19-11-17

Anathema & Alcest @Trix, 18/11

40681-image_59985632a23d4.jpg

Vrijdag speelde de Britse progressive/postrock band ANATHEMA in de Trix. Normaliter zou ik daar toch weer euforisch moeten over zijn maar…want na zoveel shows van deze band die onweerlegbaar kippenvel achterlieten, kan ik me alleen maar afvragen wat er aan de hand is met Anathema. Of toch zeker die avond.

Eerst kregen we een klein uurtje ALCEST op ons brood. Deze Franse postrockers/shoegazers brengen iets wat ligt in de lijn van bvb Tides from Nebula en daar mag ik op moeilijke momenten al eens kracht uit putten. 

Deze stijl is niet voor iedereen weggelegd maar als support van Anathema kan het zeker.

P1160911.JPG

P1160931.JPG

De ietwat schuwe en voorzichtige frontman die zich ‘Neige’ laat noemen leidt de band doorheen een bos van soundscapes, neurotische riffs, sfeervol gepingel en bij momenten enkele bijna Black Metal achtige escapades. Het gaat hier dan ook vooral over de dromerige en meeslepende sfeer die gecreëerd wordt met als belangrijkste wapen uitgebalanceerde muren van geluid.

De schaarse vocale bijdragen van de goede man maakten dat er zelfs voor diegenen die niet bekend zijn met hun werk – zoals ik – toch af en toe een houvast was.

P1160939.JPG

P1160945.JPG

Ik vond deze set best goed, zonder er wild over te worden maar kan begrijpen (en voel dat ook wel) dat er een tsunami van emotie op het publiek wordt losgelaten bij elke song. Maar na een uurtje was ik wel voldaan.

ANATHEMA toert in support van hun recentste album ‘The Optimist’. Voor de insiders: dit is een thematisch vervolg op ‘A Fine Day To Exit’. Ja, die plaat die mogelijk als hulplijn voor zelfmoord preventie kan dienen. Of net andersom. Maar zeker een prachtig album.

‘The Optimist’ laat uitschijnen dat het verhaal toch enigszins beter afloopt dan eerst gevreesd maar puur afgaande op de performance van de band, vrees ik het ergste. Er waren m.i. teveel parameters die negatief uitsloegen en tegelijk een alarmbel in mijn oordelingsvermogen lieten afgaan.

P1160970.JPG

P1160976.JPG

Natuurlijk blijft dit subjectief maar als ik later de zaal verlaat, lijkt deze ook niet echt vol(meer) te zitten. Er was dus degelijk wat aan de hand.

De band koos er voor om dit album, in tegenstelling tot de ‘We’re here because we’re here’- concerten – niet integraal te spelen. Goeie zet want ik vind het geen makkelijke schijf.

Toen Vincent Cavanagh bij de start achter de toetsen ging staan, moesten we al noteren dat er een man ontbrak – bewust of heirkracht? Tot zover, want Vincent is natuurlijk van alle instrumentale markten thuis.

P1160983.JPG

P1160985.JPG

P1160987.JPG

Op drums zat niet John Douglas maar Daniel Cardoso die normaliter de toetsen bespeelt en uiterst zijn best deed maar af en toe moest aangespoord of bijgestuurd worden. Tot daar aan toe. John zit thuis bij een pasgeborene en Daniel deed het echt wel goed.

Gelukkig was er ook broer Jamie op bas en het liefste zingende marmotje ter wereld: Lee Douglas, tot ieders groot jolijt hoe langer hoe meer op de voorgrond. En niet alleen omwille van haar vocale prestaties. Haar te zien performen, is het ticket al waard. Tot daar aan toe.

P1160998.JPG

P1170003.JPG

P1160999.JPG

Maar dan komen we bij Daniel Cavanagh en dan moet ik – net zoals eerder op Graspop - vaststellen dat hij van de sympathieke bescheiden buurjongen verworden is in een opgeblazen arrogante kettingrokende blaaskaak.

Voila. Is het een act? Ik stel me de vraag al langer en gezien ’s mans fysieke metamorfose wil ik nog voorzichtig zijn en veronderstellen dat hij wel wat problemen moet aanpakken. De broers hebben natuurlijk – zoals iedereen – het nodige leed te verwerken gehad en dat kan gezien de collectieve aanwezigheid in de groep zwaar gaan wegen op de prestaties, maar het is toch vooral Danny die een verschoten indruk blijft maken.

P1170013.JPG

P1170049.JPG

Vreemd overigens gezien hij net een hele mooie soloplaat heeft uitgebracht.

Maar het kon me niet meeslepen. De band klonk niet coherent, je voelde zelfs geen verbondenheid tussen de bandleden. Danny stond als op een eiland – met een koptelefoon – waarom? Vincent probeerde de boel bij mekaar te houden en Lee kwam en verdween zoals anders maar leek ook niet echt betrokken bij de anderen. Met uitzondering van Jamie waarmee ze voorzichtig en tegelijk onhandig een dansje placeerde.

Uiteraard waren er ook de songs van het laatste album en die blijven niet echt plakken bij mij. Met ‘Endless Ways’ waren alle ogen uiteraard gericht op Lee, die als vanzelf een ijzingwekkende vertolking neerzette.

De kracht van ‘The Lost Song, Pt3’ was maar ten dele aanwezig leek eindeloos te duren maar ‘A Simple Mistake’ redde even de meubelen.

Als Danny zijn solospot krijgt (opeist?) horen we naast ‘The Exorcist’ uit zijn album ook een gedurfde akoestische versie van Fleetwood Mac’s ‘Big Love’. Vroeger deed hij dit ook al eens met veel meer en betere picking. Ja, dat is het echt wel zoeken, hé.

P1170071.JPG

Wie de versie kant van Lindsey Buckingham weet dat niemand dat kan spelen zoals hij. Danny deed er een goede gooi naar maar moest het toch afleggen. Langs de andere kant toch respect omdat hij de ballen heeft om het te doen. Zijn nek uitsteken terwijl hij precies al de zwarte piet heeft getrokken…

Neen, na een drankje kwam ik terug in de zaal en ik kon het eigenlijk niet langer meer opbrengen om een schijnbaar disfunctionele band aan het werk te zien. Hopelijk kwam er voor de doorbijters nog wat moois, maar ik had het gehad.

Heel misschien was de band in bloedvorm en was ik er niet klaar voor, maar dat durf ik hier wel te betwijfelen. Toch hoop ik stiekem dat het aan mij ligt…

06:00 | Commentaren (5)

18-11-17

FireForce - 'Annihilate The Evil' cd presentatie @Zappa, 11/11

fireforce,after all,eternal breath

Het was reeds even aangekondigd via de verschillende kanalen die ons op de hoogte houden van het reilen en zeilen binnen ons geliefde genre.

De sociale media hielpen ook een flink eind om ons te waarschuwen voor het nieuwe album van Vlaanderen’s grootste ‘true metal’ band, nl.  FireForce.

Een echte Antwerpse primeur want de band had nu eens een stek gekozen in, of beter, aan de rand van de Koekenstad. Dat maakte vooral dat ik er op een wip was, wat doorgaan niet voor de hand ligt en tegenwoordig altijd is meegenomen.

Om de zaal (zaal ‘Zappa’) op te warmen, werd er gekozen om twee West-Vlaamse bands uit te nodigen. Het voor mij onbekende Eternal Breath (Oostrozebeke) en de geweldige thrashers van After All uit Brugge.

Drie bands die niet echt voor 100% op de zelfde lijn zitten maar wonderwel op dezelfde affiche pasten. Daarenboven leverden zij ieder naar best vermogen (understatement) een straffe show.

ETERNAL BREATH tapt uit een vaatje dat een mix van thrash en powermetal bevat. Veel traditionele heavy metal elementen ook, dus wat verteerbaarheid betreft zat het wel degelijk goed.

Ik zag deze voor het eerst en moet mijn mening dus baseren op de kleine drie kwartier dat de band kreeg om zich te bewijzen. Gelukkig viel dat erg goed mee!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Om vandaag te boeien moet je natuurlijk wel wat te bieden hebben en het was van het begin duidelijk dat Eternal Breath vooral onderhoudend was. En ik bedoel dat niet slecht. Ik zou er een hele avond naar kunnen luisteren maar voor ondergetekende zat er weinig uitdaging is. Dat is natuurlijk mijn subjectieve mening.

De band is al jaren bezig in diverse samenstelling en het mocht wel blijken dat ze goed geölied zijn wat optreden betreft. Misschien iets te want ondanks het feit dat deze band m.i. ontzettend veel potentieel heeft, miste ik in de songs af en toe wat hooks. Het werd net niet te rommelig – mede omdat ik niet bekend ben met het materiaal.

fireforce,after all,eternal breath

Omdat Eternal Breath toch erg op mijn sympathie kon rekenen, heb ik de cd aangeschaft en daar heb ik tot nu zeker geen spijt van. Deze avond werd een feest van de underground-scene en met Eternal Breath werd er zeker een goede aftrap gegeven.

Kort daarna werd de lat toch een eindje hoger gelegd en kregen we AFTER ALL op ons brood. De furieuze thrashers uit Brugge zag ik al verschillende keer op een festival en daar maakten ze alvast een verpletterende indruk.

Ik ben geen historische of traditionele thrash fan en omarm slechts enkele bands en dan nog niet zo héél lang. Testament en Death Angel zijn mijn favorietjes en ik ben niet te benauwd om After All daar aan toe te voegen. Voilà, het is hiermee gezegd. Zo straf zijn die knapen.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Na bijna dertig jaar vormen gitaristen Dries Van Damme en Christophe Depree nog steeds een geweldige gitaartandem en tegelijk de ruggegraat van de band.

Ik zag ze nog niet eerder met zanger Mike Slembrouck en was eerst niet zo onder de indruk. Maar dat kan aan de man zijn keurige presentatie liggen. Vocaal zat het echter wel snor, al klinkt hij iets gepolijster en minder gevaarlijk dan zijn voorganger.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met toch al enkele albums op hun actief is er voldoende materiaal voorhanden om een set te vullen en vanaf het openingsnummer zat het geluid gewoon vet. Daarbij gaat mij voorkeur meestal uit naar de (O, Ironie) tragere songs waarbij de ‘groove’ goed zit.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

De set van After All was een schot in de roos en zoals het hoort hadden zij voldoende achterban bij om de sfeer er in te krijgen. Er zullen ongetwijfeld ook nieuwe zieltjes gewonnen zijn!

FIREFORCE mocht natuurlijk in grandeur de avond afsluiten. Als organiserende band zouden zij dan ook alle registers opentrekken. En dat begon met de podiumaankleding.

Niet verlegen om hun achterliggende thema (oorlog, ‘combatmetal, weet je…) volledig en zonder enige vorm van nuance in je gezicht te knallen, ging het podium in de diepte open alwaar de drums opgesteld stonden.

Het rijkelijk geïllustreerd decor, voorzien van attributen die de sfeer enkel maar kunnen versterken, zag het er absoluut professioneel uit. En dat moet niet verwonderen want ondanks het feit dat FireForce niet op elke braderij en in elke JC te bewonderen valt (overigens een bewuste en slimme keuze) weten zij hoe een goede metal show in mekaar steekt.

Op geregelde tijdstippen maakten zij al verschillende support- en headline mini tours in o.a. Duitsland, Griekenland en het UK. FireForce mikt op kwaliteit en terechte waardering ipv ‘veel spelen voor een broodje en wat drankbonnetjes’ – om een van de leden te citeren…

fireforce,after all,eternal breath

Hoe dan ook, als de sirenes begonnen te loeien wisten we waar we aan toe waren en als de bandleden in gepaste outfit (camo, wat wil je…) op het podium verschijnen is de spanning, ja, te snijden. Dit moet goed zijn, dit gaat indruk maken…!

Er wordt ingezet met de single van het nieuwe album, nl. ‘The Boys From Down Under’, een staalkaart van wat de band te bieden heeft op ‘Annihilate The Evil’. En naargelang de setlist vordert, kan ik grappig genoeg alvast besluiten dat zij per song meer het woord ‘fight’ gebruiken dan Sabaton op een hele cd. Doch, dit is natuurlijk naast de kwestie.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Frontman Flype maakt gebruik van een herkenbaar Rob Halford truukje en het duurt soms even voor we hem zien terwijl hij de vocals al heeft ingezet. Ze vergeten niet waar hun roots liggen en weten ook waar de grenzen van het toelaatbare zich aandienen.

Dit wil zeggen: nauwelijks risico’s, krachtige refreinen met een niet te complexe tekst. Geen complexe structuren dus en geen instrumentale valkuilen waar het trouwe publiek het wel eens benauwd van zou kunnen krijgen. Perfect om de sfeer op te voeren en de eensgezindheid onder het publiek te versterken. Join our forces!

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Thierry (T-Warrior) Van Der Zanden – die er echt wel strijdvaardig uitzag - heeft mede oprichter en bezieler gitarist Erwin Suetens een meer dan volwaardige evenpool aan de andere kant van het podium. Dit levert, samen met bassist Serge (Sarge) Bastaens, een evenwichtige verdeling van de krachten op het podium. En er gebeurt heel wat.

Flype laat zich graag gaan in het Antwerps om dit evenement kleur te geven maar verwelkomt de anderstaligen even hartelijk op zijn ongedwongen manier. Dit maakt dat het ballonnetje van ‘gevaarlijke combatmetal’ eigenlijk vrij snel doorprikt wordt. Maar hey, it’s only rock and roll, hé…

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Met Bruno Meeuws als interim-drummer achterin weet de band een flinke brok uit het nieuwe album te brengen. Aangevuld met tracks uit de vorige albums zoals ‘1302 – Battle for Freedom’ (ok, hier geen we weer met ‘fiiiighting for freeeedom!!!), ‘The Only Way’, ‘Combat Metal’ en de bijna-hymne ‘ Born To Play Metal’, is het soms balanceren op (sorry, hoor…) cliché’s die we kennen uit de legendarische Spinal Tap film, maar toch behoudt de band haar geloofwaardigheid.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Deze stijl van metal heeft nu eenmaal zekere ingrediënten die noodzakelijk om deze geloofwaardig te kunnen brengen. En dat geldt voor iedereen, of dat nu powermetal is (vooral), death of black metal, FireForce weet zich te handhaven in hun opzet.

Met een acceptabele credibiliteit slagen zij er in om je mee te sleuren in hun wereld. Een wereld die niet altijd rooskleurig is maar waar mannen nog mannen (mogen en kunnen) zijn en met songs die veelvuldig gebaseerd zijn op historische feiten.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Heel de performance van FireForce was m.i. een ware triomf en met een climax (ja, confettikanon…) dat in combinatie met de veelvuldige rookontwikkeling (gunpowder?) zorgden dat de show in grandeur kon eindigen.

Maar eigenlijk at heel de zaal – en zeker de newbies, als die er al waren – uit de hand van deze jongens. En daarmee wil ik meer zeggen. Let op.

fireforce,after all,eternal breath

fireforce,after all,eternal breath

Ik kan niet anders dan met bewondering staan kijken en luisteren naar wat deze heren in hun muzikale carrière al bereikt hebben. Double Diamond mag dan ondertussen al tot een voetnoot in de Antwerpse metal geschiedenis geworden zijn, met FireForce is er een waar metalmonster opgestaan dat alle respect verdient.

Be true, join their forces!!

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 6 (slot)

canada,mauricie

VI

- En een heerlijke afsluiter… -

 

In de late namiddag eindigen we in (let op) de ‘Pourvoirie du Lac-à-l’Eau Blanc’. Dat klinkt behoorlijk poshy maar dat valt wel mee.

Officieel in het stadje Saint-Alexis-des-Monts maar gelegen op een meer dan ferme steenworp van de bewoonde wereld. De geografie leert ons dat we ons bevinden in de Région Mauricie, een natuurlijke beschermde regio die vergeven is van de meren, riviertjes en heel wat onontgonnen gebied.

Daar zijn er wel enkele pourvoiries ofte domeinen die een aanbod van avontuurlijke outdoor of natuur belevende activiteiten aanbieden. Niet dat we nu met de blote hand een beer gaan vellen, hoor, hier kunnen we rustig uitbollen en genieten van het aanbod. Wij zitten dus aan het Lac-de-l’Eau Claire.

canada,mauricie

We worden ontvangen door ene Steve. Steve lijkt te zijn weggelopen uit de verkeerde kant van de film ‘Deliverance’. Maar hij is de vriendelijkheid zelve als hij de bus opstapt en er graag met een opgewonden stemmetje aan toevoegt dat hij zich ook graag ‘Oui-oui’ laat noemen omwille van het feit dat hij dat constant zegt en tegelijk in een aanstekelijke schaterlach uitbarst. Dat wordt een gegeven dat een tijdje grappig blijft maar op de duur eerder een act lijkt.

Het zou me niet verwonderen dat hij zich ’s avonds een gestroopt beverhoofd voorbindt en met een kettingzaag onnoemelijke dingen gaat doen. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Steve is zeer informatief over de gang van zaken en voor we het weten worden onze koffers in buggy’s geladen en keurig aan de correcte chalets of (zij die meer geluk hebben: condo’s) afgezet. Dit gaat allemaal zo vlot dat we ook alle vertrouwen hebben in de rest van ons verblijf hier. Hier heerst routine en professionaliteit.

Onze ‘cabin in the woods’ lijkt zijn beste tijd gehad te hebben maar heeft zijn charme. Met twee koppels en twee singles verdeeld over vier kamers boven en beneden een ruime living en volledige keuken ter beschikking is het wel wat anders dan de klasse kamers van de voorgaande hotels. Echt dichter bij de natuur want als ik buiten kijk, zie ik enkel bomen.

Gelukkig gebruiken we enkel de ijskast om onze restanten pils in te zetten. Heel ons verblijf mogen we aanschuiven aan de rijkelijke dis in het mooie centrale gebouw.

’s Avonds is het muisstil en is het genieten van de snel ondergaande zon aan de boord van het meer. De bomen aan de overzijde op het eiland kleuren alle variaties van geel over roest tot rood. Enkel het geluid van de licht bonkende pontons laat vermoeden dat hier een menselijke aanwezigheid is.

canada,mauricie

Verder wordt de rust al eens verstoord door een vlucht ganzen die de komt overgevlogen. Als ik in een luie zetel schuif, moet ik vaststellen dat dit een van de mooiste momenten van heel de reis is. Ofwel is het gewoon de voldoening en de rust na de inspanningen die optreedt.

De volgende dag is er een aanbod aan activiteiten. Niets moet, bijna alles mag en kan, en twee activiteiten zijn voor ons voorzien. Wie zin heeft in een natuurlijk gebeuren of een portie kajakken kan dat. Wie liever op zijn luie krent blijft zitten, mag dat ook.

Ik ga mee met Oui-oui en zijn kleine schoolbus en we rijden een eind het bos in naar zijn cabin. De man weet niet van ophouden om ons te entertainen en diets te maken in het Québequois. Hijzelf heeft er het meeste plezier is, zeker als hij de wat aangebrande toer op gaat.

canada,mauricie

Eens aangekomen lijkt de ‘wandeling’ niet meer te bestaan en krijgen we een verhaal over het zetten van vallen om bevers, coyotes en beren te vangen. Hij doet dit op ernstige toon met een zweem van nonchalance. Infotainment dus.

In zijn nagelnieuwe cabin krijgen we een ‘caribou’ aangeboden en gaat het verhaal verder over pelsen, natuurbehoud en enkele straffe verhalen over zijn ‘ongediertebestrijding’. Naar zijn eigen zeggen is hij een van de 29 gebrevetteerde en legitieme natuurbeheerders van de région. Dit maakt dat hij ook op stropers jaagt. Hij krijgt van mij het voordeel van de twijfel maar de verhalen zijn amusant.

In de namiddag gaan we kajakken in een Rabaska boot. Ons onderbemande (toch wat prestaties betreft) bootje moet het afleggen tegen de andere maar het is wel leuk. Op het meer is het vrij fris maar de inspanning laat de temperatuur snel rijzen. Dit is ook vakantie!

canada,mauricie

canada,mauricie

Het is ondertussen ook de laatste avond die we in zekere rust kunnen doorbrengen.

Maar we kunnen ook nog mee de beren gaan voederen. Met de schoolbus rijden we even het bos in om daar de toch wel tamme vrij rondlopende zwarte beren te zien tutteren aan een fles maissiroop en de restanten van de keuken opslikken. Voor alle eerlijkheid: we zien er eentje.

canada,mauricie

canada,mauricie

Volgens mij zitten hij ook wat in een suikerdipje want hij kijkt amper uit zijn ogen en heeft een circusbeer-blik. Het waarnemen van bevers even verderop loopt op een sisser uit maar levert wel meerdere schilderachtige natuurbeelden op.

Daarom genieten we na datum van een extra glas – een donker zwart bier, ben de naam kwijt – om daarna de slaap te vatten. Het huwelijksfeest in het recreatiegebouw naast ons kan ik qua geluid elimineren.

canada,mauricie

De volgende ochtend – na het inslaan van een rigoureus ontbijt – vertrek ik tijdig voor een fikse wandeling op het domein, meer bepaald in het bos en grotendeels langs een van de riviertjes. Het parcours wordt onderweg uitgebreid en ik ben voor de goede tien kilometer stappen, klimmen, en pauzeren toch al gauw een goede drie uur onderweg.

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

In het bos is het broeierig warm en al gauw zweet ik als een karibou. Maar het is nu dat ik nog eens voluit kan gaan, de ochtendlijke boslucht diep kan inhaleren en ongezien een mug kan termineren.

Terug op de kamer, tijd voor een douche en vooral: startklaar maken voor de aftocht. We zullen tegen 1630u vertrekken richting Montréal en daar onze terugvlucht nemen.

Maar eerst mogen we nog eens aanschuiven aan een zondagse brunch waar blijkbaar heel Saint-Alexis en omstreken aanwezig lijkt. Maar het is héél, héél goed…

De luie namiddag kan vrij ingevuld worden maar ik betrap mezelf er op dat ik gewoon geniet van luieren langs de waterkant. En als ik geniet ben ik goed bezig.

canada,mauricie

Het uur van afscheid is gekomen en niemand minder dan Oui-oui komt ons uitwaaien tot op de bus.

Rond 21u zijn we op het Pierre Elliot Trudeau International Airport. Wat een contrast om nu terug tussen puffende bussen, taxi’s en de drukte die er bij hoort te staan. Het inchecken is praktisch (DIY) maar voor sommige medereizigers is het allemaal wat teveel om je documenten te printen, koffers te labelen en vlot door de security te gaan.

Mij zit het voor een keer eens mee en ik heb dus ruim te tijd om mijn laatste Canadese dollars uit te geven aan een snack, wat snoep en nog een souvenir of twee. Als ik ook nog enkele reisgenoten kan voorhelpen in de taxfree winkel, zijn ze plots allemaal op en kan ik verder met mijn leven.

Een vlotte nachtvlucht brengt ons ’s morgens terug in BRU terwijl het hier dan al bijna middag is. Hiermee zal ik nog een extra dag mee worstelen maar dat stelt helemaal niets voor in verhouding met de ervaringen, beelden en verhalen die ik meebreng.

Dit was voor mij letterlijk een grensverleggende reis. Misschien heel veilig en zonder al te veel uitdagingen maar daarin moet je jezelf nooit in overschatten.

Bij het afscheid nemen van onze begeleidster wordt de term ‘West-Canada’ en ‘volgend jaar’ al aan elkaar gekoppeld maar dat valt even te bekijken. En zeker helemaal niet opgeborgen.

canada,mauricie

13-11-17

Soulrazor, Incinerate & Electric Mole @Gaarkeuken 110, 21/10

SR cd edit.jpg

Metal van eigen bodem! 

Onlangs mocht ik twee cd voorstellingen bijwonen. Twee Belgische (Vlaamse, Antwerpse!) bands brachten elk op hun niveau, mogelijkheden en kunnen een schijfje uit.

De cd recensie van Soulrazor mocht je al lezen aan de rechterkant van dit prachtige scherm, wat FireForce betreft, die komt er nog aan.

In volgorde zakte ik eerst op 21 oktober af naar Gaarkeuken 110, richting haven of ‘de dokken’ dus. Daar speelde (en organiseerde) Soulrazor officieel hun eerste show met hun debuut cd op zak.

Wie ze al eerder zag, kon al inschatten dat deze goed op mekaar ingespeelde band garant ging staan voor een set die niet altijd vlot verteerbaar, wel degelijk heavy en vooral uitdagend ging zijn.

Als extra kregen we eerst ELECTRIC MOLE voorgeschoteld.

Met de gedachte dat het een ‘Heavy’ Rock Night zou worden, leek me dit wat vreemd maar EM is een bijzonder sympathieke band met als muzikale connectie frontman Ray die in een ver verleden al eens samenwerkte met Soulrazor’s gitarist en bassist.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Electric Mole bracht een set die vooral onderhoudend was, met eigen songs die vooral een mix zijn van alternatieve rock, post-grunge en hun eigenwijze rock.

Wie echter op een hardere noot zat te wachten, was er even aan voor de moeite, maar ik vond het uitermate entertainend en perfect als binnenkomer.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Met INCINERATE werd er wel meer dan een versnelling hoger geschakeld want met hun death metal/thrash klonk er een heel ander geluid. Voor velen was het even de wenkbrauwen fronsen.

Hun cd die vorig jaar uitkwam getuigd van de enorme groei die zij op korte tijd mochten ondergaan en deze set leverde daarvan nogmaals het bewijs. Gereduceerd tot een trio maar uitermate gemotiveerd leverden zij de hardste noten van de avond.

Natuurlijk kwamen de meesten voor de hoofdact van de avond, nl. SOULRAZOR; de band rond Marc Hermans, Glenn Dewit, Ann Van Rooy en Guy Billiard. Ik mocht net als andere mediakanalen niet al te mild geweest zijn voor hun cd ‘Eliminated Soul’, live staat deze band wel degelijk als een huis.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Het geluid deze avond was zowiezo al bijzonder goed, bij Soulrazor werden alle registers opengetrokken en het werd een geluid waarin niets echt domineerde maar waarbij Marc’s gitaar wel degelijk het geluid bepaalde. En terecht.

Natuurlijk werd de hele cd gespeeld, aangevuld met enkele oude Revenge songs, Marc & Glenn’s vorige heavy band.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Ik zag de band al enkele maal maar deze show veegde de vorigen uit mijn geheugen. Niet alleen was er een mooie podiumopbouw (ook voor de andere bands natuurlijk), met backdrop en banners aan de zijkanten van het podium had het hele gebeuren gewoon een erg goede presence.

Frontvrouw Ann stond haar vrouwtje en weet de band bij mekaar te houden en als centrale figuur te domineren. Ze heeft de attitude, de stem en weet de songs te vertolken.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Deze band heeft zeker nog potentieel en ik hoop dat het materiaal dat ondertussen wordt klaargestoomd voor een opvolger niet alleen iets toegankelijker wordt maar tevens een gedegen productie. Wat de live performance betreft zit de band op kruissnelheid en valt er eigenlijk niets op aan te merken.

 

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

10:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

12-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 5

canada,québec,citadelle de québec

V

- Tour de Québec -

 

Met wederom een strak plan uitgedokterd start ik na het stevige ontbijt aan mijn dag. We hebben vrije tijd en horen gewoon om 14u op de bus te zitten om Québec te verlaten.

Omstreeks 08u ben ik de piste in en na een stevig doorstappen én het gebruik van een stadslift – bevind ik mij in de Rue Sainte-Claire. Het blijft een stevige portie klimmen en ik vraag me onderweg af waarom menig inwoner zich nog bijzonder moet trainen en joggen als je in zo een stad woont.

Ik spoed me naar de ‘Plaines d’Abraham’, zonder meer de historisch meest belangrijkste plaats in en rond de stad. Het is een Battlefield Park, sinds 1908 beheerd door de National Battlefields Commission. Ik dacht dat ik er vanaf was, maar mijn hart slaat plots net iets sneller.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

1759 is natuurlijk te lang geleden om echte sporen na te laten, temeer dat de grond(en) ondertussen mooi zijn herleid tot recreatie- en natuurblevingsgebied. Ook tal van openluchtevenementen als festival hebben hier jaarlijks plaats.

De visser en boer Abraham Martin was de bezitter van deze gronden alwaar op 13 september 1759 de beslissende slag voor de stad werd gevoerd. Deze duurde amper twintig minuten maar had wel – op een zeer ongelukkige wijze – de dood van beide bevelhebbers tot gevolg. Langs Franse (verdedigende) zijde was dat Markies de Montcalm, die in de rug werd geschoten en Generaal James Wolfe werd drie maal geraakt tijdens een moment van overmoed toen hij de troepen aanvoerde.

Van de Citadelle was nog nauwelijks sprake op dit moment. Het was eerder een versterkt Frans fort waarvan vandaag slechts enkele originele gebouwen overblijven.

Op het terrein staan enkele Duitse kanonnen, buitgemaakt in Frankrijk in 1917 en enkele originele, in perfecte staat gestelde Martello uitkijktorens. Het is dan ook even doorstappen om het hele parcours af te werken.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Bij de allereerste verkenning van de mogelijkheden had ik echt gehoopt om de citadel te bezoeken. Grijp ik al eens naast de vetpot, vandaag ligt ze aan mijn voeten en kan ik er voluit voor gaan.

Een wandeling rond de citadel brengt me na even zoeken toch bij de officiële ingang, Côte de la Citadelle. Ik hoop om 10u aan te sluiten bij een van de geleide tours; je moet trouwens wel want het is een actieve militaire installatie en al te vrijelijk rondsnuizen hoort daar niet bij.

canada,québec,citadelle de québec

Na de inkom worden we buiten opgewacht door een jonge dame die ons op informatieve en tevens ludieke wijze bij de hand zal nemen. Zo krijgt het wel erg internationale gezelschap waarin ik me nu bevind heel wat verhaal bij de oorsprong, uitbreiding, uiteindelijke staat én actuele functie van het complex.

Dan kunnen we niet rond het Royal 22nd Regiment (R22R) ofte ‘Van Doos’, bestaande uit 5 bataljons + de unieke muziekkapel, de enige volledig Franstalige eenheid in het Canadese leger. Deze eenheid mocht zich al bewijzen in zowat elk gewapend conflict van de 20e en 21e eeuw. Met als bekendste natuurlijk Vimy, Passchendaele, Sicilië, Korea, de Golf en Afghanistan. Zelden thuis, kun je dus tellen.

canada,québec,citadelle de québec

Ook niet thuis is Batisse, de protocolaire mascotte van het regiment. De uitgebreide wissel van de wacht loopt tot 4 september, dus daarvoor zijn we rijkelijk te laat. Het paradeplein staat vol geparkeerd en achter menige hoek wordt industrieel gerestaureerd. Zoals ze hier zeggen: het is winter of werken.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Vele van de slagvelden staan vermeld op de hoeken van de gebouwen. Vinnige opmerking van de juf om te melden dat ze nu zonder anonieme gebouwen zitten, en ze dus of moeten bijbouwen of thuisblijven.

De citadel in haar huidige vorm werd gebouwd tussen 1820 en 1850 als verdediging tegen een mogelijke aanval van de Verenigde Staten, een gebeurtenis die zich natuurlijk nooit zou voltrekken gezien de Amerikaanse Burgeroorlog in 1862 uitbrak en meer nog: eigenlijk was de VS klaar met Canada. Toen het land in 1867 zijn huidige staatsvorm kreeg, was de lont helemaal uit het kruitvat.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Canada installeerde er dan maar een artillerie- en cavalerieschool en uiteindelijk dus het R22R. Als imposante wachter op de hooggelegen Cap Diamant en met een geweldig uitzicht, ging er nooit nog iemand langs deze weg binnenvallen.

Verder op de site: een hoop kanonnen, enkele oude voertuigen en memoralia gelinkt aan personen of gebeurtenissen. Daarenboven levert het mooie plaatjes op met de skyline van Québec op de achtergrond en meer nog de majestueuze St. Laurencerivier.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

En als er een artilleriestuk van enig formaat met mij op de foto wil, kan ik niet weigeren.

Op het einde van de tour komen we aan het oude van oorsprong Franse kruitmagazijn dat nu is omgevormd tot de Chapelle. Daarnaast de bustes van houders van het Victoria Cross en heel subtiel maar niet minder belangrijk: het Croix de Vimy. Dit is verkregen van de Franse staat n.a.v. de overwinning bij Vimy (nabij Arras); de eerste veldslag waar een Canadese eenheid als dusdanig een significante bijdrage leverde aan het nakende einde van de Eerste Wereldoorlog.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Tijd om de stad in te trekken. Het museum gewijd aan de eenheid en de Slag bij Vimy loop ik even door maar daarvan heb ik ooit al meer dan een overdosis gekregen.

Als ik op de Terrasse Dufferin beland, met als dominerend gebouw het Hotel Château de Frontenac, blijkt plots hoe compact het toeristische gedeelte van de stad eigenlijk is. Ondertussen wordt er flink geflaneerd op de houten boulevard. Het hele tafereel ademt de sfeer van de Rivièra uit maar dan op een geografisch vreemd in elkaar geknutselde locatie.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Vlakbij de Place d’Armes vinden we Samuel de Champlain terug die zich ondertussen ook naar Québec gehaast heeft. Verder is dit plein en aanpalende straten absoluut vergeven van de toeristen maar blijft het gezellig.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Even doorsteken naar de oude stadsmuren brengt met uiteindelijk bij een (ander) heroïsch standbeeld voor de Canadezen die ten strijde trokken tegen de Boeren. En gezien PC ook hier welig tiert, vond iemand het nodig om daar graffiti op aan te brengen (‘hommage aux esclavagistes’ etc).

Québec centrum ligt op een hoogte met het oudste stadsdeel beneden aan de rivier. Dus vanuit de nieuwe stad moet je eerst klimmen om daarna stijl naar beneden te gaan. Dat merk je als je het Quartier Petit Champlain gaat bezoeken. Daar is het een beetje overdaad aan commercie maar het zijn doorgaans wel leuke winkeltjes en eetgelegenheden. Blijft over: de Breakneck Stairs – de metalen trappen terug omhoog als je de ingenieuze lift niet wil gebruiken.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Om dan even kort te gaan: niet te moe maar zeker voldaan kom ik op tijd aan bij het hotel. Tijd om nog iets fris te gebruiken – de koffers zijn al ingeladen – en dan verhuizen we weer. Québec laten we achter ons maar zal niet snel vergeten worden.

Vandaag rijden we een stukje terug op ons al afgelegde traject. We kunnen gerust stellen dat de echt toeristische hoogtepunten achter de rug zijn en we nog even kunnen genieten van de fameuze ‘Indian Summer’. En het is inderdaad nog steeds zomer want de gevoelstemperatuur is om en bij de 32°. Onze luxueuze van airco voorziene bus zorgt voor soelaas als we instijgen op het warmste moment van de dag.

Mijn kledij is rijp voor de stomerij maar ik mag al blij zijn als ik ze straks kan uittrekken en ik verbijt een lichte kramp in mijn benen. De geforceerde heuvelachtige wandeling van de binnenstad naar het hotel heeft me even deugd gedaan. Maar dat laten we nu achter ons.

canada,québec,citadelle de québec

 

Volgende (slot) op 17/11

07-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 4

 

canada,québec,montmorency

IV

- Van Montreal naar Québec -

 - Whale-spotting & Montmorency Falls -

  

Toch een beetje blij als we deze metropool verlaten. We rijden door het havengebied wat nooit echt mooi is. Zo is het even later gezapig rijden langs de St. Laurencerivier tot in Trois-Rivières, een stad die ooit industrieel belangrijk was.

canada,québec,montmorency

We houden even halt aan de waterkant en aan het Ursulinenklooster, een van de eerste en nu dus oudste stenen gebouwen van de stad. En een klooster hoort er nu gewoon bij, zeker als het toch historisch relevant is. Er staat ook een monument voor de allereerste pioniers maar daar moet je goed voor kijken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De lunch wordt genomen in een echte ‘Sugar Shack’ of Cabane A Sucre, meer bepaald ‘Chez Dany’.

Een van Dany’s trawanten geeft eerst wat uitleg over het winnen van de siroop in een ambachtelijke keet waarna we in het drukke maar sfeervolle restaurant worden geleid. Live muziek – viool/folk van de streek met enkele publiekstrekkers tussen - maakt de sfeer compleet.

canada,québec,montmorency 

canada,québec,montmorency

Voor een gezonde lichte maaltijd moet je er niet echt heen want het is echt core-food volgens de traditionele keuken - in zoverre die bestaat. Eerlijke producten maar nogal aan de hartige kant en bovendien met een uitnodiging om overal rijkelijk de aanwezige maple syrup of sirop d’erable over uit te gieten.

Qua sfeer lijkt het meer op een truckersrestaurant en af en toe moet iemand ‘yiehaaauw’ roepen of iets van die strekking.

De wat al te vlotte bediening – het lijkt wel een bedrijfskantine – zorgt er voor dat onze tafel na de stevige rapensoep al snel vol staat met fijne gerechten als gebakken aardappelen, centimeters dikke omelet, schijven ham, bonen en een soort shepherd’s pie. Aanvallen dan maar….

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Maar eerst de caribou doorspoelen – een op porto gelijkend aperitief. De sfeer is hartelijk en er wordt vlot bijgevuld maar tegelijk voel je wel dat dit erg goed en commercieel georganiseerd is. De maple syrup lolly die buiten onder onze neus wordt bereid, is een leuke afsluiter en maakt dat ik in een uur tijd drie keer mijn handen moet gaan wassen.

Dus verder naar onze volgende stad, Québec. Daar aangekomen krijgen we aansluitend meteen een lokale gidse op de bus die ons ook als een bulldozer door en langs de belangrijkste plekken zal leiden. En het moet even gezegd worden: we zien wel wat op deze korte tijd en kunnen hiermee inschatten en plannen wat we in onze vrije tijd zullen doen.

We starten aan een uithoek van de Citadelle de Québec wat een mooie introductie is want van hieruit is het zicht op de St. Laurencerivier prachtig en kunnen we de stad ook wat situeren. Dan via het centrum, het Place d’Armes, in de schaduw van het iconische Hotel Château de Frontenac, via het stadsplein en zo naar de laaggelegen oude stad ook gekend als het Quartier Petit-Champlain.

De stilstand van de bussen wordt letterlijk opgemeten door stadswachten en het is snel uitstappen en doorschuiven geblazen. Maar eens daarvan verlost, is het gezellig kuieren door de oude (boven)stad.

canada,québec,montmorency

We nemen afscheid van onze gidse en eindigen in ons hotel even buiten het centrum. Dat we maar op een goede twintig minuten te voet van het centrum verwijderd zijn, lijkt ongeloofwaardig maar het is effectief zo.

De rest van de stad staat gepland voor later want we slapen hier drie maal en vanuit Québec zullen we eerst nog enkele uitstappen maken.

Mijn kamer heeft uitzicht op de Eglise St. Roch. Wat verder totaal onbelangrijk is. Ik ben al blij dat ik niet over een parking of een airco moet uitkijken. Verder is alles weer van een hoog niveau. Ook letterlijk. En vooral stil ’s nachts. Ik heb het gevoel dat ik nu pas ben bijgeslapen van het uurverschil (6u) dat we eerder moesten zien te overbruggen.

Onderaan het hotel bevind zich een Van Houtte, een soort Panos waar je tal van broodjes en warme hapjes kan eten. Met enkele lukraak tegengekomen reisgezellen kies ik voor de lichte en tegelijk makkelijkheidsoplossing. Gezellig is anders maar met Danny’s voedzame maaltijd in gedachten…

De dag daarop laten we de stad even voor wat ze is en maken een daguitstap in Noordelijke richting. De vooruitzichten zijn net als het weer: schitterend. Maar de realiteit zet ons voor een veel te lange rit in verhouding met het doel. Een goede vier uur in de bus tot in Baie Sainte-Catherine.

Daar nemen we de overzetboot naar Tadoussac en rijden we naar het Hôtel Tadoussac. De kater van de rit is al snel vergeten als we in dit onwaarschijnlijk mooie oord mogen aanschuiven voor alweer een heerlijke maaltijd.… Dit hotel oogt zo mooi dat je er gelijk wil reserveren.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

En wie nog van de gedachte is dat je buiten Europa en zeker aan de overkant van ‘de’ oceaan niet fijn en gesofisticeerd kan tafelen…think again. Ook het decor is 'net als in de film'...

Maar we schepen in op een schip dat ons zo nabij mogelijk bij dolfijnen en walvissen zal brengen. Dat is althans het plan.

Het eerste uur pikken we vooral andere mensen op en varen we richting zee, al zijn we daar nog enkele honderden kilometers van verwijderd. De St Laurencerivier wordt hier zo breed dat je het verschil niet meer ziet. Het is water alom en de wal is al snel een lijntje aan ene zijde.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Maar we worden – alhoewel niet heel rijkelijk – beloond. Al van op de korte ferrytrip konden we tal van beluga walvissen de kop zien opsteken. Meer van dit fraais krijgen we als we een flink stuk hebben gevaren. Maar we wachten op meer.

De juffrouw die er geleerd en gebiologeerd uitziet én een microfoon in de hand heeft, belooft grootse dingen en bij de minste rimpeling gaat zij net niet in extase.

canada,québec,montmorency

De medereizigers op het schip daarentegen volgen gedwee en beuken onder luid gejoel van proactieve verwondering collectief naar de ene of gene zijde van het schip. Camera’s, gsm’s, tablets, om weer te missen of nauwelijks iets te zien.

Zo gaat het bij elke fontein van een walvis die zichtbaar is. Neem van me aan: een fontein vastleggen die op 500m van je verwijderd is, begin daar niet aan.

canada,québec,montmorency

Het is pas op het uiterste punt, daar waar er enkele observatiebootjes liggen te dobberen dat we getrakteerd worden op enkele grotere exemplaren. En het is natuurlijk bij het afzwaaien, als de dieren als het ware gaan verdwijnen, dat de staarten boven water komen.

Ook ik sla er nauwelijks in om dit te fotograferen. Het gaat snel, er zwaait altijd een tablet voor je neus en je moet ook een beetje zien waar je loopt. Hoe dan ook, net voor we bijna terug aanleggen, schuiven er nog enkele exemplaren tegen de boot aan. En daarmee is het hele ‘whale spotting’ verhaal verteld.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De simpelste druif in ons gezelschap zei me dat ze heel goede foto’s heeft gemaakt van de didactische platen aan boord. Beter dan niets, denk ik dan.

Rest ons enkel nog dezelfde weg terug naar Québec, en die is er net teveel aan. Maar het moet nu eenmaal. Gelukkig is onze bus zeer comfortabel en kan er onderweg al eens weggesoesd worden. De wind op het water maakte dat we voor een eerste én laatste keer ons regen- of windjack echt konden gebruiken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Terug in ons hotel en nauwelijks bekomen van de doorstane emoties, kunnen we op eigen kracht gaan uit eten. En dat wil ik dan wel eens te gronde ondergaan.

Lukt het net dat schuin tegenover het hotel de gezellige Sport Pub Parvis gelegen is. Beetje koel aan de buitenkant maar bruisend binnenin. Ik krijg door een gezellig ogende juffrouw een fijn plekje toebedeeld vanwaar ik de zaak onder ogen kan nemen.

Vier grote schermen tonen uiteraard een ijshockey wedstrijd, de muziek staat net niet te luid en de bediening is vlot, sympathiek en niet onaardig om naar te kijken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Met mijn rood-witte ruitjeshemd en pet op de kop probeer ik zo goed mogelijk in te blenden en voor ik het besef bestel ik een halve liter ‘Moosehead’ pils en een portie poutine, meer bepaald de variatie Poivre à pout. Dé lokale snelle hap – de hap waarvan je denkt: WTF ben ik hier eigenlijk aan het eten…maar lekker!

Mijn frieten zijn zoals het hoort doorweekt van de (peper)saus, de kaasblokjes rijkelijk verdeeld in de brij en daarop een gesneden rookworst. Afgewerkt – om het gezond te houden – met wat peterselie bovenop. Eerlijk: als je het ziet, wil je er voor bedanken, maar na de eerste hap smelt ik er gewoon voor. Moet je dus doen, al is het maar voor een keer.

Na een heerlijke stille nacht staan we wederom voor een gevulde dag. Dat heet: minder rijden, meer zien, en daar ben ik al blij om. Wij rijden zo naar de waterval van Montmorency.

Na een goed half uurtje ochtendspits stoppen we aan het mooi gelegen verblijf ‘Parc de la Chute Montmorency’ en krijgen we een eerste glimp van de immense waterval. Met zijn 84m hoogte toch een 20 tal meter hoger dan Niagara.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Toch eerder weinig belangstelling, lijkt me. Misschien omdat hier alles te voet moet gedaan worden maar mogelijk door het ochtendlijke uur. Het is een fijne wandeling waarbij de panorama’s als maar mooier worden. Of op zijn minst gezegd grootser. We kijken in de verte ook uit op de industrie die zich tegen de rivier genesteld heeft en wie om de hoek kijkt ziet Québec liggen, gehuld in de ochtendlijke nevel.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Er zijn heel wat trappen te doen als je elke ‘Tour d’observation’ wil bezoeken, de overspannende brug overlopen en via de overkant terug naar beneden gaat. Er wordt ook flink wat geposeerd voor de waterval.

canada,québec,montmorency

Uiteraard had ik oog voor de restanten van het kleine fort dat Generaal Wolfe er in 1759 liet bouwen in voorbereiding van het beleg en uiteindelijke overwinning op de stad. Een eenvoudige plakkaat geeft hierbij uitleg maar voor mij is dit toch een extraatje en ik vermoed dat de meesten hier gewoon aan voorbij zijn gelopen.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Als we hier zijn afgerond rijden we een halfuurtje verder langs de rivier om halt te houden aan de Basiliek van Sainte-Anne-de-Beaupré. Ja, een heiligdom is blijkbaar obligaat in elk reisprogramma…

Maar dit is hier niet niets. De heilige Anna is de patroonheilige van Québec en tal van wonderlijke genezingen maken dat deze plek dan ook een waar pelgrimsoord is geworden. En wie ben ik om daar aan te twijfelen?

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De hoofdkerk – de basiliek – is vrij recent, gebouwd in 1931. Zij is de derde in rij van gezegende bouwwerken gewijd aan deze Heilige. En de hele site lijkt wel een massa uit te nodigen – die er gelukkig niet zijn. Wel lijkt het of half Québec en omstreken er zijn krukken en looprekken mocht achterlaten na een wonderbaarlijke genezing.

Ik ga hier niet verder over uitweiden want eigenlijk doet het me helemaal niets, maar het is wel een mooie plek, met een grote fontein, bloemen, de verkleurende bladeren en weeral die verdomde blauwe lucht. Men noemt dit dan ook een beetje terecht ‘het Lourdes van Quebec’.

Binnen oogt de basiliek weelderig maar tegelijk feeëriek. Heel licht, voor de pelgrim zeker een hoopgevend geheel. Laat ik het daar bij houden.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Nog een kilometer verder gebruiken we een eenvoudige maar lekkere lunch in een goed verdoken restaurantje. Van hieruit gaan we terug even wandelen en wel in de St Anne Canyon.

Nu we toch in de watervallen zitten, kijken we niet op eentje meer of minder. Een heerlijke wandeling met hier en daar een spectaculaire brug, afdalingen, trappen en vooral: fijne zichten.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Om de dag af te sluiten rijden we naar een geëvoceerde Huron-Wendat dorp. De weg er naar toe doet me niet veel goeds voorspellen en eigenlijk was het nog erger dan dat.

Te midden van de graafwerken, aan- en afrijdende vrachtwagens lijkt de site me eerder op een tijdelijk initiatief in afwachting van een deftige voorstelling. Het is gewoon triest. Triest.

De goede man, een Huron nazaat, dat spreekt, leidt ons rond door de inspiratieloze decors. De gids doet zijn best om ons mee te nemen in zijn verhaal maar eigenlijk blijven het losse faits-divers in een kinderkamp. Ons Indianen scoutskamp zag er authentieker uit.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Puur uit medelijden koop ik toch wat uit de anders overdadige en mooie souvenirwinkel. Snel doorspoelen die hap. Hoge tijd dat ik wat eigen initiatief ga nemen. De volgende dag krijg ik daar – na deze Bokrijk-stijl afsluiter – alle kans toe.

 

Volgende op 12/11

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende