29-01-18

Umberto Tozzi, Ethias Theater, 13/01/18

Vooruit dan maar!

Ik moet bekennen: een van mijn vele tekortkomingen is het onvermogen om Italiaans te verstaan, laat staan te spreken. Verder dan enkele stopwoorden en vriendelijke aansprekingen kom ik niet.

Nooit te laat, hoor ik u denken, maar voor sommige zaken moet je weten waar je aan toe bent en als compensatie probeer ik toch zoveel mogelijk van de Italiaanse sfeer, regio’s én keuken te genieten. Ook in 2018. Ik ben een veredelde poser, mag je stellen.

Nu kan ik zonder enige schaamte zeggen dat we dus naar Umberto Tozzi zijn gaan kijken. In Hasselt, het Ethiastheater meer bepaald. Voor alles moet er een eerste keer zijn en als je liefde je uitnodigt…ja, dan ben je vertrokken natuurlijk. Letterlijk in dit geval.

Umberto Tozzi zit voor eeuwig en een dag verankerd in het collectieve geheugen door enkele hits die ook hier, in de lage landen, hun weg gevonden hebben. Ik denk dan in de eerste plaats aan ‘Gloria’ en ‘Ti amo’. Ik zie u wel lachen!

Met niet veel meer bagage dan dat vertrok ik met mijn liefste gezelschap richting Limburg. Daar ploegden we ons als introductie eerst door een fijne Italiaans dinertje. We waren er dan toch.

Een op het eerste zich belegen publiek werd rustig de zaal ingelaten. Een redelijk grote zaal eigenlijk, bezeteld en niet helemaal volzet, maar soit. Omringd door een allegaartje van (naar ik veronderstel) doorgaans Italo-Limburgers voelde je de sfeer al snel in de goede richting gaan.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Na een mooie (tape) introductie kwam de band opzetten en met Tozzi als centrale figuur werd ‘Notte Rosa’ ingezet. En eerlijk…als dit het niveau van de avond zou worden, heeft hij er met mij een harde fan bijgekregen. Maar dan stuit je uiteraard terug op de verstaanbaarheid van de teksten en voel je je plots zo onbekwaam.

Dit geweldige nummer werd met de nodige pathos gebracht en swingde behoorlijk. De retestrakke band zorgde natuurlijk voor een goede ondersteuning van de goede man die straks 66 zal worden. Weet dat dit een verderzetting van een onderbroken tour is. Ik veronderstel dat hij nog herstellende is van de operatie.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Maar we moeten ook eerlijk zijn: Umberto is niet zo een heel sterke zanger. Net zoals vele Italiaanse (pop)sterren zingt hij vooral tegen zijn maximum kunnen aan. Zucchero geraakt er mee weg, Raf en Marco Masini hebben ook een trademark ‘grit’ in hun stem. Eros Ramazzotti heeft er een carrière van gemaakt.

Maar dat laten we even rusten; de som van de elementen oversteeg mijn vooringenomenheid want naargelang de set vorderde en Umberto meer ballades begon te brengen, was ik niet alleen gewend aan zijn stem maar begon ik er zowaar voor te smelten. En de songs bleven nog kleven ook.

Zeker als hij even later volledig solo met de akoestische gitaar enkele nummers brengt, komt hij erg warm en geloofwaardig over. Minder is soms meer. 

Ok, het is tussen kunst en kitsch en Umberto mag in Vlaanderen hier een randfenomeen zijn, in de Italo-pop is hij nog steeds een icoon. Zo vonden blijkbaar ook de aanwezigen. Eerst nog braaf op de zetel maar toen de eerste dames zich gewillig naar voren lieten drijven door hun instinct, kreeg het concert een extra dimensie.

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

Het maakt immers geen zak uit wat je muzikale voorkeur is, als het je pakt en van je zetel trekt, moet je er voor gaan. ‘Ti amo’ zat al vroeg in de set en dreef de temperatuur gelijk op. Ja, dat is met voorsprong een van de meest smeuïge songs uit de popgeschiedenis maar live klonk dit toch wel net iets steviger. Met een lekker up-temp ‘Tu’ en ‘Stella Stai’ kon de sfeer echt niet meer stuk. Ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf.

Ook dat een doodgedraaid nummer als ‘Gente di mare’ enige verf zou pakken, lijkt op afstand wel onwaarschijnlijk, maar het lukte. Het was meer dan onschuldig vrijblijvend vertier. Dit was een hartverwarmend moment. Met zovele even warme ‘Italianen’ rondom ons die volle bak meezongen. Het had iets.

Even dreigde de dynamiek te verdwijnen toen Umberto even adem ging halen en de band het instrumentaal overnam. Maar wat was mich da? Alle muzikanten gingen even lekker solo en kwamen samen in een funky-fusion instrumentaal topmoment. Ik dacht gelijk aan ‘Jake to the Bone’ van Toto, maar zover wil ik het niet drijven. Straffe band, dat was hiermee bewezen.

Na een kleine 90’ minuten – en na de ultieme uitsmijter ‘Gloria’ zat het feestje er op.

Ja, dit was een heel verrassende en mooie avond. Molto, molto bene!

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

umberto tozzi

 

11:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

24-12-17

Beyond The Labyrinth & The Handsome Dogs @Partymakers, Wondelgem, 23/12

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Het is niet altijd slecht nieuws dat ‘als een bom inslaat’.

Het eerste bericht dat Beyond The Labyrinth – dan toch – een show zou geven nog voor het jaar 2017 op zijn einde zou lopen, werd op de sociale mesthoop media gretig omarmd.

2017 is ook het jaar waarin BTL hun meesterwerk ‘The Art of Resilience’ op smaakgevoelig en fijnproevend Vlaanderen – en soms erg ver daarbuiten – losliet. Een plaat die tot op de dag van vandaag zijn geheimen bij elke nieuwe luisterbeurt blijft prijsgeven.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Dit resulteert dan in het verschuiven van de favoriete songs. Dan is het die, dan (her)ontdek je die weer…het is een schijf die zoveel stijlen omvat en eigenlijk nooit verveelt. Maar daar gaat het nu niet om.

In Wondelgem, waar we al eerder waren voor een presentatie en/of miniconcert, werd een grotere ruimte gebruiksklaar gemaakt voor dit event. Behaaglijk was het niet direct wegens het industriële karakter maar de aanwezigheid van zoveel getrouwen, bekend en veel onbekend, en het enthousiasme van de beide bands maakte dat deze betonnen bunker al snel een warme plek werd die muzikaal uit zijn voegen dreigde te barsten.

THE HANDSOME DOGS, een jonge band bestaande uit niet zo jonge (en niet zo echt handsome, maar wie ben ik…) honden mocht openen. En deze deed dat met bravoure.

Deze band situeert zich in de meer traditionele ‘80’s hardrock met een grote sleaze factor, veel energie en nog meer ballen. De actuele media zou deze als ‘compleet fout’ omschrijven en even hard negeren maar Ho, ho, ho!

Wat een vette band is dit!! Nu ben ik zelf niet into sleaze-stuff, maar mij deden ze ook erg denken aan Evidence One, ook uit Duitsland. En met af en toe een Southern Rock (sliiiiideguitaaarrr!) puntje er in, spatte de credibiliteit er langs alle kanten af. Is dit een nieuwe band? Ja wat!

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Natuurlijk zullen de individuele leden al heel wat op hun muzikale kerfstok hebben, anders zet je zo een set niet neer. Met een afsluiter als ‘Bang Your Head’ van Quiet Riot (waar is de tijd, meen je dan te moeten zeggen), werd de nagel er nog eens vet ingeklopt.

En voor de volledigheid: en bassist Jens is een Belg. Voilá.

Uitkijken naar het debuutalbum dus, ergens in het voorjaar. Niet vergeten: The Handsome Dogs!!!

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Maar eigenlijk kwamen we voor BEYOND THE LABYRINTH. Laten we er gelijk aan toevoegen dat iedereen wel heel erg nieuwsgierig was.

Dat Geert Fieuw(gitaar, zang), Sjoerd Bruyneel(toetsen), Dominic (bas) en Michel (drums) weten waar ze mee bezig zijn, konden we al ondervinden maar wat hadden ze vandaag in petto voor ons? Focus op het laatste album? Een best of? En wat met de nieuwe zanger? En hadden ze live hun ‘mojo’ wel? Wel…

Wie graag vinkjes zet: zet ze maar! Alle veronderstellingen werden in de positieve zin beantwoord of bevestigd.

Natuurlijk, met vier full albums materiaal voor handen diende er gekozen te worden en daarboven nog eens een paar non-album (n/a) tracks en de avond is snel dicht geplamuurd, niet?

Maar vooreerst Dragan Stanley. Met die naam vráág je om enige mystiek. Maar de stem was er. En hoe. Met een band die graag uit allerhande vaatjes tapt, is de noodzaak groot om een zanger die het allemaal kan neerzetten te bemachtigen. Met begrip voor de erg theatrale stukken op ‘The Art…’, die werden in de kast gelaten.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Vlot openen met ‘Fear’s The Killer’ en het oudere ‘Tomorrow is Gone’ om dan verder te gaan met ‘The Girl With the X-Ray Eyes’.

Daar werd duidelijk dat er wat gesleuteld is aan de arrangementen. Tja, dit is qua bezetting grotendeels een andere band dan diegene die de songs opnam. En dat was prima want BTL songs bestaan uit zoveel lagen en zitten soms zo subtiel, niet altijd makkelijk, in mekaar.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Maar de songs zijn zeker een deel van hun kracht. Wie gaat voor een makkelijke structuur, snel meezingbare refreinen… die moet even inwerken. Ook al zijn er weggevers bij die zich na een luisterbeurt in je oorkanaal nestelen.

Ofwel was het de tijd die zijn werk had gedaan ofwel werd er een portie glijmiddel aan het repertoire toegevoegd waardoor ik vlot in de flow van de songs zat. Whoops.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Eerste ‘nieuwe’ song ‘Waiting for the Dawn’ is nu verschoven naar mijn favorietenlijstje van de laatste cd. Zo gaat dat dus. En absoluut dankzij de performance van zaterdagavond. Wat een kanjer! En Dragan wist dit perfect te brengen.

Geert Fieuw blijft een fenomeen op zich. Creatief, zeker. Volhoudend, check. Bad-ass gitarist. Componist. Legt de lat hoog. Astemblief. Weet waar de camera’s staan… Hmm. O ja, beetje hoek af, beetje dromer… maar vooral ook conceptueel brein achter de band.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

‘Healer’ is ook een song die vet in het geheugen van de BTL-fans zit gegrift. Ondersteund door een mooie video, werd deze non-album track al snel een live favoriet. Dankzij de video, ja, dankzij YouTube e.d.

Zo ook ‘In Flanders Fields’. Een song die ik altijd wat te sloom en op de rand van het vervelende vond maar die mede dankzij Dragan en zeker ook door de rest van de band duidelijk gerevitaliseerd werd. Echt warm word ik er nog steeds niet van, maar dit was de eerste keer dat de song ‘body’ had en enigszins bleef kleven.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

 

beyond the labyrinth,the handsome dogs 

Toch weer een verrassing met ‘Shades Of Blue’, (n/a) ooit opgenomen met Wim Nees. Wat toen een gouden zet leek, lostte helaas al te snel op. De song blijft gelukkig overeind en werd crooner gewijs gebracht door Dragan en een virtuoze Sjoerd op de piano. Dit was een héél mooi moment.

Als er dan een hoop akoestische gitaren op het podium verschijnen dacht ik: hier gaan we, het lijkt wel obligaat om zo een moment in te lassen. Maar daar was ik even fout.

‘Ghost Melody’ (n/a) werd in een feeëriek gitaarjasje gegoten en werd een heus Kerstmelodietje. Het kan ook aan de rode mutsen gelegen hebben.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Terug naar het meer heavy gedeelte en dat werd ingezet met ‘The Set Up’, het openingsnummer van ‘The Art…’. Prima versie, mooi gitaarwerk van Geert.

Dan volgde voor mij het klapstuk voor mij en nog steeds mijn favoriete BTL-song: ‘Wings’. Ja, dat is werkelijk een geweldige song. Die heeft echt alles in zich.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs  

Maar ik moet helaas ook eerlijk blijven en vond (heel subjectief natuurlijk) dat het gitaarwerk van Geert hier geluidsmatig soms de mist inging. Maar dit kon de sfeer niet drukken. Ik heb het nummer al eerder live gehoord en werd toen haast extatisch van de (neverending???) gitaarsolo. Ongetwijfeld een van de beste gitaarsolo’s uit hun repertoire. Desondanks toch een van de hoogtepunten van de avond. Merci mannen!!!

‘Pure Sabotage’ zetten de set verder in en ‘Someone Watching Over You’ leverde terug een rustpunt. Perfect getimed. Besloten werd er met ‘Beyond The Labyrinth’, ook alweer bijna 10 jaar geleden op cd uitgebracht. Dragan gaf hierbij nogmaals een blijk van een perfect gevoel voor nuance en emotie.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Eén song stond toch zeker op het verlanglijstje en het werd bewaarheid. Geert’s shirt deed het al vermoeden. ‘Carry On’, opgenomen met de betreurde Wizz op zang… Maar ok.

Laat ik eerlijk zijn: ik heb de band Wizzard ooit een keer gezien, maar verder had ik er eigenlijk geen connectie mee. Hopelijk neemt niemand mij dat kwalijk, dus ik ga gewoon voor de song. En dat werd tegelijk een afsluiter van formaat.

Niet alleen is dit een van de meest verteerbare kleppers van ‘The Art…’ en mij doet het erg aan Uriah Heep denken en ook aan andere echte classic (hard)rock bands. Zaterdag kregen we als gastzanger Flype van FireForce op ons brood. Jaaa!

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Filip wist na een korte inleiding, waar ik natuurlijk alle respect voor heb, dit beest van een rocker neer te zetten met de nodige panache. Wie Flype en zijn band al aan het werk zag, weet waar ik het over heb. Power, melodie, het podium werd zijn speeltuin en de PA ging er bijna fysiek aan ten onder.

Dit was een gewaardeerde afsluiter, ook al was het voor velen met een lach en een traan.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Om de mensen toch met een glimlach naar huis te sturen, werd er definitief afgesloten met ‘SOS’ van Abba. Ja, het heeft nog lang geduurd, mijn gedacht. Dit werd al eens gedaan door At Vance en Abba songs coveren is natuurlijk altijd dankbaar en amusant.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

beyond the labyrinth,the handsome dogs

BTL wist ook deze spijker er BOENK in te slaan. Met ballonnen werd dit feestje nog wat extra luister gegeven.

Beyond The Labyrinth mag – om het zacht uit te drukken – bijzonder trots zijn op dit optreden. Wetende dat dit vooral voor de fans werd ingericht, en misschien ook wel om zichzelf een beetje een meer dan verdiend cadeau te doen, was dit een heerlijke avond.

beyond the labyrinth,the handsome dogs

Met hier en daar een klein schoonheidsfoutje, ok, maar bovenal een feest voor wie oog en vooral oor heeft voor muziek en bands die door hard werken, veerkrachtig (sic) reageren op tegenslagen en vooral puur enthousiasme en doorzettingsvermogen een plaats verdienen bij elke zichzelf respecterende muziek/rock liefhebber.

Chapeau, chapeau, chapeau!

23:50 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

19-11-17

Anathema & Alcest @Trix, 18/11

40681-image_59985632a23d4.jpg

Vrijdag speelde de Britse progressive/postrock band ANATHEMA in de Trix. Normaliter zou ik daar toch weer euforisch moeten over zijn maar…want na zoveel shows van deze band die onweerlegbaar kippenvel achterlieten, kan ik me alleen maar afvragen wat er aan de hand is met Anathema. Of toch zeker die avond.

Eerst kregen we een klein uurtje ALCEST op ons brood. Deze Franse postrockers/shoegazers brengen iets wat ligt in de lijn van bvb Tides from Nebula en daar mag ik op moeilijke momenten al eens kracht uit putten. 

Deze stijl is niet voor iedereen weggelegd maar als support van Anathema kan het zeker.

P1160911.JPG

P1160931.JPG

De ietwat schuwe en voorzichtige frontman die zich ‘Neige’ laat noemen leidt de band doorheen een bos van soundscapes, neurotische riffs, sfeervol gepingel en bij momenten enkele bijna Black Metal achtige escapades. Het gaat hier dan ook vooral over de dromerige en meeslepende sfeer die gecreëerd wordt met als belangrijkste wapen uitgebalanceerde muren van geluid.

De schaarse vocale bijdragen van de goede man maakten dat er zelfs voor diegenen die niet bekend zijn met hun werk – zoals ik – toch af en toe een houvast was.

P1160939.JPG

P1160945.JPG

Ik vond deze set best goed, zonder er wild over te worden maar kan begrijpen (en voel dat ook wel) dat er een tsunami van emotie op het publiek wordt losgelaten bij elke song. Maar na een uurtje was ik wel voldaan.

ANATHEMA toert in support van hun recentste album ‘The Optimist’. Voor de insiders: dit is een thematisch vervolg op ‘A Fine Day To Exit’. Ja, die plaat die mogelijk als hulplijn voor zelfmoord preventie kan dienen. Of net andersom. Maar zeker een prachtig album.

‘The Optimist’ laat uitschijnen dat het verhaal toch enigszins beter afloopt dan eerst gevreesd maar puur afgaande op de performance van de band, vrees ik het ergste. Er waren m.i. teveel parameters die negatief uitsloegen en tegelijk een alarmbel in mijn oordelingsvermogen lieten afgaan.

P1160970.JPG

P1160976.JPG

Natuurlijk blijft dit subjectief maar als ik later de zaal verlaat, lijkt deze ook niet echt vol(meer) te zitten. Er was dus degelijk wat aan de hand.

De band koos er voor om dit album, in tegenstelling tot de ‘We’re here because we’re here’- concerten – niet integraal te spelen. Goeie zet want ik vind het geen makkelijke schijf.

Toen Vincent Cavanagh bij de start achter de toetsen ging staan, moesten we al noteren dat er een man ontbrak – bewust of heirkracht? Tot zover, want Vincent is natuurlijk van alle instrumentale markten thuis.

P1160983.JPG

P1160985.JPG

P1160987.JPG

Op drums zat niet John Douglas maar Daniel Cardoso die normaliter de toetsen bespeelt en uiterst zijn best deed maar af en toe moest aangespoord of bijgestuurd worden. Tot daar aan toe. John zit thuis bij een pasgeborene en Daniel deed het echt wel goed.

Gelukkig was er ook broer Jamie op bas en het liefste zingende marmotje ter wereld: Lee Douglas, tot ieders groot jolijt hoe langer hoe meer op de voorgrond. En niet alleen omwille van haar vocale prestaties. Haar te zien performen, is het ticket al waard. Tot daar aan toe.

P1160998.JPG

P1170003.JPG

P1160999.JPG

Maar dan komen we bij Daniel Cavanagh en dan moet ik – net zoals eerder op Graspop - vaststellen dat hij van de sympathieke bescheiden buurjongen verworden is in een opgeblazen arrogante kettingrokende blaaskaak.

Voila. Is het een act? Ik stel me de vraag al langer en gezien ’s mans fysieke metamorfose wil ik nog voorzichtig zijn en veronderstellen dat hij wel wat problemen moet aanpakken. De broers hebben natuurlijk – zoals iedereen – het nodige leed te verwerken gehad en dat kan gezien de collectieve aanwezigheid in de groep zwaar gaan wegen op de prestaties, maar het is toch vooral Danny die een verschoten indruk blijft maken.

P1170013.JPG

P1170049.JPG

Vreemd overigens gezien hij net een hele mooie soloplaat heeft uitgebracht.

Maar het kon me niet meeslepen. De band klonk niet coherent, je voelde zelfs geen verbondenheid tussen de bandleden. Danny stond als op een eiland – met een koptelefoon – waarom? Vincent probeerde de boel bij mekaar te houden en Lee kwam en verdween zoals anders maar leek ook niet echt betrokken bij de anderen. Met uitzondering van Jamie waarmee ze voorzichtig en tegelijk onhandig een dansje placeerde.

Uiteraard waren er ook de songs van het laatste album en die blijven niet echt plakken bij mij. Met ‘Endless Ways’ waren alle ogen uiteraard gericht op Lee, die als vanzelf een ijzingwekkende vertolking neerzette.

De kracht van ‘The Lost Song, Pt3’ was maar ten dele aanwezig leek eindeloos te duren maar ‘A Simple Mistake’ redde even de meubelen.

Als Danny zijn solospot krijgt (opeist?) horen we naast ‘The Exorcist’ uit zijn album ook een gedurfde akoestische versie van Fleetwood Mac’s ‘Big Love’. Vroeger deed hij dit ook al eens met veel meer en betere picking. Ja, dat is het echt wel zoeken, hé.

P1170071.JPG

Wie de versie kant van Lindsey Buckingham weet dat niemand dat kan spelen zoals hij. Danny deed er een goede gooi naar maar moest het toch afleggen. Langs de andere kant toch respect omdat hij de ballen heeft om het te doen. Zijn nek uitsteken terwijl hij precies al de zwarte piet heeft getrokken…

Neen, na een drankje kwam ik terug in de zaal en ik kon het eigenlijk niet langer meer opbrengen om een schijnbaar disfunctionele band aan het werk te zien. Hopelijk kwam er voor de doorbijters nog wat moois, maar ik had het gehad.

Heel misschien was de band in bloedvorm en was ik er niet klaar voor, maar dat durf ik hier wel te betwijfelen. Toch hoop ik stiekem dat het aan mij ligt…

06:00 | Commentaren (5)

18-11-17

FireForce - 'Annihilate The Evil' cd presentatie @Zappa, 11/11

fireforce,after all,eternal breath

Het was reeds even aangekondigd via de verschillende kanalen die ons op de hoogte houden van het reilen en zeilen binnen ons geliefde genre.

De sociale media hielpen ook een flink eind om ons te waarschuwen voor het nieuwe album van Vlaanderen’s grootste ‘true metal’ band, nl.  FireForce.

Een echte Antwerpse primeur want de band had nu eens een stek gekozen in, of beter, aan de rand van de Koekenstad. Dat maakte vooral dat ik er op een wip was, wat doorgaan niet voor de hand ligt en tegenwoordig altijd is meegenomen.

Om de zaal (zaal ‘Zappa’) op te warmen, werd er gekozen om twee West-Vlaamse bands uit te nodigen. Het voor mij onbekende Eternal Breath (Oostrozebeke) en de geweldige thrashers van After All uit Brugge.

Drie bands die niet echt voor 100% op de zelfde lijn zitten maar wonderwel op dezelfde affiche pasten. Daarenboven leverden zij ieder naar best vermogen (understatement) een straffe show.

ETERNAL BREATH tapt uit een vaatje dat een mix van thrash en powermetal bevat. Veel traditionele heavy metal elementen ook, dus wat verteerbaarheid betreft zat het wel degelijk goed.

Ik zag deze voor het eerst en moet mijn mening dus baseren op de kleine drie kwartier dat de band kreeg om zich te bewijzen. Gelukkig viel dat erg goed mee!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Om vandaag te boeien moet je natuurlijk wel wat te bieden hebben en het was van het begin duidelijk dat Eternal Breath vooral onderhoudend was. En ik bedoel dat niet slecht. Ik zou er een hele avond naar kunnen luisteren maar voor ondergetekende zat er weinig uitdaging is. Dat is natuurlijk mijn subjectieve mening.

De band is al jaren bezig in diverse samenstelling en het mocht wel blijken dat ze goed geölied zijn wat optreden betreft. Misschien iets te want ondanks het feit dat deze band m.i. ontzettend veel potentieel heeft, miste ik in de songs af en toe wat hooks. Het werd net niet te rommelig – mede omdat ik niet bekend ben met het materiaal.

fireforce,after all,eternal breath

Omdat Eternal Breath toch erg op mijn sympathie kon rekenen, heb ik de cd aangeschaft en daar heb ik tot nu zeker geen spijt van. Deze avond werd een feest van de underground-scene en met Eternal Breath werd er zeker een goede aftrap gegeven.

Kort daarna werd de lat toch een eindje hoger gelegd en kregen we AFTER ALL op ons brood. De furieuze thrashers uit Brugge zag ik al verschillende keer op een festival en daar maakten ze alvast een verpletterende indruk.

Ik ben geen historische of traditionele thrash fan en omarm slechts enkele bands en dan nog niet zo héél lang. Testament en Death Angel zijn mijn favorietjes en ik ben niet te benauwd om After All daar aan toe te voegen. Voilà, het is hiermee gezegd. Zo straf zijn die knapen.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Na bijna dertig jaar vormen gitaristen Dries Van Damme en Christophe Depree nog steeds een geweldige gitaartandem en tegelijk de ruggegraat van de band.

Ik zag ze nog niet eerder met zanger Mike Slembrouck en was eerst niet zo onder de indruk. Maar dat kan aan de man zijn keurige presentatie liggen. Vocaal zat het echter wel snor, al klinkt hij iets gepolijster en minder gevaarlijk dan zijn voorganger.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met toch al enkele albums op hun actief is er voldoende materiaal voorhanden om een set te vullen en vanaf het openingsnummer zat het geluid gewoon vet. Daarbij gaat mij voorkeur meestal uit naar de (O, Ironie) tragere songs waarbij de ‘groove’ goed zit.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

De set van After All was een schot in de roos en zoals het hoort hadden zij voldoende achterban bij om de sfeer er in te krijgen. Er zullen ongetwijfeld ook nieuwe zieltjes gewonnen zijn!

FIREFORCE mocht natuurlijk in grandeur de avond afsluiten. Als organiserende band zouden zij dan ook alle registers opentrekken. En dat begon met de podiumaankleding.

Niet verlegen om hun achterliggende thema (oorlog, ‘combatmetal, weet je…) volledig en zonder enige vorm van nuance in je gezicht te knallen, ging het podium in de diepte open alwaar de drums opgesteld stonden.

Het rijkelijk geïllustreerd decor, voorzien van attributen die de sfeer enkel maar kunnen versterken, zag het er absoluut professioneel uit. En dat moet niet verwonderen want ondanks het feit dat FireForce niet op elke braderij en in elke JC te bewonderen valt (overigens een bewuste en slimme keuze) weten zij hoe een goede metal show in mekaar steekt.

Op geregelde tijdstippen maakten zij al verschillende support- en headline mini tours in o.a. Duitsland, Griekenland en het UK. FireForce mikt op kwaliteit en terechte waardering ipv ‘veel spelen voor een broodje en wat drankbonnetjes’ – om een van de leden te citeren…

fireforce,after all,eternal breath

Hoe dan ook, als de sirenes begonnen te loeien wisten we waar we aan toe waren en als de bandleden in gepaste outfit (camo, wat wil je…) op het podium verschijnen is de spanning, ja, te snijden. Dit moet goed zijn, dit gaat indruk maken…!

Er wordt ingezet met de single van het nieuwe album, nl. ‘The Boys From Down Under’, een staalkaart van wat de band te bieden heeft op ‘Annihilate The Evil’. En naargelang de setlist vordert, kan ik grappig genoeg alvast besluiten dat zij per song meer het woord ‘fight’ gebruiken dan Sabaton op een hele cd. Doch, dit is natuurlijk naast de kwestie.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Frontman Flype maakt gebruik van een herkenbaar Rob Halford truukje en het duurt soms even voor we hem zien terwijl hij de vocals al heeft ingezet. Ze vergeten niet waar hun roots liggen en weten ook waar de grenzen van het toelaatbare zich aandienen.

Dit wil zeggen: nauwelijks risico’s, krachtige refreinen met een niet te complexe tekst. Geen complexe structuren dus en geen instrumentale valkuilen waar het trouwe publiek het wel eens benauwd van zou kunnen krijgen. Perfect om de sfeer op te voeren en de eensgezindheid onder het publiek te versterken. Join our forces!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Thierry (T-Warrior) Van Der Zanden – die er echt wel strijdvaardig uitzag - heeft mede oprichter en bezieler gitarist Erwin Suetens een meer dan volwaardige evenpool aan de andere kant van het podium. Dit levert, samen met bassist Serge (Sarge) Bastaens, een evenwichtige verdeling van de krachten op het podium. En er gebeurt heel wat.

Flype laat zich graag gaan in het Antwerps om dit evenement kleur te geven maar verwelkomt de anderstaligen even hartelijk op zijn ongedwongen manier. Dit maakt dat het ballonnetje van ‘gevaarlijke combatmetal’ eigenlijk vrij snel doorprikt wordt. Maar hey, it’s only rock and roll, hé…

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Bruno Meeuws als interim-drummer achterin weet de band een flinke brok uit het nieuwe album te brengen. Aangevuld met tracks uit de vorige albums zoals ‘1302 – Battle for Freedom’ (ok, hier geen we weer met ‘fiiiighting for freeeedom!!!), ‘The Only Way’, ‘Combat Metal’ en de bijna-hymne ‘ Born To Play Metal’, is het soms balanceren op (sorry, hoor…) cliché’s die we kennen uit de legendarische Spinal Tap film, maar toch behoudt de band haar geloofwaardigheid.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Deze stijl van metal heeft nu eenmaal zekere ingrediënten die noodzakelijk om deze geloofwaardig te kunnen brengen. En dat geldt voor iedereen, of dat nu powermetal is (vooral), death of black metal, FireForce weet zich te handhaven in hun opzet.

Met een acceptabele credibiliteit slagen zij er in om je mee te sleuren in hun wereld. Een wereld die niet altijd rooskleurig is maar waar mannen nog mannen (mogen en kunnen) zijn en met songs die veelvuldig gebaseerd zijn op historische feiten.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Heel de performance van FireForce was m.i. een ware triomf en met een climax (ja, confettikanon…) dat in combinatie met de veelvuldige rookontwikkeling (gunpowder?) zorgden dat de show in grandeur kon eindigen.

Maar eigenlijk at heel de zaal – en zeker de newbies, als die er al waren – uit de hand van deze jongens. En daarmee wil ik meer zeggen. Let op.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Ik kan niet anders dan met bewondering staan kijken en luisteren naar wat deze heren in hun muzikale carrière al bereikt hebben. Double Diamond mag dan ondertussen al tot een voetnoot in de Antwerpse metal geschiedenis geworden zijn, met FireForce is er een waar metalmonster opgestaan dat alle respect verdient.

Be true, join their forces!!

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 6 (slot)

canada,mauricie

VI

- En een heerlijke afsluiter… -

 

In de late namiddag eindigen we in (let op) de ‘Pourvoirie du Lac-à-l’Eau Blanc’. Dat klinkt behoorlijk poshy maar dat valt wel mee.

Officieel in het stadje Saint-Alexis-des-Monts maar gelegen op een meer dan ferme steenworp van de bewoonde wereld. De geografie leert ons dat we ons bevinden in de Région Mauricie, een natuurlijke beschermde regio die vergeven is van de meren, riviertjes en heel wat onontgonnen gebied.

Daar zijn er wel enkele pourvoiries ofte domeinen die een aanbod van avontuurlijke outdoor of natuur belevende activiteiten aanbieden. Niet dat we nu met de blote hand een beer gaan vellen, hoor, hier kunnen we rustig uitbollen en genieten van het aanbod. Wij zitten dus aan het Lac-de-l’Eau Claire.

canada,mauricie

We worden ontvangen door ene Steve. Steve lijkt te zijn weggelopen uit de verkeerde kant van de film ‘Deliverance’. Maar hij is de vriendelijkheid zelve als hij de bus opstapt en er graag met een opgewonden stemmetje aan toevoegt dat hij zich ook graag ‘Oui-oui’ laat noemen omwille van het feit dat hij dat constant zegt en tegelijk in een aanstekelijke schaterlach uitbarst. Dat wordt een gegeven dat een tijdje grappig blijft maar op de duur eerder een act lijkt.

Het zou me niet verwonderen dat hij zich ’s avonds een gestroopt beverhoofd voorbindt en met een kettingzaag onnoemelijke dingen gaat doen. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Steve is zeer informatief over de gang van zaken en voor we het weten worden onze koffers in buggy’s geladen en keurig aan de correcte chalets of (zij die meer geluk hebben: condo’s) afgezet. Dit gaat allemaal zo vlot dat we ook alle vertrouwen hebben in de rest van ons verblijf hier. Hier heerst routine en professionaliteit.

Onze ‘cabin in the woods’ lijkt zijn beste tijd gehad te hebben maar heeft zijn charme. Met twee koppels en twee singles verdeeld over vier kamers boven en beneden een ruime living en volledige keuken ter beschikking is het wel wat anders dan de klasse kamers van de voorgaande hotels. Echt dichter bij de natuur want als ik buiten kijk, zie ik enkel bomen.

Gelukkig gebruiken we enkel de ijskast om onze restanten pils in te zetten. Heel ons verblijf mogen we aanschuiven aan de rijkelijke dis in het mooie centrale gebouw.

’s Avonds is het muisstil en is het genieten van de snel ondergaande zon aan de boord van het meer. De bomen aan de overzijde op het eiland kleuren alle variaties van geel over roest tot rood. Enkel het geluid van de licht bonkende pontons laat vermoeden dat hier een menselijke aanwezigheid is.

canada,mauricie

Verder wordt de rust al eens verstoord door een vlucht ganzen die de komt overgevlogen. Als ik in een luie zetel schuif, moet ik vaststellen dat dit een van de mooiste momenten van heel de reis is. Ofwel is het gewoon de voldoening en de rust na de inspanningen die optreedt.

De volgende dag is er een aanbod aan activiteiten. Niets moet, bijna alles mag en kan, en twee activiteiten zijn voor ons voorzien. Wie zin heeft in een natuurlijk gebeuren of een portie kajakken kan dat. Wie liever op zijn luie krent blijft zitten, mag dat ook.

Ik ga mee met Oui-oui en zijn kleine schoolbus en we rijden een eind het bos in naar zijn cabin. De man weet niet van ophouden om ons te entertainen en diets te maken in het Québequois. Hijzelf heeft er het meeste plezier is, zeker als hij de wat aangebrande toer op gaat.

canada,mauricie

Eens aangekomen lijkt de ‘wandeling’ niet meer te bestaan en krijgen we een verhaal over het zetten van vallen om bevers, coyotes en beren te vangen. Hij doet dit op ernstige toon met een zweem van nonchalance. Infotainment dus.

In zijn nagelnieuwe cabin krijgen we een ‘caribou’ aangeboden en gaat het verhaal verder over pelsen, natuurbehoud en enkele straffe verhalen over zijn ‘ongediertebestrijding’. Naar zijn eigen zeggen is hij een van de 29 gebrevetteerde en legitieme natuurbeheerders van de région. Dit maakt dat hij ook op stropers jaagt. Hij krijgt van mij het voordeel van de twijfel maar de verhalen zijn amusant.

In de namiddag gaan we kajakken in een Rabaska boot. Ons onderbemande (toch wat prestaties betreft) bootje moet het afleggen tegen de andere maar het is wel leuk. Op het meer is het vrij fris maar de inspanning laat de temperatuur snel rijzen. Dit is ook vakantie!

canada,mauricie

canada,mauricie

Het is ondertussen ook de laatste avond die we in zekere rust kunnen doorbrengen.

Maar we kunnen ook nog mee de beren gaan voederen. Met de schoolbus rijden we even het bos in om daar de toch wel tamme vrij rondlopende zwarte beren te zien tutteren aan een fles maissiroop en de restanten van de keuken opslikken. Voor alle eerlijkheid: we zien er eentje.

canada,mauricie

canada,mauricie

Volgens mij zitten hij ook wat in een suikerdipje want hij kijkt amper uit zijn ogen en heeft een circusbeer-blik. Het waarnemen van bevers even verderop loopt op een sisser uit maar levert wel meerdere schilderachtige natuurbeelden op.

Daarom genieten we na datum van een extra glas – een donker zwart bier, ben de naam kwijt – om daarna de slaap te vatten. Het huwelijksfeest in het recreatiegebouw naast ons kan ik qua geluid elimineren.

canada,mauricie

De volgende ochtend – na het inslaan van een rigoureus ontbijt – vertrek ik tijdig voor een fikse wandeling op het domein, meer bepaald in het bos en grotendeels langs een van de riviertjes. Het parcours wordt onderweg uitgebreid en ik ben voor de goede tien kilometer stappen, klimmen, en pauzeren toch al gauw een goede drie uur onderweg.

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

In het bos is het broeierig warm en al gauw zweet ik als een karibou. Maar het is nu dat ik nog eens voluit kan gaan, de ochtendlijke boslucht diep kan inhaleren en ongezien een mug kan termineren.

Terug op de kamer, tijd voor een douche en vooral: startklaar maken voor de aftocht. We zullen tegen 1630u vertrekken richting Montréal en daar onze terugvlucht nemen.

Maar eerst mogen we nog eens aanschuiven aan een zondagse brunch waar blijkbaar heel Saint-Alexis en omstreken aanwezig lijkt. Maar het is héél, héél goed…

De luie namiddag kan vrij ingevuld worden maar ik betrap mezelf er op dat ik gewoon geniet van luieren langs de waterkant. En als ik geniet ben ik goed bezig.

canada,mauricie

Het uur van afscheid is gekomen en niemand minder dan Oui-oui komt ons uitwaaien tot op de bus.

Rond 21u zijn we op het Pierre Elliot Trudeau International Airport. Wat een contrast om nu terug tussen puffende bussen, taxi’s en de drukte die er bij hoort te staan. Het inchecken is praktisch (DIY) maar voor sommige medereizigers is het allemaal wat teveel om je documenten te printen, koffers te labelen en vlot door de security te gaan.

Mij zit het voor een keer eens mee en ik heb dus ruim te tijd om mijn laatste Canadese dollars uit te geven aan een snack, wat snoep en nog een souvenir of twee. Als ik ook nog enkele reisgenoten kan voorhelpen in de taxfree winkel, zijn ze plots allemaal op en kan ik verder met mijn leven.

Een vlotte nachtvlucht brengt ons ’s morgens terug in BRU terwijl het hier dan al bijna middag is. Hiermee zal ik nog een extra dag mee worstelen maar dat stelt helemaal niets voor in verhouding met de ervaringen, beelden en verhalen die ik meebreng.

Dit was voor mij letterlijk een grensverleggende reis. Misschien heel veilig en zonder al te veel uitdagingen maar daarin moet je jezelf nooit in overschatten.

Bij het afscheid nemen van onze begeleidster wordt de term ‘West-Canada’ en ‘volgend jaar’ al aan elkaar gekoppeld maar dat valt even te bekijken. En zeker helemaal niet opgeborgen.

canada,mauricie

13-11-17

Soulrazor, Incinerate & Electric Mole @Gaarkeuken 110, 21/10

SR cd edit.jpg

Metal van eigen bodem! 

Onlangs mocht ik twee cd voorstellingen bijwonen. Twee Belgische (Vlaamse, Antwerpse!) bands brachten elk op hun niveau, mogelijkheden en kunnen een schijfje uit.

De cd recensie van Soulrazor mocht je al lezen aan de rechterkant van dit prachtige scherm, wat FireForce betreft, die komt er nog aan.

In volgorde zakte ik eerst op 21 oktober af naar Gaarkeuken 110, richting haven of ‘de dokken’ dus. Daar speelde (en organiseerde) Soulrazor officieel hun eerste show met hun debuut cd op zak.

Wie ze al eerder zag, kon al inschatten dat deze goed op mekaar ingespeelde band garant ging staan voor een set die niet altijd vlot verteerbaar, wel degelijk heavy en vooral uitdagend ging zijn.

Als extra kregen we eerst ELECTRIC MOLE voorgeschoteld.

Met de gedachte dat het een ‘Heavy’ Rock Night zou worden, leek me dit wat vreemd maar EM is een bijzonder sympathieke band met als muzikale connectie frontman Ray die in een ver verleden al eens samenwerkte met Soulrazor’s gitarist en bassist.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Electric Mole bracht een set die vooral onderhoudend was, met eigen songs die vooral een mix zijn van alternatieve rock, post-grunge en hun eigenwijze rock.

Wie echter op een hardere noot zat te wachten, was er even aan voor de moeite, maar ik vond het uitermate entertainend en perfect als binnenkomer.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Met INCINERATE werd er wel meer dan een versnelling hoger geschakeld want met hun death metal/thrash klonk er een heel ander geluid. Voor velen was het even de wenkbrauwen fronsen.

Hun cd die vorig jaar uitkwam getuigd van de enorme groei die zij op korte tijd mochten ondergaan en deze set leverde daarvan nogmaals het bewijs. Gereduceerd tot een trio maar uitermate gemotiveerd leverden zij de hardste noten van de avond.

Natuurlijk kwamen de meesten voor de hoofdact van de avond, nl. SOULRAZOR; de band rond Marc Hermans, Glenn Dewit, Ann Van Rooy en Guy Billiard. Ik mocht net als andere mediakanalen niet al te mild geweest zijn voor hun cd ‘Eliminated Soul’, live staat deze band wel degelijk als een huis.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Het geluid deze avond was zowiezo al bijzonder goed, bij Soulrazor werden alle registers opengetrokken en het werd een geluid waarin niets echt domineerde maar waarbij Marc’s gitaar wel degelijk het geluid bepaalde. En terecht.

Natuurlijk werd de hele cd gespeeld, aangevuld met enkele oude Revenge songs, Marc & Glenn’s vorige heavy band.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Ik zag de band al enkele maal maar deze show veegde de vorigen uit mijn geheugen. Niet alleen was er een mooie podiumopbouw (ook voor de andere bands natuurlijk), met backdrop en banners aan de zijkanten van het podium had het hele gebeuren gewoon een erg goede presence.

Frontvrouw Ann stond haar vrouwtje en weet de band bij mekaar te houden en als centrale figuur te domineren. Ze heeft de attitude, de stem en weet de songs te vertolken.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Deze band heeft zeker nog potentieel en ik hoop dat het materiaal dat ondertussen wordt klaargestoomd voor een opvolger niet alleen iets toegankelijker wordt maar tevens een gedegen productie. Wat de live performance betreft zit de band op kruissnelheid en valt er eigenlijk niets op aan te merken.

 

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

10:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende