25-03-07

 Beveren Beefde

Beveren Beeft is een metalgebeuren georganiseerd door het blad Mindview. JC Togenblik is daarvoor de uitgelezen lokatie. Ikke & The Sandman daar naartoe…

 

 

Een legging van je ma aantrekken, een pruik van tante Jo op je lelijke kop en je song beginnen met ‘A 100 000 metalyears ago…’ Ik zie het mezelf enkel op oudjaar doen. SONS OF LIOTH doen dat elke show én dan nog zeer overtuigend. Was dit Spinal Tap? Sons of Manowar? Judas Priest anno 1975? Met letterlijk àlle metalclichés torenhoog opgestapeld brachten deze (ongetwijfeld) sympathieke jongens een set bestaande uit metalhymnes met muzikale invloeden van classic Maiden en Priest. Tekstueel was Manowar het voorbeeld. And they got away with it! Getooid met pruiken, spandexen, polsbanden etc was het uiterst amusant om naar de metal-poses te kijken. En de songs kwamen dan nog geloofwaardig over! Hun fanatieke aanhang (m/v) schreeuwde alles mee. Afsluiter ‘Dragonslayer’ was een waardig punt achter deze tribute(?) show. Ik ben nu al fan! En K.K. Downing waarschijnlijk ook...

100 000 metal years ago

the riders of the four winds they will know

that in this final battle they would feel

the glory of the magnifying steel

SOL 7

SOL 1SOL 3SOL 6   

 

 

 

 

 

 

 

 

                      

 

 

Volgende band, MONSTER JOE, was hele andere shit. Een mix van bluesy hardrock/stoner-rock. Met roots in de seventies als daar zijn Grand Funk Railroad, Black Sabbath en Thin Lizzy getooid met een gitaargeluid à la Nugent en Wylde. Dit zooitje vuilbekkende roots-rockers wisten duidelijk wat ze deden: een portie smerige rock straight-in-the-face. No nonsense! Ik lustte er wel pap van. Deze knapen speelden al op Wacken in 2006 (het grootste metalfest). Sommige nummers gingen over sex, andere over sex ‘like a Tyrannosaurus Rex, en anderen over sex ‘met dikke wijven’. Variatie troef dus. But let there be no misunderstanding: Monster Joe speelde een erg professionele set met het gemak van een wereldband. ‘The Boys are back in Town’ van Thin Lizzy scheurde lekker weg en de obligate ballad was erg meeslepend. Veel ruimte voor humor en zelfrelativering. En wat een powerstrot! In het oog houden.MJMJ 5MJ 3MJ 6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdschotel DELAIN wist dus duidelijk wat te doen na deze twee Vlaamse bands: laten zien dat de Nederlandse belofte een minifestival kan afsluiten. Ze hadden wel veschillende dingen tegen. Ten eerste: de stijlbreuk met de vorige bands. Ten tweede: de afwezigheid van toetsenist Martijn. Derde: een zeer beperkt repertoire. Gitarist/zanger Ronald speelde gelijk open kaart door te vermelden dat de toetsen van de computer kwamen. Jammer maar eerlijk. (Within Temptation??). Hiermede ving de show wat onbeholpen aan met ‘Sleepwalkers Dream’. Charlotte zong zoals ze gebekt is: keurig, vrij braaf, maar met het nodige jeugdige enthousiasme. Toch heeft ze nog steeds een ‘kijk, ik ben in een band – meisjesachtige pose. Ze is tenslotte ‘maar’ 20. Niet iedereen wist duidelijk altijd zijn plek op het podium; beetje gebrek aan ervaring? Maar laten we niet wegdrijven in de negatieve zin. Delain stelde mij niet teleur. Zij wisten hun jeugdigheid om te zetten in charme en de songs klonken overtuigend. Ronald ving perfect de zang van Marco Hietala (Nightwish) op en de ritmesectie werkte perfect. 'Sever' en 'The Gathering' klonker stevig. De vrij korte set deed me wat op mijn honger zitten, maar teleurgesteld was ik zeker niet. Voor mij mag dit elk weekend op het menu. Of een goed lief natuurlijk, maar we moeten realistisch blijven..;-))=

 

DELAIN 4DELAIN 5DELAIN 7DELAIN 6DELAIN 2DELAIN 10

 

 

 
DELAIN 9
C & T
 
 
 
Omdat Charlotte maar bleef smeken....

11:42 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.