijkheid. Delain is volwassen geworden. En het werd tijd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Gehuld in een sympathieke outfit die de aandacht wél gaande hield (ik vergeef haar het pluimage waarmee ze op GMM stond…) en een band die er gewoon stónd, was Charlotte de absolute heerser van haar set. Maar het is een band en die staat nu met extra gitariste Merel Bechtold scherper dan ooit.

Toch stel ik me in stilte de vraag of zoveel gitaarwerk nog wel waarde heeft in het symfonische geluid van de band. Gitarist Timo Somers krijgt wel ruimte voor een solo maar ze zijn spaars of al te veel verdoken tussen de toetsen en symfo-inkleding. Maar als band stond het zestal er wel degelijk.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Visueel en qua geluid klopte het als een klok. Goede songs, een berevet geluid en wat eye-candy. What is not to like?

Er werd natuurlijk gretig gegrepen uit de ‘Moonbathers’ cd en terecht. Met een trio bestaande uit de eerste drie songs (vier, gezien de intro) ‘Hands of Gold’, het aanstekelijke ‘Suckerpunch’ en het heavy ‘The Glory and the Scum’ werden we er nogmaals op gewezen dat het menens was met het nieuwe album.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met vijf albums en toch wel enkele waardevolle tussen-EP’s in de aanbieding, is er materiaal voldoende om een hele avond boeiend te blijven. ‘Get the Devil Out of Me’, ‘Pendulum’ en ‘Army of Dolls’ grepen ze terug naar ouder werk.

Eerste hoogtepunt was ongetwijfeld de uitvoering van ‘The Hurricane’, een van de (nog) straffere songs op ‘Moonbathers’. Wat een geweldige melodie! Gedragen door de instrumentatie en vooral door de doorleefde zang van Charlotte, was het een memorabel moment.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

‘April Rain’ en ‘Here Come the Vultures’ waren misschien wel triggers in hun vorige sets maar ondanks de positieve respons van het publiek steken ze toch wel schril af tegen het nieuwe werk. Dit werd duidelijk toen ‘Fire with Fire’ werd ingezet. Een hardere nieuwe song waarbij het gaspedaal aardig ingedrukt werd. Onmogelijk hier bij stil te blijven staan.

De intro van ‘Dance Macabre’ is dan wel sprookjesachtig maar neemt snel een bocht naar een lekkere midtempo song die toch eerder als een gesmaakte setfiller kan gesmaakt worden. Ja, ik spreek mezelf tegen, maar Delain staat ook bol van de formules en met toetsenist Martijn Westerholt (moet het nog gezegd: mede oprichter van WT), wordt er soms nogal vlot met dezelfde ingrediënten gewerkt. Maar niets mis mee, hoor!

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zo vlotte de toch wel lange set verder met o.a. nog ‘The Gathering’, een hoogtepunt van het debuut en als afsluiter (ja, ik sla er een paar over) ‘We Are the Others’.

Delain heeft me zondag volledig ingepakt, ik ben er eerlijk in. Het laatste album is een knaller en gezien er zeven van de elf tracks in de set zaten, kon er niet veel mislopen. Met bovendien een perfect geluid, een warme Charlotte en twee heerlijke opwarmers voordien, was dit een meer dan geslaagde avond.

Misschien sluiten de bands niet voor honderd procent bij mekaar aan maar ik ben er van overtuigd dat er zondag voor alle partijen iets te rapen viel. En net daarom was het een bijzonder fijne affiche.

delain,evergrey,kobra and the lotus

 

20:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

31-10-16

Tirol deel 2, oktober 2016

tirol.jpg

Deel 2 (slot)

 

Vandaag rijden we naar Oberammergau. Daarvoor passeren we Garmisch-Partenkirchen en Oberau.

We maken een tussenstop in Ettal, waar we even de indrukwekkende Benedictijnenabdij binnenwippen. Ze maken natuurlijk ook hun eigen bier maar het is nog geen 10u.

P1060400.JPG

Nu had ik wel bepaalde voorstellingen bij het eerstgenoemde stadje maar die visie moet nu wel worden bijgesteld.

Wie kickt op mooie sprookjesachtig beschilderde huisjes komt wel even aan zijn trekken maar eens je het centrum binnenwandelt val je weer ten prooi aan een overdaad aan souvenirwinkeltjes. Ok, er zijn er hele mooie bij die lokaal houtsnijwerk aanbieden maar als de toon even later op heiligenbeelden valt, is het plezier er snel af.

P1060458.JPG

We schuiven aan in een restaurant voor een lichte maar bevredigende (…) hap alvorens nogmaals het stadje door te wandelen. Vervelend, ja.

De avond werd opgevuld met een heuse ‘Tiroleravond’. Een muzikant die zichzelf aardig overschatte speelde ten dans en laten we stellen: hij geraakte er nog net mee weg mede dankzij het meer dan tolerante en bezadigde publiek. Duitse en Engelstalige klassiekers, afgewisseld met Tirolermeezingers kregen de ruimte alsnog in beweging.

Afwisselend kwam er een regionaal dansgezelschap enig inzicht geven in enkele Tirolerdansen. Doe uw ogen dicht en laat uw fantasie de vrije loop. Zo was het dus. Ach, een beetje oer-Europese cultuur heeft nog nooit iemand pijn gedaan en is ook een mooi tegenwicht tegen wat we soms moeten verwerken in de media.

P1060523.JPG

Als de prille dames van het groepje plichtsbewust om een dansje uitnodigen, laat ik het beest volledig los en ga volledig in Tiroler-modus. De harmonica blaast en giert, “hiehaaaa!”, en zo gaat het nog even door.

Als de muziek er (even) mee ophoudt kijk ik even in haar reeënogen en bedank vriendelijk voor de uitdaging. Euh..uitnodiging. Ondertussen loopt de temperatuur in de volledig houten feestruimte behoorlijk op. Een verse halve liter verdwijnt vlot en ik kan mijn hemd wel uitwringen. “Jiehaaa!” 

 

 

De volgende dag. 

In de voormiddag rijden we naar de Achensee. Naar verluid is dit het grootste meer van de regio. Het is stil rond en op het meer. De voorziene boottocht zou enig soelaas moeten bieden en de dag enigszins in gang zetten.

P1060677.JPG

Pas bij de inscheepplaats komt het bericht dat de boot niet vaart wegens teveel wind op het water. Dit leidt tot enige wreven en ongeloof maar het hangt in grote letters op de pancarte. Later zullen we de wind zien en voelen als we door het troosteloze Pertisau wandelen, op zoek naar een plek om ons te warmen. Dag voormiddag.

P1060652 B.jpg

Alle hoop wordt nu gezet op het bezoek aan Schloss Tratzberg in Jenbach.

Dit kasteel is mooi gelegen bijna op de bergtop, volledig omgeven door groen. Om er te geraken dienen we op een zeker moment een ‘treintje’ te nemen dat ons mee op de steile helling zal nemen.

P1060752.JPG

P1060676.JPG

Eens binnen krijgen we een headset waardoor we in onze moedertaal de uitleg over de verschillende ruimtes krijgen. Dit was mooi, leuk en bijna aanbevelenswaardig.

P1060740.JPG

En dan. S ’Avonds werd er een bingo avond georganiseerd. Ik ga er niet veel over uitweiden maar ik kan nu met zekerheid zeggen dag je dat zeker eens moet gedaan hebben. Neen, ik heb niets gewonnen maar een verrassend leuke ervaring rijker geworden.

 

Het nabijgelegen (al is dat relatief in die regio) stadje Imst heeft als hoofdattractie de Rosengartenschlucht. Ook een mooi stukje natuur naar het schijnt. Er werd ons beloofd dat we met het openbare vervoer alsnog makkelijk tot daar zouden geraken.

Helaas was het zaterdag en dit had als gevolg dat de lijnbus(sen) niet of anders reden. Fikse tegenslag want ik was er echt op uit om op de laatste dag nog eens voluit te gaan.

P1060762.JPG

P1060801.JPG

Uit colère nam ik mijn rugzakje en heb ik een geweldige wandeling gemaakt door het Gurgtal. Het was fijn om de verlamming uit mijn benen te wandelen want wandelen is mijn dada. Ik doe het nog steeds te weinig, trouwens.

Ergens in de namiddag was er koffie en taart voorzien – een traktatie van het hotel – en dat bracht de mensen wederom bij mekaar. Nadien nog een wandelingetje in de andere richting en zo evolueerden we (wederom) naar het – laatste – avondmaal. Misschien ook weer een dag met weinig invulling maar toch met de nodige momenten – vooral als ik alleen op stap was.

P1060810.JPG

P1060873.JPG

Met het oog op een vroege start op de dag van de terugreis (er diende nog gepakt te worden) werd er karig omgesprongen met de drank.

De nodige afscheidswoorden, prijsuitreikingen (…) en praktische afspraken maakten een einde aan het verblijf in het sympathieke hotel.

Een vlotte terugreis was uiteindelijk de afsluiter van niet enkel deze laatste trip maar ook van het reisseizoen dit jaar.

Nu gaat u denken: dat was precies ‘gene vette’. En je hebt gelijk.

Maar toch was het op zijn manier leuk. Ook al verkies ik een dynamische goedgevulde reis met op zijn tijd een ‘Wauw’momentje, dit was ongecompliceerd plezier, met hier en daar een serieus haar in de organisatorische boter maar dat is voor een keer vergeven.

Tirol is nog steeds geen ‘A’ bestemming voor mij maar het was aardig proeven en ik sluit niet uit dat ik met een eigen programma nog wel eens de Alpen oversteek.

P1060933kopie.jpg

27-10-16

Tirol deel 1, oktober 2016

 

tirol.jpg

Deel 1

 

Om het reisseizoen met een leuke noot af te sluiten koos ik voor een weekje Tirol. Ja, slik maar even weg.

Stond niet echt hoog genoteerd op mijn to-do lijst maar ach, wat kan er mislopen?

Enfin, wat je hier gaat lezen is geen succesverhaal. Dit neemt niet weg dat Tirol een prachtige vakantieplek is waar het heerlijk wandelen en vertoeven is. Waar er lekker kan getafeld worden en waar op tijd een frisse pint wordt getapt.

Het weer was beter dan aangekondigd en het logement viel zeer in de smaak. Waar liep het dan mis?

Een reis ‘in groep’ houdt natuurlijk zekere risico’s in. Naast het genot dat veel praktische zaken al voor jou zijn geregeld en waardoor er ruimte voor andere zaken vrij komt, dient er op geregelde tijdstippen wel rekening gehouden te worden met de groepsdynamiek en planning.

Voor veel mensen is Tirol gesneden koek. Je bent er in een niet al te vermoeiende dagreis en eens je de laatste tunnel door bent, kom je gelijk in een sprookjeslandschap. Zo verliep het ook bij ons. Of toch niet?

P1060178.JPG

Ons gezelschap bestond voor ruim 2/3 uit diehard Tirolgangers, wat maakte dat de sfeer op de bus van in het begin goed zat – als je daar van houdt natuurlijk. Beeld je in dat er nét geen polonaise werd ingezet op de bus.

Een tsunami van Tirolermuziek, dvd’s en collectief gezang kwamen als een harde vuist in de onderbuik bij deze schrijver. Als dit het begin was, wat stond me dan nog allemaal te wachten?

Ik was wel voorbereid op het ergste, moet u weten. Daarenboven beschik ik over de gave om ‘de knop’ te kunnen omdraaien in haast alle min of meer onverwachte situaties. Na de eerste nacht werd ik een nieuwe Luc Alloo en besloot om alles fijn te observeren en me low-profile in het gezelschap op te stellen dieneinde het hoe en waarom te kunnen ontrafelen.

On hotel was standaard Tirol. Met de begonia’s op de terrassen, warme ontvangst, gelijk aan tafel voor een lekkere hap en een schnaps om af te sluiten. Kamer met uitzicht op de bergen, - hoe kan het anders. Ik mag zeggen dat ik er helemaal klaar voor was.

Om ons verblijf in te zetten reden we de eerste volledige dag naar buurland Zwitserland, Samnaun om precies te zijn. Deze taksvrije stad, die nagenoeg enkel bestaat uit winkels en horecagelegenheden, is natuurlijk erg geliefd bij liefhebbers van producten zoals parfumerie, giftige rookwaren en alcoholische dranken. Het stadscentrum is dus een grote aaneenschakeling van winkels maar…

IMG_20161010_104639370.jpg

Maar bovenal: er lag sneeuw, en dat is iets wat ik al geruime tijd heb moeten (?) missen. Samnaun ligt op een goede 1800m en dan zit je al gauw in de sneeuw. Ook de rit er naartoe leverde mooie beelden op. Doch, je bent al snel uitgeshopt als je geen of weinig van de genoemde artikelen benut, dus een bescheiden lunch sloot ons verblijf af.

P1050947.JPG

Na de middag reden we naar Zams alwaar we een bezoek zouden brengen aan de Lötzklamm Zammer Lochputz. Volgens de brochure een mooi en vermakelijk oord, gecreëerd door de bergstroom en voorzien van schilderachtige watervallen. Groot echter was de teleurstelling.

P1060030.JPG

Een amechtige aaneenschakeling van enkele watervalletjes en een voorzien trappengestel was het enige wat er te zien was. Ok, voor sommigen was deze klim er teveel aan, maar voor diezelfden is het ook een marteling om nog maar voort te bewegen zonder sigaret in de mond.

Dit stelde geen reet voor en ik was dan ook blij dat we er weg waren. Ooops! Is de dag alweer voorbij?

Jawel, de invulling was wel heel karig. Je kunt natuurlijk stellen dat het snel donker wordt maar er speelde nog een element mee. Verschillende avondactiviteiten vingen aan rond 20u en dan moest de maaltijd al zijn doorgespoeld. Daarenboven: veel alternatief was er niet in het dorp waar we verbleven.

Als dit het tempo en intensiteit van de rest van de week wordt…

P1060242.JPG

Onze natuurlijke, aangeboren en gelukkig gecontroleerde voorliefde voor bier maakte dat het geplande bezoek aan de Brauerei Schloss Starkenberg de volgende dag met stip genoteerd stond.

Ware het niet dat dit beter in de namiddag was gepland, dan kon dit wel eens leuk worden. Even na 0930u stonden we al aan de ingang.

Het zicht uit het kasteel/brouwerij is wel indrukwekkend maar daar houdt het ook bij op. De rondleiding, door een Vlaming nota bene, was nogal nonchalant, oppervlakkig en eerder vervelend.

Veel inzicht in het productieproces kregen we niet. Veel over de geschiedenis van het geslacht Starkenberg en wat historische voorwerpen, leidden ons uiteindelijk naar de verbruiksruimte. Ik was meer onder de indruk van deze middeleeuwse feestzaal dan van het bier.

Doch, met een halve portie eerder zoet donker bier, kon ik wel leven. Het was tenslotte nog geen 11u en dan mogen we slapende honden niet wakker maken. Nadien maakten we nog een kleine wandeling maar dan zat de voormiddag er op. Een lichte lunch in ons hotel zette de namiddag in. Zucht.

Doch. Dan komt het hoogtepunt van de dag. De hoteleigenaar heeft toegang tot de lokale ‘Ijsstockschietbaan’. Met het treintje van het hotel (een oude tractor die nauwelijks vooruit kwam + enkele wagons), reden we via een ommetje door het dorp. Onderweg werd er gestopt voor – hoe kan het anders – een polonaise rond de fontein, ondersteund door een schnaps.

Nee, ik wil niet verder schrijven…

 

Allez, omdat je niet afhoudt.

Het ijsstokschieten is een wat bizarre sport als die op een ijsvrije piste gebeurd. Er wordt niet geschoten en er is geen ijs. Er is zelfs nauwelijks sprake van een stok.

Wel wordt er een redelijk vlot glijdende bol met een handvat naar een scorebord gegooid. Deze glijdt over de grond en tikt een score aan. Dat is het zowat. Wie de maximumscore raakt (12) moet een schnaps drinken. Zo gaat dat in sportieve kringen in Tirol.

Nog voor het definitieve einde wandel ik in klein gezelschap terug naar het hotel. Het beste moment van de dag.

De vierde dag wordt Innsbruck de hoofdschotel van de dag. Op een klein uurtje rijden van ons hotel. Ik kijk er ontzettend naar uit want door de aanslepende lethargie is mijn neiging naar een dynamische stad wel groot. Onze Reiseführer stelde ondertussen voor om eerst even lang het stadje Hall te passeren. Maakt mij niet uit, als we maar onderweg zijn.

 

Hall op zich stelt niet veel voor. Het is te zeggen: ze slaapt uit tot de middag waardoor er nauwelijks activiteit te bespeuren is. Hier en daar een winkel die net opent en als je goed zoekt vind je wel een Stube of Conditorei waar je je even kan schurken aan een kop koffie.

Bij aankomst in Innsbruck stootten we al snel door naar de het toeristische centrum en dit via de Hofburg. Dat oogt wel mooi en het is dan ook een drukte van jewelste in de Hofgasse.

Leuke (souvenir) winkeltjes en de typische gevels geven de stad, en zeker de ‘entree, een fijn vakantiegevoel. Eens door die drukte heen fladder ik uit naar het mooie shoppingcenter, de esplanade en de grote winkelstraten. Een ‘Saturn’ laat ik ook nooit liggen, dus daar even binnenspringen alvorens ik verder de culturele weg insla.

P1060301.JPG

Ik stap eerst de St. Jacobsdom binnen waar je werkelijk overvallen wordt door de barokornamenten. Mooie kerk, proper op zijn eigen en toch een van de postkaartelementen van de stad.

Dan langs de Herzog Otto Strasse naar de bruggen en volgens mij moet je echt wel eens op een van de bruggen gaan staan, alleen al voor het zicht. Via het toch drukkere stadscentrum even tot aan de Triumpfpforte (vreemd, geen ‘Tor’) om dan af te zakken naar de parkeerplaats achter de Innsbrucker Hofgarten.

P1060298.JPG

Na wederom wachten op (al of niet – tellen is onze sterkste kant niet, evenals de klok lezen) achterstallige medereizigers vertrekken we terug naar het hotel in Nassereith.

P1060381.JPG

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende