13-05-06

Is everybody warm enough?

Gisteravond was het weerom een hoogdag voor symfo/progliefhebbers want neo-prog top PENDRAGON speelde in Verviers. Nu rijden we niet snel naar de 'Spirit of '66', maar deze keer was het zeker meer dan de moeite waard. Pendragon kan je niet elk jaar op de foor gaan bekijken, dus de beslissing was snel gevallen...Bon. Gary Chandler (Jadis) en Steve Thorne verzorgden de support met 'stripped-down' versies van enkele Jadis en Thornenummers. Misschien iets té sober, maar de gedrevenheid van Chandler maakte veel goed. Pendragon werd aangekondigd met de introtape van de laatste cd 'Believe'. Gelijk werd het eerste cd-nummer ingezet en vanaf het begin was de klank dik ok. Moet ook wel, want zanger/gitarist Nick Barrett IS Pendragon, en zijn meeslepende 'epische' gitaarspel is redelijk dominant. Met Clive Nolan op de keyboards kàn er natuurlijk niets misgaan. Het hele concert was dan ook één aaneenschakeling van oud ('Kow Tow') en recent werk, telkens gebracht met de passie en emotie ('Paintbox') die we van de cd's kennen. Veel epics ('Breaking the Spell'), ellelange gitaarsolo's, poëtische teksten en zang in Barretts eigen 'klankkleur'. De temperatuur in de keet liep ondertussen aardig op, maar wat er op het podium gebeurde was zo pakkend dat je er niet bij stilstond. Na ruim 3 uur (ik schrok er zelf van!) en 2 x terug te zijn gekomen ('Am I really losing you?' - voor T. moeilijk om de ogen droog te houden...) werd er afscheid genomen. Nadien was er nog gelegenheid om de bandleden te ontmoeten, foto's etc. Een waarlijk fantastische avond. De kilometers terug vlogen voorbij omdat we wisten dat we een unieke avond achter de rug hadden.

12:25 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.