26-08-16

Alcatraz Festival, zondag 14/08

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 2

Tweede dag van Alcatraz Metal Fest en wederom zou het een uiterst gevarieerde dag worden.

FLOTSAM & JETSAM is net begonnen aan zijn korte set en het duurt toch wel even alvorens de band op dreef komt. Toen deze band opkwam in de staart van de grote thrashbands was ik niet echt in het genre.

Flotsam & Jestam.JPG

Zondag kregen ze me wel mee eens de band opgewarmd was en wel door het heftige gitaarwerk. Ik keerde er zelfs even voor terug toen ik aan het ‘afdwalen was’.

EXODUS – wederom dus. Net al Anthrax al op GMM bezig gezien en ja, gaat er in op een zondagmiddag. Toch niet echt mijn ding.

Ik kan hier al wel stellen dat zondag de mindere dag was voor mij, zeker wat de eerste helft betrof. Maar zoals het Alcatraz betaamt zitten er altijd verrassingen tussen.

Exodus (1).JPG

Exodus (5).JPG

Exodus (9).JPG

DEVILDRIVER is een bekende op de Belgische podia. Zeker frontman Dez Fafara, die we vorig jaar nog met zijn nu metalband Coal Chamber op GMM konden bewonderen.

Hier gaat her absoluut om de hardere kant van de man en zijn strakke band. Ik heb ze nooit gevolgd en ben niet echt bekend met het repertoire maar alleen al door de presence en energie die DevilDriver tentoon spreidde, bleef ik nagenoeg de hele set uitzitten.

Een kleurrijk figuur, loeiharde groove/metalcore onder wederom een felle zon. Niet voor elke dag maar hier kan ik wel even van genieten.

Devildriver (1).JPG

Devildriver (2).JPG

Devildriver (4).jpg

Devildriver (8).JPG

Devildriver (26).JPG

Over KORPIKLAANI kan ik kort zijn: je krijgt er dorst van en dat is misschien wel degelijk de bedoeling van deze Finse band.

Inhoudelijk vind ik er geen reet aan en als de helft van je songs eindigt met 'hey hey hey', in navolging van een opgefokte Finse polka (??) dan ben ik snel de weg kwijt. Maar pas op!

Korpiklaani (5).JPG

Korpiklaani (7).JPG

Als ambianceband kunnen ze tellen. Door de verbroedering tussen metal en volksmuziek weten ze de weide volledig mee te slepen en wordt er gehuppeld en gesprongen dat het een aard heeft. Dat lijkt me een objectieve barometer om te stellen dat deze band wel degelijk zijn plaatsje verdient op dit festival.

Korpiklaani (8).JPG

Korpiklaani (9).JPG

Korpiklaani (11).JPG

LITA FORD is een echte relikwie uit de jaren tachtig (en soms ben ik dat ook...) die in het begin van de nineties stilaan uitbluste. Ik wil het album ‘Stiletto’ niet volledig afbreken maar eerlijk gezegd was het slappe troep als je in competitie wou gaan met de echt heavy bands.

Lita Ford (3).JPG

Lita Ford (4).JPG

Lita Ford (5).JPG

Mme Ford zag er goed geconserveerd uit maar dat was zonder de zoom gerekend. Toch chapeau om na een lange stilte en een miserabel album gevolgd door een redelijk album terug op de planken te gaan staan. Haar 58 jaar op de teller wegen zeker niet op haar presence of zangkwaliteiten. Een topzangeres is het zowiezo nooit geweest.

Lita Ford (7).JPG

Lita Ford (12).JPG

Lita Ford (20).JPG

Na een veel te lange intro werd er mooi ingezet met ‘Gotta Let Go’ uit het aanvaardbare album ‘Livin’ on the Edge’, een van de twee die ik ooit had staan. Het ander was uiteraard ‘Lita’.

Elton John’s ‘The Bitch is Back’ is ok maar eigenlijk is het vooral een retrogevoel dat overheerst. Heerlijk toch? ‘Cherry Bomb’ om maar iets te zeggen.

Een overbodige drumsolo van een alfa-drummannetje haalde de relatieve vaart uit de korte set maar het beste moest nog komen.

Lita Ford (23).JPG

Lita Ford (26).JPG

Met ‘Close My Eyes Forever’ – het legendarische duet met Ozzy, was het even kippenvel want haar gitarist nam de mannelijke vocalen voor zijn rekening en deed dat bijzonder overtuigend. Dit was echt een mooi moment.

Er werd afgesloten met een van haar populairste songs ‘Kiss Me Deadly’. Ook weer een niemendalletje maar dit was echt een set om even op adem te komen.

Lita Ford (31).JPG

Heel andere koek is het met CHILDREN OF BODOM. Ik ben geen fan maar heb toch enkele songs uitgezien.

Children of Bodom (4).jpg

Ik weet wel dat Alexi Laiho een sterk gitarist is en daar wil ik even van genieten. Doch ik kies even later voor een fysieke voorbereiding voor de rest van de dag. D.w.z.: even onderuit achteraan. Van daaruit kijk ik nog even naar SOULFLY maar trek me nog verder terug.

Soulfly (2).JPG

Soulfly (6).JPG

Het Duitse KREATOR heb ik eens ondergaan((!) op Graspop in de grote tent en was danig onder de indruk. Misschien niet zozeer door de songs maar wel door hun grootse aanpak, agressie en de enorme impact op het publiek. Reeds dertig jaar voeren zij het Duitse legertje thrashbands aan.

Kreator (2).JPG

Kreator (3).JPG

Ook in openlucht weet de band te imponeren. Met snoeiharde thrash die aanschurkt tegen Slayer (maar dan met betere zang), vette solo’s en ook hier een overdonderende show, spelen zijn hun Amerikaanse stijlbroeders van vandaag makkelijk naar huis.

Frontman en gitarist Mille Petrozza domineert het podium met gemakt en wordt visueel ondersteund door een geweldige backdrop en belichting. Er wordt gecrowdsurfed dat het een lust . Daarenboven een hoop rookpluimen, pyrotechnics en confetti en we hebben een memorabele show voor onze neus.

Kreator (6).JPG

Kreator (7).JPG

Opdracht is nu om veld te veroveren voor de volgende act:(Tobias Sammet’s) AVANTASIA!

Tobias Sammet is een wonderkind in het powermetal gebeuren. Uiteraard zijn er bands die al langer bestaan en meer impact hebben op de community (om Stratovarius niet te noemen…) maar wat Sammet al verwezenlijkt heeft, is ook niet mis. En laat ik er gelijk aan toevoegen: het is de aanwezigheid van deze band dat me over de streep heeft getrokken om dit jaar af te zakken!

Zijn moederband Edguy lijkt wel op permanente vakantie nu hij bijna voltijds zijn project Avantasia aan het uitbouwen is.

Vooreerst: ik vraag me af waarom hij zich enkele songs in de lange set moet verantwoorden naar de aanwezigen toe omdat zijn muziek misschien niet heavy genoeg is. Dit terwijl hij voor de gelegenheid een keur aan zangers heeft weten te mobiliseren om ‘U’ tegen te zeggen.

Avantasia (3).JPG

Avantasia (4).JPG

Avantasia (6).JPG

Avantasia (11).JPG

Het podium ziet er geweldig uit en de spanning is dan ook te snijden als de intro uit de PA knalt. Wie heeft hij mee? Wie zit er in zijn band?

Tobias zet zelf in met de opener van het laatste album ‘Ghostlights’ – ‘Mystery of a Blood Red Rose’ – een Dijk van een song waarvoor hij Meat Loaf in gedachten had. Zelf is hij ook een fantastische zanger en met ondersteuning van o.a. Amanda Somerville klinkt dit al zeer sterk als opener. Zij stem gaat feilloos de hoogte in met een gecontroleerde vibrato. Als daar van houdt, zit je gebeiteld voor de volgende anderhalf uur want hier wordt zo perfect, stijlvol en foutloos gezongen dat je er van naar adem moet happen.

Avantasia (14).JPG

Avantasia (19).JPG

Avantasia (26).JPG

En dan hebben we al snel de eerste gast, Michael Kiske, ooit van Helloween. Kiske is fysiek wat uitgezet maar zijn stemgeluid is nog even sterk en hij gaat feilloos de hoogte in. Wat een knaap. En we zijn nog maar net begonnen.

Er volgen songs uit bijna alle Avantasia albums en de gasten volgen al snel op.

Ronnie Atkins van Pretty Maids, Jorn Lande met al zijn dreiging en dramatiek en Bob Catley welke een uitstekende ‘The Story Ain’t Over’ brengt. Later duikt ook nog Mr. Big’s Eric Martin op voor een zalige versie van ‘Dying For An Angel’ – helaas kan hij Klaus Meine niet evenaren.

Avantasia (29).JPG

Avantasia (37).JPG

Avantasia (39).JPG

Eric Martin klinkt nog heel energiek en beweegt over het podium als een twintigjarige. De duetten zijn gewoon adembenemend en als Amanda Somerville van de backing naar de showtrap verhuist en een duet met Tobias mag brengen, is het weer volop bobbels.

In de band zitten bekenden Sasha Paeth en Michael Rodenberg (‘Miro’), de producer en orkestrator van wereldproducties van o.a. Epica, Kamelot en Rhapsody. Dit stond garant voor een perfecte invulling van de songs. Zanger/gitarist Oliver Hartmann gaat soms in duel met Paeth waardoor er ook voor de gitaarfreaks heel wat te snoepen valt.

Avantasia (60).JPG

Avantasia (42).JPG

Avantasia (48).JPG

Avantasia (51).JPG

Avantasia sluit af met het duo ‘Sign of the Cross/The Seven Angels’ waarbij alle vocalisten hun duit in het zakje doen. Wat een klasse, wat een geweldige show!

Zowel visueel, vocaal als instrumentaal benadert dit aardig de perfectie. Avantasia’s muziek is misschien te licht voor vele metalheads maar al wie houdt van sterke melodieën, grootse arrangementen, wat dramatiek en het genot om klasbakken te horen opdraven, is hier aan het juiste adres.

Avantasia (54).JPG

Avantasia (55).JPG

Avantasia (57).JPG

Avantasia (64).JPG

Avantasia (74).JPG

Avantasia (70).JPG

Avantasia (78).JPG

Met deze finale zat voor mij het festival er wel degelijk op.

Twisted Sister mag dan al terecht of onterecht gekoesterd worden door diverse organisatoren, mij doet het niet veel. Verder ga ik daar niet over uitweiden.

Alcatraz Festival zit m.i. volledig op kruissnelheid en mag volgend jaar terug zijn beste beentje voorzetten. Met telkens een kleine uitbreiding que faciliteiten en ook ruimte, zit er een duidelijke groei in qua organisatie en initiatieven.

P1010630.jpg

P1020967.jpg

P1020979.jpg

P1030647.jpg

Toch hoop ik – en ik ben daar zeker niet alleen in – dat ze op tijd stoppen met te willen concurreren met de echt grote festivals. Het is net de eerder kleinschaligheid (alhoewel) en de ‘rust’ van het (slechts) een enkele podium dat het onderscheid in draaglijkheid met GMM.

Hou het zo, werk aan de afwerking, finetuning en zo meer maar behoud aub het karakter van dit fijne evenement.

Misschien duik ik volgend jaar wederom op!

 

07:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-08-16

Alcatraz Festival, zaterdag 13/08

 

alcatrtaz2016.jpg

DEEL 1

Met Graspop nog maar net goed verteerd – en geloof me: het was een hele opgave, inclusief bezinning, werd Alcatraz festival alsnog toegevoegd aan het repertorium.

Dit festival onderscheidt zich van de andere grotere festivals door het feit dat zij de kleinste van de ‘groten’ zijn wat resulteert in een meer relaxe sfeer, een perfecte organisatie, een stuk voordeliger voor de portemonnee en minder keuze qua bands. Ja, dat is een goede zaak.

alcatraz festival

Als ik op Graspop 15 van de 80 bands wil zien, levert dat te veel vrije tijd op. Als ik op Alcatraz 12 van de pakweg 22 bands wil zien, levert dat op wat kilometers en verscheten tijd betreft.

En zij trekken het smaakpallet ook hoe langer hoe verder open – gelukkig houden zij metalcore en zijn boze varianten nog buiten en kiezen zijn eerder voor oudere namen, gevestigde waarden, hier en daar een relikwie uit de beginjaren en doorgaans nog een afsluiter of twee die op zich al de moeite zijn. Zo hadden we vorig jaar Nightwish en Sabaton op het programma. Al blijft dat een kwestie van smaak en persoonlijk inzet.

alcatraz festival

Dus twee dagen naar Kortrijk – met een fijne overnachting in Lauwe.

Het scheelt al bij de entree. Waar er vorig jaar nog serieus diende aangeschoven te worden, loop ik nu gewoon binnen – weliswaar na een kleine maar correcte controle.

Genoeg gezeik! Foto's 'from the pit'!

Eerste band heb ik moeten missen maar na een snelle update bleek ik niet veel gemist te hebben. Het is dan ook direct terug in de tijd met METAL CHURCH.

Metal Church (1).jpg

Metal Church (7).jpg

Metal Church (4).jpg

Ik heb er één cd van, het titelloze album uit 1984. Dat was een instant klassieker. De set is uiteraard te kort maar wel onderhoudend. De zang klinkt bekend, ook al is het niet de originele frontman. Mooie opener! Ik wil maar zeggen: hier zie je al eens bands die bijna in de vergeethoek lijken terecht te zijn gekomen.

Na een kleine twintig minuten speelt THE ANSWER.

The Answer (1).jpg

The Answer (5).JPG

Nu heb ik het niet zo heel erg voor bands die graag teruggrijpen naar de jaren zeventig en eerlijk gezegd begrijp ik dat van mezelf niet. The Answer uit Noord-Ierland speelt zeker gepassioneerd. Een mix van Bad Company/Free, scheutje Zeppelin, Lizzy en wat Stones maken dat het zeker geloofwaardig, wat zeg ik, ‘vintage’ klinkt.

Deze band gaat ook al wel even mee en het is een plezier om ze te zien spelen, ook al ben ik helemaal niet bekend met hun materiaal.

Helemaal anders zit het met CANDLEMASS. Ja, late jaren ’80 doom metal! Leif Edling blijft al jaren liever thuis en laat het werk opknappen door originele gitarist Lars Johansson. Zo blijft het Candlemass geluid toch enigszins behouden.

Candlemass (4).JPG

Candlemass (8).JPG

Met Mats Levèn (Malmsteen, Therion, Adagio, etc) op zang kan ik ook leven want die man kan werkelijk alles zingen à la mode van de band waarin hij zingt. Ook al ben ik bereid ferm te dokken om de band eens met Messiah Marcolin te zien; Mats doet een geweldige job.

Een doom band die in volle middagzon moet spelen: het is niet eenvoudig. Maar het is voor allen hetzelfde: volle zon op het podium!

Zo stonden loodzware schlagers als ‘At The Gallows End’ en afsluiter ‘Solitude’ in schril contrast met het zomerse weertje.

Candlemass (10).JPG

Candlemass (12).JPG

Candlemass (13).JPG

Candlemass (17).JPG

Candlemass (16).jpg

Candlemass (18).JPG

Wie zijn plaatsje in de zon niet snel zal afgeven zijn de jongens van AVATAR.

Spreekt de muziek mij minder aan, dan is het zeker een plezier om de jongens bezig te zien. Uiteraard draait het dan vooral rond frontman Johannes Eckerström. Deze doet een goede poging om ‘larger than life’ te zijn en slaagt daar bijna nog in ook.

Avatar (9).JPG

Avatar (12).JPG

Avatar (15).JPG

Zijn even kleurrijke gezellen spelen duidelijk op het tweede plan en ik moet mezelf er op betrappen dat ook ik vooral naar de Grote Vriendelijke Joker zit te staren. Terend op hun reeds opgebouwde populariteit, is het maar een kleintje om de stomende weide naar hun hand te zetten.

Avatar (21).JPG

Avatar (24).JPG

Met een mengeling van glam, modern metal, een vleug nu metal en vooral een portie (gespeelde) arrogantie gekoppeld aan de nodige slingers en confettifonteinen, is het een swingende boel. Met Avatar kunnen we stellen dat de som meer is dan zijn onderdelen want instrumentaal en vocaal scoort het niet zo hoog bij mij ook al speelt de band retestrak.

Qua aanpak denk ik soms aan Rob Zombie, beetje over-the-top en cartoonesk. Heb me eigenlijk wel geamuseerd, moet ik schaamteloos toegeven…

Avatar (3).JPG

Avatar (31).JPG

Avatar (32).JPG

Aan TRIPTYKON heb ik niets verloren, maar dat is een kwestie van smaak. Ik wou de legendarische Tom Warrior – ooit bezieler van Celtic Frost wel eens bezig zien maar dit gezelschap musiceert te ver van mijn bed. Zijn monotone onderkoelde Black Metal is geen spek voor mijn bek en nu heb ik hem dus gezien.

Triptykon (2).jpg

Triptykon (4).JPG

Triptykon (5).JPG

Hoge nood aan een energieke show na dit eerder slaapverwekkende gedreun. En wie kan daar beter voor zorgen dan de vrolijke thrashers van ANTHRAX?

Geen grote fan maar een portie thrash op een late zaterdagnamiddag is altijd welkom. Met een haast identieke set als op Graspop is het voor deze band gesneden koek om een festivalweide in te pakken.

Anthrax (1).JPG

Anthrax (5).JPG

Zanger Joey Belladonna (55) geniet blijkbaar nog steeds van zijn toch wel omstreden terugkeer naar de band en is m.i. echt de geschikte man om het publiek een les in originele Bay Area Thrash te geven. Hoe die knapen dat volhouden, is me een raadsel. Ik ben al blij dat ik naar de bar en terug kan onder deze loden zon. Joeys getaande huid lijkt er wel tegen bestand.

Anthrax (7).JPG

Anthrax (8).JPG

Anthrax (10).JPG

Anthrax (14).JPG

Anthrax (13).JPG

Het lijkt nu wel dat ik eigenlijk niet veel bands echt ondersteun maar dat is fout. Nemen we bijvoorbeeld MINISTRY. Ook helemaal geen fan maar het publiek denkt daar anders over. Industrial (nu metal?) is een gevaarlijk beest.

Ministry (1).JPG

Ministry (7).JPG

Ministry (11).JPG

We knikken wel ‘ja’ tegen het commerciële Rammstein maar kijken dan weer bedenkelijk bij Marilyn Manson. Ministry tapt uit een heel ander vaatje en is echt van een heel andere orde.

Getergd door een felle zon begon de set met de waanzinnige mix van drums, scratching (jaja) en bliepjes van allerlei slag. Tot de gitaren invallen en er een ongemakkelijke coctail van maken. Ik ben niet zo begaan met deze stijl maar eens de set goed van wal was gestoken, kon je niet anders dan meegaan op de ‘groove’ die uit de PA knalde. Dit was vet!

Ministry (12).JPG

Ministry (18).JPG

Ministry (17).JPG

Ministry (21).JPG

En dan heb je Al Jourgensen. Ik heb de man nooit gemogen en dat is hier niet veranderd. Als je hem bezig ziet straalt hij maar één ding uit: ‘ik heb issues!’. Zijn socio/politiek geladen teksten laten niets aan de verbeelding over maar dat gaat er langs het ene oor in en zo voort…

Na deze eerder depressieve (maar onderhoudend op zijn manier) ervaring was het echt tijd voor een ambiance band. AIRBOURNE uit Australië is de geschikte band om bij valavond de weide een keer op zijn kop te zetten.

Joel O’Keeffe, zijn broer en co staan garant voor een portie in-the-face rock’n’roll, vooral schatplichtig aan AC/DC. Maar dan met meer peper in de reet. Het enthousiasme druipt van het podium en mengt zich met het zweet van de bandleden. Wat een opsteker is dit!

Airbourne (4).JPG

Airbourne (11).JPG

Airbourne (12).JPG

Vanaf ‘Ready to Rock’, ‘Too Much, Too Young, Too fast’, ‘Girls in Black’ tot de vette toegiften als ‘Live It Up’ en afsluiter ‘Runnin’ Wild’ is het genieten geblazen.

Joel onderhoudt het publiek met zijn uitstapjes voorbij de PA, jongleert wat met drankrecipienten (…) en als kers op de tart gaat hij Angusgewijs op iemands schouders tot aan de special bühne voor de metalheads met een beperking  alwaar hij voor hun neus nog wat solo’s komt afwerken.

We kregen ook nog een nummer uit hun volgende album welk zeker in de traditie blijft. Airbourne was een frisse wind na Ministry en speelde de weide plat. Voila.

Airbourne (14).JPG

Airbourne (15).JPG

Airbourne (17).JPG

Airbourne (19).JPG

We zijn bijna de dag rond als WHITESNAKE zich opmaakt voor hun show uit de reeks van afscheidsconcerten (toch?).

Na alweer een intro song (‘My Generation’) werd er furieus ingezet met ‘Bad Boys’. En dan moeten we het toch gelijk hebben over Coverdale’s stemgeluid. Niet in de negatieve zin deze keer.

Wat een verrassing! Whitesnake heeft voldoende vocaal geweld in zijn gelederen en hij werd dan ook regelmatig ondersteund door nieuwe man op toetsen Michele Luppi (o.a. Vision Divine) welke soms meer dan een steuntje aan de zangpartijen gaf.

Whitesnake (5).JPG

Whitesnake (1).JPG

Whitesnake (6).JPG

Maar ook solo kon Coverdale nog flink uit de hoek komen. Dat was niet altijd zo de laatste jaren. Goede punten dus. En de setlist was gewoon om van te dromen – als je voor de hits kwam natuurlijk.

Oldtimers ‘Slide It In’ en ‘Love ain’t no Stranger’ zijn gesneden koek voor de liefhebber van vintage Whitesnake en ‘Fool For Your Loving’ kon zeker de ‘80’s MTV generatie raken.

Vervolgens zakte de set even in met ‘Judgement Day’, een gitaar solo en ‘Slow an’ Easy’. Toch twee songs die niet echt pakken op een festival volgens mij.

Whitesnake (10).JPG

Whitesnake (14).JPG

Whitesnake (42).JPG

Op gitaar zag ik ook voor de eerste keer Joel  Hoekstra en die was zo verdomd goed dat hij zijn voorganger liet vergeten. De boomlange gitarist speelde misschien zonder al te veel af te wijken van de originelen maar dat deed hij dan toch weer zeer goed en tot algemene tevredenheid. Zelfs bij het obligate duel met Reb Beach was hij toch avontuurlijker.

Whitesnake (47).JPG

Whitesnake (39).JPG

 

Whitesnake (54).JPG

Grootste verrassing was wel dat Tommy Aldridge terug aan boord is geklauterd voor deze tournee. Een levende legende die nooit aan kracht lijkt in te boeten. Met zijn solospot weet hij oude fans én newbies te verbazen met zijn traditionele stick-free drumwerk.

Met ‘Is This Love’ wordt er verdergegaan en dat was toch wel een kippenvelmoment! Een song die echt grijsgedraaid is zo perfect horen brengen met een extra kraakje in Coverdale’s stemgeluid is heerlijk op een warme zomeravond.

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (27).JPG

Whitesnake (30).JPG

Drie uitsmijters volgen: ‘Give Me All Your Love Tonight’, ‘Here I Go Again’ en uiteraard een imposant en vooral intrumentaal verbluffende versie van ‘Still of the Night’. Hierbij wist Coverdale nogmaals manisch uit te halen en de song tot het niveau te tillen waar het hoort: aan de top van hun repertoire!

Dit was een waardig afscheid, ook al wordt het niet in die termen gezegd. Whitesnake is een band die misschien niet altijd wreed interessant is geweest maar die zoveel classics in zijn portefeuille heeft en steeds topmuzikanten in zijn gelederen had waardoor ze live zelden hebben ontgoocheld.

Whitesnake (29).JPG

Whitesnake (55).JPG

Whitesnake (32).JPG

Whitesnake (58).JPG

Whitesnake (62).JPG

Dat de zangkwaliteiten van de frontman essentieel zijn heeft het verleden soms pijnlijk moeten illustreren maar deze avond zat het er, voor het grootste gedeelte toch, knal bovenop.

David Coverdale: we wish you well!!

Afsluiter was WITHIN TEMPTATION en eerlijk gezegd: veel verleiding wekt deze band voor mij niet meer op. Misschien door de overdosis ‘female fronted symphonic metal’ van de laatste jaren? Daarenboven kan je ze elk jaar wel ergens zien in ons land. Afzakken dus naar achteraan en nog even genieten met een fikse koffie in de hand.

Within Temptation (2).JPG

Within Temptation (3).JPG

Het podium zag er wel goed uit. Nogal aan de duistere kant (lett. & fig.) maar wel mooi.

De band begon verrassend met ‘Our Solemn Hour’ waarmee de sfeer al gezet was. Dreigend, heavy naar hun normen en muzikaal overdonderend. Maar met ‘Faster’ werd de ‘eavy-plug er al even uitgetrokken want dat is me te mager.

‘In The Middel Of The Night’ en ‘Stand My Ground’ waren best ok maar al snel was het wat teveel déjà vu voor mij. Ik redde het nog tot na ‘Paradise’.

Within Temptation (6).JPG

Within Temptation (7).JPG

Within Temptation (9).JPG

Within Temptation (10).JPG

Within Temptation (11).JPG

Within Temptation (18).JPG

Tijd om af te druipen en mijn overnachtingsstek op te zoeken. Op weg naar Lauwe dus, zeg maar: enkele straten verder.

alcatraz festival

18:19 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

07-07-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 3, zondag 19/06

fb-graspop.jpg

DEEL 3

 

Ga even comfortabel zitten want dit is een lange!

Na een veel te korte nacht (horloge verloren, fietsband plat, poging tot herstelling, andere fiets in de wagen, terug naar Dessel) kwam ik vol goede moed terug aan in de nog Stille Kempen. En, om een niet zo heel lang verhaal toch kort te maken: toen ik mijn fiets (als een van de eersten) terug parkeerde op de fietsparking, op dezelfde plek nota bene, vond ik het waardevolle kleinood onbeschadigd terug.

Onder een blauwe hemel, redelijk gelukkig en vooral opgelucht, kon de derde dag van start gaan. Mirakels vinden in die regio vooral plaats op een zondag blijkt. Dit interesseert u waarschijnlijk geen moer, maar ik wou het toch even kwijt.

Die dag zou het ook volledig droog blijven, wat ook een verademing was.

Ik sta voor gesloten deuren – ttz – de effectieve festivalweide is nog even afgezet als ik al enkele andere getrouwen die van de camping komen tegenkom – op zoek naar een deftig wc. Op de camping blijkt het niet zo…smakelijk meer na drie nachten. Soit, ik zeg het nog eens: de zon scheen.

Eerste band die ik zag was THE RAVEN AGE met als een van de gitaristen de zoon van Steve Harris. Als er dan toch een niemendalletje moet openen, dan liever zijn zus, Lauren Harris. Dan heeft op zijn minst het oog er nog wat aan.

Dus op naar de andere stage waar DELAIN een setje mocht plegen.

Delain is een graag geziene gast op de Belgische podia. Hun ontwapenende en veilige symfonische metal tikt bij vele liefhebbers wel ergens op een gevoelige plek.

De zang van Charlotte Wessels, op een bedje van een soms bombastische onderlaag van vet geproduceerde metal, ligt altijd lekker in het gehoor. Makkelijk en aanstekelijk meezingbaar refreintje hoort er bij.

DEL 05.jpg

DEL 19.jpg

DEL 20.jpg

Ondertussen hebben zij ook al een behoorlijk repertoire om uit te kiezen en als ze dan ‘maar’ een veertigtal minuten toebedeeld krijgen, is het moeilijk kiezen, zo blijkt.

Niet echt de meest voor de hand liggend songs maar dat deert niemand. Charlotte is nog steeds een fijne brok entertainment om te zien op een podium en de stevige band is sinds kort uitgebreid met gitariste Merel Bechtold (o.a. Mayan) – die op een vermoeide zondagochtend ook geen pijn aan de ogen doet.

DEL 18D.jpg

DEL 16.jpg

DEL 26B.jpg

Voor de criticaster mag de setlist dan wel lijken op een reeks niemendalletjes, er is nu eens werkelijk niets maar dan ook niets wat tegensteekt in het repertoire van de band. De meerwaardezoeker kan wel terecht bij andere bands in het genre.

Met suikerspinnen als ‘Suckerpunch’ en ‘Get the Devil Out of Me’ werd er van start gegaan (weliswaar met een stoorzender op de PA, maar dat was snel rechtgezet). Verder onthouden we vooral ‘Here Come the Vultures’, het aanstekelijke ‘We Are the Others’ en het oudere ‘Pristine’.

DEL 32B.jpg

DEL 40B.jpg

DEL 44.jpg

DEL 39B.jpg

DEL 45.jpg

In oktober krijgen ze een vers forum in TRIX, met als support Evergrey . Ik kan niet anders dan het even vermelden. Op Graspop deden ze ondanks het vroege uur lekker hun best en Delain is op dat uur een heerlijke opsteker.

Op een festival van deze grootte en met zulk een aanbod kan je niet alles zien. Gelukkig lijdt ik dan ook niet aan het FOMO*-syndroom waardoor ik gerust de tijd kon nemen voor een bezoek aan de metalmarket (met een zeer povere oogst weliswaar), en, jawel, op zondag zelfs even onderuit kan gaan ‘ergens achteraan op een droge plek’. (* Fear Of Missing Out)

Even verwarring als ik met een van mijn wisselende concertcontacten sta te gapen naar Tremonti. Niet dat ik zo een fan ben van Mark Tremonti’s solowerk, maar hoe zit het nu feitelijk…de programmatie lijkt ergens niet te kloppen en wij maken ons vooral zorgen over het feit of Saxon er wel degelijk gaat zijn want dat is toch een van de kleerhangers waar we graag ons programma aan ophangen.

Als Tremonti afsluit blijkt dat SAXON op de andere stage is gezet. Een kleine inspanning is ons deel als we stormtoopersgewijs het terrein doorploegen, rond de centrale bar, door de modder, strompelend over de boomschors, …toch een mooie plek kunnen veroveren om de band aan het werk te zien. Ja, voor je plezier moet je het niet doen.

SAX 37.JPG

SAX 13.JPG

SAX 31.JPG

De stage ziet er geweldig uit, backdrops, functionele niveauverschillen etc, dat had ik niet verwacht voor (ocharme) een goed uurtje op een festival. Met ‘Battering Ram’ werd de set in gang gestoken waarna er resoluut voor de klassiekers gekozen wordt. ‘Motorcycle Man’, ‘Power and the Glory’, ‘20 000 Feet’  etc volgen, af en toe onderbroken door meer recente songs als ‘’Sacrifice’ of ‘Battalions of Steel’.

SAX 46E.JPG

SAX 43D.JPG

SAX 41B.JPG

Dit ging verdorie goed! Biff en zijn band zijn zowat tweejaarlijkse gasten op GMM en ook nu weten ze ons in te pakken, ook al wordt het wat voorspelbaar. Maar dat deert ons niet! Saxon is en blijft een relevante band en blijft op niveau albums uitbrengen. Met veel ‘tongue in cheeck’ humor maar volop ernst als er gespeeld moet worden, blijft het toch boeien. I LOVE THAT BAND!

SAX 48C.JPG

SAX 47B.JPG

SAX 60D.JPG

SAX 69B.JPG

Als Biff even de setlist overschouwt, hem vervolgens negeert en zelfs wil opeten, vraagt hij wat we willen horen. ‘Wheels of Steel’ ligt voor de hand en de volgende is ‘Crusader’. Gitarist en oerlid Paul Quinn lijkt zich bijzonder goed te amuseren en bulkt van de energie.

Volgen nog ‘And The Bands Played On’, de tribute aan de festivals, het obligate ‘Denim and Leather’ en , nadat er even de tijd gecheckt wordt, ‘Princess of the Night’.

Wat een set, wat heerlijk om een van de traditionele metalbands nog zo sterk bezig te zien. De dag kan niet meer stuk en we zijn nog maar halfweg.

SAX 79.JPG

SAX 68.JPG

SAX 86.JPG

SAX 95.JPG

Helaas blijf ik daarna wat op mijn honger zitten. Ik hoop nog iets van deftige powermetal op te steken bij POWERWOLF maar viel dat even tegen. Jawel, ook een band die nog wordt opgetild door de media maar die me toch erg in de kou laat staan.

Ik wil ze het voordeel van de twijfel nog geven door de live situatie maar de set miste energie en gedrevenheid. Dit terwijl de albums toch best ok zijn. Volgende keer beter!

POWER 01.jpg

POWER 03.jpg

POWER 07FX.jpg

POWER 08.jpg

POWER 09B.jpg

De ‘straffe’ Roemeense zanger vind ik maar niets, noch qua presentatie, noch qua stemgeluid en de songs zijn ook erg mager. Leuk voor een paar foto’s maar verder niet mijn ding. Dus doorschuiven naar de andere kant.

ANTHRAX is ok, maar ik ben geen liefhebber. Ik sta er dan vooral omdat ik mezelf langzaam een goed plekje wil veroveren voor Iron Maiden.

ANTH 08.jpg

ANTH 11.jpg

ANTH 17.jpg

ANTH 15.jpg

ANTH 12C.jpg

Gelukkig mag ik dan nog genieten van Trivium, een band die ik ook ok vind en die live echt wel staat als een huis. Frontman Matt Heafy is een praatgrage en –vaardige kerel die iedereen weet te raken als hij even refereert aan 22 maart en het drama in Orlando.

Blij dat IRON MAIDEN aan de beurt is want mijn voeten roepen om rust en die kan ik ze niet geven. Dus wordt het wiebelen om een beetje comfort te zoeken. Maar soit, MAIDEN!

Het is nog redelijk licht als de intro loopt (UFO, snap ‘em niet) en het is een verademing om Bruce Dickinson bovenaan op het decor ‘If Eternity Should Fall’ te horen inzetten. Met passie, drama, zoals enkel hij dat kan.

Iron Maiden zien, is altijd een beetje thuiskomen. Zij waren en zijn er altijd, gingen wel even op de dool toen Bruce er even uitstapte maar ze kwamen vet hard terug.

IRON 01.jpg

IRON 04E.jpg

Laat ik maar gelijk eerlijk zijn: de band is in topvorm. Na Bruce’s medische situatie, lijkt de man herboren. Hij weet het podium te domineren en zijn stem is, laat ik zeggen, makkellijk 90% van zijn hoogdagen en dat is iets waar vele anderen maar van kunnen dromen.

IRON 08.JPG

IRON 13C.JPG

IRON 14B.JPG

Derde song, ‘Children Of The Damned’, is een aangename verrassing want dat nummer werd de laatste jaren wat vergeten. ‘Tears of a Clown’ wordt opgedragen aan Robin Williams. Dit was best ok.

Dan echter, volgde ‘The Red and the Black’ en daar was ik minder gelukkig mee. Het laatste – nogal pretentieuze – album ‘The Book of Souls’ is niet direct een meesterwerk en dat ligt vooral aan de veel te lange songs (om van de erbarmelijke productie nog maar te zwijgen).

IRON 15.JPG

IRON 22B.JPG

IRON 24B.JPG

IRON 26B.JPG

Op cd lijkt het al een eeuwigheid te duren, live, in de omstandigheden toen, blijkt het nog erger. De resem gitaarsolo’s zijn dan ook niet echt opwindend, teveel vintage Maiden waardoor de aandacht al eens durft te verzwakken. Ik hoop dat ‘The Book of Souls’ niet als een dode albatros rond hun nek gaat hangen!

IRON 26D.JPG

IRON 35.JPG

IRON 37B.JPG

Gelukkig maar volgt dan ‘The Trooper’ en een sterk ‘Powerslave’ waardoor we plots ontzettend vergevingsgezing werden.

Na nog wat geploeter door ‘The Book…’ kunnen we weer ademhalen met ‘Hallowed Be Thy Name’, toch wel een , zoniet het strafste nummer ui de oude catalogus. Vanaf dan is het een rollercoaster van bekende songs en gelukkig maar.

IRON 45G.JPG

IRON 46.JPG

IRON 46B.JPG

Ondertussen ben ik afgezakt naar achteren want blijven staan was geen optie. ‘Fear Of The Dark’, ‘Iron Maiden’ en ‘The Number of the Beast’ volgden. Het veelzeggende  ‘Blood Brothers’ luidde het einde in en (ook verrassend) ‘Wasted Years’ sloot de set af.

Iron Maiden hoeft zich al helemaal niet meer te bevestigen en met hun historiek, stijl en uitstraling spreken zij nog altijd een massa mensen aan. Ze waren voor mij wederom een gedroomde afsluiter (sorry voor Dee Snider) van Graspop.

IRON 16B.JPG

IRON 25C.JPG

IRON 52.JPG

Ook het feit dat zij – mogelijk – voor mij een laatste herinnering aan niet alleen deze editie maar misschien zelfs aan het hele Graspop gebeuren zullen blijven, geeft toch een warm gevoel.

Deze editie was voor mij zeer mogelijk een ‘Last Crusade’.

In de toekomst zak ik heel misschien nog wel eens af voor een dag als het een goed gevuld programma is. Drie dagen rondzwerven tussen de ‘interessante’ acts, op zoek naar iets nieuws is niet evident.

ARO 19.jpg

ARO 21B.jpg

Het is – in tegenstelling tot wat men soms beweert – ook niet altijd de makkelijkste plaats om nieuwe bands te ontdekken. Al mag het geluid op de mainstages dan heel erg goed zijn; in de tenten, waar toch de potentiële ontdekkingen en minder voor de hand liggende bands spelen, lijkt het me – zeker in het harde genre – schier onmogelijk om de kwaliteiten van een band correct in te schatten.

Verder, en ik ga daar niet zielig over doen – is het fysiek niet altijd makkelijk. Het is niet ‘stappen’, het is slenteren. Je kan dan wel eens onderuit gaan op een droge plek maar dat betaal je dan wel als je voor je favoriete bands dan weer een uur op voorhand je plekje moet verdedigen.

ARO 27.jpg

ARO 39.jpg

En de spoeling wordt erg dun wat dat betreft. Mijn voorkeur gaat nog steeds naar traditionele powermetal, heavy & symfonic metal, old thrash en alles wat enigszins progressief is. Net de genres die de laatste edities m.i. ondermaats geprogrammeerd worden.

Dat metalcore, (extreme) death metal, black metal en stoner (retro)rock zwaar op het programma wegen, is misschien terecht en gezien hun populariteit verantwoord, maar mij, en ik vermoed vele gerijpte liefhebbers, laten deze beker soms graag voorbij gaan.

ARO 40.jpg

ARO 44.jpg

ARO 46.jpg

Het zij zo, ik heb het een beetje gehad met het concept 'festival'. Te groot, teveel volk. Laten we het daar maar op houden. Een waterkans dat ik toch nog afzak naar Alcatraz Metalfest, meer mijn formaat. U hoort nog van me!

Metal is forever, met of zonder festival.

ARO 41.jpg

ARO 20.jpg

 

15:18 | Commentaren (0)

02-07-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 2, zaterdag 18/06

fb-graspop.jpg

DEEL 2

 

Zaterdag beloofde al niet veel verbetering wat het weer betrof en ook een programma dat aanvaardbaar maar geen topper zou worden. Dat komt dan vooral door de headliner die mij absoluut niet kon boeien.

Er is ’s nachts hard gewerkt op de weide. Houtschilfers (heet dat zo?) om de meest kritische plaatsen begaanbaar te houden en de voorziene opruim qua afval maken er een mooi en overzichtelijk terrein van.

Er wordt vlot aan de koffiekraam aangeschoven want na een te korte nacht terug op een klam veld staan, wreekt zich snel. Op de mainstage staat BLIKSEM zich uit te sloven voor enkele honderden liefhebbers. Mij kan het niet echt boeien maar dat zal wel aan mij liggen en zeker niet aan de band en met name de frontvrouw die zich uit de naad werkt om de boel op gang te houden.

BLIK 01.jpg

HALESTORM vind ik ook al niet bijzonder, en zeker niet voor op GMM. Ik weet dat er nogal wild wordt gedaan over frontdame Lzzy Hale maar dat zal vooral aan haar attitude liggen niet zodanig aan haar geschreeuw of geforceerde rock’n’roll imago.

Het gaat er in, maar ik zal er niet wakker van liggen. Hypes dienen eerst en vooral aan de realiteit getoetst te worden en Halestorm is me wat licht bevonden op een groot podium. In een club zal dit misschien meer tot zijn recht komen.

Een vrouw met een gitaar doet velen dromen en de gespecialiseerde pers al snel in overdrive gaan maar deze portie geef ik graag aan Fikkie.

HALE 02.jpg

SKILLET is een band die ik echt niet hoog inschatte maar die me wél volledig van mijn sokken blies. Een viertal dat keurig hipster gestileerd is en daarenboven volledig ‘in the Lord’ is. Misschien wel een uitdaging op een Metalfestival maar wat een energie, wat een pathos en vooral: wat een bezieling! Zonder al te prekerig te worden, brachten zij hun (blijde) boodschap en als ik even rondom keek bleken er toch een hoop mensen door gemotiveerd, of geraakt (?).

SKIL 17.jpg

SKIL 06.jpg

Met een mengeling van melodieuze metalcore, nu metal en een groove van hier tot in Tokyo was Skillet een echte suppositoir om de grijze dag door te komen.

Als de trommelaarster in duet gaat met frontman John Cooper raken ze al snel de emo-snaar zonder aan energie in te boeten. Skillet was – ondanks hun wat ongelukkige naam en achtergrond – voor mij een van de verrassingen van het festival. En hey, Slayer’s Tom Araya is ook een vrome Katholiek. Om maar niets te zeggen, hé…

SKIL 20.jpg

SKIL 23.jpg

SKIL 13.jpg

SKIL 21.jpg

PARADISE LOST

De ‘Godfathers Of Gothic’ – de blije leuters van Paradise Lost! Daar wil ik gerust een uurtje op voorhand voor in een tent een beetje ongemakkellijk gaan zitten wachten. Vergeet al de gothic-light bandjes!

Paradise Lost is de maatstaf wat het genre betreft en we vergeven ze graag hun (zoete) zonden want ruim een decennium zijn ze weer volop doom & depri. Met meer dan 25 jaar op de teller blijft deze band mij beroeren. Daarom dus post gevat in de Marquee ofte grote tent.

PAR 01.jpg

PAR 03.jpg

Gitarist Greg Mackintosh oogt indrukwekkend voor me en eens zijn gitaar nog maar wordt aangeraakt, komen de haren gewoon overeind. Stijl en impact. Meer heeft deze man niet nodig.

Op het grote podium lijkt Nick Holmes niet groots maar met de haren en baard mooi getrimd lijkt hij wel terug meer zeker van zichzelf. Hij maakte zelfs tijd voor een praatje tussendoor.

PAR 05 FX.jpg

PAR 16.jpg

‘As I Die’ zit vroeg in de set en die is verder gevuld met aardig wat bekend matriaal. Ze kozen opvallend voor melodieus en niet al te ‘doomy’ materiaal. Hoogtepunt was zeker ‘Faith Divides Us – Death Unites Us’, niet alleen actueel maar ook een kanjer van een song.

Na ‘Embers Fire’ (killer!!!) zak ik af naar de uitgang van de tent die ondertussen goed volgepakt zit. Niet moeilijk: buiten zeikt het de pleuris.

PAR 06.jpg

PAR 09.jpg

PAR 15.jpg

TESTAMENT

Mijn favoriete thrashband mag ik niet missen. Dus moet ik met pijn in het hart de Marquee tent verlaten (uiteraard helemaal opgebeurd door de vreugdevolle gezangen van Paradise Lost). Even ploegen naar de andere kant van het patattenveld om alsnog een mooi plekje te veroveren voor Testament. Deze zitten ondertussen aan ‘Into The Pit’ en frontstage is het een slagveld.

TEST 16.jpg

TEST 17.jpg

Gitarist Alex Skolnick krijgt van collega en band’leader’ Eric Peterson de spotlight toebedeeld. Alex is een virtuoos die heel wat meer in zijn mars heeft dan ‘thrashen’ maar hier is hij volop op dreef.

Chuck Billy (wanneer krijgt die nu eens een gitaar?) klinkt vetter en meer doorleeft met de jaren en laat het swingende ‘The Formation Of Damnation’ met enorme power over de weide knallen. Ondanks het non-stop zeiken, toch van genoten.

TEST 05.jpg

TEST 23.jpg

TEST 27.jpg

GHOST

Wederom een band die niet uit de muzikale media te branden was in 2015/16. Met ‘Meliora’, hun recentste plaat, werden zij daarenboven nog eens rijkelijk bekroond op de Grammy’s (for what it’s worth). Bij een vorige passage vond ik er niet veel aan en nu eigenlijk nog niet.

En dan spreek ik vooral over het muzikale gedeelte van de performance. Wil ik hun bekendste nummer ‘Cirice’ wel een opvallende deun vinden, puur auditief windt de muziek me niet echt op.

Maar dat was buiten hun show van dit jaar gerekend! En omdat iedereen een tweede of derde kans verdient, wou ik er wel bij zijn om mijn definitieve oordeel te vellen. En Ghost kwam, zag en nam me wel degelijk mee deze keer.

GHOST 01.jpg

GHOST 04.jpg

GHOST 05.jpg

En daar komt het theatrale gedeelte bij kijken. De man die zich Papa Emeritus (III) laat noemen is een meer dan buitengewone frontman. Zijn stem mag dan al wat mager klinken, net het ontbreken van dynamiek maakt zijn geluid zoo, ja, ‘spooky’, zeg maar. Zijn bandleden, de Nameless Ghouls, spelen vooral functioneel. Ze lijken fysiek onderling inwisselbaar en hanteren eenzelfde ‘tics’, wat nog bijdraagt aan het bevreemdende karakter van de show.

De hele act is buitengewoon bestudeerd, van de fysieke attitude, de pasjes, de choreografie. Dit is een band die weet waar ze mee bezig zijn en waarvan het recept niet morgen gaat veranderen.

GHOST 13.jpg

GHOST 06.jpg

Na de ‘bisschoppelijk’ verschijning, komt P.E. opdraven in een dandyachtige gala variant die me nog meer aanspreekt. Zijn gelaat, welke tot een masker geschminkt is, blijft heel de set emotieloos (feliciteert ons wel met ‘the game’ – het voetbal dus), zijn lippen bewegen amper en toch weet hij live te bekoren. Cabaretesk, pantomine, het is een vreemde bewegingsmotoriek waar hij zich van bedient.

Compleet bij verrassing nipt de band bij de intro van ‘Cirice’ even aan Pink Floyd’s ‘Shine on...’ wat een overweldigend effect heeft op de sfeervolle set. Het al even gedragen ‘He Is’ is ook een hoogtepunt in de set.

Dit was voor mij zeker dé verrassing van het festival. Muzikaal is het voor mij nog even zoeken maar als totaalpakket was dit wel af!

GHOST 22B.jpg

GHOST 31B.jpg

GHOST 28B.jpg

GHOST 35.jpg

GHOST 37C.jpg

SLAYER heb ik met een scheve nek moeten zien omdat er ondertussen was postgevat voor Nightwish. Gelukkig zijn er nog steeds de ferme videoschermen om de details te kunnen zien. Met Exodus’ Gary Holt als gitarist naast Kerry King, Paul Bostaph op Drums en de onvervangbare Tom Araya, blijft Slayer als een ware cirkelzaag retestrakke thrash over ons uitkieperen.

Toch de vraag waarom zovele bands met een intro met een song van een andere band moeten beginnen. Bij wijze van respect? Dat zijn toch al snel 4 minuten verloren, zeker op een festival. Hier was het ‘Thunderstruck’, iron Maiden gebruikt al jaren ‘Doctor Doctor’ van UFO. Bizar.

Ik onthoud vooral snoeiharde versies van ‘Discipline’, ‘War Ensemble’, de ‘lovesong’ ‘Dead Skin Mask’ (ja, die intro, hé), ‘Seasons in the Abyss’ en een furieus (is er een andere?) versie van ‘Angel Of Death’.

SLAY 03.jpg

SLAY 01.jpg

Slayer is altijd fun, maar als je ze ondertussen al wel gezien hebt en je staat op een andere band te wachten, mag het vooruitgaan. Sommigen rondom mij waren dan ook erg opgelucht dar die ‘herrie’ gedaan was… 

NIGHTWISH

Vorige passage van Nightwish was nog met Anette Olzon. Dat is ondertussen geschiedenis en niet meteen de hoogdagen van de band. ‘Imaginaerum’ mocht al wel een sterke plaat zijn geweest, het was bang afwachten wat er ging gebeuren na haar plotse vertrek.

Nightwish heeft zich herpakt en hoe. Op Alcatraz Fest was de herboren band al in bloedvorm, op deze Graspopeditie deden ze daar niet voor onder. Al mochten ze niet echt afsluiten, voor velen, zoals uw schrijver, was dit de afsluiter van de dag.

NIGHT 03.jpg

NIGHT 02.jpg

NIGHT 09.jpg

Met twee stevige songs uit het nieuwe album ‘Endless Forms Most Beautiful’ werd de toon gezet voor meer dan 70 minuten symfonische metal van de bovenste plank.

Met een setlist die zowat het beste van het laatste decennium bevatte, wisten zij iedereen mee te slepen. Met een mooie rol weggelegd voor multi instrumentalist Troy Donockley, wervelende pyrotechnieken, sfeervolle backdrop/projecties en uiteraard Floor Jansen die iedereen naar huis zingt, was Nightwish een verademing tussen de extreme bands die dit festival recentelijk naar voren schuift.

NIGHT 11.jpg

NIGHT 13.jpg

NIGHT 18.jpg

‘Nemo’ lokte natuurlijk enorme emoties los bij velen omdat deze meer dan welk nummer ook, refereert naar Tarja. Maar ‘Ghost Love Score’, toch ook een monument én publieksfavoriet, is ondertussen al lang eigen gemaakt door Floor. Misschien wel de ultieme Nightwishsong?

Als ‘Last Ride Of The Day’ – de ondertussen klassieke afluiter – wordt ingezet, is het alweer aan het regenen. En wat even leek op een passerend buitje leek alsmaar sneller aan te groeien tot een fike regenbui.

NIGHT 31C.jpg

NIGHT 34.jpg

NIGHT 24.jpg

NIGHT 32.jpg

NIGHT 46.jpg

NIGHT 48.jpg

Als de laatste noten uitgestorven waren, was het dan ook een ‘Vlucht uit Egypte’ om drogere oorden op te zoeken – in mijn geval (Volbeat kan mij helemaal niet bekoren) richting fiets – auto –huis.

Nagenoeg helemaal doorweekt na de korte fietstocht, in de auto en maken dat ik weg was.

Nog een dag te gaan en de voorspellingen lijken al wel beter. Het zou droog blijven, wat een hele verademing was.

SKIL 08.jpg

13:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

27-06-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 1, vrijdag 17/06

fb-graspop.jpg

DEEL 1

 

Je kan niet blijven zeggen dat het de laatste keer is dat je Graspop Metal Meeting bezoekt.  Toch wil ik dat statement nu wel hard maken.

Niet zo moeilijk want ondanks dat er een gebrek aan satisfactie was, is er zeker een geval van saturatie. En dan is het niet moeilijk om nu weer hard te maken dat ik het wel even gehad heb met festivals. Let wel: niet met de muziek!

De media was er wel als de kippen bij om kond te doen over het modderige terrein. Daar hield het dan ook bij op want echt ‘hippe’ bands zijn mager gezaaid in Dessel. Dus zoals gewoonlijk even snel aanschurken aan wat de mensen willen horen: ontij en miserie.

Nu, dat viel op het veld zelf best mee. De regen kwam met mate, in lichte buitjes, dus geen zondvloed zoals de beelden wel eens doen vermoeden.

Probleem was de verzadiging van de grond waardoor modder ons deel werd. De toevoeging van hout/schorsbrokken om enige corridors bewandelbaar te houden leidde dan weer tot strompelen om je voeten niet om te slaan en het verplicht inhaleren van het natte hout. Een geur die ik niet snel zal vergeten.

ARO 01.jpg

ARO 12.jpg

Maar we gingen uiteraard vooral de muziek en die was er weer voldoende en voor alle smaken, zolang het maar metal (gerelateerd) is. GMM16 zal vooral als een festival van uitersten herinnerd worden.

Zo stond het water vrijdag en zaterdag soms aan de lippen maar zondag kwam ik verbrand thuis.

Bands waar ik geen ‘hoge hoed’ van ophad, wisten me aangenaam te verblijden.

Skillet – de band dus – bracht de weide in vervoering met de ‘goede boodschap’ en Slayer liet ons nogmaals weten dat ‘God Hates us All’ (al heet de song ‘Discipline’). Ik ben er nog niet wijs uit geworden.

Tussendoor vroeg ik me af waarom bands als Dropkick Murphys of Pennywise op een mainstage konden staan terwijl er wederom een gebrek was aan powermetal. Waar blijft Gamma Ray, Stratovarius, Helloween, Mob Rules, etc? Maar die vraag stel ik me elk jaar. Het is toch geen Groez-of Pukkelpop?

Van wie mocht ik dan wel genieten?

FIREWIND

Gus G. & Bob Katsionis vormen al jaren de kern van deze Griekse power/heavy metalband. Op zang hadden ze Henning Basse mee. Een bekende interim strot die Gus al mocht lenen op zijn recentste solo cd.

Prima keuze dus want Basse zingt de Firewind songs alsof hij ze al jaren brengt. Hij weet zelfs meer nuance te leggen dan originele zanger Apollo. Verder kijken we vooral naar Gus G., de kleine bescheiden stergitarist.

FIRE 09.jpg

FIRE 12.jpg

Mocht hij enkele jaren geleden Graspop nog afsluiten aan de zijde van Ozzy, vandaag wist hij evenveel te overtuigen als opener op de mainstage. Bescheidenheid is een mooie zaak en Gus weet dat evenredig te vertalen naar virtuoos gitaarspel.

FIRE 13.jpg

FIRE 04.jpg

FIRE 08.jpg

 

THE WINERY DOGS

Neen, niet mijn ding. We keken vooral naar de bekende koppen. Niet van de minsten want Billy Sheehan is nu eenmaal een van de strafste bassisten in de biz en ja, Mike Portnoy kennen we allemaal wel maar lijkt met zijn 1001 projecten echt de artistieke eindjes aan mekaar te knopen.

WINERY 02.jpg

WINERY 04.jpg

Niets om van wakker te liggen. Te poppy, te funky, een beetje vanalles wat. Dat deze jongens perfect weten te spelen, daar moeten we niet aan twijfelen maar geen enkele song bleef hangen. Toch een speciale vermelding voor Richie Kotzen op gitaar. Als vergeten artiest uit de Varney stal weet hij toch te imponeren door zijn unieke spelstijl. Ondertussen kwamen de biertjes op zo een tempo op ons af dat het tijd werd om toch maar eens te verkassen naar de andere kant van de weide.

WINERY 12.jpg

WINERY 13.jpg

WINERY 15.jpg

SIXX: A.M.

Ja, voor wat eigenlijk? Ook om eens te kijken naar de ‘legendarische’(?) Nikki Sixx – het enfant terrible van Mötley Crüe. Nu deze band definitief ten grave is gedragen, kan hij verder met zijn eigen bandje. We vinden ook DJ Ashba er bij, de kleurrijke gitarist die even bij G’n’R mocht spelen en hier en daar wel eens opduikt.

SIXX 02.jpg

SIXX 04.jpg

Straffe set, backingzangeressen incluis  maar verder niet veel om het lijf. Glammetal aprés-la-lettre, kunnen we stellen. Vermakelijk maar snel vergeten.

Nadat Motley Crüe ten grave werd gedragen, wierp Nikki Sixx zich op dit project. Glammetal, goed gepolijst maar toch stevig genoeg om de concurrentie aan te kunnen. Ik heb geen memorabele songs gehoord terwijl de nadruk toch lag op de refreinen. Mooi om in actie te zien maar eigenlijk een van de vele bands die m.i. snel vergeten zullen zijn.

SIXX 08.jpg

SIXX 11.jpg

SIXX 10.jpg

Ja kan niet alles zien op een festival, dus wordt er tegenwoordig meer gekozen dan gerend. Toch is het soms van de ene locatie naar de andere manoeuvreren.

LOUDNESS

Deze Japanse pioniers van de traditionele heavy metal heb ik nog nooit weten spelen in onze contreien, laat staan dat ik ze mocht aanschouwen.

Zoals vele old-skool metalheads koester ik het legendarische ‘Live Loud Alive’ (live) album uit 1983. Daarop werd er gemusiceerd en gesoleerd dat het een lieve lust was, en vooral: zoals we nog nooit gehoord hadden. Gitarist Akira Takasaki speelde toen iedereen zowat op een hoopje.

LOUD 02.jpg

LOUD 05.jpg

Op GMM was hij er als 3/4 van de originele bezetting ook bij.

De band zingt nog steeds hoofdzakelijk in het Japans, wat terug even wennen was en misschien ook ondergeschikt was aan het gitaarspel. Ik heb enkele songs gehoord maar was vooral content dat ik de kleine man uit het Verre Oosten eindelijk een live aan het werk mocht zien.

LOUD 08.jpg

LOUD 13.jpg

LOUD 14.jpg

FOREIGNER

Het was de tweede keer dat ik Foreigner op GMM aan het werk kon zien. Niet dat er de laatste jaren veel veranderd is aan hun set.

Ondanks het sterke (come-back?) album ‘Can’t Slow Down’, blijft het toch vooral teren op de Grote Classics uit de jaren ’70 en ’80.

FOR 01.jpg

FOR 10.jpg

Ik pik in als ‘Cold as Ice’ op zijn einde loopt. We genieten nog van ‘Feels Like the First Time’, ‘Urgent’, een lang uitgerokken ‘Juke Box Hero’ en….jawel ‘I Want to Know What Love Is’.

Dit werd knap aangekondigd door zanger Kelly Hansen en kolossaal meegezongen door een enthousiaste weide. Mooi hoe een (toch wat melig, hé) ballad uit de jaren ’80 toch zo een impact blijkt te hebben.

‘Juke Box Hero’ sloot de set af. Voorspelbaar maar keurig afgeleverd.

FOR 14.jpg

FOR 20.jpg

FOR 12.jpg

AMARANTHE

Amaranthe mocht al eens in de tent staan en deed dit nu nog eens lichtjes over. Wederom was het een geweldige performance!

De houten vloeren gaven vlotjes mee met de op metalcore geënte grooves en het meestal lichte refrein deed iedereen als pubers in de lucht springen. Amaranthe spreekt wel degelijk aan en heeft na een derde cd  met hetzelfde recept alle criticasters het nakijken gegeven.

AMA 02.jpg

AMA 03.jpg

Natuurlijk blijft er – door of dankzij – de poppy refreintjes en de leuke stem van Elize Ryd een zekere reserve heersen onder de liefhebbers van het zware soort maar dit is en blijft zo ongelooflijk aanstekelijk dat het haast onmogelijk is om stil te blijven staan.

Wederom waren het ook weer de jonge klassiekers ‘Hunger’, ‘Amaranthine’ (met roze lampjes en rook uit het plafond…oooh), ‘1 000 000 Lightyears’ en ‘Leave Everything Behind’ die allesverpletterend de tent deden ontploffen.

Amaranthe blijft dus nog even teren op de succesformule. Curieus hoe lang deze band zonder wijziging van het recept nog gaan blijven scoren.

AMA 07.jpg

AMA 10.jpg

AMA 11.jpg

MEGADETH

Megadeth was een heel ander verhaal. Ik zag ze van ver af maar hoorde ze zeer goed.

Wat vooral opviel was de benepen stem van Dave Mustaine en het gebrek aan impact van de songs. Mustaine straalt hoe langer hoe meer tristesse, ontevredenheid en een algehele sinisterheid tentoonspreid. Ik heb ze tot en met ‘Youthanasia’ gevolgd, dus kan het ook wel wat aan mij liggen.

AMON AMARTH

Ronduit indrukwekkende show, zowel visueel als muzikaal. Helaas ben ik helemaal niet mee met hun repertoire én stond ik aan de andere mainstage.

AMON 04.jpg

AMON 06.jpg

BLACK SABBATH

Ja, dan was het zover. Black Sabbath’s ‘This is the End’ tour strijkt neer in Dessel en wij zagen dat het goed was. Was het heel goed?

Wel, wijzigingen in het repertoire of geluid moeten we niet meer verwachten en hun slome poging om in schoonheid af te sluiten, het album ‘13’, zal daar niet veel aan veranderen. Black Sabbath was een van de eerste heavy bands die ik ooit hoorde (Vol.4) en de band teert dan ook vooral op hun verdienste naar de metalmuziek toe.

SAB 02.jpg

SAB 08.jpg

De band begon sterk met hun ‘name-song’ en Ozzy deed dat bijzonder goed en stabiel. Instrumentaal valt er natuurlijk niets te zeggen buiten dat het geweldig solide klonk. Als Tony Iommi die eerste noten laat klinken, rijzen de nog aanwezige haren snel ten berge. ‘Fairies Wear Boots’, met zijn stevig ritme en heftig slagwerk, deed de deur helemaal open. Dat Ozzy zijn beste pijlen nu reeds had verschoten, leek niemand te deren want al bij al klonk de band ontzettend coherent.

SAB 04.jpg

SAB 11.jpg

Het helpt natuurlijk dat je het repertoire zo goed al van buiten kent. Als ‘War Pigs’ massaal wordt meegezongen en zelfs een niemendalletje als ‘’Dirty Women’ goed onthaald wordt, kan je ervan uitgaan dat Ozzy, Tony Iommi en Geezer Butler bij het publiek voor eeuwig zullen blijven weerklinken.

Mijn maat maakte even de opmerking dat het toch wel nostalgisch denken was aan de concerten met Tony Martin - een periode die jammergenoeg al te snel onder de mat wordt geveegd.

SAB 14.jpg

SAB 16.jpg

Tijdens afsluiter ‘Paranoid’ stond ik bij de achterste rijen en dan werd pas duidelijk hoe massaal het volk gefixeerd was op het podium. Tot op de laatste rij stond men mee te zingen.

De eerste dag was best ok, als dachten mijn voeten daar wel anders over.

SAB 27.jpg

SAB 20.jpg

 

 

14:26 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

18-06-16

Lake District, Cumbria & York, Mei 2016

LAKE (1023)HEADERBLOG.jpg

DEEL 3

 

Onze laatste volledige dag in het Lake District!

‘High Adventure’ roept de slagzin van de formule die gekozen is. We doen terug beroep op de lokale ‘Mountain Goat’ busjes en dit om het westelijke en tevens hoogste gedeelte van het Lake District te bezoeken.

Wat heet ‘hoog’ natuurlijk. De tien hoogste bergen van Engeland liggen in het Lake District. We spreken dan van meer dan 900m maar nog steeds onder de 1000m. Toch zijn het sterke hellingen gezien we niet zo heel erg ver van de Ierse zee zijn verwijderd.

Via de A6 rijden we zuidwaarts richting Kendall, Windermere en Ambleside. Kort daarna gaan we de heuvels in en dat was echt wel wat. Het kleine buste (tot 15 passagiers) sleurde zich tegen 25% klimmende wegen omhoog. Tony, onze chauffeur van de dag deed dit zonder een spier te vertrekken en wist ons tussendoor met een grapje op ons gemak te stellen. Uiteraard hebben wij alle vertrouwen in hem.

LAKE (1009)HIGH.jpg

LAKE (1023)HIGH.jpg

We rijden rond Elter Water, via Old Dungeon Ghyll en houden een eerste halte aan Blea Tarn, een meer dan fotografisch verleidelijke plek. Een busje van The National Trust staat er met info en promotiemateriaal. Ja, natuur- en landschapsbeheer nemen ze hier echt wel serieus.

Daarenboven gaat de achterdeur van het busje open en haalt Tony en zijn evenknie in het ander busje een ware koffie/thee bar boven. Biscuit included.

Terug onderweg rijden we langs een opvallende rotsformatie waar volgens de overlevering een Vikingparlement zou zijn geweest toe ook zij zich hier genesteld hadden rond het jaar 800. We zijn zodanig onder de indruk van het landschap dat we eigenlijk alles slikken. We weten ondertussen dat de Denen hier aardig voet aan wal hebben gezet.

LAKE (1047)HIGH.jpg

LAKE (1060)ROM.jpg

Ondertussen nemen we een stukje de steilste pas in Engeland, nl de Hardknott Pass, welke in het verlengde ligt van de Wrynose Pass. Maar liefst 30% klimmen. Dat lijkt misschien niet zo bijzonder maar het hele landschap lijkt wel weg te zinken tijdens zo een klim. Uiteraard levert het ook weer spectaculaire beelden op.

En het houdt niet op. Even verder ligt op een heuvelrug het Hardknott Castle, de benaming gegeven aan het Romeinse fort, of wat daar van overblijft.

LAKE (1069)ROM2.jpg

LAKE (1078)ROM2.jpg

De Romeinen noemden dit fort Mediobogdum en het werd gebouwd onder Keizer Hadrianus tussen 120 en 138nChr. Zegt Wikipedia. Het maakt deel uit van een vestigingsgordel die soelaas moest bieden aan de troepen op en af naar de legendarische ‘Muur van Hadrianus’. Hier lag het Vierde Cohort Dalmatische troepen. Men vermoedt een 500 manschappen. We mogen er ook van uitgaan dat deze jongens aardig wat bomen hebben gekapt om het fort in goede staat te houden én zich te verwarmen.

Met ongeveer 100 op 100 meter is dit een serieuze oppervlakte, met enkel de restanten van de omwalling nog zichtbaar. Enkele buitengebouwen worden gepasseerd terwijl ik de kostbare tijd zo veel mogelijk wil benutten. Het bovenaanzicht is, zeker tegen de ruwe omgeving, fantastisch en het vergt slechts weinig moeite om je in te beelden hoe het als Romein hier vertoeven was.

LAKE (1080)ROMFX.jpg

LAKE (1084)ROM.jpg

Zelfs bovenop het fort is het drassig en het is dan ook een morsige affaire om veilig (en snel) terug op de baan te geraken. Jawel, dit was echt de moeite.

We vervolgen onze weg en al snel rijden we tussen het groen, tussen lokale Highland Longhorn koeien en de Belted Galloways. Ook hier schapen, overal verspreid.

Al gauw komen we aan in Eksdale waar we zullen instijgen in het smalspoortreintje. Ja, ok, een beetje knullig gezien we maar een goede 20 minuten zullen meerijden tegen een slakkengangetje. Het lijkt wel een speelgoedtreintje en de machinist komt zo uit een sprookjesboek. De witte rookpluim zorgt vervolgens voor het perfecte idyllische plaatje. Soms gebeurt het dus dat het hele plaatje klopt.

LAKE (1130)EKS.jpg

Als Tony ons later terug oppikt, karren we naar Muncaster Castle. Dit typisch Engelse kasteel ligt op een onwezenlijk mooie plek. Het panorama is onwezenlijk mooi en de omliggende half wilde tuin zorgt voor de kleur. Gelegenheid tot een beperkte hap & drankje is voorzien. Maar daar is niet alles mee gezegd.

LAKE (1169)MUNC.jpg

LAKE (1270)MUNC.jpg

LAKE (1275)MUNC.jpg

Wij schuiven aan voor een voorstelling van het ‘Hawk and Owl Centre’, welke voor een mooie presentatie zouden zorgen. Met uilen, een steenarend (golden eagle), een valk en een zwerm gieren, werden we een half uurtje onderhouden. De enthousiaste presentator hield er het tempo en wist ons op een humoristische wijze het een en ander te vertellen over het gevolgelte en het beheer. De vogels zorgde voor de rest.

LAKE (1186)OWL.jpg

LAKE (1223)OWL.jpg

LAKE (1246)OWL.jpg

LAKE (1206)OWL.jpg

Ik sloop nadien nog even de giftshop binnen alwaar er een mooi aanbod aan boeken (solden!) niet aan mijn oog ontsnapte. Waarlijk een verantwoord einde van een mooie dag!

De terugrit zou 1u45’ duren maar die waren zo voorbij. Je rijdt nu eenmaal niet zomaar van punt A naar B. Het landschap is geen spelbreker maar eerder een welkome verstrooiing. Toch wederom blij, vermoeid maar voldaan terug aan het hotel alwaar we onze laatste avond zullen inzetten.

LAKE (1304)SHAP.jpg

 

Onze laatste dag bracht ons via het stadje Skipton (niet speciaal voor stoppen, hoor) tot in het bekende York. York heeft een goede toeristische reputatie maar dat is buiten zijn even grote populariteit gerekend. Het was dan ook zaterdag en ik neem aan dat er ook een hoop Britse dagjestoeristen aanwezig waren.

LAKE (1327)SKIP.jpg

Het blijft een charmant stadje, ook al waren de straten op sommige punten verzadigd van het volk. Shoppen, dat vooral. Maar wij moeten ook eerst wat eten en stappen de pub ‘The Guy Fawkes Inn’ binnen. Veel subversiever kan het niet dan het geboortehuis (officieel erkend door plakkaat) van deze anarchist avant-la-lettre uit de 17e eeuw te bezoeken.

LAKE (1351)YORK.jpg

Ik waag me nogmaals aan een fish & chips – met hetzelfde effect: wat een vettige smakeloze zooi… . Mijn maat bezondigt zich aan een trio van Cumberland Sausages. The lesser of two evils?

Met plannetje in handen zorg ik er voor dat we zowat elk straatje in het oude centrum doorwandelen. York bestond al lang voor de Romeinen hier een vestiging van maakten en het is pas toen de Vikingen de stad Jorvik noemden dat de stad begon uit te breiden en effectief een centrum van handel en wandel werd. Het Viking Centre is helaas gesloten (!) maar de leuke winkel mag wel op mijn interesse rekenen.

LAKE (1369)YORK.jpg

LAKE (1374)YORKFX.jpg

LAKE (1377)YORK.jpg

LAKE (1395)YORK.jpg

Het is mooi geweest. De voeten beginnen te reklammeren en de laatste kleine valuta worden uitgegeven. Een ritje naar Hull was de volgende stap. Daar gingen we aan boord van de ‘City of Hull’, een schip dat een maatje groter is dan de vorige.

LAKE (1462)RET.jpg

Wederom een rustige nacht om later te ontwaken bij het invaren van de haven van Rotterdam. Met een stevig ontbijt achter de kiezen, was de tijd aangebroken om die laatste kilometers huiswaarts af te werken.

Het Lake District stond niet hoog genoteerd op mijn ‘to-do’ lijstje maar de nieuwsgierigheid en het feit dat Engeland – en het VK in het algemeen – door omstandigheden en vooroordelen al te vaak op de lange baan werd geschoven.

Deze trip heeft me zeer positief gestemd. Het weer was zeker van de partij en het programma was ondanks zijn veilige VlaVak gehalte toch onderhoudend genoeg.

Met zoals gezegd een lange werk-zomer voor de boeg, was dit alvast een meer dan aangenaam opwarmertje voor de volgende excursies.

Tot dan!

LAKE (1310)SHAPtheend.jpg

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende