15-05-07

On a Monday Night!

Na het jonge geweld van zaterdag was het gisteren de beurt aan een echte classic rock band. Wat zeg ik: MAGNUM is bijna het prototype van een classic band. Hun (onterecht) belegen imago incluis. Opgericht in 1972 door zanger Bob Catley en gitarist Tony Clarkin, welke nog steeds de 'core' van de band vormen. Keyboardspeler Mark Stanway kwam erbij in 1980. Magnum speelt erg toeganklijke (hard)rock in het straatje van Uriah Heep en Kansas. Toch hebben zij een extra vleug Engelse symfo aan hun muziek toegevoegd. Hun muziek is soms behoorlijk ingetogen en melancholisch, dan weer uitbundig met meeslepende refreinen. Wel altijd met een feel-good gevoel. Samen met de unieke stem van Catley speelt deze band - mits een kleine onderbreking - al ruim dertig jaar bij de subtoppers. Gisteren dus een Biebob redelijk gevuld met vooral 40,50 & 60ers; shirts van Uriah Heep, Thin Lizzy. Velen reeds met tekenen van verval. Niet zo Magnum. Toch: echte babe-magnets zullen het wel nooit worden.

Bob Catley 1tony Clarkin 2Bob & Al BarrowMark Stanway

 

 

 

 

 

De set begon met het openingsnummer van hun erg geslaagde recentse cd, nl: "When we were younger". Heel toepasselijk. Meer nieuw werk volgde. Toch was het vooral met de echte classics als "How Far Jerusalem" (wat een refrein, blijft een topnummer), "Les Morts Dansants" en vooral " On A Storyteller's Night" (nagenoeg iedereen zong het refrein mee!) dat enkele hoofden bewogen (artritis?). Een volledige versie van "The Spirit", waarbij Bob het plebs behoorlijk liet meezingen, deed het kippevel rijzen. Ook nog steeds kippevel bij de theatrale gebaren van Catley. Misschien wel de kleinste zanger (lett.) in de rockscene, maar wat een stem heeft hij nog na al die jaren rock'n'roll. Hij gebruikte het podium zoals het past: als zijn ideale biotoop. Gitarist Tony Clarkin hield zich redelijk afstandelijk, maar speelde met de precisie van een studiomuzikant alle songs uitmuntend en met een krachtig geluid. Ik stond vlak voor zijn backline en het geluid van zijn JCM800 Marshalls klonk lekker vettig en vintage. Als songwriter zijn de songs tenslotte zijn kindjes. BAND 1BAND 2Bob Catley 3Bob Catley 4Tony Clarkin 1Bob Catley 5

 

 

 

 

 

Afsluiters "Kingdom of Madness" en "One Sacred Hour" vormden een echte kroon op het werk. Ondanks de redelijke status in hun segment komt Magnum er het best uit in een kleine club. Had ik ook graag gehoord: "Wild Swan" en "Two Hearts". Zo heeft elk wel zijn favorieten. Gelukkig kunnen we altijd terugvallen op de fantastische live-cd "The Last Dance". Deze cd registreerde het - toen - laatste concert voor de split in 1995. Deze avond bewees dat Magnum er nog steeds staat en nog steeds kwaliteit kan leveren. Ik zag een krachtige band met aanstekelijke nummers en een charismatische zanger. Mooie avond om mijn verlof mee af te sluiten. Magnum keeps the homefires burning!

Bob & Tony groter

22:20 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.