07-07-06

Is there anybody out there?

 

De naam Roger Waters doet bij vele Pink Floyd-fans tweeledige gevoelens oprijzen. Niet alleen is hij de oprichter van deze legendarische band, na het laatste wapenfeit 'The Final Cut' ontspon er zich een strijd om de bandnaam tussen Roger en David Gilmour. Deze werd gewonnen door de laatste. Gilmour bracht dan ook nog eens een geslaagde Pink Floyd-reunie (zonder Roger) op de podia waarmede het lot van Roger redelijk bezegeld werd. David was de man van de geweldige gitaarsolo's en de fantastische melodieën, Roger werd de 'evil guy' die muzikaal niets voorstelde en er daarbij nog eens niet echt goed uitzag, en, slechts matig produceerde. Net daar gaan velen de mist in. 'Radio Kaos', 'The Pro's & Cons of Hitch-hiking' en vooral 'Amused to Death' zijn stuk voor stuk geweldige cd's. Enfin, nu Gilmour definitief (?) een punt achter PF heeft gezet lijkt het wel een herboren Waters die de show-fakkel overneemt. Die Roger Waters ging Arrow Rock afsluiten.

En of daar volk op afkwam! De podiumopbouw leek erg op die van Pink Floyd, een enorme cirkel/scherm en een behoorlijke opbouw van instrumentaria.

 

 

 

 

Het was nog vrij licht toen Roger 'In The Flesh' inzette, gelijk gevolgd door het ingetogen 'Mother', een akoestische 'Set the controls for the Heart of The Sun' - waarbij de psychedelische achtergrond tot zijn recht kwam, ' Shine On You crazy Diamond' - met een projectie van Syd Barrett op de achtergrond, een ingetogen Wish you were here' een stel solonummers, een akoestische medley uit 'The Final Cut' (die toch goed uit de verf kwamen). Een nummer dat bijzonder bleef plakken was 'Leaving Beirut', aangrijpend gebracht, met een gigantisch stripverhaal op het decor. Tijdens 'Sheep' klonken de beestjes perfect quadrofonisch over de weide.
(Reeds tijdens de dag zag ik vorkliften af en aan rijden op het terrein.
Doch, de inhoud van de 'paketten' was verdoezeld.)

In de band vonden we Roger's zoon Harry op keyboards, gitaristen Andy Fairweather-Low, Snowy White ('Bird of Paradise'!) en David Kilminster (John Wetton Band). In de backings, drie welgebouwde dames, o.a. PP Arnold en Katie Kissoon.

Deze laatste bracht later op de avond een waanzinnige 'The Great Gig In The Sky'. Verder natuurlijk Roger op bas & zang, een extra percussionist & drummer. Erg Floyd dus! Ik moet toch vermelden dat Roger's zangtalent niet groot is, maar zijn geluid is echt de stem van Pink Floyd! Wij zijn teveel gewend geraakt aan Gilmour, maar de psychose, de licht artistieke waanzin van de grote Floyd-albums zit toch in het stemgeluid van Roger.  En het moet gezegd, als grote Gilmour fan: de gitaarpartijen klonken perfect, ietwat heaviër en ruiger, maar David heb ik niet gemist in het totaalgeluid.

Na 80' kondigde Roger een pauze aan, tijdens dewelke ik mijn plekkie verbeterd heb. '...and then we'll do that one...' wijzend op de maan die ondertussen in alle glorie aan de hemel stond.

 

 

 

 

 

 

 

Toen het licht weer uitging, kregen we de soundscapes met de 'heartbeat' door de perfectklinkende PA. De legendarische lp 'Dark Side Of The Moon' ging volledig gebracht worden. Dit gebeurde vlekkeloos. Alles zat perfect in mekaar, hoe herkenbaar was dit alles wel. De saxofoon in 'Money', 'Time', 'Us and Them'. Hierbij werd nogmaals duidelijk hoe fenomenaal, revolutionair en vooral: hoe tijdloos deze muziek wel is. Na 'Eclips' werd er even afgetreden, de weide bereikte zijn hoogtepunt qua appreciatie. Dit was absoluut ge-wel-dig. Wat een ervaring! Leuk was wel hoe een fan(aat) zci plots op de stage manifesteerde en in aanbidding viel voor Roger. Al even snel werd deze verwijderd!

 

 

 

 

Vrij snel kwamen ze terug met 'Another Brick in the Wall', 'Vera' (met Vera Lynn in projectie), 'Bring the Boys Back Home' en uiteraard 'Comfortably Numb', met voorsprong één van de meest favoriete Floyd nummers ever. Dit werd akelig goed gezongen door Kilminster, samen Roger in de refreinen.

Over de gitaarsolo kan ik kort zijn: approved!

 

 

 

 

Tijdens de opbouw van het einde  (???) verwachtten we natuurlijk spektakel.En dat kwam in de vorm van een enorm draaiend rad-met-vlammen op het dak van de stage. (Dit was helaas niet te fotograferen, maar is misschien wel ergens op het net te vinden.).

Vlammen op het podium, vuurwerk, een geweldig einde van een geweldige show die een geweldig festival moest afsluiten. Dit alles met een volle maan en een zachte zomeravondtemperatuur.

 

 

Daarna was het wel effe slikken toen het besef kwam dat dit het einde was.

Zoveel van onze favoriete bands op twee dagen wordt zelfs voor een doorwinterde concertganger teveel; de vermoeidheid helpt in het overwinnen van deze kater. Ik was wel moe, maar indien er nog een dag zou aankomen, zou ik weer daar gestaan hebben.

Maar het was goed geweest.

Thanks pals, voor het geweldige weekend, het doormemmen over vanalles en nog wat, over het leven, de fun, het vlotte verloop van alles.

Hou een plekje voor ons, volgend jaar!

 

21:13 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

ok Ja Tarkus!!!
Het zit erop, Wie kon dat weer beter doen dan jij................ Ik heb er van genoten en vond de uitleg wel heel goed , je verdiend een plaats op de pagina bij het blad of site prog-nose .
uitkijken naar het volgende dan maar?..
grtz Marc

Gepost door: Marc | 07-07-06

De commentaren zijn gesloten.