28-04-17

Dream Theater, Lotto Arena, 26/04/17

dream theater

1992 was een bijzonder jaar voor de heavy muziek beleving. Er gebeurde weinig of niets eigenlijk. De zoveelste Yngwie en een nog snellere gitarist probeerden mekaar de loef af te steken en grote namen die zich amechtig aan het succes probeerden vast te klampen ondanks personeels- en andere wijzigingen zoals Judas Priest, Iron Maiden en Whitesnake hielden stand maar niet tegen elke prijs.

Die dino’s leken wel stilaan tot het verleden te behoren terwijl grunge op zijn hoogtepunt was. Toen was het om te bleiten, nu kijken we er soms nostalgisch naar terug, toch?

Wie verder keek volgde bvb Fates Warning, Psychotic Waltz of het prille Threshold. Nieuwe melodieuze rockers als Gotthard en Harem Scarem wisten mij ook wel te boeien maar… het was eigenlijk wachten tot er ‘iets’ gebeurde.

dream theater

Toen kreeg ik het album ‘Images and Words’ voorgeschoteld. Toen reeds het tweede Dream Theater album maar alleszins het meest baanbrekende heavy progressieve rock/metal album ooit. Ik herinner me ook dat het me niet direct aansprak. Maar dat het het begin van een volledig nieuw tijdperk inluidde, kon niemand voorzien.

Progressive Metal, zoals we het nu kennen, startte toen. Het leven zou nooit nog hetzelfde zijn…

Vandaag, in 2017, kijken we terug op 25 jaar ‘Images and Words’, samen met de band die ervoor verantwoordelijk was. Dream Theater speelde woensdag in de Lotto Arena en het was een goede beslissing om naar daar af te zakken!

Wat meteen opviel was de karige bezetting van de zaal. Niet alleen was een groot gedeelte – links en rechts tegen het podium aan – afgesloten. De bovenste arena was ook leeg en het middenplein was voor nog geen ¾ gevuld. Beetje onbegrijpelijk voor een band van dat kaliber. Misschien een puntje te duur? Ik weet het niet. Dit maakte wel dat het eerste nummer ‘The Dark Eternal Night’ (‘Systematic Chaos’) eerder als een soundcheck klonk in een bijna lege zaal. Gelukkig werd dit snel bijgesteld en was het geluid lekker strak, niet te luid en mooi uitgebalanceerd. Zo ervoer ik het toch vanaf mijn plekje.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘The Bigger Picture’, (‘Dream Theater’) toch meer ingetogen, liet alvast horen dat James LaBrie ondanks alle verontrustende berichten prima bij stem was. Vraag was natuurlijk of dit zo zou blijven als hij zijn 25 jaar jongere zelf zou moeten worden in de tweede helft van de show.

‘Hell’s Kitchen’ (‘Falling Into Infinity’) leek een vergeten instrumentaaltje maar John Petrucci kon hier gelijk even tonen waar hij toe in staat is, evenwel zonder zichzelf voorbij te galloperen. De avond was immers nog jong.

‘The Gift Of Music’ en ‘Our New World’ zetten ‘The Astonishing’ nog even in de kijker alvorens John Myung ruimte krijgt om een tribute te spelen voor Jaco Pastorius, de legendarische jazzrock en fusion bassist.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

Terug focus op het heavy werk met ‘As I Am’ waarin traditie gewijs ‘Enter Sandman’ werd gewoven. ‘Breaking All Illusions’ (Dramatic Turn…) sloot het eerste gedeelte af. Een correcte twintig minuten pauze leende zich perfect voor een pint en bijpraten met bekenden.

Zoals voorspeld volgde dan een integrale uitvoering van ‘Images And Words’. Voorafgegaan door een ‘riding the radiowaves’ intro waarbij we terug naar 1992 werden geloodst. Toen we nog jong en nog vol verwachting van het leven waren. Zo lang is dat dus geleden.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Pull Me Under’ werd aangekondigd als de Grote Hit en zetten het album mooi chronologisch in. Ik ga niet alle songs overlopen maar het moet gezegd dat dit stond als een huis. LaBrie haalde feilloos de hoge noten in ‘Another Day’ en wist ook de valstrikken te ontwijken door af en toe goed voorbereid de zanglijn lichtjes te buigen.

Doch, ‘Surrounded’, ‘Metropolis’ Pt. 1’ enzovoort, het klonken geweldig, zelfbewust en virtuoos. Zoals ze het bedoeld hadden in '92 en zoals progressieve metal hoort te klinken.

Tussendoor vertelde James LaBrie over zijn instap in de band en de evolutie die ze ondergingen, speelde en zong hij met Petrucci met Journey’s ‘Lovin’ Touchin’ Squeezin’.

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

‘Metropolis Pt 1’ werd strak onderbroken voor een drumsolo van Mike Mangini die echt een drumsolo gaf waar zelfs ik stil van werd. De man naast mij werd bijna gek.

De onwaarschijnlijke doorstart van de song bewees nogmaals (moet dat dan?) hoe goed iedereen op mekaar is afgestemd. Jordan Rudess, Myung en Petrucci wisselden solo’s uit alsof het niets was en wij keken er naar alsof het de eerste keer was.

‘Under A Glass Moon’ gaf extra ruimte aan Petrucci om even voluit te gaan in de gitaarsolo.

Een feeërieke setting luidde ‘Wait For Sleep’ in en met ‘Learing To Live’ werd het sluitstuk van dit legendarische album gespeeld. Wat een song! Na 25 jaar nog steeds kippenvel!

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

De band verdween toen even van het podium om dan terug te komen met het volledige ‘A Change Of Seasons’ waardoor we nogmaals 23 minuten sprakeloos genoten van dit epos.

Dream Theater hoeft zich zeker niet meer te bewijzen maar met een doortocht als deze waarbij een album integraal wordt gespeeld, is het ook een nostalgische trip naar de dagen van verwondering. Opvolger ‘Awake’ verdient m.i. dezelfde behandeling. Hopelijk volgt hier ook niet weer een live dvd van…

dream theater

dream theater

dream theater

dream theater

11:23 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-02-17

Beyond The Labyrinth: The Art Of Resilience

 beyond the labyrinth

Zo, hier is hij dan.
De nieuwe boreling van Beyond The Labyrinth is er.  Eindelijk.
Er was een tijd dat ik dacht: gaat er überhaupt nog iets komen? 

Geruchten over een rockopera, volledig van de hand van mastermind Geert Fieuw, ja, dat ging een lang termijnproject worden. Maar van de 'band' BTL?

Hoe dan ook: hij is er en het is een goudhaantje. 
Voilà, ik heb het gezegd. 

BTL heeft een tijdje ook helemaal niet meer bestaan als ‘levende’ band. Het is te zeggen: de bandnaam werd even enkel gedragen door Geert terwijl er toch ook over slinkse samenwerkingen in de wandelgangen gefluisterd werden.

Tot de daad bij het woord gevoegd werd en zowel oudgedienden drummer Michel Lodder, keyboardspeler Sjoerd Bruyneel en newbie bassist Dominique Heynderickx terug niet alleen voor het gelaat van de band zorgden maar tevens een krachtige muzikale en instrumentale basis voor het nieuwe album verzorgden.

beyond the labyrinth

Bleef over: een zanger.

Hiervoor werd er rondgekeken in de muzikale omgeving & beyond. Zo werden er krachten aangesproken tijdens de Metal Cruise, niet alleen voor de zang maar tevens om een extra dimensie te geven aan de instrumentale invulling. Hierover in detail treden gaat me te ver leiden, dus ga ik het houden bij de Belgische gasten, die ik dus wél kende voor het album er was.

We vinden op gitaar o.a. Geert Annys (o.a. ex Mystery & Ostrogoth), Erwin Suetens, drijvende kracht achter Fireforce en Dushan Petrossi (Iron Mask, Magic Kingdom).
Op zang Filip Lemmens (Fireforce), Oliver Wright (ex-Stallion, Blind Hands), Tony Carlino (Max Pie), Josey Hindrix (Ostrogoth) en ‘Wizz’ Beauprez (Wizz Wizzard) 

beyond the labyrinth


Op de officiële presentatie werden de songs ingeleid door Geert en enkele aanwezige muzikanten en dat helpt natuurlijk om een eerste indruk correct te verwerken. Je moet de song wel volledig horen en een eerlijke eerste beurt geven.


En dat was zeker geen straf. Meer nog: de kwaliteit van zowel de songs, de uitvoering als de mix en de dynamiek van het gebodene maakte dat ik haast niet kon wachten op de volgende track. Ja, zo goed was het.

Tevergeefs keek ik uit naar een valkuil, een teleurstelling…. Niet dus. Ik hoed me ervoor om dit album zo neutraal mogelijk te beoordelen.
Ik laat me verleiden tot een trackbespreking… o, nee!

beyond the labyrinth
beyond the labyrinth

 

 

 

 

 

 

 

Vanaf opener ‘The Set Up (Innocence Presumed)’ wordt de lat hoog gelegd. Ook een serieus risico om met een toch niet zo heel vlotte en zeker geen makkelijke track de cd te openen. Ik bedoel daarmee: het is even volgen, zowel muzikaal als qua tekst. Het meer verteerbare refrein maakt dat het toch een zeer sterke opener is.
Buiten Josey, is dit een song volledig door de ‘core band’ gedragen. Geert geeft hier een heerlijk melodieuze solo en de ritmesectie – zeker naar het einde toe – zit vet in de mix.
Dit laatste zal, in tegenstelling tot de vorige BTL albums, een constante blijven.

Vanaf dan is het een heerlijk komen en gaan van gastmuzikanten en zangers.


beyond the labyrinth ‘Carry On’ – gezongen door de betreurde Wizz Beauprez – is een ferme druk op het gaspedaal. Met voorsprong een van mijn persoonlijke favorieten!

Misschien omdat deze song een geweldige Uriah Heep-feel heeft? Of gewoon omdat dit een monster van een track is? Met Geert Annys en Erwin Suetens op extra gitaar & solo’s, kan ik enkel hopen dat dit een blauwdruk is van alles wat BTL nog in zijn mars heeft.

 

Met ‘Someone Watching Over You’ wordt er even gas teruggenomen.
beyond the labyrinthEen ballad zo vroeg op een album? Als dat maar goed komt.

Ja, hallo. Wat een prachtig nummer!!!
Vanaf de piano intro voel je dat dit goed komt. De stem van Oliver Wright valt even later als een warm deken over je schouders. Perfect getimed tegen de actuele weersomstandigheden.
Het refrein nestelt je stante pede in je hoofd en ik merk dat ik na een week dit nummer soms onbewust sta te ‘mummelen’. Zo goed? Ja, zo goed.
De Amerikaanse gitariste Tara Lynch – hier nog vrij onbekend – levert een sobere maar gesmaakte solo.


 

beyond the labyrinthDe sfeer keert al snel als ‘Prince Of Darkness’ wordt ingezet. Van een heel andere orde en vooral een teken dat dit album bijzonder gevarieerd is.
Het is even herpakken als Colin Flynn zijn vocale prestatie levert. Zijn musical getrainde stem, zin voor dramatiek en stembereik dragen de song volledig. Metalheads zullen ongetwijfeld aan Kamelot denken en dat is zeer terecht.


Het symfonische karakter wordt mede ondersteund door het Nox String Quartet, een internationaal maar in Brussels gevestigd ensemble. Geen toetsen hier maar the real thing. En het werkt perfect.
Dit is geen rocksong persé, maar een gewaagde uitstap en gedurfd epos waarbij je best even gaat zitten.
 

‘Liberation Day’. Hoog tijd voor een sorbetje. beyond the labyrinthGeoffrey Tarallo (aka DJ Kenzo!) zingt dit ogenschijnlijk niemendalletje in, maar vergis je niet, dit is wederom een oorwurm en vooral: een verdiende rustpauze.
Hier speelt BTL alles verder zelf in.
 

Volgende track is ‘Shape Shifter’. Dit is een ferme brok progrock/metal. De imposante intro waarbijbeyond the labyrinth vooral Sjoerd Bruyneel zich laat gaan – de song is trouwens van zijn hand – is veelbelovend. Op zang hebben ze hiervoor Tony Carlino van het Waalse Max Pie kunnen strikken. Tony is een geweldige zanger met een hoop ervaring en is dan ook perfect geknipt voor deze song.

Het is een eerder midtempo monster dat zich langzaam lijkt voort te bewegen maar onverwacht toeslaat en naar het einde toe zich vastbijt in je muzikale brein.
 

‘Can’t Get Over You’, gezongen door Chitral Somapala (ex- Firewind, Civilization One en vele anderen),beyond the labyrinth is een vette knipoog naar Whitesnake. Meer nog: ik denk dat als ‘The Cov’ dit zou zingen, het op het is eender welk Whitesnake album niet zou misstaan.

Wederom levert Tara Lynch de solo terwijl Geert alle ander gitaarwerk voor zich neemt. De ritmesectie klinkt ook weer indrukwekkend. 

 

beyond the labyrinth

 

Met de intro van ‘If You Believe’ moest ik even slikken maar dat keert al snel.
Een aanstekelijke uptempo song, gezongen door David Reed Watson en met bassist Bob Goo, drummer Tommi Manninen (The Milestones) en voor een laatste maal Tara Lynch op gitaar.
Ja, deze song wordt dus haast volledig uitbesteed aan gastmuzikanten. Moet kunnen, zeker als het resultaat er staat als een huis.
Hier en daar gaat het er een beetje meer poppy aan toe, maar dat doet niets af aan het totaal. Zeker als de scheurende gitaar van Tara – en ik denk dat ze zich hier eens volledig mocht laten gaan – dit nummer absoluut verheft tot een killer song!
Uiteraard blijft Geert hier een ferme vinger in de pap houden middels gitaar en toetsen. 

Maar het wordt nog beter. En then some! 

Voor mij is ‘Salve Mater’ de song waarbij de band alle register opentrekt.beyond the labyrinth
Geen vrolijk verhaal, het verhaal van de instelling ‘Salve Mater’, waar toch een hoop dingen zijn gebeurd die met de ogen van vandaag toch zeker niet door de beugel konden. Aan de luisteraar om hierover zelf eens wat op te zoeken.


De song draait vooral over vermoede entiteiten die er alsnog terug te vinden/horen/voelen zouden zijn. Dit moet ieder voor zich maar naar waarde schatten, maar het is een dijk van een nummer.


De engelenkoortjes worden ingezongen door Geerts dochters, welke een mooi contrast vormen met Filip ‘Flype’ Lemmens, voor de meesten toch bekend als frontman van Vlaanderens enige échte Fireforce.
Spooky, gothic, heavy, epic,… welke bijvoegsels kunnen er nog aan toegevoegd worden?
 

beyond the labyrinthHet album gaat in dezelfde lijn verder met ‘Fall Of The Raven’, wederom ingezongen door Colin Flynn. Hierdoor krijgt het terug die donkere musical-sfeer (ik moet dan aan ‘Les Misérables’ denken).
BTL levert hiermee ook zeker een prijsbeest af. Het wordt onderhand moeilijk om favorieten te pikken uit dit album.


Het refrein pakt je gewoon in, mede door nogmaals die Kamelot feel en ‘light operatic’ aanpak. Het Nox Quartet ondersteunt ook hier sfeervol en functioneel.
Met een (veel te korte) gitaarsolo van Dushan Petrossi krijgt de song een korte maar welgekomen injectie waardoor de luisteraar even zal opkijken. Dit kon of mocht iets meer zijn.
 

‘Waiting For The Dawn’ word ingezongen door John Ferreira (As The World Burns). En ondanks het feitbeyond the labyrinth dat John uit een eerder alternatieve post-grunge scene komt, klinkt de song bijzonder open en melodieus. Ook het meeslepende refrein laat niet vermoeden over ’s mans muzikale roots.


We krijgen een mooie gitaarsolo door de voor mij onbekende Brian Copp. Ferreira profiteert om vocaal even ‘extreme’ te gaan maar het is de gitaar die de song even laat ademen. Ja, een echte oorwurm – wederom.
Hier krijgen we ook voor een laatste keer Nox te horen.
 

beyond the labyrinthDit waren drie eerder heavy, sterk uitgewerkte songs die gewoon vragen om enkele maal opnieuw beluisterd te worden. En we nu haast aan het einde van het album. Hoe kan dit afgesloten worden?
BTL koos voor een lichtere aanpak met ‘Virtual Connection’, ingezongen door Oliver Wright met verder enkel de band.

De wel heel poppy start doet ofwel je wenkbrauwen fronsen ofwel tovert het een glimlach op je gelaat. Bij mij varieert het. Muzikaal is het een lichtgewicht maar langs de andere kant is het zo goed uitgewerkt en zo lekker uptempo dat het werkelijk een goed gevoel geeft op het einde van deze erg gevarieerde, rocky, proggy, doomy, en wat nog allemaal, rit. 



BTL heeft hiermee een geweldig album afgeleverd. Met alle respect voor de prestaties in het verleden: dit is van een heel andere orde.

De productie en mix (door Marc De Keyzer inde Atomika Studios) geven dit album, en in verlengenis BTL, zoveel meer dynamiek dan de albums die hiervoor verschenen. De zangpartijen spatten van de plaat af en de songwriting is nagenoeg perfect. 

Of ik dit album ook zo zou bejubelen indien ik niet bekend was met de band? Waarschijnlijk wel.
Toch wil ik hier een extra lans breken voor wat er gepresteerd is.
Deze muziek zal helaas nooit het grote radiopubliek bereiken maar daar gaan we niet wakker van liggen.
BTL voert net als zoveel andere bands en artiesten eenzelfde strijd tegen de commerciële mainstream. Daarenboven geloven zij ook 200% in hun eigen creativiteit en kracht. 

Daarom is ‘The Art Of Resilience’ een fantastisch album.
En daarom moet je het zeker in huis halen. 

beyond the labyrinth

 



 

 

 

13:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

23-12-16

Saxon & Girlschool, @TRIX, 22/12

Saxon_Battering_Ram (1).jpg

Saxon fans zijn een soort apart. Verstoken van alle heisa en hysterie die we kennen bij o.a. Iron Maiden concerten, blijven deze jongens, meisjes, dames en heren van alle leeftijden, behoorlijk met de voetjes op de grond. Net zoals de band zelf zou ik durven stellen.

Toen Saxon na het niet echt succesvolle Amerika avontuur eind jaren ’80 zijn zaakjes terug op orde moest stellen om de veroverde gebieden op het Europese vasteland te kunnen consolideren (zo heet dat dan), diende de band haast zichzelf terug uit te vinden. Met een moeizame (her)start met o.a. ‘Solid Ball Of Rock’, ‘Forever Free’ en ‘Dogs Of War’ –om er enkele te noemen, werd de basis al snel terug aangesproken.

Met ‘Unleash The Beast’ en ‘Killing Ground’ sijpelden er zelfs gothic, symfonische en progressieve elementen in de songs wat ze geen windeieren opleverde. Vanaf ‘Lionheart’ ging het gewoon kei vet terug bergop. Met een nieuw album om de twee jaar waarbij er langzaam maar zeker werd teruggekeerd naar de ‘harde’ jaren ’80 en het geluid ook wat donkerder werd, werd Saxon terug een instituut in de traditionele Heavy Metal scene. Met het meest recente ‘Battering Ram’ bewijzen ze nogmaals dat het niveau gehandhaafd blijft. Tevens is Saxon ook een vaste waarde, die het ritme van opname/tour verbazend goed aan de gang weet te houden.

Zit een festival even verlegen om een band die gegarandeerd knalt en een ruim publiek aanspreekt? En liefst zonder dat ze astronomische gages eisen? Effe Saxon bellen!

Maar bovenal – en dat is de kracht van Saxon – kunnen ze ook teren op een schat van metalklassiekers die steevast de revue passeren én geven ze het publiek een gevoel van ‘erbij te horen’. Geen gedoe, inpluggen en spelen.

Nu ze een lange en naar hun zeggen afmattende tour achter de rug hebben, werd er in grandeur afgesloten in muziekcentrum TRIX in Borgerhout, een zaal waar ze bijna thuis zijn en die – hoe zou het anders – de melding ‘SOLD OUT’ aan de deur mocht hangen.

Maar.

Eerst moesten we onze tanden nog zetten in een andere overlevende band uit de vroege jaren ’80: GIRLSCHOOL. Tja…

Nooit een fan van geweest, laat staan dat ik ze ooit volgde. Donderdagavond wist ik ook terug waarom dat zo was/is. Girlschool is een band die ondertussen zo gedateerd klinkt en speelt én technisch zo ondermaats is blijven spelen dat het, ja, bijna aandoenlijk was.

M Saxon (18).jpg

M Saxon (16).jpg

Een mix van The Runaways en The Ramones-op-valium met poepsimpele poprock songs. Zo zou ik het kunnen stellen. Ik ga er ook van uit dat ze in goeden doen waren, dus dat het matig onderhoudend was, zal daar wel aan liggen.

M Saxon (25).jpg

Waardig ouder worden is ook niet aan hun besteed. Als oude(re) rockartiesten al eens meer karakter uitstralen en een zekere autoriteit krijgen, was hier sprake van het omgekeerde. Eerlijk? Met Jackie Chambers die ik het voordeel van de twijfel gun, was het een triestig beeld van dames voorbij gemiddelde leeftijd waar de jaren niet mild voor zijn geweest. We gaan mekaar hier geen Lita Ford of Pat Benatar noemen, maar het oog wil ook wat en het deed met momenten pijn aan de ogen.

SAXON is natuurlijk andere koek. En ik zal meteen mijn eerste gedachte zeggen: van de +15-tal keer dat ik de band al zag, was dit mogelijk de beste show die ik ooit zag. En in het verleden was ik al nooit echt teleurgesteld.

Niet alleen de energie en het perfecte geluid maakten er een feest van, ook de setlist was om van te dromen en zorgde er voor dat het een absoluut genoegen was om Biff & the boys meer dan twee uur aan het werk te zien.

M Saxon (131).jpg

M Saxon (109).jpg

M Saxon (108).jpg

Nu kunnen we altijd wel stellen dat dit of dat album werd overgeslagen (ja, ‘Lionheart’, weeral), daar voor kregen we songs in de plaats die we de laatste jaren niet teveel te horen kregen zoals ‘Ride Like The Wind’ of ‘Terminal Velocity’.

Met een stapel fan favorieten op hun actief werd de catalogus goed aangesproken én werd ‘Battering Ram’ met drie songs representatief vertegenwoordigd.

De setlist vind je onderaan (toch zo ongeveer) maar het deed ondergetekende ontzettend veel plezier om zowel ‘Dallas 1 p.m.’ als ‘The Eagle Has Landed’ te mogen horen. Songs die naast andere langere en nieuwe tracks als ‘The Devils Footprint’, ‘Queen Of Hearts’ en natuurlijk ‘Crusader’ mogen staan.

M Saxon (216).jpg

M Saxon (113).jpg

M Saxon (120).jpg

M Saxon (129).jpg

Biff Byford blijft een uitermate sympathieke frontman en levert nog steeds de goederen af zoals we van hem verwachten. Zelfs als de zaal temperatuursgewijs op ontploffen staat, gaat de 65 jarige boomlange kerel als een furie te keer.

Zijn stem heeft met de jaren meer ‘grain’ en maturiteit gekregen (wat wil je…) en heeft nauwelijks aan kracht ingeboet. Zijn Yorkshire accent bij de praatjes blijven even leuk en ‘boyish, alsof ze in een kleine club spelen.

M Saxon (140).jpg

M Saxon (242).jpg

M Saxon (149).jpg

M Saxon (198).jpg

Met mede oerlid Paul Quinn op gitaar vormt hij de kern van de band maar maar sinds de komst van bassist Nibbs Carter in ’88 en gitarist Doug Scarratt in '96, lijkt de band wel een injectie gekregen te hebben. Nibbs getuigd niet alleen fysiek van een ongelofelijke energie op het podium, hij maakt de baspartijen avontuurlijk en speels terwijl Scarratt langzaam maar zeker het leeuwendeel van de leadsoli voor zijn rekening neemt, altijd perfect in balans met Paul Quinn. Ook drummer Nigel Glockler blijft ondanks enkele gezondheidsissues op post.

M Saxon (221).jpg

M Saxon (228).jpg

M Saxon (246).jpg

Saxon zag, kwam en overwon alweer het hondstrouwe publiek. Een publiek dat weet waarvoor ze komen en nauwelijks nog verrast wordt, of het moest zijn door het feit dat er dieper in de catalogus wordt gegraaid. Deze avond kregen we met ‘Denim & Leather’ Girlschool-met-kerstmuts mee op het podium én speelde Saxon een berevette versie van Motörheads ‘Ace Of Spades’.

Als jarenlange tourpartner van Lemmy was dit een mooi en vooral eerlijk betoon aan de man. Biff sneerde hem na de hij waarschijnlijk op hen zit te wachten met een fles Jack D. en een pakje ‘smokes’. Tegelijk was hij er niet zeker van of het ‘boven’ of ‘beneden’ was dat Lemmy vertoefde.

Officieus is ook bevestigd dat Saxon op Alcatraz Festival zal/zou staan, dus we weten alweer waarheen deze zomer.

M Saxon (264).jpg

M Saxon (252).jpg

M SaxonFX (166).jpg

Tot het zover is, kunnen we ons laven aan de 21 studio albums en de shitload liveregistraties die ondertussen hun weg naar mi casa gevonden hebben.

Het was een geweldige avond. Dit jaar heb ik bijzonder veel met Saxon ‘bezig geweest’ en me verdiept (nu,ja…) in hun minder bekende werk uit de jaren ’90. Donderdag ben ik en de andere metalheads aanwezig in de Trix daar meer dan rijkelijk voor beloond.

saxon,girlschool

Battering Ram - Heavy Metal Thunder - Sacrifice - Solid Ball Of Rock - Never Surrender - Terminal Velocity - The Devil's Footprint - Strong Arm Of The Law - The Eagle Has Landed - 20,000 Feet - Queen Of Hearts - And The Bands Played On - Dallas 1PM - Ace of Spades - Wheels Of Steel - Let Me Feel Your Power - 747 (Strangers in the Night) - Crusader - Denim and Leather - Princess of the Night

 

18:55 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-12-16

Ondanks alle miserie...het was een waanzinnig goed muzikaal jaar!

MUZIEKCOLLAGE  2.jpg

18:32 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

08-12-16

Greg Lake 1947 - 2016

Every day a little sadder
A little madder
Someone get me a ladder

2887.jpg

ID1002_Greg_LAKE_P.jpg

maxresdefault.jpg

15:04 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

07-11-16

Delain, Evergrey, Kobra and the Lotus @Trix, 06/11

delain,evergrey,kobra and the lotus

Omdat ik het bijna afgeleerd was, werd het tijd om nog eens mijn kop in de Trix binnen te steken. En als twee bands die je toch wel volgt in dit jaar schaamteloos hun beste werk tot op heden in je verzameling knallen, is er geen reden om niet te gaan kijken.

Al zal de aandachtige lezer al snel doorhebben dat Evergrey als supportband geprogrammeerd stond en bijgevolg op zich al meer dan genoeg reden was om op een natte, koude zondagavond naar de Trix te trekken.

