04-07-06

Stand Up And Shout! ofte: ARROW ROCK FOR HEAVIES!

 

Na Pavlov's Dog was het de beurt aan oud-Kinks voorman RAY DAVIES. Nog redelijk onder de indruk van Pavlov's Dog was ik niet direct geneigd om me daar op in te stellen. Een wandelingetje en een natje en een droogje was uiterst gepast. Het weer was ondertussen nog volop 'goed bezig' en het gratis drinkwater aan de sanitaire blokken werd gretig opgeslurpt. Doch een pilsje droeg m.i. meer bij tot de gezelligheid.

Toen ik me voor volgende topper DIO terug in de tent begaf, was Mr Davies nog steeds niet begonnen. Het zou me worst wezen, want Ronnie James Dio, de legendarische stem met de fabuleuze uitstraling zou zo dadelijk aanvangen. Een meer dan uitgebreide soundcheck ging er aan vooraf. Puffen en blazen in de tent, maar ik zou kost wat kost vooraan staan! Classic? Redelijk. Ronnie brak door met Rainbow in '76, leende zijn stem voor enkele fantastische lp's aan Black Sabbath alvorens met een muzikale mengeling van beiden (de melodie van Rainbow en de powervolle riffs van Sabbath) een eigen stijl te creëren.

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen de lichten uitgingen werd al snel zijn naam gescandeerd. De band wandelde rustig het podium op en gitarist Craig Goldy zette Black Sabbath's 'Children of the Sea' in.

The Voice sloeg gelijk in als een bom. Zo herkenbaar en krachtig; de hele tent zong mee 'In the misty morning, on the edge of time We've lost the rising sun, a final sign' en dan die killer riff! Dit ging weer een neige show worden. Naast mij twee bijna bejaarde metalheads die duidelijk lang niet waren buitengeweest want bij elk nummer vlogen ze mekaar in de armen als kinderen met een nieuw speeltje!

In de band vonden we o.a. op bas Rudy Sarzo (ex Whitesnake) en Simon Wright (ex AC/DC, MSG e.a.) op drums en Craig Goldy op gitaar. Stuk voor stuk levende legendes in de scene.

We vonden in de set o.a. 'Sunset Superman', 'All the Fools Sailed Away', 'Gypsy', 'Rainbow in the Dark', 'We Rock' en natuurlijk 'Holy Diver'.

 

 

 

 

 

 

 

De drumsolo leek me ondanks het hoge niveau overbodig in een show van een uur, maar mogelijk moest Ronnie even op adem komen. Hij is net geen 64! En toch klinkt hij nog zo sterk en 'acteert' hij zijn nummers op een dartele wijze. Hij springt constant op en neer als kwam hij net uit een vers trollennest. Dio uitgeblust? NO WAY!

Natuurlijk: geen echte verrassingen, maar een Dio-show is een ware constante in het metalgebeuren. Topper!

 

 

 

 

 

Dit was even anders toen ik na datum DEF LEPPARD op de MS zag huppelen. De poedels van de eighties hairmetal klonken erg klinisch en ja, proper.

Hun eerste twee elpees kan ik nogal appreciëren, maar daarna? Neen, dan liever op weg naar de uitgebreide catering achter op de weide. Hier nog steeds een geweldig aanbod; waar je bij ons na pizza, braadworst en burger vrij snel bent uitgepraat, vind je hier alle keukens van de wereld terug, plus een broodjesaanbod van een prima kwaliteit. Dit even tussendoor. Samen met Paul even de weide rondgelopen, kwamen we Carl, onze cd-dealer uit Vosselaar, tegen. Hij was ondertussen dezelfde mening toegedaan over het muzikale decor.

Ondertussen liep de weide wel redelijk vol. Velen kwamen dan ook af voor de headliner van die avond. Dat kan ja natuurlijk ook niet elk jaar zien!

Volgende show in de tent was QUEENSRYCHE. Classic? nauwelijks, maar toch niet weg te denken uit de metalscene voor de meerwaardezoeker. Wij dus.

Leverden in '88 hun vierde lp af, het legendarische 'Operation Mindcrime' (OM). Daarna nog het sterke 'Empire' Dan begint het te wankelen. Pogen met OM2 terug te komen, wat m.i. redelijk lukt. De verwachtingen waren 'navenant', want een 'classic voice' als deze van Geoff Tate is zo typerend dat het wel eens een make or break-tour zou kunnen worden. Hoe konden we ons zo vergissen?!                                                                              

 

 

 

 

 

 

 

De band opende hard met 'Revolution Calling' en we wisten gelijk waar de klepel hing, nl in Geoff's strot. Al het beste uit OM2 ('I don't believe in Love','Breaking the Silence' en vooral 'Suite Sister Mary') deed alle twijfel verdwijnen: Queensryche is back! Zij putten enkel uit de twee OM-schijven, pas in de toegiften twee andere songs.                                       

 

 

 

 

 

 

 

 

Troef was zeker zangeres Pamela Moore, zij was (vanuit artistiek oogpunt, smaken verschillen) zeker een blikvanger, ook qua stemgeluid vulde zij de dramatiek perfect aan. Geoff speelde zijn scenes met de nodige bombast, dit alles zonder ridicuul over te komen. Dit was een heerlijk schouwspel, prima geluid en visueel afgewerkt. Bijna vergaten we dat er ook nog duchtig gemusiceerd werd op de scene. Gitarist Michael Wilton speelt nog steeds erg subtiel en wist met nieuwkomer Mike Stone het klassieke Queensryche geluid neer te zetten.

 

 

 

 

 

 

 

Het moment suprême naderde ondertussen, met de wetenschap dat de programmatie hier sluit als een klok, zocht ik me voor het einde van deze show een aardig plekje voor de afsluiter van de festiviteiten, Roger Waters.

 

 

 

Volgende keer: de godfather of all classic bands: founder of Pink Floyd: ROGER WATERS!!!

19:30 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.