29-06-06

The Journey Continues!

Zoals beloofd gaan we, na onze uitstap naar Graspop, terug verder met de Arrow-Saga.

Na een verfrissende uitstap naar de camping, een gezonde hap en een fris biertje van Belgische makelij, zetten we relaxed de weg naar het festivalterrein weer in.

Reeds tijdens het souper hoorden we STATUS QUO 'Caroline' en andere klassiekers inzetten. Classic? Jazeker. Eens aangekomen waren deze aan hun bisnummers begonnen.

We hoorden nog 'Rain' 'What You're Proposin'' en 'Roll Over Lay Down'.

 

Van op een afstand leek de hele weide op en neer te gaan. Erg aanstekelijk, maar voor mij een beetje gratuit. Pure fun.

 

In de tent gingen we getuige zijn van een band die ook reeds van 1978 niet meer in de Lage Landen (Europa?) geweest is. De tent zat dan ook al aardig volgepropt met mensen die eindelijk hun favoriete band aan het werk gingen zien.Uiteindelijk ben ik er gelukkig dan toch in geslaagd om een goede plek te vinden.

Toen het licht uitging begon de tent echt te bewegen vanwege het enthousiasme toen de leden van JOURNEY rustig het podium innamen.

Classic? Behoorlijk. In 1973 opgericht door gitarist Neal Schon heeft Journey altijd tot de absolute top van de arena rock/AOR behoort. In de USA zijn ze een instituut.

 

De redelijk harde riff van 'Faith in the Heartland' ging door merg en been; Schon klonk erg fel en hard. Dit zou de hele show zo zijn. De bans speelde redelijk op automaat; mogelijk wisten ze niet eens waar ze juist waren! Korte 'thank you's kon er nog net af. verder natuurlijk op en top professionaliteit.

 

 

 

 

Tweede song 'Separate Ways' bracht ons in uiterste vervoering! Dit nummer live meemaken voor je neus is zowat het hoogste wat een Journeyfan kan ervaren!!!Absolute klassiekers als 'Wheel in the Sky', 'Lights', Faithfully', 'Who's Crying Now' werden aneengerijgd. Zelfs het geweldige 'Edge of the Blade' passeerde de revue.

 

 

Verrassing was zeker 'Mother, Father', gezongen door drummer Deen Castronovo. Hij klonk wel erg als Steve Perry!! Zanger Steve Augeri is het beste wat de band kon overkomen sinds Perry's vertrek. Zijn stijl, stem en uitstraling zijn meer dan gepast in het concept, maar de meeste aandacht gaat toch naar dé persoonlijkheid op het podium: gitarist Neal Schon; ernstig, afstandelijk, zich bewust van zijn status. Veel (harde) solo's en herkenbaarheid typeerden dit optreden. En natuurlijk 'The Legend', wanneer gaan we deze band nog eens kunnen meemaken in Europa? Topper!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Net voor het laatste nummer schoot ik als gek de tent uit, want mijn oude goden DEEP PURPLE stonden hun posities reeds in te nemen op de MS. Classic? Jazeker!!! Misschien de 12e keer dat ik ze ging zien, maar het was nu toch wel effe geleden.

 

 

Ze startten met een leuk filmpje, om daarna gelijk 'Fireball' in te zetten. De klank was redelijk mak, hopelijk ging dit goedkomen.

 

Ook DP ging de veilige toer op; na een nummer of twee van de laatste matige cd, speelden ze enkel nog klassiekers. 'Perfect Strangers', 'Strange Kind Of Woman', 'Hush', 'When a Blind Man Cries',Highway Star', 'Smoke on the Water' en 'Black Night' staan natuurlijk in ieders geheugen gegrift. Al bij al een redelijke show, maar het vuur is reeds lang weg. De grapjes van Ian Gillan zijn flauw, de solo's van Steve Morse voorspelbaar. 'Nieuweling' Don Airey op Hammond ging nog het meest voluit.

Samen met Paice en Glover blijft dit wel de DP-sound maken, maar echt boeien doet het mij niet meer. Zeker niet na wat we deze dag reeds moesten ondergaan.Tijdens 'Smoke' werd plots Neal Schon nog op het podium geduwd, die daar blijkbaar toch niet zo gelukkig mee was. Helaas stond ik toen al achteraan om dit in detail ta aanschouwen.

Al bij al een redelijk gebeuren en door de herkenbaarheid een waardig slot voor een waanzinnige dag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Volgende keer: de rest!

18:52 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

27-06-06

Lionheart vs. Ice-Baby

 

Dit jaar viel de keuze voor ons bezoek aan Graspop op zondag. Vrijdag ware beter geweest, maar kon niet wegens werk. Zaterdag speelde die vreselijke GnR, dus werd het zondag. En het was me weer een stelletje bij mekaar!

Niet geheel, wat ik kan stellen 'ons programma', maar we zijn nooit te oud om te leren en een dagje in de natuur is nooit weg. Guest-tickets helpen dan ook wel een beetje om telkens weer de stap te zetten! Dus hier weinig blabla, maar veel kiekjes!

Meer dan tijdig arriveerden we op 'de plein'; de meerdaagse metalfan was blijkbaar zijn tent nog aan het ontdoen van braaksel of ging net onder zeil. Hoe dan ook, we waren op tijd. Omdat we niet direct de koffie-tent vonden, leek het ons een goed idee om toch gelijk een biertje te nuttigen.

Rond 11.30 besteeg de eerste band het podium. MACHINE MEN, nooit van gehoord (nvg).  Toch niet echt onaardig, een beetje powermetal met lichte goth en Savatage invloeden. Hóren deden we ze wel, want het geluid ging over deze naganoeg lege weide als een trein. Goed om de dag in te zetten.

Het programma beloofde veel heavy shit, met als enige voor ons echt bekende bands o.a. Helloween, After Forever, Saxon en natuurlijk Motorhead.

Twee tenten (Marquee 1 & 2) boden tussen de gigs op de mainstage meer extreme bands; veel death, black & andere uitwassen voor het jonge onstuimige volkje. Ikzelve mengde mij onder the mob om verslag uit te brengen en om voeling te houden met wat er zich vandaag allemaal afspeelt in de scene.

 

 

Enfin, de eerste band die ik in de M1 zag was de Belgische death-metal band INQUEST (nvg).

Stevig spul, dus na een nummer of 2 was ik de tent uit. Het nog steeds beperkte publiek was behoorlijk mak, wat niet erg zou veranderen tijdens de dag.

In de M2 speelde AS I LAY DYING (USA-nvg), (onder) een metalcore gezelschap dat korte maar krachtige songs bracht, minder geschreeuw en iets technischer.

 

 

 

 

Op de MS presenteerde DRAGONFORCE (internationaal) zich voor de tweede maal op GMM, vorig jaar openden zij de spelen. Bere-snelle powermetal, stijl Halloween-op-speed, met Rhapsody-achtige refreinen.

O,o,o, wat zijn die jongens snel!

 

 

 

 

 

Daarna weer naar de M1. ENSIFERIUM (Fin), een combo dat zich meester acht in de Viking-metal stijl. Mooie show, geschreeuw, dissonante riffs en nog meer gekrijs. Wel wat beweging in het publiek, maar helemaal niet mijn ding! Toch moet je zo iets eens ondergaan hebben.

 

 

 

Volgende was (voor mij) ARMOURED SAINT. In een ver verleden kon ik deze wel pruimen, maar ondertussen is de stijl licht veranderd/moderner geworden.

Ging er wel in, visueel waren de muzikanten wel heftig, maar ook geen spek voor mijn bek.

 

 

 

 

 

Waar ik naar uitkeek was ENTHRONED (Belgisch), een klassieke Black-metal band die de tijden van Venom doet herleven. 

Niet dat ik daar echt zat op te wachten, maar een show, compleet met bodypaint en pose moet je gezien hebben. Het publiek apprecieerde de set blijkbaar. Ik genoot vooral visueel, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Het Zweedse IN FLAMES wordt redelijk geprezen in de pers en bracht ook wat volk bijeen aan de mainstage. Deze moderne metal, met zowat invloeden uit alle stromingen had wel een krachtig geluid, een stevige 'drive' en flink wat ballen om een horde crowdsurfers in beweging te brengen. De drank begon in ons zijn werk te doen en dat hielp wel in de sfeervorming. Gelijktijdig besloot ik mijn laatste biertje te drinken... Spijtig genoeg geen foto van de band. Wel van de surfers! 

 

 

 

Back to the cave, euh, ...tent voor oudgediende thrashers EXODUS(USA). Deze '80's thrashband gaat al vele jaren mee en aan de baard van de zanger was dat ook te zien. We flink wat power!! De muziek kon er wel vlotjes in wegens niet te extreem. Doch, een echte trashfanaat zal ik nooit worden.

Tijd om een ommetje te maken.

 

 

 

 

Op weg naar de koffietent kwam ik langs de ijs-kar. Een vreemd fenomeen herhaalde zich (zie Arrow): nl de uitstraling van de ijs-meisjes staat geenszins in verhouding met de omzet. Een discussie aangaande de socio-economische impact van de povere verkoop van ijs op festivals drong zich op, maar gelukkig heb ik me kunnen inhouden. (doch een studie dienaangaande zou wel relevant zijn). Mogelijk zat de opkomst van groen-grijze wolken er voor iets tussen. De wind begon aardig op te zetten en het zag er naar uit dat we de set van HELLOWEEN (D) niet droog zouden doorkomen. Ik had wel een beetje gelijk om 's morgens mijn regenjasje mee te nemen. Ik had beter een duikers-outfit aangetrokken want na enkele minuten zag je geen hand meer voor de ogen. Het jasje deed redelijk zijn werk, maar een ijskoude natte jeans in ook niet je dat. Mijn gsm heeft hier trouwens het leven gelaten, kan je nagaan!

 

Wat doe je dan? Lachen met de mensen die nog meer in nesten (in dit geval rolstoelen) zitten. Ik weet het, het is niet keurig, maar in tijden van nood...

Sommige die-hards bleven gewoon in T-shirt op hun plek. Sommigen begonnen te 'lijken' (sic) op de afbeeldingen op hun shirt. Holbewoners en would-be Flinstones trokken zich er hoegenaamd niets van aan! En sommige jeans had ik persoonlijk willen drogen! Helaas liet ons drukke schema dit niet toe.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkig begon Helloween toen de bui redelijk over was. Het mooie setdecor kwam gezien de omstandigheden niet echt over, maar dit was tenminste een band waarmee we ons enigzins konden identificeren. Driewerf helaas, het geluid was zo rommelig dat ik nauwelijks een nummer kon herkennen. 'Eagle Fly Free' was zowat het enige. Mogelijke oorzaak kon natuurlijk ook zijn dat ik al 15 jaar geen Helloween meer gevolgd heb.

 

 

 

 

Naar de tent!!

 

AFTER FOREVER (NL) heeft in zangeres Floor Janssen natuurlijk een bangelijke troef. Zowel presentatie en stemgeluid zijn uniek.

 

 

 

 

 

 

 

 

Zij puurden uit hun hele repertoire maar toch met nadruk op de laatste (matige) cd 'Remagine'. Maar zoals ik al zei: dit kon niet stuk. Floor is in al die jaren geëvolueerd (?) van gothic prinsesje naar een levende reklame voor de leather-pants. Goesting is koop zeggen ze dan hier! Geweldige performance! 'Pledge Of Allegiance', 'Monolith of Doubt', geweldige nummers, allen wervelend gebracht. Waarlijk één van de hoogtepunten van GMM. Al was dat natuurlijk niet écht moeilijk... Wel opletten dat ze met die hoorntjes geen rage begint!

 

 

Voor mij de eerste band die ik bijna volledig uitzag.

 

Op de mainstage werd ondertussen serieus gewerkt aan de opzet van SAXON (UK). De rode backdrop met het legendarische loge deed vele metalharten sneller slaan.Eindelijk een classic-metal band! Het weer was ondertussen terug in de plooi gevallen en tot het einde werd het aangenaam toeven in de kempen.

De intro van 'Lionheart' deed me kippevel krijgen. Het was van midden jaren '80 geleden dat ik ze nog aan het werk zag, maar eens ze vertrokken waren leek het wel gisteren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het openingsnummer 'Lionheart' van de laatste cd,(id) klonk prima, het geluid was ok en de setlist was zeer gevarieerd! 'Motorcycle Man', 'Crusader', 'Dogs of War', 'Denim and Leather' gingen er in als koek. Veel respect voor zanger Biff; na al die jaren nog steeds 'one of the boys'!!

Voor de headliner speelde, 'moesten' we nog de keuze maken tussen Arch Enemy of CRADLE OF FILTH. Het werd de laatste wegens misschien wel één van de extreemste en meest omstreden bands Ever!

 

 

 

 

 

 

 

En inderdaad: na veel bombastische klanken en een muur van gitaar kwam Dani met zijn kapoenen opgewandeld met een speelse Duivel aan de leiband. Erg gothic, erg demonisch.  Zijn gekrijs neem ik er voor lief bij, want gewoon zingen is aan hem niet besteed. Toch heeft het iets, de bombastische gothische deathmetal wordt door het visuele een geweldig spektakel. Effe genieten, doch niet te lang...

Met als excuus dat ik nog wat moest eten verliet ik de tent om toch in vorm te zijn voordat Lemmy en zijn kompanen gingen afsluiten.

MOTORHEAD. Een gigantische backdrop sierde de mainstage.Klokslag 2230u ging het trio van start.

 

 

 

 

 

 

 

 

'We are Motorhead' (pauze)

'And we play Rock and Roll'; hiermee had Lemmy zijn legendarische opener gezegd en kon het feest van start gaan. Feest?

Motorhead is natuurlijk een levende legende. Spijtig/gelukkig zijn ze dan ook niet geëvolueerd. Gebalde songs uit de vroege dagen ('Stay Clean', 'No Class') en jonger maar mij onbekend materiaal wordt natuurlijk vooral gedragen door de ritmesectie en de beperkte stem van Lemmy. Tegelijk de kracht van de band, maar het blijft niet echt boeien. De statische show en de weinige interactie met het publiek maakten dat dit toch wat eentonig werd. Toch verdiend Lemmy respect voor de ruim 40 jaar dat hij zijn ding doet, ongeacht de media en trends! MAAR: Is Motorhead wel een geschikte headliner op GMM? Waren de centen op om drie dagen echt niveau te halen?

Waren 2 dagen niet beter geweest? Zijn er nog eigenlijk nog echte headliners? Knipt Lemmy zijn teennagels zelf? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.

 

Tot metal!

 

 

Marc & T. 'Out in the Cold' (let vooral op de massa volk àchter ons)

 

20:33 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

26-06-06

Time-out

Mijn excuses, maar eerst nog effe recupereren van GMM.

Vannacht om 02u in mijn bed, om 05u terug eruit...

Verwacht je eerstdaags aan een lijvig verslag van de laatste dag Graspop, daarna verder met Arrow...

 

bedankt voor jullie geduld!

13:34 Gepost in Life as it izz | Commentaren (0)

24-06-06

Effe er tussenuit!

Lezers,

Na een slopende werkweek ga ik de pc effe links laten liggen.

Zondag zit/lig ik op Graspop (afspraak laatste toog links aan het podium), maar maandag gaat de Arrowsaga verder.

>> Wat vinden jullie van mijn blog? Kan er iets verbeterd worden? Wat vind je van onze avonturen op Arrow? Laat eens wat horen via de reacties!!

Zo weet ik eens wie er allemaal komt kijken...

Tot Blog!

   

 

01:03 | Commentaren (2)

23-06-06

Here's a song for ya!

 Stilaan begon het tot ons door te dringen dat dit festival een unieke verzameling levende legenden en coryfeeën op het podium zou zetten.

Mijn plekje voor de show van WHITESNAKE was dan ook snel bemachtigd. Opmerkelijk en zeker niet nadelig voor de sfeer was het feit dat er blijkbaar toch enig vrouwelijk interesse was voor de festivalprogrammatie...

Of het schijnbaar onaantgetaste libido van David Coverdale daar iets mee te maken zou hebben? De impressionante backdrop liet reeds uitschijnen dat deze jongens niet effe snel een 'jazzke' gingen geven, maar wel degelijk terug op de kaart staan!

Classic? Redelijk tot behoorlijk; al was het maar om zanger David Coverdale's voorgeschiedenis bij Deep Purple! Sind 1978 is Whitesnake in verschillende bezettingen steeds bij de top blijven behoren. Het album '1987' is een must en parameter voor alle rockalbums sindsdien.

De muzikanten kwamen vrij relaxed opgewandeld om gelijk na David's oerkreet 'Are You Ready' gelijk 'Burn' in te zetten. Coverdale lanceerde getrouw het microfoonstatief de hoogte in en behandelde het veelal als ware het zijn jongeheer en begon aan een (come-back) performance die zelfs de grootste critici deed verstommen.

 

David Coverdale is sex.

Ik denk dat zelfs de fanatiekste mannen moeten erkennen dat hij wel wat heeft. Hij speelt zijn charme uit naar het publiek en illustreert de nummers met veel gebaren. Dit lijkt wel Hollywood on stage!

 

 

Deze 54 jarige legende is gemaakt om te performen; elke beweging, elke grimas is zo 'af' dat het onmogelijk is een slechte foto te maken. De stem is ook weer terug, zelfs in de hoge regionen.

De setlist was (hoe kan het anders) erg 'classic': 'Slide it In', 'Love ain't no Stranger', Ready an' Willin', de superballad ''Is this Love', 'Fool for your lovin' en 'Crying in the Rain' klonken bereheavy. Drumveteraan Tommy Aldridge (ex-Ozzy e.v.a.) gaf een demo drummen-met-de-handen om elke aspirant drummer te ontmoedigen.

De gitaartandem Reb Beach - (ex-Winger- in het purper) en Doug Aldridge (ex-Dio) speelden elke solo perfect en met veel bravoure. Vooral Doug Aldridge vond ik impressionant maar toch functioneel.Qua showgehalte én qua gitaarwerk. 

Toen Ad(je) Vandenberg op het podium kwam om 'Here I Go Again' mee te spelen kon het voor de Hollanders zeker niet meer stuk!

 

 

Hoe dan ook; het draait toch allemaal rond David Coverdale. Zijn presence is legendarisch, hij heeft nog niets van zijn kwaliteiten moeten inboeten!                            

                                                              

Helaas kwam ook dit fantastische optreden tot een einde; met 'Still Of The Night' werd een waardig slotakkoord neergepoot!!

Tijd om de lotgenoten eens op te zoeken. Deze vond ik nagenietend en vooral: bierdrinkend ('is this a way to behave at a rock and roll concert?') terug.

Het verdict was unaniem: Whitesnake tilde het niveau van dit festival weer naar een hoger niveau. There was a lot more to come...

 

Maar eerst: een fotoke voor ons albummeke!!

 

 

 

 

Volgende minestreel was George Thorogood in de tent. Nu staan wij zelfs bij onze ergste vijanden niet echt gekend als bluesfanaten, dus ondank 's mans fijne hymnes 'Bad to the Bone' en 'One Bourbon, One Scotch, One Beer', besloten we collectief en democratisch om een kleine pauze in te lassen en onze stee op te zoeken. Een stukje vast voedsel en een frisse pint bereidden ons voor op wat nog zou komen die dag: een flard Status Quo, Journey en afsluiter Deep Purple.

Op zo'n moment kan een mens met gerust gemoed stellen: Niet slecht voor een dag in de week.

 

Axioma 3: Er is leven na 50. Maar er goed uitzien kan helpen.

 

 

23:16 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-06-06

Wang Dang Sweet Pootang!!

       Zoals eerder vermeld, ward het weer tijd om te verkassen. Ditmaal terug naar de Main Stage. Daar zou TED 'The Motor City Madman' NUGENT zijn set spelen.

Classic? Ja, in de hardrocksector zeer zeker! Ted's 'Double Live Gonzo' was één van de eerste echt harde lp's die ik ooit kocht. Ik meen in '78. Ik heb deze grijs gedraaid! Daarna ging ik de meer gesofistikeerde toer op, naarmate het aanbod en de interesse evolueerden. Hier op de weide gingen we geheid terug naar 1978! Het decor bestond uit een mega-grote vlag van de US, vooraan een Indianentooi en nogmaals een vlag van de US en van Nederland. Typisch voor de politiek incorrecte Nugent; ik vond dat best ok. Toen de Man het podium betrad, in camouflage + hoed werden de voorste rijen gek. Ted krijste een halve minuut als een speenvarken en gaf gelijk een scheurende solo weg. Na wat opgefokte peptalk tegen 100 per uur zette hij gelijk 'Stormtroopin'' in. Een opener om U tegen te zeggen. Ted nam alle zang voor zijn rekening. 'Cat Scratch Fever', een onsterfelijke riff, deed vele handen de lucht in gaan. Terecht, Gonzo is still alive!!

 

Volgden nog: 'Wango Tango', 'Snakeskin Cowboys', 'Stranglehold', een flard 'Great White Buffalo' en vooral veel pose, nòg peptalk en veel solo's. Eén nummer had de fijne titel '(I'm gonna) Clusterfuck You'. Het is geen alledaags gebeuren, neem dat van mij aan. De power en gedrevenheid zijn ondanks de grijze haren niet afgenomen.  

Op  de drums merkten wij Mick Brown (ex-Dokken) op en de bas werd gehanteerd door Barry Sparks (ex-MSG en Malmsteen). Na een uur zat het er op. Ted verliet al krijsend de stage. Wat een kerel! Dat ik dit nog mag meemaken!

                                                                                                        

 Dit trio zorgde voor het eerste echte hoogtepunt op dit festival.

 

 

 

 

  In de tent ging Uriah Heep er aan beginnen. Classic? Zeer zeker, de stuwende Hammond en de hoge koortjes zijn nog steeds het handelsmerk van deze band die reeds ruim 35 jaar actief is. Enkel gitarist Mick Box is nog origineel, maar de anderen spelen toch al zo'n 20 jaar bij de band, ook niet niets. Ondanks het voornemen hier een goed plekje te hebben, moest ik de show vanuit de rand van de nokvolle tent volgen. Toch heb ik enkele shots kunnen maken. Ook deze band is nog steeds on the road en levert regelmatig nieuw werk af. Live zweren ze (gelukkig) bij de klassiekers als 'July Morning', 'Gypsy' en 'Easy Livin'. Pure nostalgie was het nummer 'Sunrise'. Daarmee begint de legendarische zwarte live-elpee uit '73 mee. Klonk waanzinnig goed.

 

Ik heb het concert verder buiten op het gehoor gevolgd en mezelf eerst op een verdiend natje getrakteerd. Eigenlijk twee. Of drie. What-ever!

Zo dadelijk zou het legendarische 'Whitesnake' het hoofdpodium beklimmen. Benieuwd hoe Coverdale zou gaan klinken want mijn laatste herinnering aan de man (Via-Rock in '94) was niet zo geweldig

Wedden dat daar veel volk ging op afkomen?

STAY TUNED!

 

Axioma 2: Op een festival is iedereen welkom, zelfs een jager met een Stars & Stripes. (Noem mij nog eens intolerant!)

19:47 Gepost in Muziek | Commentaren (1)