29-06-06

The Journey Continues!

Zoals beloofd gaan we, na onze uitstap naar Graspop, terug verder met de Arrow-Saga.

Na een verfrissende uitstap naar de camping, een gezonde hap en een fris biertje van Belgische makelij, zetten we relaxed de weg naar het festivalterrein weer in.

Reeds tijdens het souper hoorden we STATUS QUO 'Caroline' en andere klassiekers inzetten. Classic? Jazeker. Eens aangekomen waren deze aan hun bisnummers begonnen.

We hoorden nog 'Rain' 'What You're Proposin'' en 'Roll Over Lay Down'.

 

Van op een afstand leek de hele weide op en neer te gaan. Erg aanstekelijk, maar voor mij een beetje gratuit. Pure fun.

 

In de tent gingen we getuige zijn van een band die ook reeds van 1978 niet meer in de Lage Landen (Europa?) geweest is. De tent zat dan ook al aardig volgepropt met mensen die eindelijk hun favoriete band aan het werk gingen zien.Uiteindelijk ben ik er gelukkig dan toch in geslaagd om een goede plek te vinden.

Toen het licht uitging begon de tent echt te bewegen vanwege het enthousiasme toen de leden van JOURNEY rustig het podium innamen.

Classic? Behoorlijk. In 1973 opgericht door gitarist Neal Schon heeft Journey altijd tot de absolute top van de arena rock/AOR behoort. In de USA zijn ze een instituut.

 

De redelijk harde riff van 'Faith in the Heartland' ging door merg en been; Schon klonk erg fel en hard. Dit zou de hele show zo zijn. De bans speelde redelijk op automaat; mogelijk wisten ze niet eens waar ze juist waren! Korte 'thank you's kon er nog net af. verder natuurlijk op en top professionaliteit.

 

 

 

 

Tweede song 'Separate Ways' bracht ons in uiterste vervoering! Dit nummer live meemaken voor je neus is zowat het hoogste wat een Journeyfan kan ervaren!!!Absolute klassiekers als 'Wheel in the Sky', 'Lights', Faithfully', 'Who's Crying Now' werden aneengerijgd. Zelfs het geweldige 'Edge of the Blade' passeerde de revue.

 

 

Verrassing was zeker 'Mother, Father', gezongen door drummer Deen Castronovo. Hij klonk wel erg als Steve Perry!! Zanger Steve Augeri is het beste wat de band kon overkomen sinds Perry's vertrek. Zijn stijl, stem en uitstraling zijn meer dan gepast in het concept, maar de meeste aandacht gaat toch naar dé persoonlijkheid op het podium: gitarist Neal Schon; ernstig, afstandelijk, zich bewust van zijn status. Veel (harde) solo's en herkenbaarheid typeerden dit optreden. En natuurlijk 'The Legend', wanneer gaan we deze band nog eens kunnen meemaken in Europa? Topper!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Net voor het laatste nummer schoot ik als gek de tent uit, want mijn oude goden DEEP PURPLE stonden hun posities reeds in te nemen op de MS. Classic? Jazeker!!! Misschien de 12e keer dat ik ze ging zien, maar het was nu toch wel effe geleden.

 

 

Ze startten met een leuk filmpje, om daarna gelijk 'Fireball' in te zetten. De klank was redelijk mak, hopelijk ging dit goedkomen.

 

Ook DP ging de veilige toer op; na een nummer of twee van de laatste matige cd, speelden ze enkel nog klassiekers. 'Perfect Strangers', 'Strange Kind Of Woman', 'Hush', 'When a Blind Man Cries',Highway Star', 'Smoke on the Water' en 'Black Night' staan natuurlijk in ieders geheugen gegrift. Al bij al een redelijke show, maar het vuur is reeds lang weg. De grapjes van Ian Gillan zijn flauw, de solo's van Steve Morse voorspelbaar. 'Nieuweling' Don Airey op Hammond ging nog het meest voluit.

Samen met Paice en Glover blijft dit wel de DP-sound maken, maar echt boeien doet het mij niet meer. Zeker niet na wat we deze dag reeds moesten ondergaan.Tijdens 'Smoke' werd plots Neal Schon nog op het podium geduwd, die daar blijkbaar toch niet zo gelukkig mee was. Helaas stond ik toen al achteraan om dit in detail ta aanschouwen.

Al bij al een redelijk gebeuren en door de herkenbaarheid een waardig slot voor een waanzinnige dag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Volgende keer: de rest!

18:52 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.