VICIOUS RUMORS was eind jaren tachtig best 'hot'. D.w.z. met hun tweede elpee 'Digital Dictator' viel niet te spotten. Snedige speedmetal met een technisch kantje en weldoordachte teksten. En een albumcover om u tegen te zeggen. Vicious Rumors balanceerde op de rand van de thrash en technische speedmetal. Als we nu terugkijken en ze plaatsen in een ruimer perspectief, waren zij bij de pioniers van wat wij vandaag 'U.S. Metal' noemen.

Zij kwamen op samen met bands als Helstar en effenden het pad voor giganten zoals Iced Earth.

Helaas verdwenen zij - althans wat Europa betrof - in de nineties van de muzikale kaart. Een hoop bezettingswijzigingen, met o.a. het overlijden van zanger Carl Albert, leidde tot een dip waar zij pas uitgeraakten toen James Rivera de microfoon opnam. Dit is ook alweer even geleden en vandaag zingt ene Ronnie Stixx (what's in a name) bij de band. Enige constante in de dertig jaar dat de band actief is, is gitarist Geoff Thorpe. Geoff was toen zeker een 'guitar hero'.

Vandaag, zo'n tien albums verder, blijkt de band nog steeds alive & kickin'! Het is dan een kleine moeite om de stad in te trekken en ze te gaan bekijken in De Rots. Aldus geschiedde.

Bonus was dat onze eigenste FIREFORCE de evenementen zou openen. Doch, na enkele minuten kreeg ik het nieuws dat zij wegens ziekte van de drummer niet zouden spelen. Toch sympathiek dat de rest van de band er wel was. Dit zou nog tot een fijne apotheose leiden.

Vicious Rumors dus. Door deze wijziging konden zij vroeger beginnen en zij trokken gelijk hard van stapel. En het moet gezegd: het geluid was ondanks de ambachtelijke installatie verbazend goed. En LUID. Gelukkig werd dit onderweg bijgesteld, of het moest zijn dat we er weeral aan gewend waren...

VR heeft al even (2006 eigenlijk)een nieuw album uit, 'War Bal' en daaruit werden uiteraard enkele tracks gespeeld. Het leeuwendeel kwam echter uit de eerste vier albums.

Opvallend was hoe de band eigenlijk helemaal niet 'retro' klonk, wat ik wel een beetje verwachtte. Het is waarschijnlijk door het teruggrijpen naar de sound van de jaren '80 door vele nieuwe bands dat dit niet het geval was. VR speelde ontzettend strak en klonk even fris als eender welke nieuwe band. De strot van Ronnie Stixx kan de vergelijking met zijn voorgangers best aan, al neigt zijn geluid soms wel over naar het schreeuwen. Aan James Rivera (nu Helstar) kan hij natuurlijk niet tippen, maar dit was best goed.

De kleine 50 aanwezigen kregen dus een band die er helemaal terug staat. Ik hoop ze eens op een festival te zien, waar ze toch net iets meer ruimte hebben om zich te laten gaan.

Fireforce stond aan de zijlijn maar kreeg na de set van VR toch de gelegenheid om enkele songs te spelen. De tijd was ondertussen toch al naar 22u gevorderd waardoor zij zich beperkten tot het eigen 'Firestorm' en een furieuze versie van 'Breaking the Law' van Judas Priest. Bij deze songs werden zij drumsgewijs ondersteund door VR's Larry Howe.

Dit was een bijzonder fijne avond onderhoudende traditionele metal. Of zoals Ronnie het stelde: "There's no rest in Metal" Ook niet op een maandagavond.

De Rots heeft hiermee weerom een redelijke naam binnengehaald. De vraag is: wanneer wordt er eens geïnvesteerd in een beetje stage-verlichting, want met ocharme twee flauwe spots ziet het er soms nogal lauw uit... (flash aan dus..)

Volgende week woensdag speelt House Of Lords er!

Het is niet zeldzaam, maar toch niet echt regel: een uitverkochte Biebob. Dat hebben ze natuurlijk zelf een beetje gezocht.

PARADISE LOST heeft net een zeer sterke cd uit en heeft zich, na een muzikale dwaling enkele jaren geleden, terug centraal op de kaart gezet. Was 'In Requiem' al een opdondertje, 'Faith divides us - Death unites us' is zonder meer een van de beste schijven van 2009. Misschien is Hof ter Lo een beetje hoog gegrepen maar de Biebob zat op een zeker moment echt wel vol.

Het was nog redelijk rustig toen opener GHOST BRIGADE het podium innam. Ik kende deze band helemaal niet, maar het sloeg wel aan. De club reageerde erg positief op de melodieuze death metal met alternatieve- en emo invloeden. Zo hoorde ik soms Alice In Chains doorklinken, maar dan wel op speed want deze band diende zich in een kleine 30' te bewijzen.

Volgende band was het Zweedse ENGEL, een klassieke Gotheborg-slijl death metal band waar ik wel naar uitkeek.

Zij namen een wel erg furieuze start met een loeiharde riff die door merg en been ging. Ik was in de mening dat zij een gitarist misten, maar dat stoorde hoegenaamd niet, dit was vet, hard en zanger Mangan Klavborn zette een meer dan puike prestatie neer.

Toch was het vooral de instrumentale invulling die indruk maakte. Ook drummer Mojjo, een wat raar uitziende kerel, sloeg er helemaal niet naast. Engel maakte een verschroeiende indruk op mij en ik moet dringend hun werk gaan uitvlooien!

Tijd voor England's finest, enfin, darkest, sadest band, PARADISE LOST. Het zou natuurlijk bijzonder zijn geweest als we de band in zijn volledige vorm konden zien, maar dit was ons niet gegund. Gitarist Greg Mackintosh was er niet bij wegens ziekte in de familie. Dit werd keurig kond gemaakt aan de ingang. De band maakte zich sterk met de belofte dat de show vlekkeloos zou verlopen met vervanger Milly Evans, de jarenlange guitar-tech van de band. Ik denk toch dat dit voor velen een domper zette op het gebeuren. Greg heeft zowat het patent op het gothic gitaargeluid en zijn speelstijl maakt het geluid van de band wat het is; herkenbaar en slepend. Het was nu eenmaal zo en uiteindelijk draaide het niet enkel om de helft van de gitaristen.

Zanger Nick Holmes liet de microfoonstandaard nauwelijks los maar wist toch verbaal vinnig te reageren op het publiek. Een vrolijke Frans is het nooit geweest, en dat was deze avond niet anders. Zijn stem zat gelukkig wel goed.

