06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-07-17

Graspop 2017, zaterdag 17/6

 

deep purple,alter bridge,rhapsody

Een nieuwe dag! Als ik aan de inkom arriveer, is het aanschuiven al beduidend minder dan vrijdag. Security is vlot en correct en met mijn vrome smoel loop ik erg vlot door de verschillende controles. Dat voordeel heb ik dan toch.

RHAPSODY

Het is ineens doorstoten naar de mainstage want daar zal het Italiaanse Rhapsody van start gaan. Met een backdrop die duidelijk maakt dat het traditionele Rhapsody tijdperk word afgesloten, denken we vooral aan de ‘Symphony Of Enchanted Lands’ albums en de andere krijgshaftige epische stukken.

Lucca Turilli én Fabio Lione samen op het podium, dat is echt even geleden. Sinds ze elks hun ‘Rhapsody’ hebben, zijn ze nooit meer zo hoog in mijn achting gestegen. Dit wordt dus genieten!

GMM2017 (47).JPG

GMM2017 (48).JPG

En ja, hoor! Dit is power metal om duimen en vingers van af te likken. En ondanks enkele technische storingen gaat het goed vooruit. ‘Emerald Sword’, ‘Dawn Of Victory’ (dat ik al onderweg in de auto zat te zingen…) en ‘Land of Immortals’ laten zien én vooral horen hoe het moet.

Fabio is een fenomenale zanger en Lucca haalt heel zijn gitaar truuken doos boven. Rhapsody gaat nu de geschiedenis in en het was een waar plezier om ze na zoveel jaren nog eens voluit te zien gaan. Veel te kort, dat wel, maar vet!

GMM2017 (49).JPG

GMM2017 (50).JPG

Power metal wordt haast traditioneel weggelachen, zeker op toonaangevende festivals. Aan de vuisten in de lucht rondom mij mag ik afleiden dat het genre zeker nog gewaardeerd wordt. Helaas worden we ook op dat gebied wederom mager bedeeld op de affiche. 

GMM2017 (51).JPG

GMM2017 (52).JPG

GMM2017 (53).JPG

GMM2017 (54).JPG

GOJIRA

Ik ben to-taal niet bekend met het werk van deze Franse band. Avant-garde/post-metalcore? Ik kan het ook niet thuisbrengen. De recensies laten ons weten dat hun laatste album zeer hoog op de jaarlijstjes zal scoren, dus reden genoeg om te gaan piepen.

Horen zullen we ze zeker want met een muur van geluid, slechts onderbroken door enkele korte melodieuze stukken en de aankondigingen, maakten dat ze de weide domineerden.

GMM2017 (60).JPG

Zoals gezegd: ik kon me niet vinden in de songs wegens onbekend maar ik vond het wel passioneel gebracht. Zonder al te veel overbodige presence, eerder ingetogen en, ja, erg volwassen, speelden ze hun set.

Ik ontwaar metalcore maar ook haast drone-achtige passages, repetitieve riffs en een krachtige stem van de frontman. Allemaal troeven om het ver te brengen, denken we dan. Of we deze ook snel in het cd rek zullen terugvinden is maar te vraag.

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

deep purple,alter bridge,rhapsody

ALTER BRIDGE

Uit de as van Creed opgestegen, is Alter Bridge ondertussen uitgegroeid tot een mega band. Zo vulden ze reeds Wembley en andere stadions. En ik kan ze grotendeels wel smaken.

Vooral het album ‘Blackbird’ is me bijgebleven. ‘Watch Over You’ (helaas niet op de setlist) en het titelnummer scoren bij mij hoog.

Met ondertussen vijf studioalbums en een live-cd/dvd package op de markt is er dus materiaal voldoende voor handen om het slot te vullen.

GMM2017 (61).JPG

GMM2017 (62).JPG

GMM2017 (63).JPG

Zanger/gitarist Myles Kennedy is de gedroomde frontman maar uit ervaring weet ik dat een dik uur Myles Kennedy wel wat irritant kan worden. Hij heeft een speciale stem en die boort zich meedogenloos in je hoofd.

De vrouwelijke Kennedy-fanbasis moest je niets wijsmaken. Myles kan daar blijkbaar niet veel verkeerd doen. Het was net geen hysterie maar eerder een onderdanige eerbied en verwondering die van hen afstraalde. Ik bedoel dan: van de dames.

GMM2017 (65).JPG

GMM2017 (66).JPG

Mark Tremonti, die met zijn eigen band al eens twee maal op dit podium mocht staan, kan op mijn appreciatie rekenen. Karakteristiek dat hij nogal veel geconstipeerd kijkt zijdens zijn solo’s maar dat nemen we er graag bij. Zijn stijl ligt me ontzettend, zijn solo’s altijd netjes gedoseerd en tegelijk herkenbaar. 

DEEP PURPLE

Is een terechte headliner, vind ik. Je kan er over discussiëren of deze oerband nog wel een plaats kon verdienen op dit festival en daar ben ik zelf niet helemaal uit. Maar hey, dit is Deep Purple! De band waarmee ik mijn allereerste stappen zette in de heavy muziek. Dus maakt het niet uit!

Twee sympathieke jongemannen stonden vol eerbied hun plekje af op de front row, waarvoor ik ze oprecht bedankte. Zolang ze maar niet rechtstaan op de tram…

Face-to-face dus met mijn all-time favoriete band, wat na ruim veertig jaar trouw volgen en verzamelen zeker verdiend was. Mijn eerdere ontmoeting die dag met Don Airey was misschien een positieve voorbode…

GMM2017 (67).JPG

GMM2017 (69).JPG

GMM2017 (71).JPG

GMM2017 (72).JPG

Met een sterk nieuw album (‘InFinite’) onder de arm is de band ‘mogelijk’ op een afscheidstoernee, al wordt het woord niet gebruikt. Aan het enthousiasme op het podium zal het wel niet liggen want de heren klinken nog even strak en het swingt nog steeds als de spreekwoordelijke neten.

Het moet wel gezegd worden dat je jaren aan Ian Gillan beginnen te knagen. Zijn houding verraad de +70 jaren maar stemsgewijs weet hij het goed te redden. Het trouwe publiek heeft daar begrip en respect voor en de newbies hebben nooit anders geweten.

GMM2017 (73).JPG

GMM2017 (76).JPG

GMM2017 (78).JPG

Zijn bizarre gevoel voor humor loopt als een rode draad door de show en de setlist doet de rest. Een prima mix van oud en nieuw materiaal houdt het spannend.

Deep Purple is een deel van mijn muzikale opvoeding, mijn jeugd en met momenten ook van de jaren daarna. Ik maakte later de bedenking naar mijn maat dat ik eigenlijk evengoed van Deep Purple MkIII kan genieten en dat is qua bezetting (op Ian Paice na) een volledig andere band.

GMM2017 (81).JPG

GMM2017 (74).JPG

GMM2017 (80).JPG

GMM2017 (84).JPG

GMM2017 (85).JPG

GMM2017 (82).JPG

Het moet dus de magische naam zijn, die met de jaren inhoudelijk rijker wordt en tegelijk een zweem van nostalgie oproept naar de eerste ontdekking van ‘volwassen’ (rock) muziek.

Chapeau! Ik weet niet of we mekaar nog eens gaan ontmoeten maar als dit de laatste keer was, zal ik die zeker koesteren.

14:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

30-06-17

Graspop 2017, vrijdag 16/5

graspop,europe,epica,rammstein,dee snider,battle beast

Vorig jaar ging het mijn laatste keer worden. Graspop had ik nu wel gezien.

Het is te zeggen: al de mindere kantjes begonnen toch wat op mijn systeem te werken. Maar er is natuurlijk ook de muziek, de bekenden die je doorgaans vrijwillig tegen het lijf loopt en dat maakt dat ik dit jaar toch weer drie dagen present was op dit toch wel heerlijke festival.

Maar eerlijkheidshalve: het gaat me hoe langer hoe minder goed af om drie dagen tussen een hoop volk te vertoeven. Gelukkig zijn het vooral gelijkgezinden die de massa uitmaken. Dit resulteert in goedlachse, soms raar uitziende, drinkende, gezellige lieden die mekaar toch wel keurig ontzien en respectvol met mekaar weten om te gaan.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Hier mijn wedervaren op het veld van eer. Neem het niet te nauw met de nuanceringen en uitlatingen. Zo was het voor mij, iedereen ervaart het op zijn manier.

De actuele ‘bedreigingen’ kunnen de pot op en iedereen volgt gedwee de veiligheidsmaatregelen. Zo zijn we allen klaar voor drie dagen herrie!

BATTLE BEAST mocht al eens openen in de Dome maar had nu de eer om op M1 te mogen spelen.

M.i. deden ze dat bijzonder goed en hun licht verteerbare powermetal leek wel aan te slaan. Ik ken er niet alles van maar het album met ‘Black Ninja’ staat wel ergens stof te vergaren in de kast. Misschien toch eens terug oppikken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C.

Als een vreemde eend in de metalbijt want BOC is natuurlijk bijzonder ver verwijderd van de heavy scene – zeker zoals we ze vandaag kennen.

En alsof dat nog niet genoeg was, leek het wel of je de eerste twee, drie songs naar de Allman Brothers aan het luisteren was. ‘The Red and the Black’ was te licht om te openen en ‘Golden Age of Leather’ swingde lichtjes.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Eerste echte herkenning kwam met ‘Burnin’ For You’ en ‘Then Came the Last Days of May’ was het eerste (en eigenlijk echte) hoogtepunt van de set. Een lange gitaarsolo van Richie Castellano was om duimen en vingers bij af te likken. Donald ‘Buck Dharma’ Roeser nam gedwee over wat leidde tot mooi afwisselend gitaarspel. Zo ook ‘Godzilla’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

‘That Song’! Jawel, die ene song waarmee ze zo onwaarschijnlijk bekend mee zijn geworden. Niet dat iedereen die de song kent ook de band kent. ‘’(Don’t Fear) The Reaper’ werd gefnuikt door een valse inzet van Roeser. Als je dan natuurlijk je ene échte hit even opfokt omdat je niet gestemd staat, of beter: je geleende instrument niet naar behoren klinkt, is dat wel wat sneu.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C. heb ik altijd wel eens willen zien omdat de klassieke live albums echt wel indruk op mij maakten als prille puber maar hier komt het op enkele song na niet echt over.

Eric Bloom en Buck Dharma dragen de band misschien nog wel maar de jaren maakt ze wat al te veel laid-back. Neen, dit was zeker geen ‘Enchanted morning’ maar ik kan ze nu wel afvinken.

PSYCHOTIC WALTZ

Op zich nog vreemder maar zeker gepast op dit festival: de psychedelische metal van Psychotic Waltz. Het moet van midden jaren ’90 geleden zijn dat ik deze zag spelen – in Gent notabene.

Zeker niet de meest toegankelijke band, Dream Theater lijkt hiermee wel op Status Quo. Ik wil maar zeggen: de muziek van deze band maakt meer kronkels dan een worm op een hete plaat.

Frontman Buddy Lackey paradeert, kruipt en sluipt over het podium als een dreigend insect om dan gelijk als een mysterieuze priester sierlijke bewegingen te maken. En zijn stem, ja, die blijft even waanzinnig als vroeger.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Voor zover ik kon opmaken was dit de originele bezetting, toch wat de gitaristen en zang betrof. Dat maakt dat alles naar Psychotic Waltz normen strak klonk en de tijden deden herleven.

Een uniek rustpunt was het obligate ‘I Remember’ waarbij Buddy de dwarsfluit hanteerde.

Een heel goede maar riskante keuze om deze band te programmeren. Deze progressieve metal staat immers los van alles wat we kennen en deze stijl is nooit over vertegenwoordigd op GMM.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

BLACK STAR RIDERS

Mijn concertbuddy is een heel, heel harde Thin Lizzy fan maar was niet op de hoogte van BSR en hun muziek. Het duurde dan ook slechts enkele seconden alvorens hij blikken wisselde met mij.

Deze band en zeker Scott Gorham kan gewoon niet anders, denk ik, dan ‘Thin Lizzy muziek’ maken of wil hij niet?

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Nu is daar niets mis mee maar eigenlijk is het een beetje ter plaatse blijven trappelen.

Met Ricky Warwick hebben ze wel een bekwame frontman/gitarist dus qua vocale performance en  presentatie was het wel ok. Ik ben niet bekend met hun nieuwe werk, dus was het wachten op de kleine retrospectieve. Die kregen we met ‘The Boys are Back in Town’ en ‘Whisky in the Jar’.

Kon origineler, mijn gedacht. Maar met een klassieke hardrockband kan je nooit verkeerd doen, zeker bij mij niet. En mijn maat was helemaal in de wolken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

DEE SNIDER

Ik ben geen fan van Twisted Sister en ben dat ook niet van plan. Nu de band definitief (…) in de diepvries zit, zakt Dee Snider solo nog eens af naar Dessel. Vooral omdat er een interessant slot vrij is gekomen door afwezigheid van W.A.S.P.

Wel de knapste bassiste in de geschiedenis van Graspop, andere festivals, de rockmuziek en algemene historie van de menselijke beschaving. Met W.A.S.P. had het niet waar geweest…

Een gitarist waar je niet naast kon kijken en een met een rode hoed op omdat hij anders onzichtbaar zou zijn. Maar soit, Dee was er en het heeft geholpen!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met een nieuwe solo plaat onder de arm (waar we niet van wakker liggen, trouwens) en een handvol klassiekers, was het een koud kunstje om de hongerige weide mee te krijgen. Dee Snider is de laatste jaren meer dan voldoende op de Belgische festivals te zien geweest waardoor hij een beetje kind aan huis is geworden. Daarenboven wordt hij terecht – of onterecht nogal op handen gedragen.

Maar het was toch vooral de eloquentie, de toch wel soms zinvolle tussenteksten die het boeiend hielden. Misschien wat veel blabla, maar het gaf hier meer inhoud dan aan een doorsnee Twisted Sister show.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Vooral de aankondiging van, oh neen, ‘We’re not gonna take it’ in het kader van de laatste dramatische gebeurtenissen, sloeg hard aan en de respons op de weide was dan ook enorm.

De pianoversie werkte wonderwel maar uiteraard werd er later voluit gegaan.

‘The Price’, het nieuwe ‘Close to You’ en nog wat songs maakte dat het iets te snel voorbij was eigenlijk… en ik dacht dat ik dat nooit ging zeggen van Dee Snider.

EPICA

Graspop en festivals in het algemeen leverden nog nooit de beste Epica concerten op. Of het moest in de tent zijn, en dan nog.

Ook nu hield ik mijn hart vast want vorige passage was allebehalve keurig. En dat lag niet aan de band maar aan het povere geluid op de toen voor de eerste maal Main1/2 systeem.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Misschien tijd voor revanche? Jawel, nu zat het goed van het begin tot het einde.

Epica stond er en ging niet weg alvorens een perfecte mix te brengen van hun repertoire. Met klassiekers als ‘Cry for the Moon’ en ‘Sancta Terra’ glijden perfect in mekaar met nieuwe straffe kost als ‘Unchain Utopia’ of ‘The Essence of Silence’.

Er werd afgesloten met het epische ‘Consign to Oblivion’, ook met een hoop pyro’s en rook. Epica nam hier een mooie revanche en stond als een huis!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

EUROPE

Ook een ‘that song’ band voor velen. Diegenen die die het latere (en hardere) materiaal zijn blijven volgen weten natuurlijk dat Europe een stevige melodieuze hardrock band is die behoorlijk hard en donker uit de hoek kan komen.

Naast de verplichte klassiekers (o.a. ‘Scream Of Anger’, ‘Rock The Night’, ‘Ready or Not’) kregen we ook voldoende nieuw werk met het titelnummer van hun laatste album ‘’War Of Kings’, ‘Last Look At Eden’ en het swingende ‘Days Of Rock ‘n’ Roll’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Klassiek werd er gesloten met ‘that song’, waar live zeker niets verkeerd mee is.

Weeral moet ik noteren dat Joey Tempest nog steeds goed bij stem is en zelfs ruiger klinkt dan bij vorige passages. Je hoort ook dat hij zijn best moet doen maar dat is ‘werken’ voor een zanger. Dus niet alleen eye-candy voor de dames van allerhande leeftijden, maar ook nog steeds een volleerd en klassevol showman.

Wij kijken vooral naar John Norum, die buiten een paar extra kilootjes ook nog steeds goed voor de dag komt. Zijn gitaarspel is feilloos.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Ik heb hem wel nog nooit kunnen betrappen op te veel enthousiasme en ook nu moesten we het stellen met af en toe een rare grimas naar de rest van de bandleden.

In de aanloop naar de afsluiter mochten we 80’ genieten van Emperor.  Neen, dat was geen cadeau.Iedere zijn ding natuurlijk maar als sub-headliner hoopten we toch op iets met een bredere fanbasis.

 

RAMMSTEIN

Eindelijk kan ik de rare Pruisen aan het werk zien. Ja, het is er nooit van gekomen. Misschien omdat ik geen échte grote fan ben?

‘Fan’ zoals in ‘fanatiek’ ben ik zeker niet. Daarvoor blijf ik het na al die jaren en toch een stel vette platen nog steeds een gimmick vinden. Onterecht natuurlijk maar dat doet geen afbreuk aan de amusementswaarde.

De spanning werd mooi opgebouwd en de volgelopen weide was er klaar voor en was echt een ontlading als de band van start ging.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Toch ben ik bekend met haast al hun werk waardoor ‘Reise, Reise’, ‘Keine Lust’, het furieuze ‘Feuer Frei’ en het stevige ‘Mein Herz brennt’ luidkeels werden meegezongen.

Verrassing is het – helaas erg actuele – ‘Zerstören’ dat met een nog meer actuele apotheose toch ook wat op het randje was. Maar in Rammstein-land denke we anders en mag alles uitvergroot worden. Het is immers burlesk, pathetisch, dan weer feeëriek  of duister. Het is nooit gewoon.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met ‘Links 2-3-4’ moet je gewoon bewegen en met ‘Ich tu dir weh’ weet je niet wat er gaat gebeuren als Till de beetje zielige toetsenist Flake onder handen neemt.

En zo gaat het maar door. Rammstein is een fenomeen. Over smaak valt te twisten maar ik heb me zeker – ondanks het slinkende comfort tijdens de show –kostelijk geamuseerd.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Een prima afsluiter van de eerste dag. Het is 0130u als ik bijna aan de uitgang ben. Die Sonne gaat bijna weer opkomen als ik omstreeks 0330u mijn tram in duik.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

10:38 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

28-06-17

Toscane & Cinque Terre, deel 3

TOSCANE & CINQUE TERRE

deel 3 (slot)

 

PITIGLIANO  --  SATURNIA

Onze volledig laatste dag in ‘onze’ regio houdt in dat we wel een flink eindje moeten rijden. In afstand is het eigenlijk allemaal niet zo heel ver maar buiten de autosnelweg is het nogal zigzaggen over wat heet ‘pittoreske’ wegen tussen prachtige landschappen.

Als we na bijna twee uur (!)met een korte tussenstop even halt houden tegenover de heuvel waar Pitigliano zich bevind, ben ik gerust. De soep was de kool waard.

Het stadje ligt gedrapeerd over de lange heuvelrug en hier en daar lijkt het net niet van de berg te vallen. De foto stop is dan ook obligaat.

Het is nog even slingeren alvorens we aankomen op de afstapplaats. Ook hier moet het vlot verlopen want echt veel ruimte is er niet.

Piti 1.jpg

Piti 2.JPG

We wandelen tot aan de stadsmuur met de fameuze bogen en daar ontvouwt zich een prachtig zicht. Selfie time indien de nood hoog is… Via de Piazza della Repubblica komen we aan de bescheiden fontein. Het plein is beetje te rustig om gezellig te zijn maar geeft wel de gelegenheid om duidelijke afspraken te maken over de wandeling en de lunch. Niet altijd evident met een grote groep maar tot hiertoe toch feilloos verlopen.

Piti 3.JPG

Via de fotogenieke Via Zuccarelli zakken we af naar het lager gelegen gedeelte van de oude stad om daarna de Via Roma terug naar het centrum te nemen. Deze straat biedt al meer economische uitdagingen. Winkeltjes die om ter kleurrijkst de straat opfleuren maken het een meer dan aangenaam wandelen.

Piti 4.jpg

Op het einde van de Piazza Fortezza (aan het ezeltje) verzamelen we langzaam om in La Rocca onze lunch te gaan nemen; En wat voor een! Twee variaties pasta die beiden om ter heerlijkst zijn. Al lijkt men iets kieskeuriger wat de fungi betreft… Te veel natuurlijk, gewoon te lekker, net zoals de overvloedige wijn. Als de hemelse dolces ofte zoetigheden uiteindelijk een punt zetten achter deze uitbundige lunch, schrapen we ons van de stoel om een slotwandeling naar de bus te maken.

Pitigliano (30).JPG

Pitigliano (59).JPG

Deze gebeurt via de Strada Panoramica aan de noordzijde van de stad. Over houten en metalen wandelpaden is het wat avontuurlijk wandelen tot we terug aan onze opstapplaats zijn. Enkele snoodaards zorgen echter voor wat opwinding omdat ze vonden dat ze een andere weg moesten kiezen…ja, af en toe worden de schaapjes geteld.

En dan is er de lange rit terug naar Marina, toch?

Ja, maar we houden eerst even halt aan de zwavelhoudende waterbron annex thermen Saturnia. Officieel het de Cascate del Mulino en hebben een permanente temperatuur van 37.5°.

Wij stoppen aan de openbare (gratis) thermen en de geur dringt de bus al binnen nog voor we stilstaan. Niet super aangenaam maar het is een natuurlijke geur. En eens buiten gaat het wat op in de lucht en ruik je het nog nauwelijks.

Saturnia.JPG

Dat wordt anders als ik toch met de blote voeten (!) door het ondiepe warme water struin. Het is wat bizar, zo buiten in het warme water en de helende factor...daar hebben we ook het raden naar.

Na een kleine verkenning stranden we al snel in de exotisch ogende drankgelegenheid…

En inderdaad, het is wel even rijden om terug in ons hotel aan te belanden. De herinnering aan Pitigliano vergulden de pil enigszins maar eerlijk: Saturnia was niet meer dan een aardige tussenstop.

Hiermee is onze reis inhoudelijk zowat aan haar einde gekomen. Het is ’s avonds dus vooral pakken en genieten van een laatste Aperol of ander aperitief. Ons nog eens laten gaan aan het wederom heerlijke buffet en te klinken op een mooie afsluit.

Maar we zijn nog niet thuis. 

GENOVA

Onze eerste dag onderweg naar het Noorden brengen we nog gedeeltelijk door in de stad Genova ofte Genua. Niet alleen ik denk dan vooral aan de geboortestad van Christoffel Columbus (hier Cristoforo Colombo) . Het vermeende (geboorte)huis van de goede man zullen we later passeren.

Genua 1.JPG

Maar eerst toch een beetje de schok om terug in een grootstad te zijn. De drukte, het verkeer, de nerveuze drukte op de trottoirs, de vele scooters en aanverwanten,… neen, liever niet eigenlijk.

Genua 2.JPG

Genua 3.JPG

Het is even doorstappen tot aan de havenregio en zo passeren we het ene palazzo na het andere. Alles oog toch wat chaotisch en de drukte helpt niet echt. Uiteraard mooie gebouwen maar het springt wat van de hak op de tak.

Via de bekende fontein op de Piazza Raffaele de Ferrari, steken we door naar het oude centrum.

Een handvol kan nog binnenglippen in de Catedrale di San Lorenzo, ik val er net buiten. Maar of ik ook nog veel zin heb om nog eens een kerk te bekijken? Niet echt. De hele stad komt me nogal zwaar op de maag te liggen.

Genua 4.JPG

Genua 5.JPG

We lunchen aan de haven maar het is niet echt een gezellige keet. Het eten is ook van een andere orde en ik kan eigenlijk niet snel genoeg naar buiten. Ook hier povere sanitaire voorzieningen (lijkt standaard in Italië) waardoor het even duurt alvorens de verzamelde liefhebbers een laatste wandeling kunnen beginnen.

We knallen nog even door de Via Garibaldi langs het stadhuis en gluren binnen in de portalen en binnentuinen. Als we terug samenkomen op de Piazza Caricamento komt onze bus mooi op tijd aan. Het is snel opstappen want stilstaan mag blijkbaar nergens.

Dat zit het er echt op en ik vind dit niet zo erg.

Genua was een haastig extraatje.

De voorspoedige rit terug naar Quinto in Zwitserland maakt dat de hoofden al snel naar huis gericht worden. Ook het laatste traject huiswaarts verloop vlekkeloos en de langere middagstop in Obernai is een meer dan aangename verrassing. We tafelen hier en daar en genieten van de lokale gerechten onder een stralende hemel.

Nog beter nieuws volgt als we horen dat we vroegtijdig – in Waver – reeds op onze respectieve shuttle kunnen stappen. Dat maakt dat iedereen tijdig en hopelijk voldaan terug thuis is geraakt. Hoop ik toch.

26-06-17

Toscane & Cinque Terre, deel 2

TOSCANE & CINQUE TERRE

deel 2

 

MASSA MARITTIMA – POPULONIA 

Nieuwe dag, nieuwe uitstap – voor wie er zin in heeft uiteraard.

Massa Marittima begint boven en gezien de oude stad beneden ligt, zijn we enigszins verplicht een redelijke wandeling naar beneden te maken.

Daar kom je haast automatisch op het, ja, Piazza Guiseppe Garibaldi. Elke stad of dorp heeft wel een straat of plein genoemd naar de nationale held van Italië. En dit plein is zeer mooi, haast schilderachtig.

Massa 1.JPG

Je hebt er het Palazzo Comunale, het stadhuis , de Dom (Cattedrale di s. Cerbone) en de Katholieke Kerk. Gooi daarbij nog wat wereldse geneugten in de vorm van enkele terrasjes en het plaatje is compleet.

Als we verzamelen (…) voor de lunch, bevinden we ons op een mooie hoogte om te genieten van het panorama. Ja, tijdens het verwerken van een bovengemiddelde lasagne. De wijn vloeit rijkelijk en het toetje is verrassend, euh, lekker. Alles volledig in overeenstemming met het uitzicht, heet dat dan.

Massa 2.JPG

Als alles licht doorgezakt is, wandelen we naar het rv-punt met onze bus. De zon doet heel erg zijn best en dat zullen we deze namiddag goed geweten hebben.

We karren naar Populonia, gelegen aan de Golfo di Baratti, aan de zee dus.

Populonia Alta is het stadje, hoog op een heuvel gelegen maar wij gaan voor de ‘Acropoli di Populonia – Necropoli di San Cerbone. Wij begrijpen vooral dat het een Etruskische begraafplaats is met enkele volledig en/of deels ontgonnen graven in allerhande vormen.

Popu 1.jpg

Popu 3.jpg

 

De site bevindt zich in open vlakte en het is wijs dat sommigen er voor bedanken want schuilen tegen de zon kan niet. De verdorde vlakte nodigt dan ook niet echt uit.

We krijgen een lokale gidse mee die (ook) weer niet het Engels machtig blijkt. Via onze gidse krijgen we de vertaling. De constructies, van eenvoudige graven tot heuse familie tempeltjes zijn wel interessant genoeg om de aandacht gaande te houden.

De setting, met de blauwe zee op de achtergrond, help ook. Maar op een frisse bries moeten we alsnog niet rekenen. Zeker niet als we bij de laatste grote graftempel zijn gekomen.

Het is niet dringen om er binnen te gaan wegens de lage gang van ongeveer 8m lang. Zelf laat ik me toch overhalen als ik enkele senioren dapper gebogen in de duisternis zie verdwijnen. Een speciale ervaring, dat wel.

Popu 4.jpg

Als we de nabijgelegen bar en verfrissend overgroeide terras mogen bezetten, is het wel even bekomen. De Magnum-ijsjes schuiven vlot over de toonbank en een enkeling waagt zich aan een grote pint. Uitblazen wan in de vlakke zon is het om en bij de 30°. Voor ons, koude Vlaamse kikkers, teveel van het goede. 

ELBA - MARINA DI CAMPO, PORTO AZZURRO, PORTEFERRAIO

Vandaag een dag waar we toch ook erg naar uitkijken. We varen naar Elba, het enige beduidende eiland tussen het vasteland en Corsica. De verwachtingen zijn hoog gespannen maar worden deze ingelost?

We zullen het pas weten nadat we de 45 minuten oversteek hebben gemaakt met een schip vanuit Piombino. Piombino ligt even naast Populonia. Dus terug naar het zuiden maar wel via de autosnelweg, dat scheelt. De Italiaanse bus kan niet tippen aan de onze maar voldoet wel voor een daguitstap.

Elba 1.JPG

Het schip biedt helaas niet het comfort om te genieten van de zon en de zeelucht. Enkel aan de zijkanten kan je het land- en zee panorama zien voorbijvaren. Voor de liefhebbers is er binnen wel ruimte genoeg.

We ontschepen ordelijk in de hoofdplaats Portoferraio om gelijk naar onze interim bus te gaan. We zullen een rondrit maken op het eiland met hier en daar een halte om wat te bezoeken. Zo stoppen we eerst aan het (…) Museo Nazionale delle Residenze Napoleoniche dell’ isola d’Elba – Villa di San Martino. Jawel, het buitenverblijf van Napoleon Bonaparte op Elba.

Elba 2.JPG

Dat klinkt gracieus maar is het niet helemaal. Ten eerste was de keizer niet vrijwillig op Elba. En ten tweede was hij ondergebracht in een eerder schabouwelijk opgemonterd gebouw in Portoferraio.

Gelukkig beschikte hij wel over de nodige fondsen en met behulp van zijn gefortuneerde zus liet hij deze villa bouwen. Maar laten we niet al te enthousiast zijn.

De façade behoort niet tot de woonst. Het is een galerij, gebouwd in 1851 ter verfraaiing van de intrede en dus niet echt Napoleonesk. Bezoeken zit er niet in maar even poseren voor de post-datum entree is wel leuk.

Wij vernemen trouwens (en mijn lokaal aangeschafte boekje vertelt het ook) dat de inboedel van de eigenlijke villa nog nauwelijks origineel is. Dus stellen we het maar met het gevoel-van.

Onze rondrit brengt ons bij mooie uitzichten zoals Procchio en het Isola Paolina.

Elba 3.JPG

In Marina di Campo strijken we neer voor de lunch. Ik kies – tegen beter weten in – voor de Carbonara terwijl ik eigenlijk pizza wil. Tja. En dat moet ik bekopen want de carbonara is eigenlijk niet te vreten. Honger is en blijft de beste saus, dus met de nodige extra kruiding lukt het me nog wel.

Verder biedt Marina di Campo vooral toeristisch vertier. Een redelijk strand dat mager bevolkt is, gelukkig maar. Een mooie baai en natuurlijk ook weer de azuurblauwe zee.

Mij moeten ze hier geen twee weken neerpoten, hoor.

Elba 7.jpg

Onze laatste stop is Porto Azzurro. Iets drukker met evenredig meer politie om de af en aan rijdende toeristen te begeleiden. We krijgen enkele nano seconden om uit te stappen maar dan keert de rust al gauw terug. Een wandelingetje door de rustige winkelstraten, een ruim ommetje langs de jachthaven en wat gekuier over de erg lege esplanade leiden tot een crashen bij de ijsboer… gevolgd door een sterke koffie… dat is inhoudelijk zowat het opwindendste van ons korte verblijf aldaar.

Porto Azzurro (43).JPG

Maar ik vind dat niet erg! Het is vakantie en het vakantiegevoel is 100%. Het is hier opmerkelijk stil en het uitzicht is wederom rustgevend.

Niet moe en sporadisch voldaan rijden we naar Portoferraio alwaar we vlot inschepen naar het vasteland.

Elba 5.JPG

Elba 6.JPG

 

BOLGHERI - GROSSETO - SUVERETO

Tijd om er nog eens op uit te trekken…naar Grosseto bijvoorbeeld.

Maar eerst houden we halt langs de Strada Provinciale Bolgherese. We laten ons vertellen dat deze loodrechte baan van 4km meerdere keren het decor vormde in enkele klassieke Italiaanse films.

Ik kan het me wel voorstellen maar ik kan het niet plaatsen. Wel is het een bijzondere baan, geflankeerd door lange rijen cypressen.

Ze eindigt in het dorpje Bolgheri welk vooral zijn eer moet halen via de wijnfabricatie en handel. Verder oogt het wel mooi maar het is wat vroeg om het naar waarde te kunnen schatten. Op dus naar Grosseto.

Een stad in een stad, als we rekening houden met de oude kernstad welke omgeven is door de oude vestingmuren. En een vestingmuur trekt altijd onmiddellijk mijn aandacht, zeker als deze in goede (herstelde) staat verkeert.

Grosseto 4.JPG

Grosseto 3.JPG

Onze intrede start in de moderne stad maar eens de poort door arriveren we op het statige Piazza Dante Alighieri.  Hier vinden we vooral de Duomo San Lorenzo, een imposant gebedshuis in de gekende horizontale gelaagde stijl.

De piazza wordt ook omgeven door mooie gebouwen zoals het palazzo Aldobrandeschi en het eenzame standbeeld.

De liefhebbers kiezen voor een bezoek aan het Museo Archeologico e D’Arte della Maremma. Hmm. Ik wou het maar eens volledig uitspellen.

Grosseto 1.jpg

Dit museum herbergt tal van artefacten en gebruiksvoorwerpen die representatief zijn voor de streek. Van de vroegste vondsten, over de ondertussen gekende Etruskische beschaving, logischerwijze de Romeinen – zoals wij ze kennen en zo tot de Renaissance. Daarvoor dien je even door te stoten tot de hoogste etage.

Wij krijgen een gidse van het museum die ondanks haar jeugdige voorkomen ook niet voldoende beschikt over kennis van de Engelse taal. Eigenlijk wel straf.

Dit maakt dat sommigen al snel afdwalen en zich behelpen met de meertalige duiding in het museum. Zelf loop ik er niet echt voor warm maar een beetje cultuurhistorie oppikken is nooit weg en levert later altijd wel een interessante indruk op.

Aansluitend schuiven we aan voor een koude hap op een terrasje. Ergens blij dat we geen pasta moeten eten bij dit weer maar het assortiment ham en kaas gaat maar met moeite binnen. Ook geen hoogvlieger, maar soit, de wijn vloeit redelijk en onder de luifel van het terras is het haalbaar. Fris is anders.

Grosseto 2.JPG

Het is zondag en bijgevolg is er weinig open en oogt zelfs de toeristische binnenstad wat doods. De wandeling over de omwalling kan me wel bekoren ook al is het zicht op de nieuwe stad niet altijd even fraai. De versterking zelf is indrukwekkend en in zeer goede staat.

Het spreekt voor zich dat ik af en toe wat moet inhalen op snelheid want de fotogelegenheden dienen zich vlot aan.

Om de namiddag in te vullen rijden we naar Suvereto. Een goed plan want Suvereto ligt een flink eind terug richting hotel. Maar Suvereto blijkt ook een bijzonder leuke stop te worden.

Suvereto 1.JPG

Suvereto 2.JPG

Als we door de mooie toegangspoort de stad binnenwandelen, komen we haast in een middeleeuws decor. Klimmende straatjes, wat bochtenwerk en ook hier vooral: rust.

Na een korte wandeling gaan we bergop naar de Rocca Aldobrandesca, een fraai ogende kasteelruïne die toch keurig onderhouden wordt en bovendien een uitzonderlijk uitzicht biedt op de omgeving. We dalen af volgens ons eigen ritme en hangen nog wat rond tot we mekaar terugvinden op, ja, een terrasje. Meer moet dat niet zijn.

Suvereto 3.jpg

Suvereto 4.JPG

Suvereto 5.jpg

Suvereto 6.JPG

Het is ook hier behoorlijk warm en het is dan ook bijzonder dat er een stel dansers staat te swingen in het tot vakantiewoning omgevormde klooster. ‘Everybody needs somebody’.

24-06-17

Toscane & Cinque Terre, 29/5 - 7/6

TOSCANE & CINQUE TERRE

deel 1

 

Om de eerste helft van 2017 in stijl af te sluiten, koos ondergetekende voor een verblijf in Toscane, Italië.

Beperkt in tijd, we zijn tenslotte niet van de politieke kaste. Met het op en afrijden incluis waren we toch weer even tien dagen weg van de dagelijkse routines.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik er zelden wordt gekozen voor een reis met al te veel culturele inhoud. De eerlijkheid gebied mij te stellen dat het inhaleren van XXXX residu, gepaard gaande met ‘pra-ha-achtige’ fresco’s en palazzo's  niet aan mij besteed is. 

toscane,cinque terre

Evenzo het aanschouwen van beeldengroepen en een overdaad aan ambachtelijk gekerfde portalen.

Een occasionele Etruskische bouwval – waar dus geen ontsnappen aan is – vervult mijn bescheiden verlangen naar de kennis van de Oudheid dan ook onmiddellijk

Neen, dát Italië laat ik liever links liggen. Onze trip situeerde zich – zoals ze trouwens verkocht werd – als het ‘Ruige Toscane’. Nu, met een gemiddelde leeftijd van 68 (met als uitschieters respectievelijk 38 en 81) valt ‘ruig’ enigszins te relativeren.

Onze reis werd eerder ingevuld met uitstappen, gericht naar minder voor de hand liggende stadjes en dorpjes. Cinque Terre stond ook op het programma en liet gelijk voelen dat dat niet is wat ik wil op verlof. Dit ondanks de schilderachtige setting en ‘must-see’ factor.

Met een hoop, want met een bezetting van 45 medereizigers, is dat niet altijd eenvoudig. Toch ging alles van een leien dakje. Beetje makke groep ook, maar dan positief bedoeld. Stipt, tevreden, flexibel.

Tien dagen, waarvan het grootste gedeelte onder een erg warme hemel, een bovengemiddeld goed hotel, een luxueuze bus, een fijne gids en bekwame maar wat hoekige chauffeur, zijn zo om gevlogen. Toch blijven er ook deze keer alweer goede herinneringen over aan de leuke mensen die we hebben leren kennen. En voor ik het vergeet: je kon er ook iets eten en drinken.

Onze gouden karos brengt ons eerst door Frankrijk en Zwitserland, alwaar in het Italiaanse gedeelte (Piotta) een handige overnachting is gepland. Met eens de Gotthard tunnel achter ons, start de reis eigenlijk pas dán. Wakker worden tussen de besneeuwde toppen en een andere lucht dan daar wat we ‘thuis’ noemen, zet je in beweging.

Beweging vooral met onze luxe bus uiteraard want na de eerste dikke 800 km volgen er nog 520 tot onze eindbestemming.

Maar dat maakt ook dat er ruimte en tijd overblijft om een eerste stadje te verkennen. Piacenza, gelegen in de regio Emilia-Romagna, is een mooie eerste stop. Ook de bloedsomloop is toe aan een fikse wandeling en ieder volgt of doet naar eigen tempo zijn ding.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Maar het is toch wel uitkijken naar ons hotel in Marina di Bibbona, gelegen tegen de kustlijn van Toscane, waar we naar uitkijken. De reputatie ging snel de ronde en het hotel zou zeker niet teleurstellen. Met een korte wandeling zit je aan het (privé) strand en het hotel zelf heeft een tal van mogelijkheden op zijn uitgebreide lapje grond. We zijn duidelijk niet in de aap gelogeerd… 

VOLTERRA & MONTERIGGIONE

Daags erop is het al prijs: we gaan op stap. Ja, we gaan elke dag op stap. Elke dag een behoorlijk programma dat voor iedereen haalbaar is. Ook het stel dat echt moeilijk te been is zal ondanks af en toe een inkorting de dag uitdoen. Klinkt als een kruistocht maar dat was het heus niet.

Het voordeel van ‘het zuiden’ is dat de stadjes doorgaans smalle straten hebben en bijgevolg de nodige schaduw leveren. Ja, dat was dan ook de bedoeling.

Volterra is het eerste stadje dat we bezoeken. De eerste indruk is zeer goed. Het is enkele jaren geleden dat ik in Italië was en er komt veel terug. Vooral de rust die er van uitgaat. Het kleurenpalet, de geur van café – koffie dus -  en de zon op mijn Italiaanse hoed. Erg perfect mag ik wel stellen. En kuieren. Ideaal maar verrassend vermoeiend op het einde van de dag.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

De stad heeft wel wat te doen, vooral omwille van het groot aantal toeristen die zich al te graag poseren voor de mooie gebouwen. En die zijn er in overvloed.

We bezoeken een albast-atelier en krijgen een demonstratie. Mooi meegenomen. Het aanschouwen van de/een Etruskische boog is niet echt opwindend. De poort is een oude poort waar geen mens eigenlijk om maalt. In Perugia mocht ik hetzelfde beleven.

Maar je gaat kijken omdat die thuis niet te zien is en hier wel. Toch zullen de Etrusken en hun beschaving haast als een rode draad door de etnologische meridiaan van de reis lopen.

Na een korte begeleide wandeling krijgen we speeltijd én de tijd om iets te eten of naar eigen goesting door de stad te kuieren. Volterra is niet echt groot maar de straten van toeristisch belang zijn lang en ruim genoeg om je even bezig te houden.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Heerlijke winkeltjes met tal van lokale specialiteiten, snuisterijen, al dan niet ambachtelijk vervaardigde hebbedingetjes en uiteraard ook enkele fraaie boetieks, weggestoken tussen de schreeuwerige toeristische bollenwinkels.

Uiteraard in verhouding met het element ‘meer van het zelfde’…

Enkele heuvels verderop vinden we Monteriggioni. Een stadje dat vooral gekend is omwille van zijn burcht/bastion, boven op een heuvel.

De muren zijn voor een klein gedeelte toegankelijk en bieden een fraai uitzicht op de omgeving. Jammer dat er geen volledig parcours is uitgedokterd op deze omwalling.

toscane,cinque terre

Het stadje zelf is een beetje doods, net door een te kort aan toeristen misschien? Ironisch. De andere stadspoort ligt op een steenworp en ook daar kan je even de muur op.

toscane,cinque terre

Maar dan is het eigenlijk zo goed als afgelopen. Enkele ambachtelijke kleding- en schoenwinkels bieden nog wat afleiding maar het epicentrum lijkt toch het grotere plein met enkele drankgelegenheden. En ja, je kan er ook een gelato eten… En daar is het verhaal zowat ten einde wat Monteriggioni betreft.

toscane,cinque terre

  

LA SPEZIA – CINQUE TERRE 

De volgende dag is het een eindje rijden en wel naar het noorden, de regio Ligurië, meer bepaald. Daar zullen we inschepen in de stad La Spezia naar een van Italië’s meest bezochte plaatsen.

De bus dropt ons aan de haven en het is even wachten op de tickets alvorens we ons naar het juiste schip kunnen begeven. Een dagje op het water, het is altijd leuk.

Cinqueterre ofte het beschermde ‘park’ met vijf vissersdorpjes wordt als gek bezocht. De hoeveelheid toeristen uit het verre Oosten is daarvoor de parameter.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

We leren ondertussen ook dat men wil streven naar 1.5 miljoen toeristen. Minder. Per jaar. Dat maakt bijna 7000 mensen minder per dag. Vult u de rest maar zelf aan…

Het uitvaren is geweldig. Met een redelijke vaart verlaten we de haven van La Spezia en cruisen langs Portovenere. Fototoestellen in de aanslag want dit is echt en waarlijk een prachtig zicht. Op de terugweg zullen we hier even aanleggen om mensen af te zetten.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Wij stevenen nu eerst verder om pas halt te houden in Riomaggiore. En dat zullen we geweten hebben. Daar ben je echt niet alleen.

Het ontschepen is hectisch maar haalbaar, ook voor diegenen die minder te been zijn. De trappen, het smalle wandelpad eens bovengekomen, zijn nog maar het begin.

Vervolgens duik je voorwaar de grotten in via een gangensysteem als een catacombe om vervolgens via een andere trap in het hart van het dorp te komen. Het is even raar maar het lukt. Dat er onderweg aardig wat wordt aangeschoven en gepasseerd is het gevolg van de timing van de schepen.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Een dit moment voorbij is het doenbaar. Je kan uitzwerven naar het binnenland op of links en rechts de steile trapjes en steegjes in duiken om alzo een fraai zicht over de chaos en het haventje te bekomen. Ja, het is even ademhalen.

Als we wat later terug inschepen passeren we de ander stadjes en leggen pas aan in Monterosso, het meest ‘platte’ van de dorpen.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Het strand, het treinviaduct en de terrasjes springen vooreerst in het zicht. Deze landing gaat makkelijker wegens de geografie van de haven.

Wie graag mee gaat in ‘in groep’, kan mee aanschuiven in een gereserveerd restaurantje. Een formule die met hoogtes en laagtes zal gehanteerd worden door ondertekende. In Monterosso was het een zeer goede keuze.

Nadien is het rondhangen, shoppen, snoepen, kortom, verwerpelijke dingen die een mens op vakantie al eens doet.

Eens op de terugweg, die met een hogere vaart verloopt en slechts een tussenhalt houdt in Portovenere, laat ik de wind door mijn ingebeelde haren waaien. De zon brandt nog steeds maar de zeewind geeft een andere indruk. De factor 50 toch af en toe raadplegen…

Mooie dag, blij dat ik hem overleefd heb te midden van deze (goed) georganiseerde meutes.

Cinqueterre is een echte must-see. Ik durf me niet eens inbeelden hoe het er hier aan toe gaat in het hoogseizoen.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende