23-06-06

Here's a song for ya!

 Stilaan begon het tot ons door te dringen dat dit festival een unieke verzameling levende legenden en coryfeeën op het podium zou zetten.

Mijn plekje voor de show van WHITESNAKE was dan ook snel bemachtigd. Opmerkelijk en zeker niet nadelig voor de sfeer was het feit dat er blijkbaar toch enig vrouwelijk interesse was voor de festivalprogrammatie...

Of het schijnbaar onaantgetaste libido van David Coverdale daar iets mee te maken zou hebben? De impressionante backdrop liet reeds uitschijnen dat deze jongens niet effe snel een 'jazzke' gingen geven, maar wel degelijk terug op de kaart staan!

Classic? Redelijk tot behoorlijk; al was het maar om zanger David Coverdale's voorgeschiedenis bij Deep Purple! Sind 1978 is Whitesnake in verschillende bezettingen steeds bij de top blijven behoren. Het album '1987' is een must en parameter voor alle rockalbums sindsdien.

De muzikanten kwamen vrij relaxed opgewandeld om gelijk na David's oerkreet 'Are You Ready' gelijk 'Burn' in te zetten. Coverdale lanceerde getrouw het microfoonstatief de hoogte in en behandelde het veelal als ware het zijn jongeheer en begon aan een (come-back) performance die zelfs de grootste critici deed verstommen.

 

David Coverdale is sex.

Ik denk dat zelfs de fanatiekste mannen moeten erkennen dat hij wel wat heeft. Hij speelt zijn charme uit naar het publiek en illustreert de nummers met veel gebaren. Dit lijkt wel Hollywood on stage!

 

 

Deze 54 jarige legende is gemaakt om te performen; elke beweging, elke grimas is zo 'af' dat het onmogelijk is een slechte foto te maken. De stem is ook weer terug, zelfs in de hoge regionen.

De setlist was (hoe kan het anders) erg 'classic': 'Slide it In', 'Love ain't no Stranger', Ready an' Willin', de superballad ''Is this Love', 'Fool for your lovin' en 'Crying in the Rain' klonken bereheavy. Drumveteraan Tommy Aldridge (ex-Ozzy e.v.a.) gaf een demo drummen-met-de-handen om elke aspirant drummer te ontmoedigen.

De gitaartandem Reb Beach - (ex-Winger- in het purper) en Doug Aldridge (ex-Dio) speelden elke solo perfect en met veel bravoure. Vooral Doug Aldridge vond ik impressionant maar toch functioneel.Qua showgehalte én qua gitaarwerk. 

Toen Ad(je) Vandenberg op het podium kwam om 'Here I Go Again' mee te spelen kon het voor de Hollanders zeker niet meer stuk!

 

 

Hoe dan ook; het draait toch allemaal rond David Coverdale. Zijn presence is legendarisch, hij heeft nog niets van zijn kwaliteiten moeten inboeten!                            

                                                              

Helaas kwam ook dit fantastische optreden tot een einde; met 'Still Of The Night' werd een waardig slotakkoord neergepoot!!

Tijd om de lotgenoten eens op te zoeken. Deze vond ik nagenietend en vooral: bierdrinkend ('is this a way to behave at a rock and roll concert?') terug.

Het verdict was unaniem: Whitesnake tilde het niveau van dit festival weer naar een hoger niveau. There was a lot more to come...

 

Maar eerst: een fotoke voor ons albummeke!!

 

 

 

 

Volgende minestreel was George Thorogood in de tent. Nu staan wij zelfs bij onze ergste vijanden niet echt gekend als bluesfanaten, dus ondank 's mans fijne hymnes 'Bad to the Bone' en 'One Bourbon, One Scotch, One Beer', besloten we collectief en democratisch om een kleine pauze in te lassen en onze stee op te zoeken. Een stukje vast voedsel en een frisse pint bereidden ons voor op wat nog zou komen die dag: een flard Status Quo, Journey en afsluiter Deep Purple.

Op zo'n moment kan een mens met gerust gemoed stellen: Niet slecht voor een dag in de week.

 

Axioma 3: Er is leven na 50. Maar er goed uitzien kan helpen.

 

 

23:16 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.