26-05-07

All Hell breaks Loose!

Dag 3, 9 mei 2007

 

Vandaag staan er fantastische dingen op het programma. Daarom weeral op tijd uit de nest wegens alles inpakken. Als alles ‘ready to go’ is, zoek ik het sleuteltje van mijn ‘car-lock’, een grendel die mijn versnellingspook met mijn handrem verbindt. Onvindbaar. Ik laad twee maal àlles uit en check mijn kamer. Pas na ruim een uur en een tweede check vind ik het terug. Dit was een voorteken! Na enkele rondjes op de periférique (!!) slaag ik er in om op het juiste ronde punt de juiste baan te vinden. Op naar de kust! Waar ik gisteren de kustlijn bereikte, ga ik nu westelijke richting.

8:41

Aan de sector ‘Gold Beach’ gekomen, rij ik richting Vers-s-Mer om een ferme now & then shot te maken. GOLD vers 1944Gold vers sur Mer-1                 

Net als toen zijn de straatjes benauwend smal en ik moet mij helaas in het zicht van de foto parkeren of enkele honderden meters lopen. Nadien richting Arromanches-les-Bains. Onderweg stop ik in Asnelles en zie voor het eerst de legendarische ‘Mulberries’ op het strand liggen. Deze roestige metalen ponten zijn de stille getuigen van de kunstmatige haven die hier toen werd opgetrokken. De mensen er voor geven een idee van de grootte van die ijzeren monsters. De schilderachtige baan naar Arromanches leidt naar een betaalparking. Gold Asnelles-1Gold asnelles 2-1

 

 

 

 

 

 

 

08:55

Enkel en alleen van dit punt uit kan je de fameuze foto’s van de baai maken. Slimme gasten! Ik zoek een alternatief, maar buig voor de commercie. Gold Arromanches BAY 1Gold Arromanches BAY 2Jammer dat het weer maar pover is. Na enkele minuten daal ik af naar het stadscentrum. Hier gaat het moment suprême plaatsvinden: mezelf portretteren voor de Grote Mulberry. Als ik alles heb ingesteld en mijn geijkte ‘cheese’ lanceer, gebeurt het onvoorziene: mijn tripod klapt ineen en mijn bijou kletst tegen het harde zand. Lens in de body, geen teken van leven meer. Sand all over the place. Ik vreet mezelf op maar laat het niet merken. Uitgerekend een stel uiterst sympathieke Duitse toeristen wil mij bijstaan, maar de camera lijkt FUBAR. De beste beslissing voor mijn vertrek blijkt nu dat ik mijn ‘oude’ toestel heb meegenomen. Terug naar de parking. Terug op het strand blijken de batterijen leeg te zijn. Terug naar de wagen voor het reserve-stel. Terug op het strand blijken ook deze leeg te zijn!!! Had er iemand gesuggereerd om terug naar huis te rijden, ik had het gedaan. Doch, ik stap een souvenirwinkel binnen en schaf me gelijk 2 sets batterijen aan. Net voor de hemelsluizen openen kan ik nog mijn foto’s maken.  Gold Arromanches PONT 1Ik besluit naar Bayeux te rijden in de hoop daar ergens de nodige tools aan te schaffen om een eventuele technische ingreep te kunnen doen. In’t kort: nadat ik ter plekke bijna 2 uur verlies, komt het niet goed. Enfin, ik ga het beste van de dag maken, maar de sfeer zit onder nul. Tijd om mijn dag nog ietwat nuttig in te vullen. I was just gettin’ started!

12:22

De Batteries de Longues (ofte ‘Le Chaos’) zijn 4  ferme bunkers met bijhorend geschut van 155mm (op één na wegens een voltreffer). Deze geven een prima beeld van de Atlantic Wall. Mits een stevige wandeling doe je ze alle vier, plus de observatiepost aan de kust. Zowel Gold Beach als een gedeelte van Omaha lagen onder vuur van deze kanonnen.Chaos Battery Gold Beach Longues 2Gold Beach Longues 4Gold Beach Longues 5-1                                                                                

Ik rij tot aan de kustlijn en daal af tot bijna op strand-niveau. In het Oosten zie ik de Mulberries van A. liggen. Onderweg op de terugweg volg ik de eerste pijl naar Omaha Beach en besluit te picknicken op het bloedige strand.

15:20

Aan WN62 (Widerstandsnest 62) breek ik mijn brood. WN62 stond eertijds boordevol MG42’s – deze vuurden 1200 schoten per minuut – en creëerden een muur van kogels. Hier, op de grens tussen Easy Red en Fox Green trok Robert Capa zijn legendarische foto’s. Nu wandelen er een handvol toeristen over het vredige en zonnige strand. Een wandeling naar boven, het monument van ‘The Big Red One’, is pijnlijk in de knieën. Van hieruit zou de Duitse schutter Heinrich Severloh om en bij de 2500 Amerikanen hebben gedood of verwond met zijn MG42. Hijzelf heeft dat nooit ontkend, maar dat wil zeggen dat nagenoeg alle Amerikaanse doden op dit strand door hem zijn veroorzaakt. Dat zou straf zijn.Toch nog even naar het strand; ik ‘steel’ een stukje Franse bodem en steek het in een potje.Omaha Beach 4-1Normandy 2007 deel 2 125Omaha Beach-1Normandy 2007 deel 2 153WN62O01

 

 

 

 

 

16:10u

De resultaten van D-Day en de eerstvolgende dagen liggen netjes opgeborgen op diverse kerkhoven in de regio.

De D514 leidt mij verder langs Port-en-Bessin tot Colleville-s-Mer. Hier dient halt gehouden! Het American Cemetery St. Laurent-s-Mer vormt het begindecor van ‘Saving Private Ryan’. Er wordt behoorlijk gewerkt aan een nieuwe parking, maar de tientallen bussen wurmen zich naar de huidige lang omleidingen en stofwolken. Het is bij US-kerkhoven altijd even stappen alvorens je binnen bent. Ook hier. Een binnen komt het cliché naar voor: de Amerikaanse toerist is hier +60,+70 en ouder; draagt een windjack en een cap. Natuurlijk mogen zij hier lopen, op dit kerkhof liggen 9387 Amerikaanse gesneuvelden op de ruim 70 ha. Dit is één van de 14 US-kerkhoven op vreemde bodem. Let wel: ze bestaan haast allemaal uit bijeengebrachte graven. Hier ben je natuurlijk wel effe zoet. Het is er zoo groot dat je het uur moet in het oog houden, want je verdoet er je hele dag.  Vierville is het volgende dorp-met-naam, maar daar het weer nu wel effe meezit besluit ik eerst Pointe du Hoc aan te doen. Colleville cem-1Colleville Cem 7Colleville Cem 6Colleville Cem 3Colleville cem 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:52

Ter plekke bezoek ik dit bunkercomplex op de uitstulping. Helaas landt er gelijk met mij een buslading Italiaanse (!) jongeren die eerder bezig zijn met hun gsm en elkaar dan met de rest. Zij zwermen over de hele plek en ik kan haast geen foto maken zonder kirrende en joelende ‘jong’. Toch ferm om te zien waar de Amerikaanse Rangers omhoog zijn geklommen. Ik zie het ‘onze jongens’ nog niet doen. Pointe du Hoc 1-1Pointe du Hoc 2-1Pointe du Hoc 3Pointe du Hoc 5-1Pointe du Hoc 6Terug naar Vierville. Ik passeer een aftands benzinestation, maar besluit nog te wachten om later in Grandcamp-Maisy electronisch te tanken.

17:50

Ik passeer terug het tankstation, ditmaal richting. Het indrukwekkende monument op het strand is fotogeniek. Het Omaha-Museum oogt ook lekker, maar ik heb ondertussen al voldoende starre poppen gezien en de voertuigen lijken wel nieuw. Ik pik dan maar de onderhoudende en informatieve film mee. Omaha Beach -1Omaha mont 1-1Omaha footsteps                                                            (Voor de verzamelaar: mijn afdrukken op Omaha Beach)

 

 

18:28

Tijd voor een nieuwe now & then en ik rijd rustig de strandboulevard af. Na de vakantiecottages kom ik aan ‘Les Moulins’. Hier kreeg de jonge Sergeant Henry Doar (2e van links)  zijn minute of fame door net op tijd in de lens van een AP-reporter te kijken. Nu heerst er rust op deze tot monument gepromoveerde bunker.Omaha Le Rucque Omaha Le Rucque 2                              

 

 

 

 

Hoge tijd om onze (veiligheidshalve gereserveerde) nest eens op toe zoeken; het was een bewogen dag. Maar eerst nog tanken in Grandcamp. Ja Watte!  Geen enkele van de 24/24 stations neemt ook maar één van mijn nochtans solvabele kaarten aan. Wat is er loos? Mijn wagen kan nog 40 km rijden – zegt de computer. Leuke informatie; vooral als elke Normandische zelfstandige zijn deuren aan het sluiten is. Ik besluit zo economisch mogelijk naar St-Lo te bollen. Het Duitse kerkhof, La Cambe, zal voor morgen zijn. De meter beweegt zelf niet meer; ik krijg het warm en koud tegelijk. De glooiende D11 in het landschap nodigt uit tot ‘uitbollen’. Dit kan ik nu echt wel missen. Ter hoogte van Lison merk ik een benzinestation waarvan de uitbater de zaak aan het afsluiten is. Ik claxonneer (anders nooit). Plein! Zijn olie-doordrenkte vingers omklemmen de handgreep. Ik wordt haast poëtisch.

19:30u

Ik voel me als herboren en beweeg mij richting St-Lo. Nog 18 km.

Vrij vlot vind ik mijn logement en besluit na een laaaange douche ne keer goed te gaan bunkeren in het overburige Ibis-restaurant. Een cinquante om te beginnen. Voor het slapengaan leg ik mijn car-lock sleuteltje duidelijk in het zicht…

 

Omaha mont 4

 

 

Vergeet vooral niet op de foto's te klikken!

 

Volgende keer:

 

Dode Duitsers

Kerktorens

Een leeg strand

Moord!

De commentaren zijn gesloten.