Maar achteraf moeten we stellen dat heel de avond een succes was. Zowel Kobra and The Lotus, Evergrey en headliner Delain wisten me meer dan voldaan achter te laten. Al mag het van sommigen wat meer zijn…

Een povere opkomst. Dat is het eerste wat me opviel. Kobra & Co speelden voor nog geen derde van de capaciteit en Evergrey voor een matig gevulde zaal. Zelfs voor Delain bleek er geen stormloop te zijn. Ok, dat resulteert dan wel in een vlot heen en weer in de zaal maar ik had toch gerekend op een stomend en volgepakte Trix. En dat het vooral Nederlanders waren die de eerste rijen bemanden, is op zich wel sympathiek maar tegelijk een wake-up call voor de Belgische rock/metalliefhebbers.

KOBRA AND THE LOTUS hebben twee albums en een EP op hun actief en mochten al eens openen in de LOTTO en spelen op MFVF. Grote potten zullen ze hier niet breken maar in hun thuisland Canada lukt het wel aardig.

Kobra Paige is een felle dame die op het podium voluit gaat. Misschien was ze nog wat hees van de avond tevoren maar na het eerste nummer zat haar stem gewoon vet goed. Beetje ruig, beetje Janis, maar toch melodieus en krachtig.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Kobra speelt graag de ‘bad girl’ en geraakt er redelijk mee weg. Met de looks van een jonge en strakke Mariah Carey maar met een rock’n’roll attitude van hier tot in Ottawa trok ze ons mee. Zelfs met een oversized R&B pet (hallo Beyoncé?) ging het nog hard.

Met een functionele band kreeg ze de aanwezigen wel direct mee. Met zes songs is een goed halfuur zo voorbij en het had dan wel wat langer mogen duren.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Wat moet ik nog zeggen over EVERGREY?

Met een DIJK van een album in 2016, een monster van een album daaraan voorafgaande en een repertoire dat tien albums omvat is een Evergrey show altijd te kort. Nu rees dan ook de vraag in hoeverre het nieuwe album ‘The Storm Within’ deel zou gaan uitmaken van een beperkte setlist. Met een hoop fanfavorieten in de portefeuille is dan niet vanzelfsprekend.

Ingezet met – niet ‘Distance’ maar - ‘Passing Through’, lieten ze duidelijk verstaan dat dit maar een passage was. Later zal ik horen dat volgend jaar de headline tour op ons afkomt.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met ‘The Fire’ van ‘Hymns of the Broken’ ging het pedaal harder naar beneden. Meteen viel me op hoe vet het geluid van gitarist Henrik Danhage wel niet is geworden. Met een modernere sound dan de doorsnee gitaristen, brutaal maar keurig, zeg maar perfect, onder controle.

Ik ben echt gek van die man zijn gitaarspel en als hij met Tom S. Englund in duel of harmonie gaat, is het gewoon guitar-heaven. Mijn maat merkte tussendoor op dat het hem aan Thin Lizzy deed denken. Zeker een compliment, mijn gedacht.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Het beetje gewraakte album ‘Glorious Collision’  werd eer aangedaan met ‘Leave it behind us’, toch een van de betere tracks die het album en de creatief mindere periode waardig overleefd hebben.

‘Black Undertow’ grijpt weer in de donkere sferen van ‘Hymns’ en zal vermoedelijk dan ook wel in de setlist blijven. Het mid-tempo gitaarwerk is haast vintage en trademark Evergrey geworden. Ja, juist voor dat geluid ben ik ruim zestien jaar geleden voor de band gevallen. Op hun laatste werkstuk wordt dit nogmaals voluit uitgesmeerd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Floor Jansen kon er niet bijzijn. “Daarom zullen jullie het alleen met mij moeten stellen”. Ja, dat hadden we al wel kunnen raden. ‘In Orbit’, misschien wel dé single van ‘The Storm Within’ werd keurig gebracht met enkel Tom op zang. Klein kunstje voor deze Grote Vriendelijk Reus die gezegend is met een van de meest herkenbare stemmen in de scene.

Een andere ‘overlever’ is ‘Broken Wings’ van het album ‘Torn’. Dit werd gevolgd door een gitaarsolo van Henrik. In mei zag ik hem zijn truuk ook uithalen voor wel tien minuten. Nu demonstreerde hij in enkele minuten zijn kunnen. Wat een beest van een gitarist! Geen demo van shredding of onuitspreekbare toonladders maar het gebruik van de tremolo, feedback en enkele emotionele lijntjes maakten dat er een welverdiende respons uit de zaal kwam.

Hiermee zaten we bijna aan het einde en dienden er nog twee kleppers te worden afgevuurd. Met een ‘St. Bernardus’-uit-het-fleske los in de pols sprak hij nog wat warme woorden alvorens voorspelbaar ‘A Touch Of Blessing’ aan te kondigen.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zeker een van de absolute Evergrey klassiekers. Een beladen thema, een song die zo beklijft en zo f*cking heavy is dat je hoofd er van gaat tollen. Het duo gitaarwerk klonk perfect, emotioneel, doordacht en pakkend.

Absolute afsluiter was de opener van vorige keer: ‘King Of Errors’. Een waardige stop op een veel te korte maar wederom intense set. En de allereerste Evergrey-set die ik zag zonder ‘The Masterplan’. En ik heb het zelfs niet gemist.

Headliner DELAIN zette wel alle neuzen in dezelfde richting. Met hun beste, meest uitgebalanceerde album tot nu, ‘Moonbathers’, zijn zij m.i. definitief toegetreden tot de grote bands. Zij kunnen probleemloos een headline tour ondernemen.

Minder heavy dan Epica en zonder het drama en pathos van Within Temptation, maar met een poppy insteek zonder hun metalroots te verloochenen. En zondag waren ze beslist metal genoeg om mijn aandacht gaande te houden. Maar what’s in a name? Als het goed is, doen al die labels er niet meer toe.

‘Moonbathers’ staat vol van de aanstekelijke songs, straffe composities, en uitgevoerd met de nodige branie. Charlotte Wessels is nog meer gegroeid, zowel vocaal als qua podiumpersoonlijkheid. Delain is volwassen geworden. En het werd tijd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Gehuld in een sympathieke outfit die de aandacht wél gaande hield (ik vergeef haar het pluimage waarmee ze op GMM stond…) en een band die er gewoon stónd, was Charlotte de absolute heerser van haar set. Maar het is een band en die staat nu met extra gitariste Merel Bechtold scherper dan ooit.

Toch stel ik me in stilte de vraag of zoveel gitaarwerk nog wel waarde heeft in het symfonische geluid van de band. Gitarist Timo Somers krijgt wel ruimte voor een solo maar ze zijn spaars of al te veel verdoken tussen de toetsen en symfo-inkleding. Maar als band stond het zestal er wel degelijk.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Visueel en qua geluid klopte het als een klok. Goede songs, een berevet geluid en wat eye-candy. What is not to like?

Er werd natuurlijk gretig gegrepen uit de ‘Moonbathers’ cd en terecht. Met een trio bestaande uit de eerste drie songs (vier, gezien de intro) ‘Hands of Gold’, het aanstekelijke ‘Suckerpunch’ en het heavy ‘The Glory and the Scum’ werden we er nogmaals op gewezen dat het menens was met het nieuwe album.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met vijf albums en toch wel enkele waardevolle tussen-EP’s in de aanbieding, is er materiaal voldoende om een hele avond boeiend te blijven. ‘Get the Devil Out of Me’, ‘Pendulum’ en ‘Army of Dolls’ grepen ze terug naar ouder werk.

Eerste hoogtepunt was ongetwijfeld de uitvoering van ‘The Hurricane’, een van de (nog) straffere songs op ‘Moonbathers’. Wat een geweldige melodie! Gedragen door de instrumentatie en vooral door de doorleefde zang van Charlotte, was het een memorabel moment.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

‘April Rain’ en ‘Here Come the Vultures’ waren misschien wel triggers in hun vorige sets maar ondanks de positieve respons van het publiek steken ze toch wel schril af tegen het nieuwe werk. Dit werd duidelijk toen ‘Fire with Fire’ werd ingezet. Een hardere nieuwe song waarbij het gaspedaal aardig ingedrukt werd. Onmogelijk hier bij stil te blijven staan.

De intro van ‘Dance Macabre’ is dan wel sprookjesachtig maar neemt snel een bocht naar een lekkere midtempo song die toch eerder als een gesmaakte setfiller kan gesmaakt worden. Ja, ik spreek mezelf tegen, maar Delain staat ook bol van de formules en met toetsenist Martijn Westerholt (moet het nog gezegd: mede oprichter van WT), wordt er soms nogal vlot met dezelfde ingrediënten gewerkt. Maar niets mis mee, hoor!

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zo vlotte de toch wel lange set verder met o.a. nog ‘The Gathering’, een hoogtepunt van het debuut en als afsluiter (ja, ik sla er een paar over) ‘We Are the Others’.

Delain heeft me zondag volledig ingepakt, ik ben er eerlijk in. Het laatste album is een knaller en gezien er zeven van de elf tracks in de set zaten, kon er niet veel mislopen. Met bovendien een perfect geluid, een warme Charlotte en twee heerlijke opwarmers voordien, was dit een meer dan geslaagde avond.

Misschien sluiten de bands niet voor honderd procent bij mekaar aan maar ik ben er van overtuigd dat er zondag voor alle partijen iets te rapen viel. En net daarom was het een bijzonder fijne affiche.

delain,evergrey,kobra and the lotus

 

20:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende