19-06-06

Arrow festival....The First Chapter...

 

Bijzonder fijn is het als je 's morgens uit je 'nest' kruipt en de zon is al enkele uren aan het werk. Wat koffie, een gezond ontbijt en vanuit je luie zetel kijken hoe de camping zich langzaam vult. Tegen een uur of 11 een flinke aperitief in de vorm van gestenat en na een snelle hap langzaam naar het Terrein wandelen... Zo begon de eerste festivaldag.

 Gelukkig werden we welkom geheten, dat vind ik nl. altijd een goed begin!   Een verkenning van de vlakte gaf ons al snel een idee van de catering,sanitair, etc. Zulke scan van de site is wel nuttig vooraf; eens het begint te schemeren durft een mens al eens af te dwalen.   

 

 

 Dit festival heeft geen 6 podia zoals vele megalomana events, slechts één Main Stage (MS) en één uit de kluiten gewassen tent. De bands volgen dan ook een sluitend schema; wie dus alles wil zien moet selecteren als hij/zij een goed plekje wil. En hier viel weinig te selecteren wegens bangelijke programmatie!  

  De eerste band die rond 14u aantrad was BLACKFOOT op de MS.  Classic? Behoorlijk. Zij spelen Southern Rock, maar minder sleazy dan bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd en minder hardrock dan Molly Hatchet. Nummers als 'Train Train', 'Queenie' en vooral de epic 'Highway Song' zijn klassiekers in het genre en werden overtuigend gebracht. Enkel bassist Greg T. Walker en gitarist Charlie Hargrett zijn originele leden maar het totaalgeluid klinkt echter heel vintage! Nu kopen: 'Highway Song Live' uit 1982!

                                       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor je het weet moet je natuurlijk naar de tent als je JOHN WAITE bezig wil zien. John wie? Remember  'Everytime I think of You' en 'Isn't it time?'    Inderdaad, de krachtige stem van 'The Babys' en later 'Bad English' (met o.a. Schon en Cain van Journey). Die John dus. Classic?  Nauwelijks, maar toch wel geschikt om de namiddag mee in beweging te zetten én een aardige toegeving aan het (ondervertegenwoordigde) vrouwelijke publiek?

's Mans stem zat al gelijk goed, de instelling van mijn fototoestel helaas nog niet, dus was het wat behelpen. Een gesmeerde band, een geweldige zanger én de wereldhit 'Missing You' (jaja, je kent die wel). Een rijk repertoire, maar misschien niet bekend genoeg voor een festival, maar wél een prima show.

 

 

 

 

 

 

 

Volgende act was Ted Nugent op de MS, dus snel postvatten (ok, via de toog om de stomende temperatuur in de tent wat te counteren...

De temperatuur buiten was ook niet min, dus de factor 30 werd aangesproken. Dramatisch wordt het pas als je bekertje Grolsch uit je poten glijdt... Daarop werd besloten de pils per twee in te slaan.

Axioma 1: Het leven van de festivalganger is niet altijd gemakkelijk.

Ter verduidelijking: dit is niet uw correspondent met zijn kompanen, maar gewoon drie ezels die hoegenaamd niets met het festival te maken hebben!

 

 

Volgende keer: Ted Nugent, Uriah Heep & ???

 

 

18:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.