21-06-06

Wang Dang Sweet Pootang!!

       Zoals eerder vermeld, ward het weer tijd om te verkassen. Ditmaal terug naar de Main Stage. Daar zou TED 'The Motor City Madman' NUGENT zijn set spelen.

Classic? Ja, in de hardrocksector zeer zeker! Ted's 'Double Live Gonzo' was één van de eerste echt harde lp's die ik ooit kocht. Ik meen in '78. Ik heb deze grijs gedraaid! Daarna ging ik de meer gesofistikeerde toer op, naarmate het aanbod en de interesse evolueerden. Hier op de weide gingen we geheid terug naar 1978! Het decor bestond uit een mega-grote vlag van de US, vooraan een Indianentooi en nogmaals een vlag van de US en van Nederland. Typisch voor de politiek incorrecte Nugent; ik vond dat best ok. Toen de Man het podium betrad, in camouflage + hoed werden de voorste rijen gek. Ted krijste een halve minuut als een speenvarken en gaf gelijk een scheurende solo weg. Na wat opgefokte peptalk tegen 100 per uur zette hij gelijk 'Stormtroopin'' in. Een opener om U tegen te zeggen. Ted nam alle zang voor zijn rekening. 'Cat Scratch Fever', een onsterfelijke riff, deed vele handen de lucht in gaan. Terecht, Gonzo is still alive!!

 

Volgden nog: 'Wango Tango', 'Snakeskin Cowboys', 'Stranglehold', een flard 'Great White Buffalo' en vooral veel pose, nòg peptalk en veel solo's. Eén nummer had de fijne titel '(I'm gonna) Clusterfuck You'. Het is geen alledaags gebeuren, neem dat van mij aan. De power en gedrevenheid zijn ondanks de grijze haren niet afgenomen.  

Op  de drums merkten wij Mick Brown (ex-Dokken) op en de bas werd gehanteerd door Barry Sparks (ex-MSG en Malmsteen). Na een uur zat het er op. Ted verliet al krijsend de stage. Wat een kerel! Dat ik dit nog mag meemaken!

                                                                                                        

 Dit trio zorgde voor het eerste echte hoogtepunt op dit festival.

 

 

 

 

  In de tent ging Uriah Heep er aan beginnen. Classic? Zeer zeker, de stuwende Hammond en de hoge koortjes zijn nog steeds het handelsmerk van deze band die reeds ruim 35 jaar actief is. Enkel gitarist Mick Box is nog origineel, maar de anderen spelen toch al zo'n 20 jaar bij de band, ook niet niets. Ondanks het voornemen hier een goed plekje te hebben, moest ik de show vanuit de rand van de nokvolle tent volgen. Toch heb ik enkele shots kunnen maken. Ook deze band is nog steeds on the road en levert regelmatig nieuw werk af. Live zweren ze (gelukkig) bij de klassiekers als 'July Morning', 'Gypsy' en 'Easy Livin'. Pure nostalgie was het nummer 'Sunrise'. Daarmee begint de legendarische zwarte live-elpee uit '73 mee. Klonk waanzinnig goed.

 

Ik heb het concert verder buiten op het gehoor gevolgd en mezelf eerst op een verdiend natje getrakteerd. Eigenlijk twee. Of drie. What-ever!

Zo dadelijk zou het legendarische 'Whitesnake' het hoofdpodium beklimmen. Benieuwd hoe Coverdale zou gaan klinken want mijn laatste herinnering aan de man (Via-Rock in '94) was niet zo geweldig

Wedden dat daar veel volk ging op afkomen?

STAY TUNED!

 

Axioma 2: Op een festival is iedereen welkom, zelfs een jager met een Stars & Stripes. (Noem mij nog eens intolerant!)

19:47 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

fijn weeknd en de pret kan bijna niet meer op
weeral op trot GIJ
naar graspop zondag .......
engelgroetje

Gepost door: MIEKE | 23-06-06

De commentaren zijn gesloten.