De band zette hun set in met 'The Rise of Denial', niet meteen het sterkste nummer van de recentste cd, maar zeker een binnenkomer van formaat. Dan volgde de eerste van een hele greep uit...'Draconian Times'! Uit deze cd (waarmee ik ze leerde kennen) kregen we 'Hallowed Land', 'Enchantment', 'Forever Failure' en  'The Last Time'. Uiteraard ook uit de nieuwe cd werd geput middels ''I Remain', 'First Light', 'Frailty' en het titelnummer. Er werd teruggegrepen naar 'As I Die' en de 'hits' 'One Second' en 'Say Just Words'.

Er werd behoorlijk meegezongen, vooral met de meer hitgevoelige nummers. Echte die-hards die op meer oude nummers hoopten bleven misschien wel op hun honger zitten, maar Paradise Lost heeft al een heel repertoire bij mekaar geschreven en dan valt er altijd wat af natuurlijk.

Zelf was ik bijzonder tevreden met de setlist. Gitarist Evans geraakte wat traag op gang, maar wist de leemte toch enigszins op te vullen, al zullen we natuurlijk nooit weten hoe het die avond zou geklonken hebben met de meester van de Melancholische Gitaar zelf. Daarvoor grijpen we dan graag terug naar hun fantastische live-cd 'The Anatomy of Melancholy'.

Paradise Lost kwam er ondanks alles goed mee weg al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het soms een beetje routineus was. Maar ja, voor échte ambiance (incl. polonaise) kon ik nog altijd naar 'De Veertien Billekes'.

Volledige set: Rise Of Denial - Hallowed Land - Erased - I Remain - As I Die - The Enemy - First Light - Enchantment - Frailty - One Second - Forever Failure - Requiem - Faith Divides us... - The Last Time - Say Just Words.

Voor meer foto's: check de link 'Meer foto's' !

Een nieuwe dag, nieuwe initiatieven, en vooral: nieuwe moed.

De jaarlijkse Mindview Metal Conventie is ook niet meer wat het geweest is. Ik herinner mij die keren in Stekene. Daar kon je echt een namiddag doorbrengen door te snollen in het grote aanbod cd's, platen en prullaria. Ook dat is voorbij.

Het is vooral door de grote sympathie die ik heb voor het (nu online) weekblad en iedereen die eerlijk met metal bezig is, dat ik kom afzakken. Dat er dan ook nog een beetje bekende band akoestisch een mini-setje komt geven, is fijn meegenomen. Hier hebben we het prille Delain nog gezien! Deze uitgave beloofde optredens van o.a. Beyond The Labyrinth, Cirrha Niva en Stream Of Passion.

BTL zou om 15u spelen, dus geen haast en bijgevolg op mijn gemak naar Beveren. Het is van voor de zomer geleden dat ik ze nog bezig zag, dus ik keek er wel naar uit om de band in een andere hoedanigheid te zien en nog eens bij te kletsen over de stand van zaken.

Weerom een koude douche want de band liet verstek gaan wegens een of andere Mexicaanse ziekte. Dat maakte dat ik het komende uur moest vullen met het toch wel schaarse aanbod qua 'merchandise'.

De leemte werd evenwel opgevuld door enkele Miss Metal genomineerden die hun kunstje - al of niet geplaybacked - heropvoerden. Een impressie van Annihilator's klassieker 'Alice in Hell' en Dimmu Borgir's 'The Serpentine Offering' boden even wat verstrooiing, maar waren een erg kleine pleister op een hard houten been. Gelukkig ving de Nederlandse progressieve band CIRRHA NIVA wat eerder aan met hun set.

Ik ben niet echt bekend met hun werk, maar dit was best goed. Vooral zanger Legrand maakte een zeer positieve indruk. Ik moet dringend deze band in hun volle ornaat ontdekken!

Tegenwoordig is zij het die de richting van de band bepaalt. Met enkele straffe muzikanten rondom haar en reeds twee cd's onder de arm, weet zij velen te raken met haar warme stem en emotionele teksten. Op het MFVF waren zij ongetwijfeld één van de hoogtepunten, hier stonden zij nagenoeg naakt met enkele akoestische instrumenten en een keyboard. En veel meer hadden zij niet nodig.

De set begon erg intiem zij pakten iedereen gelijk in. Marcela's vioolspel ging door merg en been en de rest van de band wist haar muzikaal perfect te omarmen. Ook hier brachten zij 'Street Spirit' van Radiohead maar ook 'In The End', waardoor er zich zeker een kippenvelmoment manifesteerde bij ondergetekende.

Marcela's stem klinkt zelfs in een sobere bezetting bezwerend en meeslepend. En de sferische nummers op een gestripte manier brengen is even uitdagend als haar adembenemende outfit. Hoe dan ook absolute klasse.

Hiermee eindigde deze namiddag toch nog in majeur. Maar het was nog niet ten einde. Ik werd verwacht in de Biebob, waar de absolute pioniers van de Gothic Metal ten dans zouden spelen...

U hebt het waarschijnlijk al wel gemerkt. De vormgeving van deze boeiende blog is lichtjes veranderd. Neen?

Waar er in het verleden al eens een lappendeken van fotootjes stond, vind je nu enkel enkele representatieve foto's van dit of dat event. Natuurlijk wil je meer zien en DAT KAN!

De bulk van de fotobuit vind je terug op mijn pagina's van Picasaweb. Door een eenvoudige (zijn er andere?) klik op de afbeelding links op dit scherm 'Meer foto's', kom je op deze pagina. Dan is het zelf aan u om de respectieve fotopagina terug te vinden. Als alles goed gaat, staan deze binnenkort chronologisch, wat het zoeken moet vereenvoudigen.

Ik geef toe: ze is nog niet erg groot, maar sinds kort wordt deze simultaan aangevuld met de posts op de blog. En wat meer is: tussendoor wordt er af en toe retrospectief gewerkt en komt het beste van deze blog ook nog eens daar op.

De foto's zijn vrij te gebruiken, maar steeds wel vermelden waar u ze gevonden hebt, dat zou bijzonder sympathiek zijn...

Hoe het komt of wat de oorzaak is, ik weet het niet, maar 2009 was een absoluut dieptepunt voor het BLIKFEST festival. Ik schrijf dit echt niet graag, maar laten we eerlijk zijn: er was slechts een handvol mensen aanwezig. Wat de oorzaak dan wel is? Als ik het mocht zeggen: de headliner. Normaal loop ik echt wel warm voor Roemeense death metal met folkloristische aankleding... neen, ik weet het niet.

Feit is dat ze volgende editie, als die er al komt, echt wel met sterke namen zullen moeten afkomen als ze mij willen zien.

Het begon al niet echt sterk. NEMEA, een stel jonge knapen die voordat ze goed en wel begonnen waren voor alle duidelijkheid stelden dat ze Black Metal spelen. Nu vergt dat wel enige maturiteit ende presentatie. Geen van deze elementen was ergens aanwezig. Natuurlijk is het niet eenvoudig om - als je nog niet aan scheren toe bent - deze muziek geloofwaardig te laten overkomen. De redelijke grunt van de zanger kon ermee door maar verder was alles erg matig. En als je dan als band over het podium ligt te huppelen als was je de laatste boys-hype, is het alles behalve 'Black'. Nog veel bokes eten dus!

---

Volgende band was PSALM uit Brussel. En zoals het op een festival gaat: hier zat al wat meer vlees aan. Psalm speelt erg technische death/thrashmetal en is ook visueel interessanter. De muziek was soms erg complex en kon me soms wel boeien. Maar dit is niet echt mijn favoriete stijl, dus ik liet het wat over mij heen komen. Toen had ik de moed nog bijlange niet laten zakken. Mede door een excellente PA klonk deze band bijzonder sterk, dus als we in die richting verder gingen gaan, dan kon het nog goed worden. Het aantal aanwezigen had zich ondertussen al verdubbeld van 15 naar 30. Helaas ging dit niet aan hetzelfde tempo voort.

---

Maar bovenal is het een band die erg strak en op mekaar ingespeeld klinkt.

Battalion van zijn kant liet zich niet van de wijs brengen. Deze felle death metalband heeft al een ver vooruithollende reputatie, dus de verwachtingen waren wel hoog.

Battalion heeft reeds twee cd's uit die bulken van de uiterst brutale en soms complexe metal. Zeer geslaag was de Metallica-cover 'For Whom the Bell Tolls'. Jammer bij deze band, en vele andere death metal bands, is dat je van de teksten geen woord verstaat. Temeer omdat deze zo bestudeerd zijn. Battalion's teksten gaan veelal over WO1 & 2 en soms een zijsprongetje naar andere conflicten. Dat heb je maar pas door als je het uitgebreide tekstvel van de recentste cd openplooit.

Ik moet eerlijk zijn: deze band bevind zich ook in de rand van mijn eigenste 'metalzone', maar gezien de dynamiek, de power (& the glory) die deze band uitstraalde en de oprechte (in keurig ABN, wat een schok!) tussenpraatjes van de frontman, vond ik dit het tweede hoogtepunt van de toch eerder matige dag. Jammer van de kleine opkomst, want een handvol pubers die een 'pit' creëren die ocharme nog geen 10 seconden duurde, dat draagt m.i. niet bij tot de sfeer. Ik zou deze band wel eens voor een volle zaal, en waarom niet, op Graspop willen zien spelen...

Het was vooral de nieuwsgierigheid die mij dreef om deze band aan het werk te zien. Deze Roemeense band is bijna 15 jaar actief plaatst zich ergens tussen black, folk en atmosferische metal.

De opstelling van de stage had heel wat voeten in de aarde gezien NB naast het traditionele instrumentarium, goed voorzien is van folk- en archaïsche instrumenten waaronder tal van fluiten en percussie in alle maten en vormen. Maar wat kregen we nu eigenlijk op ons brood?

Vooreerst: de PA die tot dan perfect zijn werk deed, liet het deels afweten waardoor het gitaargeluid uit de backline alles uit evenwicht trok. Het is dus moeilijk en een beetje oneerlijk om de band daar op te beoordelen. Maar helaas, de sfeer kwam niet. Naast het obligate gekrijs en gebeuk waren er lange instrumentale passages die werden ingekleed met het eerdervernoemde instrumentarium. Nu hou is wel eens van een atmosferisch stukje muziek, maar hier liep alles de verkeerde kant uit. Een panfluitsolo? Een percussieintermezzo op een houten blok? Neen, het was voor mij een opeenvolging van zwakke momenten. Het gepraat van de enkele volhouders in de zaal en de zeldzame fan  overstemde op een gegeven moment de muziek.

Toen na een twintigtal minuten het euvel aan de PA nog niet was opgelost was voor mij de maat vol. Nu kan het best dat een band je niet ligt, maar in combinatie met technische problemen vergt het wel erg veel doorzettingsvermogen om iets uit te kijken.

Wat Blikfest op zich betreft, denk ik dat er toch eens moet bekeken worden waar de oorzaak van deze mindere editie lag. Het zou jammer zijn dat een event als dit zou verdwijnen. Vorig jaar was het echt geweldig met o.a. Lemuria en In-Quest. Dit jaar bleef alles wat in gebreke. Moet ik dan echt kieskeuriger worden? Ik hoop het niet...

Aardig cultureel weekendje achter de rug. Ik mag van u hetzelfde hopen.

Doch, eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat het gebodene niet altijd op het niveau was van datgene waar Tarkus zich normaliter mee inlaat.

Natuurlijk probeer ik mijn culturele extravaganza zo uitgebalanceerd mogelijk uit te kiezen. Dit weekend had ik nauwelijks keuze. Ja, ik kon kiezen om niet te gaan en me te wijden aan nuttiger en meer verantwoorde tijdsverdrijven als daar zijn: huishoudelijke taken of het ter hand nemen van een boek, iets waar ik de laatste tijd toch wel in tekort schiet. Maar neen.

Zaterdagnamiddag teende ik reeds richting Beveren, alwaar het zoveelste Blikfest festival zou plaatshebben. Mijn ervaringen met vorige edities waren ronduit zeer positief, wat kon er in godsnaam mislopen? Nou, veel, blijkt. Ten eerste was er haast geen volk, wat de definitie 'festival' al laat wankelen. Ten tweede waren merendeel van de bands helemaal niet mijn ding, maar we reizen om te leren en  tussen de nobele onbekenden zaten toch wat acts die ik kon plaatsen, dus, voor die what the f*ck.

Zondagmiddag op dezelfde locatie, vond de jaarlijkse Mindview Metalconventie plaats. En ja, ook hier weinig volk, zowel qua standhouders als opkomst van metaalhoofden. Gelukkig konden twee optredens daar de sfeer nog wat opkrikken en vond ik tussen het te versjacheren materiaal wel een kleinood of twee.

Aansluitend richting Kempen, de Biebob om precies te zijn. Daar speelde Paradise Lost en hier kon toch moeilijk iets misgaan....

Helaas draaide de band op een cilinder minder, wat het concert niet in het gedrang bracht, maar toch een elementair element uit hun geluid wegnam. Hoe dan ook, deze fantastische band wist het weekend toch nog op een positieve noot te laten eindigen.

Later deze week volgt zeker het verslag van dit bewogen weekend!

DAG 2: Zondag...

TO-MERA is de band die dag twee in gang mag zetten. Het is ook de eerste Angelsaksische band die we gepresenteerd krijgen. Ik kwam binnen als de set al halverwege was, maar wat ik nog zie en hoor is boven alle verwachting. To-Mera speelt licht progressieve metal die qua structuur wat aan de hardere bands doet denken, al is het natuurlijk allemaal niet zo zwaar belegen. Technisch is het wel toppie wegens de aanwezigheid van buitengewone muzikanten. Vooral het gitaarwerk doet me denken aan de grote meesters.

Zangeres Julie Kiss stelt zich eerder bescheiden en weet zich vocaal eerder functioneel dan dragend op te stellen. Zeker niet slecht, maar dit is wel eerder een band voor liefhebbers van erg technische metal dan voor de 'female vocals'. Dit is een aanvaardbare start van de dag, maar blijft door de niet zo overtuigende presentatie niet lang hangen. Van de nog komende bands ken ik er enkele helemaal niet.

Gelijk erg leuk is de aanwezigheid van twee zangeressen die niet méér met mekaar kunnen verschillen. De blonde Carmen Schäffer neemt de dramatische soprano vocalen voor zich en doet dat heel goed. Soms hoor ik zelfs een echo van Tarja in haar geluid. Ada Flechtner is de tegenpool door eerder een jazzy, meer rockgeöriënteerd geluid neer te zetten. Samen leidt dit tot een zekere spanning, vooral als ze samen de refreinen inzetten. In de songs wisselen ze constant af waardoor ze zich ook individueel kunnen bewijzen. De muziek van Coronatus (soort vleermuis) is absoluut gothic. Bombastische thema's, tragische passages, uptempo uithalen en bovenal: ze zingen voor het merendeel in het Duits, wat nooit kwaad kan in dit genre. Ik vond dit weeral (...) een excellent optreden waar nagenoeg niets aan op te merken viel. Na afloop spurtte ik me dan ook naar de merchandise en schaftte me de cd 'Lux Noctis' aan. En daar heb ik zeker geen spijt van. Momenteel werken ze aan hun derde cd. Uitkijken dus!

LAHANNYA, de tweede en laatste Engelse band, leek me eerst een beetje een vreemde eend in de bijt, en dan heb ik het niet alleen over zangeres Lahannya zelf. Mijn voorbereiding deed me vermoeden dat zij eerder industrial zouden spelen, en de outfit van de juffrouw deed me eerder aan (godbetert) Zohra in haar hoogdagen denken dan aan iets anders. Doch, zeer kort nadat ze met haar band het podium had ingenomen draaide ik gelijk bij. Ruimdenkend als ik ben (laat u niets wijsmaken) viel ik direct voor deze band. Inderdaad, haar presentatie en stemgeluid beantwoordden wel aan mijn verwachtingen, maar met het zeer sterke en harde geluid van de strakke band, maakte dit dat het zeer verteerbaar werd. Korte gebalde songs die je wel wil meezingen, maar waar dan toch weer steeds een verrassend element in zit. De hele show draaide wel degelijk rond de zangeres, maar dat kon geen kwaad. Ze had in mijn ogen wel de lelijkste outfit, maar als optreden was dit niet slecht maar ook niet memorabel wegens al te hapklaar. Een sorbetje, zeg maar, maar wel een heel lekker.

---

Op dag twee kwamen in tegenstelling tot zaterdag, enkele bands aan bod dit zowel een mannelijk als een vrouwelijke zanger(es) hadden. Persoonlijk hou ik daar wel van, zo kan ik bvb Lacuna Coil bijzonder smaken. Deadlock opende zijn set met een heftige techno beat en ik moest even slikken. Na enkele seconden schoot de band in actie en ik was al gelijk onder de indruk van zanger (grunter, growler) Johannes Prem. Wat een ongelofelijk strot heeft die kerel. Deadlock speelt moderne metal/metalcore in de stijl van Killswitch Engage of Scar Symmetry. Grootste verschil is echter dat zij iets meer melodische momenten in hun songs hebben én (zucht) de aanwezigheid van een klein opdondertje genaamd Sabine Weniger. Deze juf kan nu wel niet op tegen het vocaal geweld (en dominante aanwezigheid) van Prem, maar haar melodieuze interventies voelden telkens aan als een frisse slok Coke tijdens het verorberen van een hot & spicy pizza, om maar ergens een vergelijk te maken.

De presence van Sabine was natuurlijk ook leuk om naar te kijken en als ze samen met Prem met het voetje op de monitor hard aan het headbangen slagen, sloeg mijn hart regelmatig even over van puur muzikale opwinding. Weerom een retestrakke band waarvan vooral de drummer zich keihard in het zweet werkte. Check zeker hun MySpace!

Beste lezer, het lijkt of alles wel rozengeur en manenschijn was. Wel, dat was het ook. De dag was nog niet half en de muzikale oorgasmes stapelden zich reeds op. Rest de vraag: hoe lang moet ik dit allemaal nog ondergaan? Tot het gaatje zeker?

De niet altijd gemakkelijke songs weten zich toch als een warm deken over het publiek te draperen en als er al eens iets heftiger wordt uitgehaald, is het steeds Marcela's stem die de gemoederen tot bedaren weet te brengen. De cover 'Street Spirit' van Radiohead is zeker een hoogtepunt, maar dat zijn de enkele songs van haar debuut ook, getuige 'Haunted'. Jammer dat ze slechts even en ter intro van één song de viool ter hand nam, want wat is er mooier dan een feeërieke vrouw met een viool in haar handen? Bij mijn weten niet veel, maar daar ga ik nu mijn hoofd niet over breken.

Bijzondere vermelding toch voor de excellente muzikanten, waaronder gitarist Stephan Schultz, welke toch bijzonder sterke solo's bracht waar het gevoel en de emotie van afspatte, maar dat kan je van zijn collega's ook zeggen. Straffe band, straffe Hollanders, damn!

SOP was een heerlijk rustpunt na het geweld van Deadlock waardoor we ons volledig konden voorbereiden op de Dark/Black Metal van...

Gelukkig was daar ook zangers Agnieszka welke voldoende tegengeluid kon bieden. Ik durf zelf stellen dat het haar bijdrage was die het mij nog enigszins verteerbaar kon maken, want anders was het voor ondergetekende een beetje te ééndimensionaal. Het had visueel nog beter gekund als de dame in kwestie zich niet permanent aan haar microfoon vasthield. Niet dat haar interventies zo bijzonder waren, maar ze hield de boel wel verteerbaar. Boeiend, spannend, dat wel, maar niet mijn muzikale ding.

Geen paniek, zij doen dit zo voortreffelijk dat je op geen enkel moment - of toch nadat de verrassing er af is - de instrumenten mist. Meer nog: Van Canto schrikt er niet voor terug om enkele overbekende metalsongs te coveren. Zo krijgen we na het openingsnummer al gelijk Nightwish' 'Wishmaster' voorgeschoteld. Later volgden nog Iron Maiden's 'The Trooper' en Manowar's 'Kings Of Metal'. Leuk is wel dat zij in hun 'scat' vocaal spelen met de naam van de gecoverde band. Verder natuurlijk eigen nummers waaronder het potige 'The Mission'.

Van Canto heeft buiten hun 'instrumenten' ook gedeelde zang door zangeres Inga Scharf en zanger Dennis Schunke. De anderen doen (volgens hun zeggen) de high & low 'rakketakke' vocals en de low 'dadam'. Dit lijkt een grap of een gimmick, maar als je dit gezelschap live bezig ziet, sta je daar helemaal niet bij stil en is dit zeer onderhoudend.

Het Noorse TRIAL OF TEARS gaf de aftrap tot de laatste rechte lijn naar de finale.

Deze band situeert zich weer in het lichtere genre; hapklare symphonische gothic. Zangers Cathrine ziet er toch wel een beetje angstaanjagend uit, al twijfel ik niet aan haar goede inborst. Vocaal zat het wel ok, maar het was ook weer zanger Ronny Thorsen die het leeuwendeel voor zich nam. Ik was onbekend met het werk van de band, dus was het een beetje wachten en ondergaan. En dan is 50' minuten wel wat lang, waarmee ik niet wil zeggen dat deze band een zeer goede indruk naliet en soms zeer energiek overkwam.

Om hun dankbaarheid te tonen, of omdat ze toch in de buurt waren (?) besloten zij een kleine akoestische set te brengen. Ondertussen werd ook de set van Doro al opgesteld. Leaves's Eyes nestelde zich dan vooraan op enkele tuinmeubelen en bracht 4 songs ten gehore. Wie hun muziek kent, zal ook al wel beseffen dat dit niet veel soeps kon worden, maar dat viel nog mee. Een waar kampvuurmoment met hun versie van (AAaaargh) 'Scarborough Fair' was ook wel ok. Het was het gebaar dat telde, en dat was een vriendelijk en voor zover ik kon ervaren wel gemeend. Nadien kregen zij ook nog een award.

Ik ga er van uit dat zij volgende editie weer bovenaan op de affiche zullen staan en ik weer in deze gezellige (NOT) hal.

Doro, en haar band Warlock - al treden ze niet meer onder die naam op - lijkt wel onverwoestbaar. Dit jaar viert ze haar (ruim) 25-jarige aanwezigheid in de metalscene. En hoe!

Na een korte intro zette de band loeihard 'Earthshaker Rock' in waarna de furie zelve het podium opsnelde. Foto's nemen was haast onmogelijk daar mvr Pesch als een wilde stond te headbangen en over en weer liep dat het een lieve lust was. Doro oogt bijlange niet meer zo strak als in haar hoogdagen of op haar artwork (héhé), maar haar hele verschijning moet helemaal niet inboeten voor de herinneringen die ik en vele andere oudere metalheads van haar koesteren. Ze ziet er vooral gemotiveerd en dynamisch uit. Doro is een beetje van ons. Haar muziek, met albums als 'Burning the Witches' en vooral 'Triumph & Agony' behoren tot het grote metalcollectief en er werd dan ook vooral uit het oude werk gepuurd. Zo kregen we nog 'I Rule The Ruins', 'Burning The Witches' en ("Thizz izz a verryyy faaast sooong") 'Hellbound'. Ook 'When East meets West', 'True as Steel' passeerde de revue. Recenter werk als 'Night of the Warlock' en het beetje onnozele '(We Are The) Metalheads' werden er bij genomen, maar scoorden niet echt.

Grote opwinding als ze haar 'goede vriendin' Tarja op het podium vraagt om mee het nummer 'Walking With The Angels' te zingen. Dit is natuurlijk een bijzonder fijn moment en laat al even de druk van de ketel voor de Tarja-maniacs. Als ze dan later ook nog met ex-After Forever's Floor Jansen en Liv Kristine van Leave's Eyes als trio een nummer brengt is het wel écht een meidenfeestje onder mekaar. De sfeer is dan ook in de hal even zeer magisch. Dit zijn unieke momenten! Leuk is dat ex-After Forever's Bas Maas gitarist is bij Doro. It's all in the family!

De reguliere set wordt afgesloten met het obligate maar steeds imponerende 'Für Immer' en het opgedragen 'Herzblut', een song in dezelfde sfeer.

Nadat Doro een award krijgt voor haar carriëre en ze ons nogmaals uitgebreid bedankt moet er nog een song komen en dat is 'Breaking The Law' van Judas Priest.

Doro leverde een indrukwekkende show af die nergens moet onderdoen voor haar vorige passages. Haar Duitse accent is nog steeds even sympathiek als tenenkrullend, maar om 25 jaar aan de top te staan, wars van alle veranderingen die soms wel ingrijpend zijn in de scene, verdient ze ontzettend veel respect.

Zoals de avond voordien was ook hier het hele podium in de diepte ter beschikking van de band. Die bestond naast gitaar, bas, toetsen en drums ook uit een cellist (ex-Apocalyptica), welke zich later nog ferm in de schijnwerper zou werken. Het was een harde band, een band met ballen, zeg maar. Op bas zat Oliver Holzwarth van Sieges Even en ex-Blind Guardian, achter het imposante drumstel zat bvb niemand minder dan Mike Terrana, het drumbeest van o.a. Axel Rudi Pell, Masterplan en ex-Malmsteen, om er maar een paar te noemen. Hier komen we later nog op terug...

Maar Tarja! Dat ze de meest geschoolde zangeres van het hele programma was, beïnvloed mijn oordeel zeker niet, maar zij is nu eenmaal van een uitzonderlijke klasse. Ook haar lijfelijke aanwezigheid was echt wel imponerend. Haar mimiek, haar gracieuze bewegingen, haar uitstraling was ronduit adembenemend.

Tarja grijpt ruim in haar recentste cd 'My Winter Storm' met uiteraard 'I Walk Alone', maar ook met de meer sferische songs als 'Sing For Me' en het aangrijpende 'Our Great Divide'. Ander memorabele song is 'Tired Of Being Alone' waarmeer Tarja bewijst om met maar liefst 4 sferische songs na mekaar de zaal muisstil te krijgen. Maar ook Alice Cooper's 'Poison' werd verteerbaar gebracht. Dan was het Tarja op haar beurt die Doro vroeg om mee 'The Seer' te brengen.

Het dak ging er zo goed als af als de eerste Nightwishsong wordt ingezet. Met 'She Is My Sin' gaat de volledige zaal op en neer. Maar het is pas met 'Nemo' dat Tarja bewijst dat haar vorige band zonder haar aan de Turken is uitgeleverd zonder haar. En dat is vooral jammer voor hen.

'Nemo' is het absoluut hoogtepunt van de dag. Ik kon me nauwelijks staande houden tussen het meedeinende publiek, waarmee ik maar wil zeggen dat de sfeer absoluut top was en dat er weer een zoveelste magische moment voor ons afspeelde. In de toegiften kregen we nog 'Deep Silent' (Nightwish) en 'Die Alive'.

Hiermee waren we aan het einde gekomen van twee dagen Female Fronted Metal, al werd er wel af en toe iets verder gekeken dan dat thema.

Veel hoogtepunten, weinig of geen afknappers en twee absolute headliners. Wat moeten we nog meer hebben? Een ticket voor volgende editie graag!

De vraag is alleen: hoe gaan ze deze editie overtreffen?

Voor nog meer Female Voices: klik op MFVF 2 links hiernaast...

Het MFVF had dit jaar voor de 7^e keer plaats en wel in de Oktoberhallen te Wieze. Bij mijn weten dus het enige metalfestival dat in de nabijheid van Antwerpen plaatsheeft. En ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het de eerste keer is dat Tarkus daar aanwezig was. How come?

Een indoorfestival trekt me niet direct, maar oktober is dan eigenlijk toch de ideale maand om dat de doen. Het is zelden te warm binnen en het is aardig om tussendoor - als de emoties al te hoog oplopen - even een frisse neus te gaan halen buiten.

Daarenboven had ik vorige jaren wat schrik van de 'eenzijdigheid' van het festival. Nu blijkt:  ten onrechte. Wat ik op de recentste editie mocht meemaken was verre van rechtlijnig. Wie vreesde een eendimensionale rit van gothic te moeten ondergaan is er aan voor de moeite. Het palet was wel erg divers. Van pop/rock over gothic, dark metal, black metal, metalcore, pure heavy metal, symfonische metal en de twee headliners die alles in één pakket aanbieden.

Geen enkele artiest/band leek op de vorige en dat is volledig op het conto van de organisatie. Wat ook een dikke pluim verdient is de PA-crew. Hoe zij het deden weet ik niet, maar in een schamele 20' was de hele set omgebouwd en 'ready to go'. Even wat toms beroeren, snaren plukken en de micro's inpluggen. Het klinkt onwaarschijnlijk maar telkens was het goed raak: de sound was nagenoeg perfect. Natuurlijk helpt het dat elke band qua instrumentatie redelijk aan mekaar gewaagd is, maar toch. Daarenboven kon ik na het buitenkomen gewoon praten en horen wat er gebeurde zonder extra galm in mijn hoofd. Niet te luid dus. Chapeau.

De Oktoberhal is niet de gezelligste hal in West Europa, maar eens de lichten doven en de intro (ja, die spanning hé) opkomt, wordt het gelijk een club. Goed gedaan dus.

Maar er waren ook fantastische bands. Dat hielp enorm.

Drieëntwintig bands waar de dames het mooie weer maken of toch op zijn minst een ferme vinger in de pap hebben. Sommigen zagen er angstaanjagend uit, anderen waren uiterst knuffelbaar. Sommigen oogden perfect, en ja, dan was er die ene hé, die ver voorbij de goddelijke status verkeert. Absolute headliner van het weekend en echt waar - 'far beyond the sun': Tarja Turunen. Voor mijn part voor eeuwig weg van Nightwish, maar dat zal me een rotzorg zijn. Zondagmorgen was het al duidelijk dat een grote schare fans zich nestelden en niet meer zouden verhuizen tot na het concert.

Maar laten we eerst teruggaan naar zaterdagmorgen, 17 oktober. Je moet ergens beginnen....

PINKIE DOODLE POODLE was al even bezig toen ik en mijn maat binnenkwamen. Na een kleine check van de facilities en randanimatie pikten we nog een nummer of drie mee van dit gestoorde gezelschap uit Japan. Leuke post-punk/powerpop zoals alleen Jappen dit kunnen maken. Het Lolita-stemmetje en het voor ons soms irritante Japans deed ons niet veel, het was amper leuk om naar te kijken. Het leek eerder op een bak vol gekleurde kauwgomballen.

Naast de band waren er zes koorzangers waardoor de opzet indrukwekkend oogde. Als zij half zo goed gingen klinken was het voor mij ok. En het was meer dan ok. Ik had ze al eens gecheckt op hun site en de verwachtingen lagen hoog. Deze band wist van wanten. Hun hyperbombastische gothic powermetal knalde vorige act naar de eeuwige rijstvelden. Dit was donker, heavy, strak en overgoten met een epische saus.

Zangeres Telya Marie oogde misschien een beetje afschrikwekkend, angst van het podium had ze zeker niet. Ze klauwde als een kat over de ganse breedte en sprong als een getormenteerde teef op de muzikanten als deze zich teveel inlieten met het bevallige koor. Ook vocaal was hier niets op aan te merken, zij kan alle registers aan en heeft tijdens de instrumentale stukken genoeg rust om op adem te komen. Dit was de echte opener van de festiviteiten en legde de lat wel gelijk erg hoog voor de volgende bands.

UNSUN uit Polen was dan weer even afkicken. Wij laten ons niet te snel leiden door de verschijning van zangeres Aya, maar dit ging toch eerder een lichte maaltijd worden. En inderdaad. Unsun trekt de poppy kaart uit de set. Ondanks de aanwezigheid van de bassist van Vader - toch een erg heavy band - klinkt dit nooit echt pakkend. Het stemmetje dat uit met poppemieke kwam is zeker niet slecht maar doet me eerder denken aan een Belgische dance-act dan aan een metalband. Wij laten het over ons heen komen en na de zaak goed getaxeerd te hebben, baan ik richting merchandise. Helaas voor Unsun, maar ook dit jaar kunnen ze aan mij niets kwijt. Maar hey, we zijn hier nog maar net hé!

---

Dit zou de vierde keer zijn dat ik ze aan het werk zou zien. Telkens was het in stijgende lijn, hier moeten ze big-time scoren, willen ze nog herinnerd worden. Dankzij de excellente PA klinkt na de introtape het openingsnummer 'Caught in a Maze', het majestueuze instrumentale nummer dat de cd afsluit. Net voor de eindsolo plooit men om naar de echte set. Fantoni is bijzonder goed bij stem en gaat nergens uit de bocht. Het ruime podium is voor haar geen luxe want deze dame is niet van de kleinste en ze verkent dan ook alle hoeken. Uiteraard is ook hier 'Russians', de cover van Sting, een hoogtepunt. Diegene die niet vertrouwd zijn met het werk van MM zullen aardig ogen hebben getrokken want dit sloeg in als een bom. Na 40 minuten was ook hier de eindmeet behaald en we mogen best trots zijn. Fantoni was duidelijk geëmotioneerd toen het ondertussen aardig aangedikte publiek hun appreciatie toonde.

KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland is een Pagan/Folk metalband. Als ik de heren en dame zie opkomen is deze info al gelijk overbodig want naast de bevallige natuurvrouw nestelen zich de muzikanten. Deze lijken de bastaardzonen van Vikingen en trollen en ze zijn dan ook boeiend uitgedost. Na een eerste nummer dat wel erg folky was en waarbij zangeres Leeni-Maria Hovila (for the record, that is) een aardig ongestileerd danspasje uitvoerde, werd het roer omgeslagen. De muziek ging een versnelling hoger en de screams en grunts waren niet van de lucht. Razendsnelle deathmetalriffs wisselden af met de mooie cleane zang van Leeni. Gelukkig was ook dit visueel best interessant, op de duur trok het allemaal wel wat op mekaar. Ik had er nog nooit van gehoord, misschien vandaar. Fijne show!

---

AMBERIAN DAWN (D) was dan weer meer toegankelijk dan hun landgenoten. Heidi (en ja, ze zag er ook zo uit) Parviainen is een brave verschijning. En ik bedoel dat niet slecht; ze had zoiets kwetsbaars over zich en oogde wel erg mooi. Natuurlijk is dat voor ons bijzaak want wij willen headbangen! Ja watte. AD speelt powermetal met een gothic inslag. Het blitse gitaarwerk van de beide heren leunde erg aan bij landgenoten Stratovarius of Sonata Arctica. Zeer veel double bass, afwisselende gitaar en keyboardpartijen en bovenal licht verteerbare metal. Dit ging er in als koek en de set was dan ook voorbij voor we het wisten. Dit was misschien de meest conventionele band van de dag, maar dat zou het verschil alleen maar groter maken...

---

AUTUMN uit Nederland was wat mij betreft het zwakste moment van de dag. Hun vorige cd vond ik maar een inspiratieloze schijf met onmogelijke melodieën en weinig dynamiek (ik hoop dat ze dat niet lezen). Nieuweling 'Altitude' klinkt een pak boeiender. Tijdens hun 40' puurden ze dus uit beide albums om er het beste van te maken. Dan hadden we uiteraard ook (nieuwe) zangeres Marjan Welman. En jammer genoeg hielp dat ook niet echt. Zij heeft best een goede stem maar de presentatie was nog niet echt top. Ze leek wel pardoes op het podium gezet en maakte er maar het beste van. Zo kwam het mij over, maar ik kan volledig fout zitten. Het bandgeluid was ok, maar ook met te weinig uitdagende momenten voor het publiek. Te braaf, spijtig, maar volgende keer beter.

---

FLOWING TEARS uit Duitsland was dan weer een ander paar mouwen. Of moet ik zeggen: stembanden? Zoals de bandnaam al doet vermoeden gingen we terug de donkere kant op. FT weet dan ook een aardig doomy sfeertje neer te zetten op het podium. Zangeres Helen Vogt heeft een bijzonder stevige stem en ze weet het publiek mee te slepen in de toch niet al te opgewekte deuntjes. Ik had er nog niets van gehoord buiten het obligate voorbereidingswerk, maar ondanks dit waren we het collectief eens dat we Flowing Tears niet snel zullen vergeten.

---

En dat was een goede beslissing want niet alleen ziet ze er uit om op te vreten, zij én de hele band stonden als een huis. Gehuld in een trouwjurk refereerde ze aan hun nieuwe cd, maar langzaam werd deze uitgetrokken tot....ze er stond in een berestrakke broek en bijpassend topje. Ok, nu spreekt het beest in even, maar zij was begonnen. Terug naar de muziek.

Na enkele nummers uit 'My Fatal Kiss' die er goed ingingen, werd er naar ouder werk gegrepen met 'Sweet Revenge' en 'All Systems Go'. Ji-In laat zich helemaal niet imponeren door de opgefokte mannelijke helft van het publiek en staat haar mannetje. Het immense podium wordt verkend en gedurende de hele set houden ze de spanning er in. In de muziek, that is. Puik!

Midnattsol's songs zijn nu niet direct echte plakkers, ze zweven meer en scoren wel op sfeer, maar de 'ballen' ontbraken een beetje. Het folkelement kwam wel goed naar voren.Dit in tegenstelling tot de band van haar zus, Leaves Eyes.

Gelukkig hadden zij nog een denderende bassiste bij, dus het podium stond weerom aardig vol. Zelf vulde Carmen de tussenpassages met veel lief kijken naar mij en de andere kerels in het publiek. Haar paringsdans met de anderen vond ik wat ongelukkig, maar dat had misschien ook met haar gebrekkige vestimentaire keuze te maken. Toch nog eens bij zus binnenspringen voor advies. Hoe dan ook, Midnattsol trok zich door hun set zonder echt de mist in te gaan, maar het was eerder onderhoudend dan opwindend.

Ik heb Delain weten groeien. Ooit zat de bescheiden Charlotte bescheiden in een hoekje, nu heeft ze de volle presence van een klassevolle frontvrouw. Haar stem klinkt nog steeds pril en fris maar wordt ondersteund door een zekere kracht en overtuiging.

De wisselwerking met de grunts van Ronald was heerlijk. Er werd deftig gegrepen uit het laatste album met o.a. het dreigende 'Nothing Left', maar (eindelijk) kregen we nog eens 'Sever' uit het debuut te horen, wat we op Graspop 09 moesten missen. Grote ambiance met 'The Gathering' waarbij heel mijn omgeving op en neer ging. Ondergetekende bedankte daarvoor. De dag was nog niet voorbij. Wat zeg ik? Het beste moest nog komen. Toch één opmerking: waarom werd de single 'April Rain' weer niet gespeeld?

Nu werd ook de volledige diepte van het podium gebruikt en dat gaf wel een enorme dimensie aan de show. Zo stond Simone Simons soms wel erg ver van ons, om dan tijdens het nummer bevallig als altijd het podium te vullen met haar geweldige verschijning.

Leuk voor ons is dat de band nu reeds twee Belgen telt. Gitarist Isaac Delahaye (God Dethroned) en bassist Yves Huts. We winnen dus langzamerhand. Ook de verse drummer Ariën doet hierbij zijn eerste tournee met de band.

Ander hoogtepunt was de opkomst van Floor Jansen welke na een innige omhelzing met Simone, haar broer Mark (gitarist) ging opzoeken op zijn stek. Samen brachten zij een sterk duet. Het is een kleine wereld.

Op het einde nam ex-gitarist Ad Sluijter Mark's gitaar over om nog eens een nummer mee te spelen. Epica was indrukwekkend, magistraal en scoorde zowel visueel als muzikaal de maximum score.

Zeer binnenkort dag 2 - zondag.

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen of wil je nog meer foto's zien, groter, beter en vooral: handiger?

Zet u gemakkelijk, klik de afbeelding links (MFVF 1) en selecteer 'diavoorstelling' links boven...

MFVF komt er aan....

Het is een oud gezegde: 'we reizen om te leren'.

Dat zoiets niet altijd van een leien dakje gaat, daar kan Tarkus van meespreken. En het hoeven niet altijd grote ondernemingen te zijn om met je snufferd tegen de muur te lopen.

Wat gepland was als een relax dagje cruisen door de Ardennen werd een neurotisch rondscheuren, zoeken, vloeken, kortom ergernis alom. Het weer was dan ook kantje boordje waardoor onze toekomstige buurstaat er behoorlijk triestig uitzag.

Het was dan ook niet om te gaan feesten dat ik naar het Zuiden afzakte. Wel integendeel.

Maar laten we bij de les blijven. Eerste fout van de dag was de dag zelf. Als je naar de Ardennen rijdt, doe dat bij voorkeur niet in de week. De beslissing om over Brussel te rijden maakte het nog erger. Wat zeg ik? Na een uur schuifelen was ik reeds in Vilvoorde. Daar stond alles stil waardoor ik het initiatief nam om rond Brussel te rijden. Ook goed fout; Perk? Steenokkerzeel,... als u daar eens moet zijn, vraag me gerust de hotspots....

Ondanks mijn vertrek rond 0730 die ochtend (veeeel te laat natuurlijk) was ik ook pas rond 11u iets ten zuiden van Bastogne, daar waar ik mijn rit zou beginnen. De sfeer was ver weg, de regen zeer nabij.

Hoe dan ook, de bedoeling was om enkele now & then foto's te maken. 'Then' was de winter van 1944. 'Now',...euh, enkele dagen geleden dus. Ik heb geprobeerd om de oude foto's zo getrouw mogelijk te hernemen qua hoek, maar dit was geografisch niet altijd mogelijk wegens nieuwe gebouwen, te hoge prikkeldraad, andere apparatuur dan toen, koeien,...etc. Qua duiding ga ik niet teveel in detail treden, daar is info genoeg over te vinden.

Eerste plek was de 'Beuk van Chaumont'. Daar werd op 27 december een colonne van het Amerikaanse leger beschoten door terugtrekkende Duitse eenheden. Eén treffer was goed raak, nl. een jeep, met als gevolg drie dode GI's.  Daar deze originele foto's regelmatig opduiken en als referentie worden gebruikt, én omdat de beuk nu deel uitmaakt van een bescheiden monument, was dit eerder een koud kunstje om hem terug te vinden. De prikkeldraad maakte het echter onmogelijk om de foto's correcter te reconstrueren. Gezien het vlotte verloop van de dag tot hiertoe had ik geen zin om het lot te gaan tarten...

---

---

---

Even uit het centrum stond een van de vele Tiger tanks opgesteld op wat wij noemen een boerenhof. Deze tank stond redelijk strategisch en de beslissing van de geallieerden om met een 'sweep' vanuit de lucht het dorp te ontmantelen had de meest dramatische gevolgen. Een gedeelte van de dorpelingen hield zich schuil in een schuur nabij de tank. Bij het bombardement op 25 december vonden naast de bewoners verspreid over het dorp, in één klap 28 mensen de dood door een van de inslagen van de vliegtuigen. Daarbij een vader met 7 kinderen. De slachtoffers werden provisoir begraven naast de kerk.

---

Vandaag staat er aan de kerk een 'ambachtelijk' didactische plaat met daarop een wandeling langs de oorden van ellende. Enkele oude foto's geven de staat aan waarin het dorp verkeerde na de aanval. Zoals blijkt zijn de gevels licht gewijzigd maar de plaats is wel degelijk juist. Ik ben niet te benauwd om me de inwoners te informeren.

---

---

---

Toen Bastogne nagenoeg volledig omsingeld was, bleef er toch een kleine corridor open voor de bevoorrading. Later werden er droppings vanuit de lucht georganiseerd. Beide foto's zijn op nagenoeg dezelfde plek genomen, wel aan beide zijden van de baan. De talud is door erosie al wel een beetje lager geworden, maar het landschap is nagenoeg ongewijzigd gebleven.

---

---

---

---

In de stad zelf ging ik op zoek naar de plek vaar onderstaande foto werd genomen. Enige referentie zijn de straatnamen: Rue La Roche en Rue Houffalize. Deze laatste is van naam veranderd en er werd deftig verbouwd, maar toch herkende ik het aan het huis net voorbij de open plek. Dit huis is nauwelijks veranderd, enkel de raam- en deurkozijnen zijn nu wit.

---

Bij de sponsors staat ook de naam van ene Mr & Mss Hanks, California. Tom Hanks was de producer van de reeks 'Band Of Brothers'.

Aan de overzijde richting Rocogne ligt één van de weinige Duitse kerkhoven. Een korte impressie volgde uiteraard. De zon kwam nog even kijken alvorens voorgoed te verdwijnen.

Bihain is een dorp van enkele zielen waar ik niets noemenswaardigs over gevonden heb. Restte mij enkel deze foto. Gezien de beperktheid van de locatie had ik deze snel teruggevonden. De bebouwing is redelijk hetzelfde gebleven buiten een lichte verhoging van het dak.

---

---

In Dochamps staat dezelfde kerk er nog steeds. Dat helpt. Het verkeer was nu duidelijk minder druk en de vredige dorpskern leverde onderstaand plaatje op. Let wel: de electriciteitscabine (?) is nu verdwenen maar de boom heeft de oorlog overleefd en staat nu in volle bloei.

---

---

---

Laatste oord van bestemming was Manhay. Manhay is een kruispunt met langs beide zijden ferme lintbebouwing. Het was even zoeken naar de plek waar de Duitse Panther tank in de gracht gaat. Gelukkig (eindelijk helpt het lot) ligt de dorpskern bovenop enkele lager gelegen gedeelten. Het kon dus niet anders dan naar beneden zijn. Een beetje geografische kennis en logisch denken helpt. De tank bevind zich eigenlijk net voor de huidige wegaanduiding. Achter mij staat de omheining van een school, dus ik moest het hier mee doen. De huizen links achteraan zijn nog wel herkenbaar. Het huis vooraan heeft enkel een lichte verbouwen aan de vensters gehad. Een andere foto heb ik tevergeefs zitten zoeken, maar het gebouw is waarschijnlijk verdwenen.

---

---

Hoe, weet ik niet, maar hier komt nog een vervolg aan. De modus operandi zal dan toch eerst even bekeken moeten worden, want dit was een kostelijke dag qua inzet, motivatie en middelen in het algemeen. Maar ik doe dit voor mij. En ook een beetje voor u. Dus is het graag gedaan.