28-05-07

Into the Drop-Zone

Dag 4, donderdag 10 mei

 

Na een nacht slapen zijn de emoties van vorige dag redelijk verwerkt. Ik ben hier, ik blijf hier. Tijd om de draad terug op te nemen.

We vangen aan met wat we woensdag hebben laten liggen, nl. het Duitse kerkhof nabij La Cambe. Dus terug naar het noorden. Toch weer een helse onderneming om de stad in de juiste richting te verlaten…

09:45u

Van de zes Duitse kerkhoven in Normandië is dit het grootste. Momenteel liggen er ruim 21 000 doden, en 296 onder de grafheuvel, centraal op het kerkhof. Een groot contrast met de andere kerkhoven! De sombere sfeer en de ruwheid van de gebruikte materialen stemt tot nadenken. De kameraadschap na de dood wordt hier gesymboliseerd door de graven in groepjes te plaatsen. Weg met de militaire rechtlijnigheid.La Cambe 2-1La Cambe 4-1La Cambe 6-1Normandy 2007 deel 2 304

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10:23u

Nu ik me toch terug in het Noorden bevind, besluit ik de ‘Banc du Grand Vey’ van dichtbij te gaan bekijken. Ik volg kleine tot zeer kleine wegen tot ik in Genosse-Fontenay uitkom. Ook hier een bunker. Doch, het weidse panorama spreekt me meer aan. Dit heeft wat weg van de Waddenzee.Normandy 2007 deel 2 337aNormandy 2007 deel 2 346 Dit is een vergeten uithoek, maar wel bijzonder.

De plicht roept echter. Ik rij verder naar het Westen. Voorbij Isigny, richting Carentan. Deze stad heeft het hard te verduren gehad tijdens de eerste dagen. Ze werd huis na huis veroverd door o.a. de 101th Airborne Division. In de serie ‘Band Of Brothers’ wordt dit goed weergegeven. Ik kies het vreedzame pad en sla proviand in. Na Carentan duik ik het veld in. Op zoek naar ‘Iron Mike’. En dan gebeurt er iets wat ik nog nooit heb meegemaakt: ik rij van mijn kaart af. Slechts na een 30-tal minuten vind ik Piceauville, waar er een wegwijzer staat naar Ste Mère-Eglise. Ondertussen stoot ik nog op het monument ‘The Beginning’, opgericht voor de 507th Paratroopers van de legendarische 82th Division.Amfreville THE BEGINNING In dit gebied werden door de Duitsers preventief grote gebieden onder water gezet. Talloze para’s, veelal overbeladen, verdronken er in de anders zo vreedzame weiden. Als ik even later het onooglijk riviertje de ‘Merderet’ oversteek ben ik er. Ik bevindt me op grondgebied van Chef-du-Pont.

12:10u

Hier verzamelden op 6 juni zo’n 500 para’s, waarvan er 75 gedetacheerd werden om de brug te bezetten. Dit ging niet zonder slag of stoot en pas na drie dagen verbeten gevechten gaf de vijand op.
Het standbeeld toont een paratrooper met blik op scherp naar de vijand uitkijkend. Het riviertje stelt niet veel voor; het is pas d.m.v. historische foto’s dat je de hevigheid van de strijd kan inbeelden.Iron Mike 1-1Iron Mike Merderet-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12:44u

Ste Mère-Eglise lag zowat in het epicentrum van de dropzone. Zoals het cliché eist staart iedereen naar de kerktoren waar een pop hangt die de ongelukkige (?) John Steele voorstelt. Hij bleef met zijn parachute in de toren hangen. Later werd hij gevangengenomen. Steele bezocht nog regelmatig de stad tot zijn dood in 1969. De stad herbergt het ‘Airborne Museum’. Doch eerst een bezoek aan de kerk, al moet ik hier door de wekelijkse markt ploegen. Het lijkt wel of er hier enkel worst wordt verkocht en gegeten. Maar vooral verkocht. En gegeten. St Mere Eglise 2-1St Mere Eglise 1-1St Mere Eglise 3-1In de kerk prijken twee naoorlogse glasramen, waarvan één niets aan de verbeelding overlaat. Het museum belooft ook veel goeds. En inderdaad. In de eerste hal vind ik o.a. een origineel WACO zweefvliegtuig en vooral tal van uitzonderlijke foto’s en legaten van oud-strijders. Per uitzondering lees ik meer in een museum dan ik kijk. Al sluit het een het andere niet uit natuurlijk. Het andere paviljoen herbergt een Douglas C-47 (Dakota) in volle glorie. Rondom uiteraard de nodige uitrustingen, verhalen en duiding. In de filmzaal begint juist een film, en ik sluit me aan bij de inschepende school. De film is hoogst interessant wegens vele voor mij nog nooit geziene beelden, veelal van de acties in de regio en de stad zelf.st Mere Eglise Musee 3 -1st Mere Eglise Musee 7 -1st Mere Eglise Musee 6

Buiten staan nog enkele voertuigen in onberispelijke staat. De worstenkramen hebben ondertussen hun biezen gepakt. Enkel een horde Japanners staan nog aan een warme kraam aan te schuiven.

Op naar de kust! Via de Batteries d’Azeville, die ik links laat liggen, maar bij een volgend bezoek zeker aandoe, kom ik aan de meest noordelijke sector: Utah Beach.

15:03

Utah Ravenoville 2-1Tijd om te picknicken. Mooi strand, ideaal voor een landing! Helaas nooit gebruikt. Wegens de sterke stroming voeren de schepen teveel naar het Oosten en landden zij veel zuidelijker (als je dit niet begrijpt, pak een kaart!). Doch, het had hier gekund. Ik ga m’n honger er niet voor laten en snij een streekkaas aan. De wind zorgt voor een knarsend gevoel tussen mijn tanden. Het kan ook aan het zand liggen…

De mooie baan (D421) leidt me naar Les Dunes-de-Varreville. Utah Varreville 1-1Utah Varreville 3-1Hier valt nog eens wat te zien. Het is hier dat zowel de Franse Generaal Leclerc voet aan wal hebben zette. Utah Beach was het lichtst verdedigde strand. Na drie uur waren alle doorgangen verzekerd en was het strand vrij van vijandelijke weerstandsnesten. Zo kon er zeer snel contact worden gemaakt met de para’s in Ste Mère-Eglise. Vooruit dan maar, het mag ze ook al eens meezitten. Op naar de kustlijn. Na een korte wandeling toch behoorlijk te zijn uitgewaaid, rij ik een kleine km naar verder.

16:15u

La Madeleine; het toenmalige centrum van alle activiteiten.

Veel volk zie ik nochtans niet. Dus even rustig rondwandelen. Hier liggen nog originele strandversperringen, maar niet op het strand. Een landingsvoertuig pronkt naast het museum. Ik vraag een Britse toerist om een foto van mij te nemen, na enkele demo’s lukt dit alsnog. Zelf heeft hij twee archaïsche camera’s bij. Ik schat hem 75.utah La madeleineutah la madeleine 5-1utah La madeleine 2-1

Stilaan tijd om de dag af te ronden, ik moet nog een heel eind rijden. Indien ik nog wat wil zien. Langs Pouppeville (echt waar) rij ik langs mooie baantjes terug richting Carentan. Laatste stop wordt het dorp Graignes. Hier kwamen in de nacht voor de invasie 170 para’s van het 507e neer. Velen waren gewond of net aan de verdrinkingsdood ontsnapt. Pas op 8 juni werden de para’s, die behoorlijk aan het recupereren waren, ontdekt door een Duitse colonne te paard (!). Dit nadat ze door de para’s onder vuur werden genomen. Lijkt me logisch. Op 11 juni werd het dorp aangevallen net toen de dorpelingen met de Amerikanen in de kerk zaten. De aanval werd afgeslagen, maar toen de vijand opnieuw toesloeg met 2000 man, werd het dorp in puin geschoten. De gewonde para’s werden afgemaakt, zo ook de lokale priesters. De Duitsers koelden hun woede op de bevolking. Deze actie werd uitgevoerd door de SS Division Das Reich (Oradour!). Pas op 12 juli werd het dorp bevrijd. Buiten enkele aftandse boerderijen valt er hier niets te zien maar de kerkruïne staat op een heuvel en maakt toch wat indruk.Graignes 3-1Graignes 5 Graignes 1 1943

Na dit verblijf rijd ik terug St-Lô. Ik besluit wat inkopen te doen in de supermarkt om op mijn kamer te eten. Doch, eerst nog een wandeling door St-Lô. Morgen zal het vroeg zijn; ik neem me immers voor om Bayeux te bezoeken, wraak te nemen in Arromanches en de langste weg naar huis te nemen. Later zal dit geen woord teveel zijn gebleken. Voor ik het weet lig ik weg te zakken.

 

Utah Varreville 5 kleiner

 

Volgende keer:

Bayeux

The revenge

De commentaren zijn gesloten.