25-09-16

Krakow 3

Logo 2.jpeg

3. Oswiecim, Auschwitz II - Birkenau  --  Krakow stadsverkenning

 

We verzamelen aan de bus voor de luttele afstand van net geen twee kilometer af te leggen. Op naar Auschwitz II – Birkenau.

Een ruime parking met oord voor verfrissing verwelkomt ons. Toch gaan tegelijk alle ogen naar de gekende poort. Ik vind ze kleiner lijken dan ik ze me voorstelde. Rondom enkel velden en een zeldzaam al of niet historisch gelinkt gebouw.

Eens binnen delen we ons terug in maar moeten het nu zonder de oortje doen waardoor de helft van de tekst van onze treurwilg verloren gaat in de ontzettend grote lege ruimte die het kamp blijkt te zijn. Dus ik ga er af en toe wat dichter bijstaan en knik soms onterecht van “Ok, ich hab's verstehen”. Ook in de Hel dient de Kerk even in het midden gehouden te worden.

KLAU 2 (4).JPG

We volgen de Engelstalige groep op respectabele afstand wat maakt dat we niet echt een grote kudde vormen. Maar wat is dit groot. Ik wist wel hoe groot het was maar meer dan 170 hectaren is echt wel wat. Aan de rechterzijde haast enkel de beddingen van de houten barakken – met af en toe nog een schoorsteen. Aan de linkerzijde de stenen barakken, velen nog in staat van reconstructie of preservatie. En in het midden de lugubere spoorweg. Het einde van de lijn ligt op een kleine kilometer van ons maar eens de sporen gescheiden worden door de ‘ramp’, was de rit voor de meesten al voorbij. (ik voeg er even aan toe dat er ook op het spoorwegknooppunt in de stad reeds gedeporteerden werden uitgeladen).

KLAU 2 (16)fxx.jpg

KLAU 2 (27).JPG

De ‘ramp’ – het perron, zeg maar, was decor voor mogelijk de meest schrijnende taferelen uit de hele nachtmerrie. Hier werd er opgedeeld tussen leven en dood. Met de nuances dat ‘leven’ eigenlijk een uitgestelde dood was. Wie het korte strootje trok moest zich geen illusies meer maken. Die kregen zelfs geen barak vanbinnen te zien. Te voet werden zij naar achter geleid en mochten nog enkele minuten hoop koesteren. Helaas.

De Joodse jongeren – je ziet ze van ver, in het wit met voldoende Israëlische vlaggen om zeker niet onopgemerkt te blijven – zitten in groepjes bij mekaar. Je wil hier dan wel iets over zeggen maar tegelijk weet je dat er geen ruimte voor enige discussie is IN het kamp. Na datum had ik misschien toch liever een tijdje bij hen gezeten want wij kregen nauwelijks tijd voor een moment van bezinning.

KLAU 2 (32)bwkopie.jpg

KLAU 2 (40)kopie.jpg

KLAU 2 (51).jpg

Rechtdoor tot het einde van het spoor, langs de selectiebarak, het is een heel eind. Mijn dappere reisgebuur lijkt te kreunen onder de warme lucht maar weet toch alweer zinnige dingen te zeggen als het er op aankomt. Een heel eind dus tot aan het monument waar in meer dan voldoende talen waaronder het Nederlands even verwoord wordt waar het hier om draait.

KLAU 2 (64)fxx.jpg

KLAU 2 (72).jpg

We bevinden ons nu tussen Krema II en III. U begrijpt wat ik wil zeggen. IV en V liggen even verderop. In een poging alle bewijzen te vernietigen werden de meest beladen gebouwen door de SS opgeblazen. Wij buigen ons over Krema II. Toch een week moment als we langs de vijver lopen die de assen van menigeen verbergt.

KLAU 2 (84).jpg

We keren terug door het vrouwenkamp. Deze stenen barakken zijn gedeeltelijk toegankelijk. In enkelen kunnen we binnenwandelen en het beklemt je gelijk. Zo ook de wasruimte en het gevreesde Blok 25. Wie geselecteerd werd als ‘niet meer productief’, sleet daar haar laatste dagen. Ik piep snel nog even binnen. Het voelt zelfs nu nog weinig respectvol aan maar ik had geen keuze. Zelfs deze laatste zin in niet correct.

KLAU 2 (162).jpg

KLAU 2 (139).jpg

KLAU 2 (129).jpg

Niets is correct aan dit oord. Alles zorgt voor verwarring als je – zelfs als goed gedocumenteerde en voorbereidde – bezoeker hier rondloopt.

Wie hier puur academisch te werk gaat kan er volgens mij ook niet aan ontsnappen. In de blokken die in behandeling zijn worden nog regelmatig zaken opgegraven. Schamele bezittingen, memorabilia van een leven voor het kamp. Juwelen, foto’s, dagboeken.

Ik hoop hier een zo oprecht mogelijk verslag van mijn bezoek te hebben achtergelaten. Je moet af en toe eens met woorden spelen om niet in een moraliserende spreekbeurt te vervallen. Naar men zegt werd er trouwens toen reeds menige mop verteld in het kamp.

KLAU 2 (157)fxx.jpg

Onze voormiddag zat er op. Met gemengde gevoelens keerden we terug naar Krakow. Maar de zon scheen en de lucht zag er prachtig uit. Niets hield ons tegen om een verkennende stadswandeling te maken. Daarvoor waren we tenslotte toch naar hier gekomen?

We parkeren onze bus op een grote parking vlak aan de Wisla. Gelijk met zicht op de bocht die de rivier daar maakt én op de indrukwekkende burcht annex kathedraal. Gedrukte gidsen laten ons weten dat dat de meest bezochte site en tegelijk belangrijkste kasteel van Polen is.

Een reeks van koningen hebben daar verbleven en sinds 1930 wordt het ook als dusdanig erkend en in staat gehouden.

Maar wij gaan de stad in, recht naar het hart van Krakow.

Via niet al te uitnodigende straten, vol winkels, ATM-automaten, wisselkantoren en (opvallend) veel wellness salons, komen we aan de groene rand van Krakow.

Deze letterlijk groene ring omsluit het hart van de stad. Hier slaagt men er wél in een ring te sluiten, zowel op beplanting als op verkeersvlak. Wie niet echt zeker is van zichzelf en vanuit het centrum aan de parken komt, keert best terug op zijn stappen. Zo blijf je altijd binnen het meest interessante en levendigste gedeelte van de stad.

CITY (21).jpg

CITY (38)kopie.jpg

We gaan rechtdoor en stootten verder tot het centrum. En zoals dat meestal het geval is, komen we terecht op het centrale plein of Grote Markt. En als je daar bent weet je direct dat het wel snor zit qua gezelligheid. Het zou het grootste plein in Europa zijn (200m x 200m) en zo lijkt het ook.

Met centraal de Lakenhal als meest opvallende gebouw. Je kan er dan ook moeilijk naast kijken. We zien er ook de toren van het oude stadhuis. Hier is het dat menig bezoeker afspreekt met zijn gezellen. Je kan het echt niet missen.

MARKT (5).jpg

MARKT (7).jpg

MARKT (17).jpg

Je kan er in maar daar wordt je opgeslokt door een zee van commercie. Net zoals het initieel bedoeld is, wordt er intensief handel gedreven. Helaas vooral prullaria, souvenirs, wat kledij, wat hapjes maar verder niets echt hoogstaand. Maar hey, we zijn op vakantie en daarenboven is het een unieke plek om even uit de zon te gaan staan.

Daarenboven: als het aantal (kraaknette) openbare toiletten en de properheid van een stad als maatstaf van beschaving zouden dienen, valt er nog heel wat te leren door onze stadsbesturen.

MARKT (22).jpg

MARKT (111).jpg

Na een korte lunch in een van de vele gelegenheden – naast een uitgebreide boekenwinkel en een banken of twee zijn het haast allemaal horecazaken. De terrassen zitten allemaal vol. Er loopt veel volk en de duiven proberen er een stukje van mee te pikken.

Een ander belangrijk gebouw is de St Mariakerk met zijn twee torens. Op elk uur zal een trompetter zijn onderbroken solo spelen hoog vanuit de hoogste toren.

MARKT (56).jpg

MARKT (21).jpg

Ook de vele koetsen die graag uitnodigen voor een stadsrondrit staan aan te schuiven. De veelal bevallige koetsiersters en hun fraai opgemaakte koetsen en paarden maken dat het een plezier is om gade te slaan. Hoe zou je zelf zijn? Het stadscentrum heeft bij momenten meer weg van Sevilla dan van een Zuid Poolse stad.

MARKT (72).jpg

MARKT (83).jpg

MARKT (91).jpg

MARKT (88).jpg

MARKT (104).jpg

Wij komen terug samen voor een gezamenlijke wandeling – toch voor zij die er zin in hebben. Na een kleine twee uurtjes weten we ei zo na hoe het stadscentrum in mekaar staakt. Het is niet moeilijk.

Als je een stadsplan raadpleegt, springt de markt direct in het vizier en van daaruit lopen de straten allemaal nogal parallel.

In de resterende vrije tijd steek ik eens door naar het enorme shoppingcenter ‘Galeria Krakowska’. Niet zozeer om er te gaan consumeren maar je gaat door het park tot aan het oude station. Op zich al een mooie wandeling. Het shoppingcenter (voor de liefhebbers) is groter dan het grootste dat ik al heb gezien. Ik ben geen liefhebber maar hier vind je werkelijk alles. Op een eerste zicht ook wat wat goedkoper dan bij ons maar dat hangt wat af van de branche. Snel terug naar buiten en via een stukje park terug naar het plein en omliggende straten.

CITY (1).jpg

CITY (14).jpg

Gezien we de volgende dag heel de dag in stad vertoeven maak ik het mij gemakkelijk en nestel mij op een terras met een flinke Zywiec, blijkbaar toch het meest vloeiende gestenat.

Laten we niet vergeten dat we enkele uren daarvoor nog in Oswiecim zaten.

De alreeds laatste volledige dag in Krakow wordt dus doorgebracht in de stad. En maar goed ook want er is bijzonder veel te zien. Zeker als je fris gemonterd, vers geschoeid en uitgeslapen aan de dag kan beginnen.

 

21-09-16

Krakow 2

Logo 2.jpeg

2. Wieliczka zoutmijn - Oswiecim, Auschwitz 1

 

Op een halfuurtje van Krakow ligt de Wieliczka zoutmijn, genoemd naar het stadje. Wat jet schrijven niet makkelijker maakt. Deze oude industriële attractie is dus een haast verplichte uitstap. Ik laat het me gewillig voorschotelen. Buiten durft het nog altijd eens druppelen en dan lijkt een overdekte activiteit een goed idee.

Sinds de 11e eeuw wordt hier zout gewonnen, wat vandaag resulteert in een mijngangen complex van maar liefst 300 km. Wij zullen er een goede 3 km van wandelen. Heel diep is het allemaal niet. We bewegen ons tussen de 10 tot 150m onder de begane grond. Het lijkt allemaal wel heel diep omdat er veel trappen worden gedaan en het zich naar beneden is soms wel indrukwekkend.

Een half woud werd gebruikt om de boel te stutten en soms van fraaie gewelven te voorzien. Onderweg stoten we op uitbeeldingen van het labeur dat hier gedurende eeuwen is uitgevoerd. Heel educatief maar op de duur wat braaf.

WIEL (2).jpg

WIEL (5).jpg

Alle sculpturen zijn van, ja, inderdaad, zout. Een ondergronds meer is sprookjesachtig verlicht en we belanden zelfs in een ondergrondse kathedraal. Het is soms onwaarschijnlijk maar zo indrukwekkend dat je er wel stil van moet worden.

Een feestzaal/conferentiezaal, enkele souvenirwinkeltjes die gerelateerde producten verkopen en af en toe een bescheiden drankgelegenheid. Maar boven alles: de lucht zou hier onwaarschijnlijk zuiver zijn.

WIEL (6).jpg

WIEL (11).jpg

WIEL (32).jpg

WIEL (52).jpg

WIEL (57).jpg

Als we na een hele tijd eindelijk rond zijn, stropt het een beetje alvorens we met de dubbele lift terug naar boven kunnen. Maar dat nemen we er graag bij want ook al is dit niet direct voor herhaling vatbaar, het is een imposant stukje industriële archeologie.

Het is te laat om nog terug naar het centrum van de stad te rijden en de drukte laat zich ook al voelen. De volgende dag wordt een zware én een vroege. We worden om 0630u aan de bus verwacht voor het bezoek aan Oswiecim. Of Auschwitz in het schoon Duits. Afspraak aldaar rond 08u. Reserve genoeg dus want het is maar 75 km van Krakow verwijderd.

Auschwitz. Zonder twijfel zeker een van de meest beladen woorden uit de recente geschiedenis. Alleen al het uitspreken ervan vergt enige moed. Althans in sommige kringen.

Na bijna 35 jaar is het me dan uiteindelijk ook gelukt. Tja, je rijdt er niet zomaar even naar toe, hé. Natuurlijk kan men de dag van vandaag voor een schijntje naar Krakow vliegen en met een busje of taxi de resterende slordige 75 km snel afhaspelen. Maar toch. Van ons gezelschap was iedereen er werkelijk op uit om het (ondertussen) monument te bezoeken. Geen gezever, geen valse emoties, geen polarisatie. We waren er nu, en voor velen was het dan ook een unieke gelegenheid.

Het woord is zo beladen dat er altijd controverse volgt. Tegelijk probeert iedereen zeker geen foute dingen te zeggen – op uitzondering van die ene flauwe plezante dan. De emoties lopen soms hard op. Meestal evenredig met foutieve informatie die men van horen zeggen heeft want uiteindelijk zijn er nog maar een zeer klein handvol mensen daadwerkelijk naar daar geweest om het oord te bezoeken.

Auschwitz bepaalt tot op de dag van vandaag onze kijk op mensenrechten, in de praktijk maar ook vastgelegd in wetten en regels. En maar goed ook. De uniciteit van de naziconcentratiekampen maakt dat deze net als Waterloo, Verdun en anderen een meer dan bepalend knoop- en ijkpunt in de geschiedenis vormen.

En het moet gezegd: de rode draad is bijna altijd: strakke planning (intentie), een slordige uitvoering en uiteindelijk chaos. Te veel, te snel, geen coördinatie meer. Het komt steeds weer. Ook vandaag. (…)

In Auschwitz II ‘Birkenau’ wisten de ‘beheerders’ niet wat er honderd meter verder gebeurde. Te veel taken werden gedelegeerd naar de Kapo’s waarna het echte gezag zich verloor in dronkenschap, frustratie en de daaruit voortvloeiende ongehoorde wreedheden. In de Hel zijn geen regels meer. Noch voor de slachtoffers, noch voor de daders.

Ik ga hier geen geschiedenisles geven maar zal proberen het verloop van het bezoek weer te geven zoals wij – en elke andere bezoekersgroep ze zal ervaren.

Maar laat ik me vooral buigen over ons bezoek. Dat was uiteraard een hoogtepunt in de reis maar liep niet voor de volle honderd procent naar mijn zin. Een mening die ik ook kon delen met enkele gezellen.

Ten eerste: neem gerust van me aan: je bent er niet alleen.

Jaarlijks komen er ruim 800 000 mensen op bezoek. En reken maar dat de obligate schoolreizen daar de bulk van uitmaken. Dat maakt enkele honderdduizend jongeren die niet of nauwelijks geïnteresseerd zijn en met een meer dan vervelende uitdrukking (want hun leven is al zo zwaar) door het kamp slenteren, in het zog van de lokale gids.

En onze gids was ook goed getraind. We hadden de keuze uit een Duitstalige of een Engelstalige. Ik dacht dat om de authenticiteit te dienen, de Duitse wel ok ging zijn én deze groep was ook veel kleiner. Mja… Haar Duits was misschien wel ok maar de toon was (opgelegd?) zonder enige intonatie. Iets wat ik ook van de andere gidsen kon opvangen als ik van audiokanaal wisselde.

De regels zijn waarschijnlijk opgelegd: geen gevoel of emoties, geen suggestieve intonaties, geen gelaatsuitdrukking, geen onnodige gebaren. Zo gevoelig ligt het dus. En uiteraard: de mondhoeken blijven naar beneden. Wat niet zo moeilijk is als je hier je boterham mee moet verdienen.

Er mag volop gefotografeerd worden maar geen foto’s van de gids – zeker niet in close-up (alsof ik dat van zin was). Filmen mag maar er wordt benadrukt dat de commentaar niet uitdrukkelijk mag opgenomen worden. Een zeer dunne lijn dus.

Op twee plaatsten mag niet gefotografeerd worden en op ene dient absolute stilte bewaard te worden – wat doorgaans wel gerespecteerd wordt. Daar komen we later op terug.

Even tussendoor toch deze observatie: woorden krijgen een vreemde bijsmaak in en omtrent de site van het kamp.

Als er wordt opgedeeld in de twee talengroepen valt de zin “de Duitstaligen tegen de muur, de anderen aan de kant van de poort”. Lap. “Daar zijn de toiletten, dames links, heren rechts”. Say no more. Of toch nog eentje? Bij het terugkeren in de bus (het is een warme zomerdag): “Amai, dat is hier precies een oven”. Zonder die intentie natuurlijk maar we kijken mekaar even aan. Semantiek, een mooie studie waard.

Enfin, na een korte maar strikte controle – denk: luchthaven maar dan zonder bagage – mogen we het kamp binnen. Ondertussen staat er al een veelvoud van autobussen op de parking vol ‘jong’ met de ogen op de smartphone geplakt. Kwestie van prioriteiten. Maar dat valt eens binnen wel mee.

KLAU 1 (24).jpg

KLAU 1 (28).jpg

KLAU 1 (29).jpg

De groepen verdwijnen gezamenlijk in de kazerneblokken en zo komt het dat er grotendeels bezoekersvrije foto’s kunnen genomen worden. En anders moeten we (fotoshopgewijs!!) een handje helpen, niet?

Dus even snel door de ‘Arbeid macht Frei’ poort, zonder de kans een selfie te kunnen maken (…). Ach, het is natuurlijk drommen om voor die iconische poort gefotografeerd te worden, hé. iPads en phones hoog in de lucht, de homo toeristicus tiert ook hier welig. Geen kans om er even bij stil te staan.

Even verder aan onze rechterkant de plek waar het kamporkest speelde. Met een vreemd gevoel voor cynisme werden de werkploegen onder muziek naar buiten begeleid. Zelfde verhaal als ze ’s avonds halfdood – en gegarandeerd met enkelen minder – terug binnenkwamen.

Even verder gaan we rechtsaf (we volgen dus inderdaad het plan dat in het goede boekje uitgetekend staat – aanrader trouwens!)

De stenen gebouwen, die ooit deel uitmaakten van een Poolse kazerne liggen er vredig bij en inderdaad, om de hoek zie je af en toe een groepje maar nooit de massa. In de gebouwen of hier ‘blokken’ genoemd, is er thematisch een gedeelte museum ondergebracht. Anderen zijn dan terug in de situatie van toen herschapen.

KLAU 1 (36)kopie.jpg

KLAU 1 (75).jpg

We bouwen het verhaal op met een chronologische verhaallijn. Toonloos dus, educatief maar wat vervelend op de duur. Toch is het even stilstaan bij sommige bekende maar hier fel uitvergrote foto’s.

Een ander blok toont ons de leefomstandigheden van de ‘Häftlingen’, doorgaans ‘criminele’ Polen en sociaal ongewensten. Van stro op de grond tot de meelijwekkende matrasjes. Foto’s van residenten hangen mooi op een rijtje in de gang als herinnering aan diegenen die ‘verdwenen’ zijn. Het lijken wel leerlingen in een schoollokaal, ware het niet dat hun portretten allemaal hopeloosheid uitstralen.

De geschoren mannenkoppen staren je willoos aan, een foto van een jong meisje met weerbarstige haardos toont een verlegen onderdrukte glimlachlach. Dan lees je eronder dat ze nog geen 3 weken in het kamp verbleven heeft. Exit. En niet langs de poort.

Ik merk op dat we al eens een blok overslaan, wat me niet echt goed gaat. Maar soit, de groep gaat er vandoor en zo ook de gids. Ik probeer dan maar te volgen.

KLAU 1 (122).jpg

KLAU 1 (143).jpg

Even verder de blok waar er verteld wordt hoe de gevangenen ontvangen werden, wat er met ze gebeurde. De koffers, de schoenen, het ‘huisgerief’ dat ze met zich meezeulden in de hoop ergens een nieuw leven te beginnen. Dan een zaal waar de lege blikken Zyklon B liggen. Dan wordt het allemaal nogal direct. Dat is wel echt in-the-face. Alsof je een bedrijf bezoekt waar de grondstoffen worden tentoongespreid. En eigenlijk was dat niet zo heel erg ver van de waarheid.

Als we de vitrine met de honderden kilo’s menselijk haar passeren (no foto’s) zie ik mensen bleek wegkijken. En eerlijk: hier ga je niet ongeschonden buiten. Het zonnetje buiten doet wonderen. Even inademen en naar boven kijken.

Tussen blok 10 en 11 is het executieveld – ja, wreedheid bouwt zich op, ook in de rondleiding. Blok 10 – waar dokter Mengele en zijn ‘team’ zich creatief bezighielden, is niet toegankelijk. En misschien maar goed ook. De bezoekers moeten soms een beetje beschermd worden. Maar blok 11 is toch ook op het randje.

KLAU 1 (106).jpg

KLAU 1 (116)fx.jpg

De gevangenisblok met de cellen (geen foto’s), de staancellen en de ruimtes die in preparatie van een onafwendbare dood als laatste bezocht werden, lijken nog maar enkele minuten verlaten. De gevangenisplunjes hangen aan de wasbak, netjes aan haken. Enkele seconden later werden de gedoemden naakt buitengeschopt en aan de muur vermoord. Je wil het je zelfs niet inbeelden.

KLAU 1 (117)kopie.jpg

Dan keren we om langs een parallelle straat en passeren de Appelplatz. Hier heeft het langste appel 19 uur geduurd. Ongeacht het weer. We steken verder door over de breedte van het kamp en maken gebruik van een nieuwe doorgaan om aan het einde van de rit – en van het verblijf van velen – een te komen.

Ik kan er niet omheen, maar de terminologie is onafwendbaar. We wandelen naar de enige gaskamer en crematorium van het Stammlager. Handig genoemd ‘Krema I’. Hier wordt ons aangemaand absolute stilte te bewaren. En dat is niet moeilijk, wat zou je hier trouwens nog te vertellen hebben?

KLAU 1 (145)kopie.jpg

We komen buiten en zelf sta ik even onwezenlijk naar de grond te staren. Is het dat het me op zich geraakt heeft of omdat de ervaring op zich om op deze plek te staan me beroerd? Veel wordt er niet gezegd bij de bezoekers.

Dan gaat het snel. Een toiletstop waarvan ik gebruik maak om de boekshop binnen te vallen. Met enige voorbereiding was ik er snel klaar. De verkoopster beantwoordt me spontaan in het Nederlands. Ik vond het er al zo verdacht proper uitzien.

Volgende stop: KLAu II - Birkenau.

17-09-16

Krakow 1

Logo 2.jpeg

1. Wroclaw - Krakow, Kazimierz

 

Vorig jaar stond met stip genoteerd dat ik toch eens naar Polen zou moeten afzakken.

Een rondreis volgens het beproefde procedé. Helaas ging deze niet door waardoor er een alternatief werd gekozen waarover ik uiteraard nu niet ga uitweiden maar waarover de aandachtige lezer zich reeds rond dezelfde periode vorig jaar kon mee amuseren.

Dus dit jaar een kleine maar uitgekiende wraak!

Met Krakow als citytrip – met uitbreiding van de toeristische must-sees – werd er toch enigszins beantwoord aan het verlangen om deze frisse oosterbuur toch eens te bezoeken in een mooie omkadering – zowel praktisch als inhoudelijk.

Nu gaan meerderen alsnog stellen “Ja, Krakow, daar vlieg je op een uurtje of twee wel even naar toe”. Volkomen correct doch enigszins van een andere orde, mijn gedacht. Ik koos wederom om het landschap langzaamaan me te zien voorbijkomen ende veranderen. Goede keuze? Niet zo zeker van.

Krakow ligt natuurlijk op een aanvaardbaar roteind van de uitvalsbasis. Met een eerste traject van om en bij de 680 km tot in Bautzen, ben je er nog bijlange niet. En Bautzen ligt een 50-tal km voorbij Dresden. Nog eens 45 km verder ben je aan de Poolse grens.

De volgende dag ploegen we nog een goede 250 tot in Wroclaw alwaar er een stadsbezoek volgde. De benen strekken, afwisselend onder een heerlijke zon maar gelukkig (want in Polen) ook met een vervelende plensbuit tussendoor.

WROC (4).jpg

WROC (21).jpg

Toch mooi meegenomen zijn de schilderachtige pleinen, hippe wijken en dito eet- en drinkgelegenheden. Polen is hip. De Polen – zeker de jongere generatie – is hip. En als we rond het middaguur in een postindustrieel commercieel hoekcomplex crashen voor een sobere maar inventieve toast met aangepaste bieren erbij, voelen we ons wel degelijk op ons hippe gemak.

Wroclaw is nu ook niet echt dé stad om te bezoeken, eerder een fijne tussenstop vol naoorlogse barok en renaissancegevels die dankzij hun recente bouw fris en toch authentiek lijken.

Een commie-style flat/nu bankgebouw getuigt van het functionele karakter van de bouwstijl na de oorlog.

WROC (26).jpg

WROC (42).jpg

De invalswegen naar de stad lijken op de A12: mediamarkt, Decathlon, Ikea… net datgene waar ik zo ver vandaan wil komen. Maar zoals eerder al gesuggereerd: Polen rijdt in de hoogste versnelling in het bergklassement. Het is niet voor niets het enige Europese land dat ongeschonden door de recente recessie is gekomen. Zonder euro’s maar met hun zloti’s!

Het is hoe dan ook fijn om na nogmaals een 240 km eindelijk in ons hotel in Krakow aan te komen. En zeg nu niet dat je met het vliegtuig ondertussen al lang op een van de vele terrassen zou gezeten hebben. Foei!

Als tegenprestatie staat dan weer dat ik ondertussen – na ocharme nog geen twee volle dagen – wederom enkele fijne mensen heb mogen leren kennen. En dat gebeurt niet gauw op een vliegtuig.

De tweede dag zijn we al bijna vrienden, ten gevolge van fijne gesprekken. Dat, waarde lezer is een absolute meerwaarde aan deze reisstijl.

Als we de volgende ochtend wakker worden is het niet de beloofde blauwe hemel maar een grijze doch droge backdrop. Fair enough! Op het programma staat een wandeling door de joodse buurt van Krakow en kort na de middag een bezoek aan de zoutmijn van Wielinszka.

Iedereen doet het, dus wij ook, doch eerst een voorproefje van de ‘oude’ stad.

Te midden van de ochtendspits wurmen wij ons naar een eerste stop. Deze ligt even buiten de stad, ttz, te ver om snel even te voet te doen.

De ‘Fabryka Oskara Schindlera – Emalia’ brengt ons natuurlijk direct bij zowel het drama van de Joodse gemeenschap in Krakow als bij Oscar Schindler’s poging om er toch meer dan een handvol van te redden.

EMALIA (2).jpg

EMALIA (14).jpg

Ja, dat is niet alleen geen verrassing, het slaat ook een beetje tegen. Nu kan er niet veel meer over zijn van een industrieel complex van voor de oorlog. Het gebouw is gereduceerd tot een mooie voorgeven en inkom en de oude ateliers zijn met de grond gelijk gemaakt.

Het voorgebouw is nu een museum dat we later op eigen kracht zouden-kunnen-bezoeken.

Na deze zeer korte her situering in de geschiedenis, rijden we verder de stad in, dus over de RIVIER en tot in het zuidelijke centrum van de stad, Kazimierz.

Meer dan 1000 Joden werden tewerkgesteld in zijn fabriek. Voor de volledigheid: hij redde ze niet van het concentratiekamp maar wel van een gewisse eventuele dood. Zij verbleven in het kamp Plaszow, welk aansloot aan de zuidrand van het Joodse Getto Kazimierz.

Ik zeg dit maar even omdat er in de groep ‘iemand’ aan zijn echtgenote moest uitleggen wie Schindler was. Dus duidelijk een van de beste en belangrijkste films van vorige eeuw gemist!

In 2007 werd het gebouw gekocht door de stad en werd het een permanente tentoonstelling over de geschiedenis van het pand. Wij bezoeken geen tentoonstelling in groep, de ruim toebedeelde vrije tijd later op de week kan naar hartenlust worden besteed.

Op naar de Joodse wijk. We steken de rivier de Wisla (of Vistula) over en onze driver manoeuvreert onze bus handig in een van de reeds druk vol parkeerde straten.

Fraai oogt het zeker niet. Voordeel is dat mijn eigen wijk er plots veel beter bij gaat ogen. Een aannemer in gevelwerken kan hier generaties verder. Leegstand en verval, de geschiedenis heeft zich blijkbaar nog niet hersteld – of er is gewoon geen interesse in de eens statige woningen wegens de renovatiekost.

KAZIMIERZ (13).jpg

KAZIMIERZ (15).jpg

We wandelen langs de oude synagoge die wat vergeten aan een pleintje ligt terwijl op het plein zelf de horeca bloeit. Uiteraard haast exclusief koosjer restaurants. Het is even verder toch wel armoe troef wat de gebouwen betreft. Niet moeilijk dat Spielberg hier zonder al te veel kosten de getto scenes kon filmen. Sinds 1993 is er nauwelijks nog iets opgebouwd, vermoed ik.

Op een ander pleintje is er een brocantemarkt – niet echt naar onze normen maar er is wel wat te zien. Naast prullaria ook veel al of niet echte militaria, doorgaans van de ‘tegenpartij’. De verkopers springen uit zicht als ze een fotocamera zien of trekken hun pet voor het gelaat.

KAZIMIERZ (20).jpg

KAZIMIERZ (26).jpg

Een standje met vinyl trekt mijn aandacht maar de Russische platen zien er zo begaaid uit dat ze niet echt een meerwaarde vormen voor mij. Verder dan maar!

In een wederom hippe bar – waar de barriste (zucht) een kwartier aan een koffie werkt (nog eens overgieten, afschuimen, volgend ingrediënt toevoegen, mengen, dan opnieuw) als kroon op haar waarschijnlijk kunst academische verleden, geef ik het op.

KAZIMIERZ (35).jpg

Op het eerste plein slurp ik een koosjer kippensoepje met slierten. Even later verzamelen we. En we gaan ondergronds!

26-08-16

Alcatraz Festival, zondag 14/08

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 2

Tweede dag van Alcatraz Metal Fest en wederom zou het een uiterst gevarieerde dag worden.

FLOTSAM & JETSAM is net begonnen aan zijn korte set en het duurt toch wel even alvorens de band op dreef komt. Toen deze band opkwam in de staart van de grote thrashbands was ik niet echt in het genre.

Flotsam & Jestam.JPG

Zondag kregen ze me wel mee eens de band opgewarmd was en wel door het heftige gitaarwerk. Ik keerde er zelfs even voor terug toen ik aan het ‘afdwalen was’.

EXODUS – wederom dus. Net al Anthrax al op GMM bezig gezien en ja, gaat er in op een zondagmiddag. Toch niet echt mijn ding.

Ik kan hier al wel stellen dat zondag de mindere dag was voor mij, zeker wat de eerste helft betrof. Maar zoals het Alcatraz betaamt zitten er altijd verrassingen tussen.

Exodus (1).JPG

Exodus (5).JPG

Exodus (9).JPG

DEVILDRIVER is een bekende op de Belgische podia. Zeker frontman Dez Fafara, die we vorig jaar nog met zijn nu metalband Coal Chamber op GMM konden bewonderen.

Hier gaat her absoluut om de hardere kant van de man en zijn strakke band. Ik heb ze nooit gevolgd en ben niet echt bekend met het repertoire maar alleen al door de presence en energie die DevilDriver tentoon spreidde, bleef ik nagenoeg de hele set uitzitten.

Een kleurrijk figuur, loeiharde groove/metalcore onder wederom een felle zon. Niet voor elke dag maar hier kan ik wel even van genieten.

Devildriver (1).JPG

Devildriver (2).JPG

Devildriver (4).jpg

Devildriver (8).JPG

Devildriver (26).JPG

Over KORPIKLAANI kan ik kort zijn: je krijgt er dorst van en dat is misschien wel degelijk de bedoeling van deze Finse band.

Inhoudelijk vind ik er geen reet aan en als de helft van je songs eindigt met 'hey hey hey', in navolging van een opgefokte Finse polka (??) dan ben ik snel de weg kwijt. Maar pas op!

Korpiklaani (5).JPG

Korpiklaani (7).JPG

Als ambianceband kunnen ze tellen. Door de verbroedering tussen metal en volksmuziek weten ze de weide volledig mee te slepen en wordt er gehuppeld en gesprongen dat het een aard heeft. Dat lijkt me een objectieve barometer om te stellen dat deze band wel degelijk zijn plaatsje verdient op dit festival.

Korpiklaani (8).JPG

Korpiklaani (9).JPG

Korpiklaani (11).JPG

LITA FORD is een echte relikwie uit de jaren tachtig (en soms ben ik dat ook...) die in het begin van de nineties stilaan uitbluste. Ik wil het album ‘Stiletto’ niet volledig afbreken maar eerlijk gezegd was het slappe troep als je in competitie wou gaan met de echt heavy bands.

Lita Ford (3).JPG

Lita Ford (4).JPG

Lita Ford (5).JPG

Mme Ford zag er goed geconserveerd uit maar dat was zonder de zoom gerekend. Toch chapeau om na een lange stilte en een miserabel album gevolgd door een redelijk album terug op de planken te gaan staan. Haar 58 jaar op de teller wegen zeker niet op haar presence of zangkwaliteiten. Een topzangeres is het zowiezo nooit geweest.

Lita Ford (7).JPG

Lita Ford (12).JPG

Lita Ford (20).JPG

Na een veel te lange intro werd er mooi ingezet met ‘Gotta Let Go’ uit het aanvaardbare album ‘Livin’ on the Edge’, een van de twee die ik ooit had staan. Het ander was uiteraard ‘Lita’.

Elton John’s ‘The Bitch is Back’ is ok maar eigenlijk is het vooral een retrogevoel dat overheerst. Heerlijk toch? ‘Cherry Bomb’ om maar iets te zeggen.

Een overbodige drumsolo van een alfa-drummannetje haalde de relatieve vaart uit de korte set maar het beste moest nog komen.

Lita Ford (23).JPG

Lita Ford (26).JPG

Met ‘Close My Eyes Forever’ – het legendarische duet met Ozzy, was het even kippenvel want haar gitarist nam de mannelijke vocalen voor zijn rekening en deed dat bijzonder overtuigend. Dit was echt een mooi moment.

Er werd afgesloten met een van haar populairste songs ‘Kiss Me Deadly’. Ook weer een niemendalletje maar dit was echt een set om even op adem te komen.

Lita Ford (31).JPG

Heel andere koek is het met CHILDREN OF BODOM. Ik ben geen fan maar heb toch enkele songs uitgezien.

Children of Bodom (4).jpg

Ik weet wel dat Alexi Laiho een sterk gitarist is en daar wil ik even van genieten. Doch ik kies even later voor een fysieke voorbereiding voor de rest van de dag. D.w.z.: even onderuit achteraan. Van daaruit kijk ik nog even naar SOULFLY maar trek me nog verder terug.

Soulfly (2).JPG

Soulfly (6).JPG

Het Duitse KREATOR heb ik eens ondergaan((!) op Graspop in de grote tent en was danig onder de indruk. Misschien niet zozeer door de songs maar wel door hun grootse aanpak, agressie en de enorme impact op het publiek. Reeds dertig jaar voeren zij het Duitse legertje thrashbands aan.

Kreator (2).JPG

Kreator (3).JPG

Ook in openlucht weet de band te imponeren. Met snoeiharde thrash die aanschurkt tegen Slayer (maar dan met betere zang), vette solo’s en ook hier een overdonderende show, spelen zijn hun Amerikaanse stijlbroeders van vandaag makkelijk naar huis.

Frontman en gitarist Mille Petrozza domineert het podium met gemakt en wordt visueel ondersteund door een geweldige backdrop en belichting. Er wordt gecrowdsurfed dat het een lust . Daarenboven een hoop rookpluimen, pyrotechnics en confetti en we hebben een memorabele show voor onze neus.

Kreator (6).JPG

Kreator (7).JPG

Opdracht is nu om veld te veroveren voor de volgende act:(Tobias Sammet’s) AVANTASIA!

Tobias Sammet is een wonderkind in het powermetal gebeuren. Uiteraard zijn er bands die al langer bestaan en meer impact hebben op de community (om Stratovarius niet te noemen…) maar wat Sammet al verwezenlijkt heeft, is ook niet mis. En laat ik er gelijk aan toevoegen: het is de aanwezigheid van deze band dat me over de streep heeft getrokken om dit jaar af te zakken!

Zijn moederband Edguy lijkt wel op permanente vakantie nu hij bijna voltijds zijn project Avantasia aan het uitbouwen is.

Vooreerst: ik vraag me af waarom hij zich enkele songs in de lange set moet verantwoorden naar de aanwezigen toe omdat zijn muziek misschien niet heavy genoeg is. Dit terwijl hij voor de gelegenheid een keur aan zangers heeft weten te mobiliseren om ‘U’ tegen te zeggen.

Avantasia (3).JPG

Avantasia (4).JPG

Avantasia (6).JPG

Avantasia (11).JPG

Het podium ziet er geweldig uit en de spanning is dan ook te snijden als de intro uit de PA knalt. Wie heeft hij mee? Wie zit er in zijn band?

Tobias zet zelf in met de opener van het laatste album ‘Ghostlights’ – ‘Mystery of a Blood Red Rose’ – een Dijk van een song waarvoor hij Meat Loaf in gedachten had. Zelf is hij ook een fantastische zanger en met ondersteuning van o.a. Amanda Somerville klinkt dit al zeer sterk als opener. Zij stem gaat feilloos de hoogte in met een gecontroleerde vibrato. Als daar van houdt, zit je gebeiteld voor de volgende anderhalf uur want hier wordt zo perfect, stijlvol en foutloos gezongen dat je er van naar adem moet happen.

Avantasia (14).JPG

Avantasia (19).JPG

Avantasia (26).JPG

En dan hebben we al snel de eerste gast, Michael Kiske, ooit van Helloween. Kiske is fysiek wat uitgezet maar zijn stemgeluid is nog even sterk en hij gaat feilloos de hoogte in. Wat een knaap. En we zijn nog maar net begonnen.

Er volgen songs uit bijna alle Avantasia albums en de gasten volgen al snel op.

Ronnie Atkins van Pretty Maids, Jorn Lande met al zijn dreiging en dramatiek en Bob Catley welke een uitstekende ‘The Story Ain’t Over’ brengt. Later duikt ook nog Mr. Big’s Eric Martin op voor een zalige versie van ‘Dying For An Angel’ – helaas kan hij Klaus Meine niet evenaren.

Avantasia (29).JPG

Avantasia (37).JPG

Avantasia (39).JPG

Eric Martin klinkt nog heel energiek en beweegt over het podium als een twintigjarige. De duetten zijn gewoon adembenemend en als Amanda Somerville van de backing naar de showtrap verhuist en een duet met Tobias mag brengen, is het weer volop bobbels.

In de band zitten bekenden Sasha Paeth en Michael Rodenberg (‘Miro’), de producer en orkestrator van wereldproducties van o.a. Epica, Kamelot en Rhapsody. Dit stond garant voor een perfecte invulling van de songs. Zanger/gitarist Oliver Hartmann gaat soms in duel met Paeth waardoor er ook voor de gitaarfreaks heel wat te snoepen valt.

Avantasia (60).JPG

Avantasia (42).JPG

Avantasia (48).JPG

Avantasia (51).JPG

Avantasia sluit af met het duo ‘Sign of the Cross/The Seven Angels’ waarbij alle vocalisten hun duit in het zakje doen. Wat een klasse, wat een geweldige show!

Zowel visueel, vocaal als instrumentaal benadert dit aardig de perfectie. Avantasia’s muziek is misschien te licht voor vele metalheads maar al wie houdt van sterke melodieën, grootse arrangementen, wat dramatiek en het genot om klasbakken te horen opdraven, is hier aan het juiste adres.

Avantasia (54).JPG

Avantasia (55).JPG

Avantasia (57).JPG

Avantasia (64).JPG

Avantasia (74).JPG

Avantasia (70).JPG

Avantasia (78).JPG

Met deze finale zat voor mij het festival er wel degelijk op.

Twisted Sister mag dan al terecht of onterecht gekoesterd worden door diverse organisatoren, mij doet het niet veel. Verder ga ik daar niet over uitweiden.

Alcatraz Festival zit m.i. volledig op kruissnelheid en mag volgend jaar terug zijn beste beentje voorzetten. Met telkens een kleine uitbreiding que faciliteiten en ook ruimte, zit er een duidelijke groei in qua organisatie en initiatieven.

P1010630.jpg

P1020967.jpg

P1020979.jpg

P1030647.jpg

Toch hoop ik – en ik ben daar zeker niet alleen in – dat ze op tijd stoppen met te willen concurreren met de echt grote festivals. Het is net de eerder kleinschaligheid (alhoewel) en de ‘rust’ van het (slechts) een enkele podium dat het onderscheid in draaglijkheid met GMM.

Hou het zo, werk aan de afwerking, finetuning en zo meer maar behoud aub het karakter van dit fijne evenement.

Misschien duik ik volgend jaar wederom op!

 

07:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-08-16

Alcatraz Festival, zaterdag 13/08

 

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 1

Met Graspop nog maar net goed verteerd – en geloof me: het was een hele opgave, inclusief bezinning, werd Alcatraz festival alsnog toegevoegd aan het repertorium.

Dit festival onderscheidt zich van de andere grotere festivals door het feit dat zij de kleinste van de ‘groten’ zijn wat resulteert in een meer relaxe sfeer, een perfecte organisatie, een stuk voordeliger voor de portemonnee en minder keuze qua bands. Ja, dat is een goede zaak.

alcatraz festival

Als ik op Graspop 15 van de 80 bands wil zien, levert dat te veel vrije tijd op. Als ik op Alcatraz 12 van de pakweg 22 bands wil zien, levert dat op wat kilometers en verscheten tijd betreft.

En zij trekken het smaakpallet ook hoe langer hoe verder open – gelukkig houden zij metalcore en zijn boze varianten nog buiten en kiezen zijn eerder voor oudere namen, gevestigde waarden, hier en daar een relikwie uit de beginjaren en doorgaans nog een afsluiter of twee die op zich al de moeite zijn. Zo hadden we vorig jaar Nightwish en Sabaton op het programma. Al blijft dat een kwestie van smaak en persoonlijk inzet.

alcatraz festival

Dus twee dagen naar Kortrijk – met een fijne overnachting in Lauwe.

Het scheelt al bij de entree. Waar er vorig jaar nog serieus diende aangeschoven te worden, loop ik nu gewoon binnen – weliswaar na een kleine maar correcte controle.

Genoeg gezeik! Foto's 'from the pit'!

Eerste band heb ik moeten missen maar na een snelle update bleek ik niet veel gemist te hebben. Het is dan ook direct terug in de tijd met METAL CHURCH.

Metal Church (1).jpg

Metal Church (7).jpg

Metal Church (4).jpg

Ik heb er één cd van, het titelloze album uit 1984. Dat was een instant klassieker. De set is uiteraard te kort maar wel onderhoudend. De zang klinkt bekend, ook al is het niet de originele frontman. Mooie opener! Ik wil maar zeggen: hier zie je al eens bands die bijna in de vergeethoek lijken terecht te zijn gekomen.

Na een kleine twintig minuten speelt THE ANSWER.

The Answer (1).jpg

The Answer (5).JPG

Nu heb ik het niet zo heel erg voor bands die graag teruggrijpen naar de jaren zeventig en eerlijk gezegd begrijp ik dat van mezelf niet. The Answer uit Noord-Ierland speelt zeker gepassioneerd. Een mix van Bad Company/Free, scheutje Zeppelin, Lizzy en wat Stones maken dat het zeker geloofwaardig, wat zeg ik, ‘vintage’ klinkt.

Deze band gaat ook al wel even mee en het is een plezier om ze te zien spelen, ook al ben ik helemaal niet bekend met hun materiaal.

Helemaal anders zit het met CANDLEMASS. Ja, late jaren ’80 doom metal! Leif Edling blijft al jaren liever thuis en laat het werk opknappen door originele gitarist Lars Johansson. Zo blijft het Candlemass geluid toch enigszins behouden.

Candlemass (4).JPG

Candlemass (8).JPG

Met Mats Levèn (Malmsteen, Therion, Adagio, etc) op zang kan ik ook leven want die man kan werkelijk alles zingen à la mode van de band waarin hij zingt. Ook al ben ik bereid ferm te dokken om de band eens met Messiah Marcolin te zien; Mats doet een geweldige job.

Een doom band die in volle middagzon moet spelen: het is niet eenvoudig. Maar het is voor allen hetzelfde: volle zon op het podium!

Zo stonden loodzware schlagers als ‘At The Gallows End’ en afsluiter ‘Solitude’ in schril contrast met het zomerse weertje.

Candlemass (10).JPG

Candlemass (12).JPG

Candlemass (13).JPG

Candlemass (17).JPG

Candlemass (16).jpg

Candlemass (18).JPG

Wie zijn plaatsje in de zon niet snel zal afgeven zijn de jongens van AVATAR.

Spreekt de muziek mij minder aan, dan is het zeker een plezier om de jongens bezig te zien. Uiteraard draait het dan vooral rond frontman Johannes Eckerström. Deze doet een goede poging om ‘larger than life’ te zijn en slaagt daar bijna nog in ook.

Avatar (9).JPG

Avatar (12).JPG

Avatar (15).JPG

Zijn even kleurrijke gezellen spelen duidelijk op het tweede plan en ik moet mezelf er op betrappen dat ook ik vooral naar de Grote Vriendelijke Joker zit te staren. Terend op hun reeds opgebouwde populariteit, is het maar een kleintje om de stomende weide naar hun hand te zetten.

Avatar (21).JPG

Avatar (24).JPG

Met een mengeling van glam, modern metal, een vleug nu metal en vooral een portie (gespeelde) arrogantie gekoppeld aan de nodige slingers en confettifonteinen, is het een swingende boel. Met Avatar kunnen we stellen dat de som meer is dan zijn onderdelen want instrumentaal en vocaal scoort het niet zo hoog bij mij ook al speelt de band retestrak.

Qua aanpak denk ik soms aan Rob Zombie, beetje over-the-top en cartoonesk. Heb me eigenlijk wel geamuseerd, moet ik schaamteloos toegeven…

Avatar (3).JPG

Avatar (31).JPG

Avatar (32).JPG

Aan TRIPTYKON heb ik niets verloren, maar dat is een kwestie van smaak. Ik wou de legendarische Tom Warrior – ooit bezieler van Celtic Frost wel eens bezig zien maar dit gezelschap musiceert te ver van mijn bed. Zijn monotone onderkoelde Black Metal is geen spek voor mijn bek en nu heb ik hem dus gezien.

Triptykon (2).jpg

Triptykon (4).JPG

Triptykon (5).JPG

Hoge nood aan een energieke show na dit eerder slaapverwekkende gedreun. En wie kan daar beter voor zorgen dan de vrolijke thrashers van ANTHRAX?

Geen grote fan maar een portie thrash op een late zaterdagnamiddag is altijd welkom. Met een haast identieke set als op Graspop is het voor deze band gesneden koek om een festivalweide in te pakken.

Anthrax (1).JPG

Anthrax (5).JPG

Zanger Joey Belladonna (55) geniet blijkbaar nog steeds van zijn toch wel omstreden terugkeer naar de band en is m.i. echt de geschikte man om het publiek een les in originele Bay Area Thrash te geven. Hoe die knapen dat volhouden, is me een raadsel. Ik ben al blij dat ik naar de bar en terug kan onder deze loden zon. Joeys getaande huid lijkt er wel tegen bestand.

Anthrax (7).JPG

Anthrax (8).JPG

Anthrax (10).JPG

Anthrax (14).JPG

Anthrax (13).JPG

Het lijkt nu wel dat ik eigenlijk niet veel bands echt ondersteun maar dat is fout. Nemen we bijvoorbeeld MINISTRY. Ook helemaal geen fan maar het publiek denkt daar anders over. Industrial (nu metal?) is een gevaarlijk beest.

Ministry (1).JPG

Ministry (7).JPG

Ministry (11).JPG

We knikken wel ‘ja’ tegen het commerciële Rammstein maar kijken dan weer bedenkelijk bij Marilyn Manson. Ministry tapt uit een heel ander vaatje en is echt van een heel andere orde.

Getergd door een felle zon begon de set met de waanzinnige mix van drums, scratching (jaja) en bliepjes van allerlei slag. Tot de gitaren invallen en er een ongemakkelijke coctail van maken. Ik ben niet zo begaan met deze stijl maar eens de set goed van wal was gestoken, kon je niet anders dan meegaan op de ‘groove’ die uit de PA knalde. Dit was vet!

Ministry (12).JPG

Ministry (18).JPG

Ministry (17).JPG

Ministry (21).JPG

En dan heb je Al Jourgensen. Ik heb de man nooit gemogen en dat is hier niet veranderd. Als je hem bezig ziet straalt hij maar één ding uit: ‘ik heb issues!’. Zijn socio/politiek geladen teksten laten niets aan de verbeelding over maar dat gaat er langs het ene oor in en zo voort…

Na deze eerder depressieve (maar onderhoudend op zijn manier) ervaring was het echt tijd voor een ambiance band. AIRBOURNE uit Australië is de geschikte band om bij valavond de weide een keer op zijn kop te zetten.

Joel O’Keeffe, zijn broer en co staan garant voor een portie in-the-face rock’n’roll, vooral schatplichtig aan AC/DC. Maar dan met meer peper in de reet. Het enthousiasme druipt van het podium en mengt zich met het zweet van de bandleden. Wat een opsteker is dit!

Airbourne (4).JPG

Airbourne (11).JPG

Airbourne (12).JPG

Vanaf ‘Ready to Rock’, ‘Too Much, Too Young, Too fast’, ‘Girls in Black’ tot de vette toegiften als ‘Live It Up’ en afsluiter ‘Runnin’ Wild’ is het genieten geblazen.

Joel onderhoudt het publiek met zijn uitstapjes voorbij de PA, jongleert wat met drankrecipienten (…) en als kers op de tart gaat hij Angusgewijs op iemands schouders tot aan de special bühne voor de metalheads met een beperking  alwaar hij voor hun neus nog wat solo’s komt afwerken.

We kregen ook nog een nummer uit hun volgende album welk zeker in de traditie blijft. Airbourne was een frisse wind na Ministry en speelde de weide plat. Voila.

Airbourne (14).JPG

Airbourne (15).JPG

Airbourne (17).JPG

Airbourne (19).JPG

We zijn bijna de dag rond als WHITESNAKE zich opmaakt voor hun show uit de reeks van afscheidsconcerten (toch?).

Na alweer een intro song (‘My Generation’) werd er furieus ingezet met ‘Bad Boys’. En dan moeten we het toch gelijk hebben over Coverdale’s stemgeluid. Niet in de negatieve zin deze keer.

Wat een verrassing! Whitesnake heeft voldoende vocaal geweld in zijn gelederen en hij werd dan ook regelmatig ondersteund door nieuwe man op toetsen Michele Luppi (o.a. Vision Divine) welke soms meer dan een steuntje aan de zangpartijen gaf.

Whitesnake (5).JPG

Whitesnake (1).JPG

Whitesnake (6).JPG

Maar ook solo kon Coverdale nog flink uit de hoek komen. Dat was niet altijd zo de laatste jaren. Goede punten dus. En de setlist was gewoon om van te dromen – als je voor de hits kwam natuurlijk.

Oldtimers ‘Slide It In’ en ‘Love ain’t no Stranger’ zijn gesneden koek voor de liefhebber van vintage Whitesnake en ‘Fool For Your Loving’ kon zeker de ‘80’s MTV generatie raken.

Vervolgens zakte de set even in met ‘Judgement Day’, een gitaar solo en ‘Slow an’ Easy’. Toch twee songs die niet echt pakken op een festival volgens mij.

Whitesnake (10).JPG

Whitesnake (14).JPG

Whitesnake (42).JPG

Op gitaar zag ik ook voor de eerste keer Joel  Hoekstra en die was zo verdomd goed dat hij zijn voorganger liet vergeten. De boomlange gitarist speelde misschien zonder al te veel af te wijken van de originelen maar dat deed hij dan toch weer zeer goed en tot algemene tevredenheid. Zelfs bij het obligate duel met Reb Beach was hij toch avontuurlijker.

Whitesnake (47).JPG

Whitesnake (39).JPG

 

Whitesnake (54).JPG

Grootste verrassing was wel dat Tommy Aldridge terug aan boord is geklauterd voor deze tournee. Een levende legende die nooit aan kracht lijkt in te boeten. Met zijn solospot weet hij oude fans én newbies te verbazen met zijn traditionele stick-free drumwerk.

Met ‘Is This Love’ wordt er verdergegaan en dat was toch wel een kippenvelmoment! Een song die echt grijsgedraaid is zo perfect horen brengen met een extra kraakje in Coverdale’s stemgeluid is heerlijk op een warme zomeravond.

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (27).JPG

Whitesnake (30).JPG

Drie uitsmijters volgen: ‘Give Me All Your Love Tonight’, ‘Here I Go Again’ en uiteraard een imposant en vooral intrumentaal verbluffende versie van ‘Still of the Night’. Hierbij wist Coverdale nogmaals manisch uit te halen en de song tot het niveau te tillen waar het hoort: aan de top van hun repertoire!

Dit was een waardig afscheid, ook al wordt het niet in die termen gezegd. Whitesnake is een band die misschien niet altijd wreed interessant is geweest maar die zoveel classics in zijn portefeuille heeft en steeds topmuzikanten in zijn gelederen had waardoor ze live zelden hebben ontgoocheld.

Whitesnake (29).JPG

Whitesnake (55).JPG

Whitesnake (32).JPG

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (62).JPG

Dat de zangkwaliteiten van de frontman essentieel zijn heeft het verleden soms pijnlijk moeten illustreren maar deze avond zat het er, voor het grootste gedeelte toch, knal bovenop.

David Coverdale: we wish you well!!

Afsluiter was WITHIN TEMPTATION en eerlijk gezegd: veel verleiding wekt deze band voor mij niet meer op. Misschien door de overdosis ‘female fronted symphonic metal’ van de laatste jaren? Daarenboven kan je ze elk jaar wel ergens zien in ons land. Afzakken dus naar achteraan en nog even genieten met een fikse koffie in de hand.

Within Temptation (2).JPG

Within Temptation (3).JPG

Het podium zag er wel goed uit. Nogal aan de duistere kant (lett. & fig.) maar wel mooi.

De band begon verrassend met ‘Our Solemn Hour’ waarmee de sfeer al gezet was. Dreigend, heavy naar hun normen en muzikaal overdonderend. Maar met ‘Faster’ werd de ‘eavy-plug er al even uitgetrokken want dat is me te mager.

‘In The Middel Of The Night’ en ‘Stand My Ground’ waren best ok maar al snel was het wat teveel déjà vu voor mij. Ik redde het nog tot na ‘Paradise’.

Within Temptation (6).JPG

Within Temptation (7).JPG

Within Temptation (9).JPG

Within Temptation (10).JPG

Within Temptation (11).JPG

Within Temptation (18).JPG

Tijd om af te druipen en mijn overnachtingsstek op te zoeken. Op weg naar Lauwe dus, zeg maar: enkele straten verder.

alcatraz festival

18:19 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

07-07-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 3, zondag 19/06

fb-graspop.jpg

DEEL 3

 

Ga even comfortabel zitten want dit is een lange!

Na een veel te korte nacht (horloge verloren, fietsband plat, poging tot herstelling, andere fiets in de wagen, terug naar Dessel) kwam ik vol goede moed terug aan in de nog Stille Kempen. En, om een niet zo heel lang verhaal toch kort te maken: toen ik mijn fiets (als een van de eersten) terug parkeerde op de fietsparking, op dezelfde plek nota bene, vond ik het waardevolle kleinood onbeschadigd terug.

Onder een blauwe hemel, redelijk gelukkig en vooral opgelucht, kon de derde dag van start gaan. Mirakels vinden in die regio vooral plaats op een zondag blijkt. Dit interesseert u waarschijnlijk geen moer, maar ik wou het toch even kwijt.

Die dag zou het ook volledig droog blijven, wat ook een verademing was.

Ik sta voor gesloten deuren – ttz – de effectieve festivalweide is nog even afgezet als ik al enkele andere getrouwen die van de camping komen tegenkom – op zoek naar een deftig wc. Op de camping blijkt het niet zo…smakelijk meer na drie nachten. Soit, ik zeg het nog eens: de zon scheen.

Eerste band die ik zag was THE RAVEN AGE met als een van de gitaristen de zoon van Steve Harris. Als er dan toch een niemendalletje moet openen, dan liever zijn zus, Lauren Harris. Dan heeft op zijn minst het oog er nog wat aan.

Dus op naar de andere stage waar DELAIN een setje mocht plegen.

Delain is een graag geziene gast op de Belgische podia. Hun ontwapenende en veilige symfonische metal tikt bij vele liefhebbers wel ergens op een gevoelige plek.

De zang van Charlotte Wessels, op een bedje van een soms bombastische onderlaag van vet geproduceerde metal, ligt altijd lekker in het gehoor. Makkelijk en aanstekelijk meezingbaar refreintje hoort er bij.

DEL 05.jpg

DEL 19.jpg

DEL 20.jpg

Ondertussen hebben zij ook al een behoorlijk repertoire om uit te kiezen en als ze dan ‘maar’ een veertigtal minuten toebedeeld krijgen, is het moeilijk kiezen, zo blijkt.

Niet echt de meest voor de hand liggend songs maar dat deert niemand. Charlotte is nog steeds een fijne brok entertainment om te zien op een podium en de stevige band is sinds kort uitgebreid met gitariste Merel Bechtold (o.a. Mayan) – die op een vermoeide zondagochtend ook geen pijn aan de ogen doet.

DEL 18D.jpg

DEL 16.jpg

DEL 26B.jpg

Voor de criticaster mag de setlist dan wel lijken op een reeks niemendalletjes, er is nu eens werkelijk niets maar dan ook niets wat tegensteekt in het repertoire van de band. De meerwaardezoeker kan wel terecht bij andere bands in het genre.

Met suikerspinnen als ‘Suckerpunch’ en ‘Get the Devil Out of Me’ werd er van start gegaan (weliswaar met een stoorzender op de PA, maar dat was snel rechtgezet). Verder onthouden we vooral ‘Here Come the Vultures’, het aanstekelijke ‘We Are the Others’ en het oudere ‘Pristine’.

DEL 32B.jpg

DEL 40B.jpg

DEL 44.jpg

DEL 39B.jpg

DEL 45.jpg

In oktober krijgen ze een vers forum in TRIX, met als support Evergrey . Ik kan niet anders dan het even vermelden. Op Graspop deden ze ondanks het vroege uur lekker hun best en Delain is op dat uur een heerlijke opsteker.

Op een festival van deze grootte en met zulk een aanbod kan je niet alles zien. Gelukkig lijdt ik dan ook niet aan het FOMO*-syndroom waardoor ik gerust de tijd kon nemen voor een bezoek aan de metalmarket (met een zeer povere oogst weliswaar), en, jawel, op zondag zelfs even onderuit kan gaan ‘ergens achteraan op een droge plek’. (* Fear Of Missing Out)

Even verwarring als ik met een van mijn wisselende concertcontacten sta te gapen naar Tremonti. Niet dat ik zo een fan ben van Mark Tremonti’s solowerk, maar hoe zit het nu feitelijk…de programmatie lijkt ergens niet te kloppen en wij maken ons vooral zorgen over het feit of Saxon er wel degelijk gaat zijn want dat is toch een van de kleerhangers waar we graag ons programma aan ophangen.

Als Tremonti afsluit blijkt dat SAXON op de andere stage is gezet. Een kleine inspanning is ons deel als we stormtoopersgewijs het terrein doorploegen, rond de centrale bar, door de modder, strompelend over de boomschors, …toch een mooie plek kunnen veroveren om de band aan het werk te zien. Ja, voor je plezier moet je het niet doen.

SAX 37.JPG

SAX 13.JPG

SAX 31.JPG

De stage ziet er geweldig uit, backdrops, functionele niveauverschillen etc, dat had ik niet verwacht voor (ocharme) een goed uurtje op een festival. Met ‘Battering Ram’ werd de set in gang gestoken waarna er resoluut voor de klassiekers gekozen wordt. ‘Motorcycle Man’, ‘Power and the Glory’, ‘20 000 Feet’  etc volgen, af en toe onderbroken door meer recente songs als ‘’Sacrifice’ of ‘Battalions of Steel’.

SAX 46E.JPG

SAX 43D.JPG

SAX 41B.JPG

Dit ging verdorie goed! Biff en zijn band zijn zowat tweejaarlijkse gasten op GMM en ook nu weten ze ons in te pakken, ook al wordt het wat voorspelbaar. Maar dat deert ons niet! Saxon is en blijft een relevante band en blijft op niveau albums uitbrengen. Met veel ‘tongue in cheeck’ humor maar volop ernst als er gespeeld moet worden, blijft het toch boeien. I LOVE THAT BAND!

SAX 48C.JPG

SAX 47B.JPG

SAX 60D.JPG

SAX 69B.JPG

Als Biff even de setlist overschouwt, hem vervolgens negeert en zelfs wil opeten, vraagt hij wat we willen horen. ‘Wheels of Steel’ ligt voor de hand en de volgende is ‘Crusader’. Gitarist en oerlid Paul Quinn lijkt zich bijzonder goed te amuseren en bulkt van de energie.

Volgen nog ‘And The Bands Played On’, de tribute aan de festivals, het obligate ‘Denim and Leather’ en , nadat er even de tijd gecheckt wordt, ‘Princess of the Night’.

Wat een set, wat heerlijk om een van de traditionele metalbands nog zo sterk bezig te zien. De dag kan niet meer stuk en we zijn nog maar halfweg.

SAX 79.JPG

SAX 68.JPG

SAX 86.JPG

SAX 95.JPG

Helaas blijf ik daarna wat op mijn honger zitten. Ik hoop nog iets van deftige powermetal op te steken bij POWERWOLF maar viel dat even tegen. Jawel, ook een band die nog wordt opgetild door de media maar die me toch erg in de kou laat staan.

Ik wil ze het voordeel van de twijfel nog geven door de live situatie maar de set miste energie en gedrevenheid. Dit terwijl de albums toch best ok zijn. Volgende keer beter!

POWER 01.jpg

POWER 03.jpg

POWER 07FX.jpg

POWER 08.jpg

POWER 09B.jpg

De ‘straffe’ Roemeense zanger vind ik maar niets, noch qua presentatie, noch qua stemgeluid en de songs zijn ook erg mager. Leuk voor een paar foto’s maar verder niet mijn ding. Dus doorschuiven naar de andere kant.

ANTHRAX is ok, maar ik ben geen liefhebber. Ik sta er dan vooral omdat ik mezelf langzaam een goed plekje wil veroveren voor Iron Maiden.

ANTH 08.jpg

ANTH 11.jpg

ANTH 17.jpg

ANTH 15.jpg

ANTH 12C.jpg

Gelukkig mag ik dan nog genieten van Trivium, een band die ik ook ok vind en die live echt wel staat als een huis. Frontman Matt Heafy is een praatgrage en –vaardige kerel die iedereen weet te raken als hij even refereert aan 22 maart en het drama in Orlando.

Blij dat IRON MAIDEN aan de beurt is want mijn voeten roepen om rust en die kan ik ze niet geven. Dus wordt het wiebelen om een beetje comfort te zoeken. Maar soit, MAIDEN!

Het is nog redelijk licht als de intro loopt (UFO, snap ‘em niet) en het is een verademing om Bruce Dickinson bovenaan op het decor ‘If Eternity Should Fall’ te horen inzetten. Met passie, drama, zoals enkel hij dat kan.

Iron Maiden zien, is altijd een beetje thuiskomen. Zij waren en zijn er altijd, gingen wel even op de dool toen Bruce er even uitstapte maar ze kwamen vet hard terug.

IRON 01.jpg

IRON 04E.jpg

Laat ik maar gelijk eerlijk zijn: de band is in topvorm. Na Bruce’s medische situatie, lijkt de man herboren. Hij weet het podium te domineren en zijn stem is, laat ik zeggen, makkellijk 90% van zijn hoogdagen en dat is iets waar vele anderen maar van kunnen dromen.

IRON 08.JPG

IRON 13C.JPG

IRON 14B.JPG

Derde song, ‘Children Of The Damned’, is een aangename verrassing want dat nummer werd de laatste jaren wat vergeten. ‘Tears of a Clown’ wordt opgedragen aan Robin Williams. Dit was best ok.

Dan echter, volgde ‘The Red and the Black’ en daar was ik minder gelukkig mee. Het laatste – nogal pretentieuze – album ‘The Book of Souls’ is niet direct een meesterwerk en dat ligt vooral aan de veel te lange songs (om van de erbarmelijke productie nog maar te zwijgen).

IRON 15.JPG

IRON 22B.JPG

IRON 24B.JPG

IRON 26B.JPG

Op cd lijkt het al een eeuwigheid te duren, live, in de omstandigheden toen, blijkt het nog erger. De resem gitaarsolo’s zijn dan ook niet echt opwindend, teveel vintage Maiden waardoor de aandacht al eens durft te verzwakken. Ik hoop dat ‘The Book of Souls’ niet als een dode albatros rond hun nek gaat hangen!

IRON 26D.JPG

IRON 35.JPG

IRON 37B.JPG

Gelukkig maar volgt dan ‘The Trooper’ en een sterk ‘Powerslave’ waardoor we plots ontzettend vergevingsgezing werden.

Na nog wat geploeter door ‘The Book…’ kunnen we weer ademhalen met ‘Hallowed Be Thy Name’, toch wel een , zoniet het strafste nummer ui de oude catalogus. Vanaf dan is het een rollercoaster van bekende songs en gelukkig maar.

IRON 45G.JPG

IRON 46.JPG

IRON 46B.JPG

Ondertussen ben ik afgezakt naar achteren want blijven staan was geen optie. ‘Fear Of The Dark’, ‘Iron Maiden’ en ‘The Number of the Beast’ volgden. Het veelzeggende  ‘Blood Brothers’ luidde het einde in en (ook verrassend) ‘Wasted Years’ sloot de set af.

Iron Maiden hoeft zich al helemaal niet meer te bevestigen en met hun historiek, stijl en uitstraling spreken zij nog altijd een massa mensen aan. Ze waren voor mij wederom een gedroomde afsluiter (sorry voor Dee Snider) van Graspop.

IRON 16B.JPG

IRON 25C.JPG

IRON 52.JPG

Ook het feit dat zij – mogelijk – voor mij een laatste herinnering aan niet alleen deze editie maar misschien zelfs aan het hele Graspop gebeuren zullen blijven, geeft toch een warm gevoel.

Deze editie was voor mij zeer mogelijk een ‘Last Crusade’.

In de toekomst zak ik heel misschien nog wel eens af voor een dag als het een goed gevuld programma is. Drie dagen rondzwerven tussen de ‘interessante’ acts, op zoek naar iets nieuws is niet evident.

ARO 19.jpg

ARO 21B.jpg

Het is – in tegenstelling tot wat men soms beweert – ook niet altijd de makkelijkste plaats om nieuwe bands te ontdekken. Al mag het geluid op de mainstages dan heel erg goed zijn; in de tenten, waar toch de potentiële ontdekkingen en minder voor de hand liggende bands spelen, lijkt het me – zeker in het harde genre – schier onmogelijk om de kwaliteiten van een band correct in te schatten.

Verder, en ik ga daar niet zielig over doen – is het fysiek niet altijd makkelijk. Het is niet ‘stappen’, het is slenteren. Je kan dan wel eens onderuit gaan op een droge plek maar dat betaal je dan wel als je voor je favoriete bands dan weer een uur op voorhand je plekje moet verdedigen.

ARO 27.jpg

ARO 39.jpg

En de spoeling wordt erg dun wat dat betreft. Mijn voorkeur gaat nog steeds naar traditionele powermetal, heavy & symfonic metal, old thrash en alles wat enigszins progressief is. Net de genres die de laatste edities m.i. ondermaats geprogrammeerd worden.

Dat metalcore, (extreme) death metal, black metal en stoner (retro)rock zwaar op het programma wegen, is misschien terecht en gezien hun populariteit verantwoord, maar mij, en ik vermoed vele gerijpte liefhebbers, laten deze beker soms graag voorbij gaan.

ARO 40.jpg

ARO 44.jpg

ARO 46.jpg

Het zij zo, ik heb het een beetje gehad met het concept 'festival'. Te groot, teveel volk. Laten we het daar maar op houden. Een waterkans dat ik toch nog afzak naar Alcatraz Metalfest, meer mijn formaat. U hoort nog van me!

Metal is forever, met of zonder festival.

ARO 41.jpg

ARO 20.jpg

 

15:18 | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende