Ik weet niet wat u er van denkt maar voor mij heeft de winter lang genoeg geduurd. Telkens ik buitenkom is het grijs. Is het koud en/of nat. Nu ben ik niet vies van een stukje onbehouwen weer; ik vind een stevig onweer of een stevige sneeuwbui best wat hebben. Doch: het mag gaan ophouden.

Het weekend was me ook al veel te grijs. Niets memorabel, niets constructiefs, kortom: een weekend om onder de tapijt te vegen en snel te vergeten.

Komt daar nog bij dat ik een meer dan vervelende film ben gaan kijken in de bioscoop. Om in dezelfde trend verder te gaan: 'The Road', een post-apocalyptische euh...roadmovie dus. Te mijden. Of je moest juist kicken op een grijze deprimerende en tegelijk slaapverwekkende film. De sfeer en de setting van de film is best wel aangrijpend, maar daar blijft het dan ook bij. Bijna twee uur hoesten, braken, vallen en opstaan en heel wat melig gekeuvel tussen de twee hoofdpersonnages zijn uw deel. Het onnozele en voorspelbare einde maken het al niet beter.

Nu was het waarschijnlijk wel de bedoeling om een zo troosteloos, hopeloos en uitzichtloze wereld te creëren, en daar zijn ze in geslaagd. Maar geef me als film dan maar liever 'Mad Max', heb je je toch nog een beetje geamuseerd!

Het is niet de eerste keer dat het beste deel van het weekend op maandagmorgen viel...

Wie deze blog op de voet (of is het de letter) volgt, is het zeker niet ontgaan dat Tarkus reeds enkele jaren poogt de gevel van zijn monumentale woning toonbaar te maken. Renovatie heet dat dus.

Maar dat is buiten de zogenaamde vakmannen gerekend. Er is een gezegde dat zegt: 'je wordt niet bedrogen, je bedriegt jezelf'. Dit heeft een kern van waarheid. Maar toch!

Je kan je kind maar beter opleiden tot drugdealer of pooier. Alles is beter dan aannemer, garagist of beleggingsadviseur, om er maar een paar te noemen. Even recapituleren.

De eerste aannemer is nooit opgedaagd. 'T Is te zeggen: veel praatjes maar vooral nog meer 'ben ziek', 'heb mijn materiaal niet', 'komt in orde', 'heb spierverrekking' etc, kwam het niet. Op naar de volgende.

Volledig foute boel. Knoeiwerk. Deze begon in putje winter, op een moment dat geen enkele aannemer begint. In weer en wind, afstevenend op totale chaos.

Na een goed half jaar op en af, ja's, nog meer nee's, veel ziekten en andere prioriteiten maakt hij er zich snel vanaf door een absoluut schabouwelijk resultaat achter te laten. Factuur zit twee dagen later in bus. Uiteraard is deze nog steeds geklasseerd. Tot nader order horizontaal.

Dan draait de man bij en erkent zijn geknoei. Hij steekt het op de toeleveraar van de producten en weet zo weer een half jaar te winnen. Informatie? Nope. Contact? Nope.

Sinds oktober 2009 heb ik geen contact meer gehad met deze afzetter. Temeer: hij schijnt te zijn verhuisd zonder mij te informeren. Telefoonnummers zijn niet meer actief, fax wordt gestuurd en straal genegeerd, brief en aangetekend schrijven leveren niets op. Mails idem dito. If I had a rocket launcher....

Ondertussen is contractor nummer drie (voor ramen en deuren) gecontacteerd en dit lijkt tot op heden goed te gaan. De gevel is echter nog steeds een staaltje van knoeiwerk.

Eerstdaags wordt ook daarvoor een (derde) aannemer voor gecontacteerd die het hopelijk voor mekaar krijgt. Mijn gevel verdient de beste zorgen en hopelijk kan dit in 2010 afgerond worden.

Het is mijn morele plicht om hierbij speciaal te vermelden - met dank voor het aangedane leed, wantrouwen, contractbreuk, oplichterij, leugens en diefstal: Tom Hermans en Rudi Dits van Verdibouw (ooit te Herenthout, nu Laakdal, volgens mijn bronnen). U kan beter gewaarschuwd zijn. En zij ook.

Wordt het ooit lente?

Dat hebben we dan ook weer al gehad!

Het onderhoudende programma 'De Slimste mens ter wereld' heeft zijn zoveelste seizoen gehad en het is weer even goed geweest. Genoeg flauwe berekende grappen, genoeg geprogrammeerde vragen, genoeg geënsceneerde situaties, genoeg profilering en slimdoenerij.

DSMW is een grap, het is geen quiz. Het is puur entertainment en leuk om thuis mee te spelen maar het is zeker geen quiz in de enge zin van het woord. 'Blokken' is veel oprechter, eerlijker, directer en correcter dan àlles wat er in DSMW gebeurt. Ze hebben ook een échte quizmaster én jury die indien nodig correct haar werk doet. Bij Van Looy gebeurt er heel wat om je vragen bij te stellen.

Ik heb heus geen file om alle 'goofs' en flaters bij te houden. De bijzonder veel foute montages en manipulaties zijn niet bij te houden. De zogenaamde quizmaster, een toch vrij aimabel man die vlot en sympathiek in beeld weet te komen, is de naam quizmaster helemaal niet waardig. Hij zou het wel kùnnen maar doet het niet.

Ten eerste is het helemaal geen eerlijke quiz. Waar krijgt elke kandidaat immers andere vragen? Op een staatsexamen? Op een toelatingsproef voor de KGB? Bij De Post? Ik weet het niet, maar het Centrum voor Gelijke Kansen heeft hier wel een kluif aan moet ik zeggen. En die zijn dan ook al niet koosjer, laat staan objectief. Als je als filmliefhebber tien acteurs voor je neus krijgt of tien wielerploegleiders, het zal wel even schrikken zijn zeker?

Tien verschillende groenten herkennen en benamen of tien voetballers bij naam en toenaam. Klein verschil, maar toch relevant voor de uitkomst dacht ik zo. Dhr. Van Looy Erik, de man die eigenlijk onfeilbaar de teugels moet hanteren, slaat de bal ook bijzonder veel mis. Of ligt het aan het team dat de vragen voorbereid?

Voor de vuist weg: zo sprak hij bij een herkenningsronde van parfums 'Aqua de Giò' volledig foutief uit. De nadruk ligt op de 'o' en niet op de 'i'. Voor Erik was er op een bepaald moment sprake van een 'Austin Martin' - moet zijn 'Aston' Martin. Dubbel gecheckt wegens opgenomen. Bij een fotoronde waarbij nazibonzen dienden benaamd te worden, verklaarde hij nadien dat de foto van Eichman (nuja, nazibons is een beetje teveel eer dacht ik zo) getrokken was op het Proces van Neurenberg. You wish. Eichman heeft daar nooit gezeten.

In de laatste o.a. een cartoon die de roman 'Of Mice and Men' voorstelde (getekend waren twee mensen en twee muizen), sprak hij over vier muizen in mensenkledij. Enzovoort.

Lijken kleine foutjes maar de kandidaten worden dus wél afgerekend op die zaken - als het past - als het uitkomt, want soms is een half woord al voldoende, soms is een foutief accent voldoende om te buizen in de respectieve ronde. Als kijker kan je dat dan wel pikken, maar als kandidaat hoef je dat niet. Of het moet al zijn uitgemaakt wie waar en wanneer gaat winnen.

De eindronde, waarbij de twee overblijvers tegenover elkaar zitten is al helemaal niet ok. Van Looy kan zeer goed inschatten wie wat weet en kan zo bij een cruciaal moment zonder probleem de kansen van iemand mede bepalen.

Ik stel me ook vragen bij de inzet van sommige kandidaten. Zo herinner ik me van de laatste week o.a. Peter Vandermeersch die absoluut faalde in de fotorondes met de musicals en de romans. Zelf geen liefhebber van beider genres, wist ik er - ok, vanuit mijn luie zetel - telkens acht van de tien spontaan te benoemen. Onze kandidaat, van wie ik toch verwacht(te) dat deze meer cultuurkennis zou hebben dan ik, scoorde amper twee per ronde en wist dan zogezegd nog niet wat de link was. Het woord 'onverantwoord' kan ik hier wel ergens gebruiken, maar doe het lekker niet. Ligt het dan écht aan de povere monitor waar menig kandidaat voor door de knieën moet (wat ik eerlijk gezegd meer dan gênant vind) of spelen ze geveinsde domheid? Ik gok op een combinatie van beider factoren.

De laatste drie overblijvende kandidaten waren wel sterk op zich, los van het script. Linda De Win kreeg ook weer pas een punt toen ze voor de tweede keer vermeldde dat het respectieve filmpje handelde over de 20 jarige herdenking van de Val van de Muur. Ze kon haar protest nog net inslikken, hierbij een heksenjacht de kop indrukkend.

En laat ik gelijk duidelijk zijn: Linda is een schatje dat best andere dingen te doen heeft dan zich te kakken te laten zetten door de (internet)media. Linda dacht dat ze in een ernstige quiz terecht was gekomen. Toen bleek dat dit niet het geval was, heeft ze gekozen om het hoofd koel te houden. Dit heeft haar dan de overwinning opgeleverd, wat ik ze zeker gun. De kandidaten zouden in een échte quiz zeker elkaar waard blijken te zijn, maar er kan er maar één winnen. En ik ben blij dat het Linda was.

Punt.

Neen, neen, neen. Ik moet ze niet.

Ik moet ze niet en ik sta soms op het punt ze te verachten. Ik kan ze nog verdragen als ik ze op hun eigen terrein in hun aftandse en vervallen eigenste Bokrijk de weg vraag of op een of andere manier - onvrijwillig uiteraard - toch verplicht ben ze aan te spreken. Dan komen ze nog aardig en zelfs joviaal over.

Hun opgroeiende worpen manifesteren zich echter anders. Als een bende verongelijkte balkannegers grijpen zij met onvermoeibare arrogantie wat hen zo lang ontzegd is geweest, namelijk entertainment. Met hun lijfgeur die het midden houdt tussen oud okselzweet en het ontbindende kadaver van een 'sanglier', met een toets van een meute natte jachthonden, weten zij zich steeds meer en meer te manifesteren op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. In mijn nabijheid bijvoorbeeld.

Natuurlijk gun ik ze wel het zonlicht, daar heb ik vooralsnog geen controle over. En een stukje niet al te vruchtbare grond om te bewerken. Ik gun ze ook hun maffiose leiders en danteske industrieën, maar uit Vlaamse concertzalen moeten ze wegblijven.

To-taal verschillend van de joviale Nederlanders, die teveel en ten onrechte deze eigenschappen worden aangeschreven. Omgeven zijn door een bende noorderburen is altijd gezellig, want zo willen ze het zelf ook. Biertje in de hand, 'rielékst' naar een bandje kijken, niet teveel gedoe, leuk. To know them is to love them.

WALEN daarentegen houden zich op als een horde minderbedeelden. Zij kijken meewarrig en onschuldig om zich heen en houden zich van 'den onnozele' en eens het licht uitgaat voor de show, wringen zij zich met hun ongewassen en gedateerde kapsels naar voren. Met de wilde blik van een gedrogeerde Albaniër. En dan spreken we nog niet over de klanken van hun zogenaamde krotte Engels.

Zij zijn er ook altijd voor ik zelf arriveer. Moet wel. Met hun hondenkarren of derdehands Peugeots dienen zij tijdig uit hun holen te vertrekken. De schok moet groot zijn als zij nadien terug in de gore vertrekken van hun logies terugkeren. Maar dit volledig ter zijde.

Om het concertjaar in te zetten zonder al te veel moeite te moeten doen, zakte Tarkus & co zondagavond af naar Hof Ter Lo, ofte, Muziekcentrum TRIX. What's in a name?

Het op de avond zelve nog niet uitverkochte concert van EPICA beloofde weinig verrassingen op zich, maar de aanwezigheid van support act KRYPTERIA trok me volledig over de lijn. Na beide bands recentelijk in grote doen op het Female Voices Fest te hebben gezien, kon er weinig misgaan. De recentste cd van Epica is ondertussen verteerd en de hapklare songs van de andere band hoeven niet veel voorbereiding.

Als KRYPTERIA aanvangt is de zaal nagenoeg volledig vol. Zij brengen een haast identieke set dan voorheen, wat niet stoort, want zangeres Ji-In Cho is op zich al aardig om naar te kijken en haar vocale bijdragen zijn ver boven niveau. Waarmee ik wil zeggen dat haar bijdrage perfect is, niet dat ze een fantastische stem heeft. Soms klinkt ze een beetje kinderlijk, maar ergens schuilt er een ferme rockstem in het kleine mensje. Ze zingt feilloos de vlotte songs en de band doet wat ze moet doen.

Erg energiek en bijzonder enthousiast. Dat valt niet te ontkennen. Er word erg veel gebracht van 'Bloodangel's Cry' en enkele songs van de nieuwe 'Last Kiss'. Als opener was dit bijzonder leuk, ik neurie soms zelfs hun songs, en dat is niet iedere band gegeven.

Toch een enkele bedenking na het derde of vierde nummer. Simone leek me helemaal niet echt in optima forma. Op een onbewaakt moment dacht ik zelfs dat ze het niet ging uitzingen. Ze haalde niet alle noten en keek zelf soms erg twijfelachtig naar de andere bandleden. Maar gelukkig wist ze zich te herpakken waardoor nog voor het midden van de set met het epische 'Kingdom Of Heaven', er helemaal niets meer aan het handje leek. Gelukkig maar, want een song als 'Tides Of Time', toch een echt hoogtepunt, kwam erg aangrijpend over. Vooral, en ja, ik lieg niet, omdat ze zichtbaar moest werken om het perfect te brengen. Wat ze uiteindelijk ook echt deed. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee; dit getuigt van inzet, inleving en vooral: echtheid. De troela's die als huppelend elke noot feilloos zingen, daar stel ik me wèl vragen bij. Simone mag dan soms wat koud en afstandig overkomen, zij bracht Epica naar waar ze nu staan! Mijn gedacht!

Epica speelde bijna twee uur lang; deed een greep uit alle albums en wist de zaal te laten bewegen en uit haar hand eten. Natuurlijk heeft een zaal als TRIX ook zijn nadelen, maar ik vermoed dat ze al in kleinere zaaltjes hebben gespeeld. Geen pyro's dus, maar wel een redelijke lichtshow.

Haast alle bekende songs kwamen aan bod zoals de single uit hun recentste cd, 'Unleashed'. Verder o.a. 'Cry For The Moon', 'Sensorium', 'Consign to Oblivion', 'The Divine Conspiracy' en zelfs 'Quietus'. Tijdens 'Seif al din' kreeg de band visuele versterking van een exotische danseres. Enige song die ik miste was 'The Phantom Agony'.

Simone was op deze dag jarig (ze werd 25), maar koos er voor om dit met ons samen te vieren, al heb ik er maar het raden naar wat er zich nadien afspeelde. (Jägermeister, iemand?)

Wie deze band de laatste jaren niet aan het werk heeft gezien, moet daar wel eens werk van maken, want zij zijn niet voor niets Nederland's grootste metalband. Zelf ben ik nu wel een beetje Epica-moe. Moet je maar alleen gaan! Op 26 januari beginnen zij aan een zeer uitgebreide Amerikaanse en Canadese tour. 'Tis maar, als je in de buurt moest zijn...

En de Walen die ik beroepshalve tegenkom zijn nochtans zeer vriendelijk. Omdat ze weten dat ze dan sneller voortgeholpen worden. Of om sneller van mij vanaf te zijn, dat kan ook.

....maar ik ben nog snel!