28-05-07

Into the Drop-Zone

Dag 4, donderdag 10 mei

 

Na een nacht slapen zijn de emoties van vorige dag redelijk verwerkt. Ik ben hier, ik blijf hier. Tijd om de draad terug op te nemen.

We vangen aan met wat we woensdag hebben laten liggen, nl. het Duitse kerkhof nabij La Cambe. Dus terug naar het noorden. Toch weer een helse onderneming om de stad in de juiste richting te verlaten…

09:45u

Van de zes Duitse kerkhoven in Normandië is dit het grootste. Momenteel liggen er ruim 21 000 doden, en 296 onder de grafheuvel, centraal op het kerkhof. Een groot contrast met de andere kerkhoven! De sombere sfeer en de ruwheid van de gebruikte materialen stemt tot nadenken. De kameraadschap na de dood wordt hier gesymboliseerd door de graven in groepjes te plaatsen. Weg met de militaire rechtlijnigheid.La Cambe 2-1La Cambe 4-1La Cambe 6-1Normandy 2007 deel 2 304

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10:23u

Nu ik me toch terug in het Noorden bevind, besluit ik de ‘Banc du Grand Vey’ van dichtbij te gaan bekijken. Ik volg kleine tot zeer kleine wegen tot ik in Genosse-Fontenay uitkom. Ook hier een bunker. Doch, het weidse panorama spreekt me meer aan. Dit heeft wat weg van de Waddenzee.Normandy 2007 deel 2 337aNormandy 2007 deel 2 346 Dit is een vergeten uithoek, maar wel bijzonder.

De plicht roept echter. Ik rij verder naar het Westen. Voorbij Isigny, richting Carentan. Deze stad heeft het hard te verduren gehad tijdens de eerste dagen. Ze werd huis na huis veroverd door o.a. de 101th Airborne Division. In de serie ‘Band Of Brothers’ wordt dit goed weergegeven. Ik kies het vreedzame pad en sla proviand in. Na Carentan duik ik het veld in. Op zoek naar ‘Iron Mike’. En dan gebeurt er iets wat ik nog nooit heb meegemaakt: ik rij van mijn kaart af. Slechts na een 30-tal minuten vind ik Piceauville, waar er een wegwijzer staat naar Ste Mère-Eglise. Ondertussen stoot ik nog op het monument ‘The Beginning’, opgericht voor de 507th Paratroopers van de legendarische 82th Division.Amfreville THE BEGINNING In dit gebied werden door de Duitsers preventief grote gebieden onder water gezet. Talloze para’s, veelal overbeladen, verdronken er in de anders zo vreedzame weiden. Als ik even later het onooglijk riviertje de ‘Merderet’ oversteek ben ik er. Ik bevindt me op grondgebied van Chef-du-Pont.

12:10u

Hier verzamelden op 6 juni zo’n 500 para’s, waarvan er 75 gedetacheerd werden om de brug te bezetten. Dit ging niet zonder slag of stoot en pas na drie dagen verbeten gevechten gaf de vijand op.
Het standbeeld toont een paratrooper met blik op scherp naar de vijand uitkijkend. Het riviertje stelt niet veel voor; het is pas d.m.v. historische foto’s dat je de hevigheid van de strijd kan inbeelden.Iron Mike 1-1Iron Mike Merderet-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12:44u

Ste Mère-Eglise lag zowat in het epicentrum van de dropzone. Zoals het cliché eist staart iedereen naar de kerktoren waar een pop hangt die de ongelukkige (?) John Steele voorstelt. Hij bleef met zijn parachute in de toren hangen. Later werd hij gevangengenomen. Steele bezocht nog regelmatig de stad tot zijn dood in 1969. De stad herbergt het ‘Airborne Museum’. Doch eerst een bezoek aan de kerk, al moet ik hier door de wekelijkse markt ploegen. Het lijkt wel of er hier enkel worst wordt verkocht en gegeten. Maar vooral verkocht. En gegeten. St Mere Eglise 2-1St Mere Eglise 1-1St Mere Eglise 3-1In de kerk prijken twee naoorlogse glasramen, waarvan één niets aan de verbeelding overlaat. Het museum belooft ook veel goeds. En inderdaad. In de eerste hal vind ik o.a. een origineel WACO zweefvliegtuig en vooral tal van uitzonderlijke foto’s en legaten van oud-strijders. Per uitzondering lees ik meer in een museum dan ik kijk. Al sluit het een het andere niet uit natuurlijk. Het andere paviljoen herbergt een Douglas C-47 (Dakota) in volle glorie. Rondom uiteraard de nodige uitrustingen, verhalen en duiding. In de filmzaal begint juist een film, en ik sluit me aan bij de inschepende school. De film is hoogst interessant wegens vele voor mij nog nooit geziene beelden, veelal van de acties in de regio en de stad zelf.st Mere Eglise Musee 3 -1st Mere Eglise Musee 7 -1st Mere Eglise Musee 6

Buiten staan nog enkele voertuigen in onberispelijke staat. De worstenkramen hebben ondertussen hun biezen gepakt. Enkel een horde Japanners staan nog aan een warme kraam aan te schuiven.

Op naar de kust! Via de Batteries d’Azeville, die ik links laat liggen, maar bij een volgend bezoek zeker aandoe, kom ik aan de meest noordelijke sector: Utah Beach.

15:03

Utah Ravenoville 2-1Tijd om te picknicken. Mooi strand, ideaal voor een landing! Helaas nooit gebruikt. Wegens de sterke stroming voeren de schepen teveel naar het Oosten en landden zij veel zuidelijker (als je dit niet begrijpt, pak een kaart!). Doch, het had hier gekund. Ik ga m’n honger er niet voor laten en snij een streekkaas aan. De wind zorgt voor een knarsend gevoel tussen mijn tanden. Het kan ook aan het zand liggen…

De mooie baan (D421) leidt me naar Les Dunes-de-Varreville. Utah Varreville 1-1Utah Varreville 3-1Hier valt nog eens wat te zien. Het is hier dat zowel de Franse Generaal Leclerc voet aan wal hebben zette. Utah Beach was het lichtst verdedigde strand. Na drie uur waren alle doorgangen verzekerd en was het strand vrij van vijandelijke weerstandsnesten. Zo kon er zeer snel contact worden gemaakt met de para’s in Ste Mère-Eglise. Vooruit dan maar, het mag ze ook al eens meezitten. Op naar de kustlijn. Na een korte wandeling toch behoorlijk te zijn uitgewaaid, rij ik een kleine km naar verder.

16:15u

La Madeleine; het toenmalige centrum van alle activiteiten.

Veel volk zie ik nochtans niet. Dus even rustig rondwandelen. Hier liggen nog originele strandversperringen, maar niet op het strand. Een landingsvoertuig pronkt naast het museum. Ik vraag een Britse toerist om een foto van mij te nemen, na enkele demo’s lukt dit alsnog. Zelf heeft hij twee archaïsche camera’s bij. Ik schat hem 75.utah La madeleineutah la madeleine 5-1utah La madeleine 2-1

Stilaan tijd om de dag af te ronden, ik moet nog een heel eind rijden. Indien ik nog wat wil zien. Langs Pouppeville (echt waar) rij ik langs mooie baantjes terug richting Carentan. Laatste stop wordt het dorp Graignes. Hier kwamen in de nacht voor de invasie 170 para’s van het 507e neer. Velen waren gewond of net aan de verdrinkingsdood ontsnapt. Pas op 8 juni werden de para’s, die behoorlijk aan het recupereren waren, ontdekt door een Duitse colonne te paard (!). Dit nadat ze door de para’s onder vuur werden genomen. Lijkt me logisch. Op 11 juni werd het dorp aangevallen net toen de dorpelingen met de Amerikanen in de kerk zaten. De aanval werd afgeslagen, maar toen de vijand opnieuw toesloeg met 2000 man, werd het dorp in puin geschoten. De gewonde para’s werden afgemaakt, zo ook de lokale priesters. De Duitsers koelden hun woede op de bevolking. Deze actie werd uitgevoerd door de SS Division Das Reich (Oradour!). Pas op 12 juli werd het dorp bevrijd. Buiten enkele aftandse boerderijen valt er hier niets te zien maar de kerkruïne staat op een heuvel en maakt toch wat indruk.Graignes 3-1Graignes 5 Graignes 1 1943

Na dit verblijf rijd ik terug St-Lô. Ik besluit wat inkopen te doen in de supermarkt om op mijn kamer te eten. Doch, eerst nog een wandeling door St-Lô. Morgen zal het vroeg zijn; ik neem me immers voor om Bayeux te bezoeken, wraak te nemen in Arromanches en de langste weg naar huis te nemen. Later zal dit geen woord teveel zijn gebleken. Voor ik het weet lig ik weg te zakken.

 

Utah Varreville 5 kleiner

 

Volgende keer:

Bayeux

The revenge

Break Your Chains!

Jeff Scott Soto deftig op foto vastleggen is geen sinecure. Zo bewees hij weerom gisteravond in de Biebob. TALISMAN, zijn enige echte home-band, is op afscheidstournee en dat kon ik dus niet missen. Deze band was één van de eerste die ik zag in de Biebob, dus gelijk een beetje nostalgie. Niet dat we Soto & co nooit aan het werk zagen, maar Talisman is toch een bandje dat me wat nauw aan het hart ligt. Hun sterk melodieuze songs en zeer funky groove zijn haast uniek. En Jeff is natuurlijk gelijk de meest veelzijdigste zanger in de bizz.

Maar daarvoor kregen we eerst DUST, een Nederlandse coverband die best wel goed uit de voeten komt met zijn ding. Zij begonnen met 'Doctor,doctor' van UFO en ik hoor Schenker het nog niet zo goed spelen. Volgden o.a. 'Jesus Saves' (Savatage), 'Sure know Something' (Kiss), 'Bad Boys' (Whitesnake), 'Burn', in een versie die echt wel naast die van Glenn Hughes mocht staan, en nog stuff like that. Zeer gemotiveerde band, veel spelplezier en een beresterke sound! En de gitarist: the boy could play! Amusement troef dus. dust 1dust 2

 

 

 

 

 

 

Talisman kan ondertussen ook aardig een avondje vullen. Hun 7 studiocd's staan boordevol aanstekelijk werk. Komt daarbij dat dit combo zich graag van zijn veelzijdigste kant laat zien waardoor we én aardige verrassingen krijgen zoals 'Frozen' van Madonna, 'I don't know' van Ozzy, maar soms wel wat afglijden naar georganiseerde improvisatie waarbij Michael Jackson, Deep Purple, MC Hammer e.a. een beetje op een -overigens leuk- hoopje worden gegooid. Naast de bekendste Talismansongs (you name it) toch een krachtige 'I'll see the light tonight' van Yngwie. Jeff zong de eerste 2 van deze man vol en kan gelijk buigen op een alomtegenwoordigheid op allerlei tribute-cd's. Zijn presence is ondertussen legendarisch; als een orang-oetang in overdrive bevolkt hij het podium met een dynamiek en een groove die je bij anderen zelden ziet. Variatie troef dus. Interim-gitarist Brian Young speelde alsof hij reeds jaren in de band zit. en ook de interimaris op drums sloeg erg raak. Een kale(!) Marcel Jacob speelde ondanks zijn superbe kunnen, zeer functioneel. talisman 4 1talisman 5talisman 11talisman 16talisman 8

talisman 19

 

Al bij al een zeer geslaagde laatste passage van deze ad-hoc versie van Talisman. Jeff werkt na deze toer full-time aan zijn pensioen bij Journey en sluit met deze toer niet alleen bij hem, maar ook voor de melodieuze rockfans een hoofdstuk af.

talisman 1 GROOT

 

10:58 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

26-05-07

All Hell breaks Loose!

Dag 3, 9 mei 2007

 

Vandaag staan er fantastische dingen op het programma. Daarom weeral op tijd uit de nest wegens alles inpakken. Als alles ‘ready to go’ is, zoek ik het sleuteltje van mijn ‘car-lock’, een grendel die mijn versnellingspook met mijn handrem verbindt. Onvindbaar. Ik laad twee maal àlles uit en check mijn kamer. Pas na ruim een uur en een tweede check vind ik het terug. Dit was een voorteken! Na enkele rondjes op de periférique (!!) slaag ik er in om op het juiste ronde punt de juiste baan te vinden. Op naar de kust! Waar ik gisteren de kustlijn bereikte, ga ik nu westelijke richting.

8:41

Aan de sector ‘Gold Beach’ gekomen, rij ik richting Vers-s-Mer om een ferme now & then shot te maken. GOLD vers 1944Gold vers sur Mer-1                 

Net als toen zijn de straatjes benauwend smal en ik moet mij helaas in het zicht van de foto parkeren of enkele honderden meters lopen. Nadien richting Arromanches-les-Bains. Onderweg stop ik in Asnelles en zie voor het eerst de legendarische ‘Mulberries’ op het strand liggen. Deze roestige metalen ponten zijn de stille getuigen van de kunstmatige haven die hier toen werd opgetrokken. De mensen er voor geven een idee van de grootte van die ijzeren monsters. De schilderachtige baan naar Arromanches leidt naar een betaalparking. Gold Asnelles-1Gold asnelles 2-1

 

 

 

 

 

 

 

08:55

Enkel en alleen van dit punt uit kan je de fameuze foto’s van de baai maken. Slimme gasten! Ik zoek een alternatief, maar buig voor de commercie. Gold Arromanches BAY 1Gold Arromanches BAY 2Jammer dat het weer maar pover is. Na enkele minuten daal ik af naar het stadscentrum. Hier gaat het moment suprême plaatsvinden: mezelf portretteren voor de Grote Mulberry. Als ik alles heb ingesteld en mijn geijkte ‘cheese’ lanceer, gebeurt het onvoorziene: mijn tripod klapt ineen en mijn bijou kletst tegen het harde zand. Lens in de body, geen teken van leven meer. Sand all over the place. Ik vreet mezelf op maar laat het niet merken. Uitgerekend een stel uiterst sympathieke Duitse toeristen wil mij bijstaan, maar de camera lijkt FUBAR. De beste beslissing voor mijn vertrek blijkt nu dat ik mijn ‘oude’ toestel heb meegenomen. Terug naar de parking. Terug op het strand blijken de batterijen leeg te zijn. Terug naar de wagen voor het reserve-stel. Terug op het strand blijken ook deze leeg te zijn!!! Had er iemand gesuggereerd om terug naar huis te rijden, ik had het gedaan. Doch, ik stap een souvenirwinkel binnen en schaf me gelijk 2 sets batterijen aan. Net voor de hemelsluizen openen kan ik nog mijn foto’s maken.  Gold Arromanches PONT 1Ik besluit naar Bayeux te rijden in de hoop daar ergens de nodige tools aan te schaffen om een eventuele technische ingreep te kunnen doen. In’t kort: nadat ik ter plekke bijna 2 uur verlies, komt het niet goed. Enfin, ik ga het beste van de dag maken, maar de sfeer zit onder nul. Tijd om mijn dag nog ietwat nuttig in te vullen. I was just gettin’ started!

12:22

De Batteries de Longues (ofte ‘Le Chaos’) zijn 4  ferme bunkers met bijhorend geschut van 155mm (op één na wegens een voltreffer). Deze geven een prima beeld van de Atlantic Wall. Mits een stevige wandeling doe je ze alle vier, plus de observatiepost aan de kust. Zowel Gold Beach als een gedeelte van Omaha lagen onder vuur van deze kanonnen.Chaos Battery Gold Beach Longues 2Gold Beach Longues 4Gold Beach Longues 5-1                                                                                

Ik rij tot aan de kustlijn en daal af tot bijna op strand-niveau. In het Oosten zie ik de Mulberries van A. liggen. Onderweg op de terugweg volg ik de eerste pijl naar Omaha Beach en besluit te picknicken op het bloedige strand.

15:20

Aan WN62 (Widerstandsnest 62) breek ik mijn brood. WN62 stond eertijds boordevol MG42’s – deze vuurden 1200 schoten per minuut – en creëerden een muur van kogels. Hier, op de grens tussen Easy Red en Fox Green trok Robert Capa zijn legendarische foto’s. Nu wandelen er een handvol toeristen over het vredige en zonnige strand. Een wandeling naar boven, het monument van ‘The Big Red One’, is pijnlijk in de knieën. Van hieruit zou de Duitse schutter Heinrich Severloh om en bij de 2500 Amerikanen hebben gedood of verwond met zijn MG42. Hijzelf heeft dat nooit ontkend, maar dat wil zeggen dat nagenoeg alle Amerikaanse doden op dit strand door hem zijn veroorzaakt. Dat zou straf zijn.Toch nog even naar het strand; ik ‘steel’ een stukje Franse bodem en steek het in een potje.Omaha Beach 4-1Normandy 2007 deel 2 125Omaha Beach-1Normandy 2007 deel 2 153WN62O01

 

 

 

 

 

16:10u

De resultaten van D-Day en de eerstvolgende dagen liggen netjes opgeborgen op diverse kerkhoven in de regio.

De D514 leidt mij verder langs Port-en-Bessin tot Colleville-s-Mer. Hier dient halt gehouden! Het American Cemetery St. Laurent-s-Mer vormt het begindecor van ‘Saving Private Ryan’. Er wordt behoorlijk gewerkt aan een nieuwe parking, maar de tientallen bussen wurmen zich naar de huidige lang omleidingen en stofwolken. Het is bij US-kerkhoven altijd even stappen alvorens je binnen bent. Ook hier. Een binnen komt het cliché naar voor: de Amerikaanse toerist is hier +60,+70 en ouder; draagt een windjack en een cap. Natuurlijk mogen zij hier lopen, op dit kerkhof liggen 9387 Amerikaanse gesneuvelden op de ruim 70 ha. Dit is één van de 14 US-kerkhoven op vreemde bodem. Let wel: ze bestaan haast allemaal uit bijeengebrachte graven. Hier ben je natuurlijk wel effe zoet. Het is er zoo groot dat je het uur moet in het oog houden, want je verdoet er je hele dag.  Vierville is het volgende dorp-met-naam, maar daar het weer nu wel effe meezit besluit ik eerst Pointe du Hoc aan te doen. Colleville cem-1Colleville Cem 7Colleville Cem 6Colleville Cem 3Colleville cem 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:52

Ter plekke bezoek ik dit bunkercomplex op de uitstulping. Helaas landt er gelijk met mij een buslading Italiaanse (!) jongeren die eerder bezig zijn met hun gsm en elkaar dan met de rest. Zij zwermen over de hele plek en ik kan haast geen foto maken zonder kirrende en joelende ‘jong’. Toch ferm om te zien waar de Amerikaanse Rangers omhoog zijn geklommen. Ik zie het ‘onze jongens’ nog niet doen. Pointe du Hoc 1-1Pointe du Hoc 2-1Pointe du Hoc 3Pointe du Hoc 5-1Pointe du Hoc 6Terug naar Vierville. Ik passeer een aftands benzinestation, maar besluit nog te wachten om later in Grandcamp-Maisy electronisch te tanken.

17:50

Ik passeer terug het tankstation, ditmaal richting. Het indrukwekkende monument op het strand is fotogeniek. Het Omaha-Museum oogt ook lekker, maar ik heb ondertussen al voldoende starre poppen gezien en de voertuigen lijken wel nieuw. Ik pik dan maar de onderhoudende en informatieve film mee. Omaha Beach -1Omaha mont 1-1Omaha footsteps                                                            (Voor de verzamelaar: mijn afdrukken op Omaha Beach)

 

 

18:28

Tijd voor een nieuwe now & then en ik rijd rustig de strandboulevard af. Na de vakantiecottages kom ik aan ‘Les Moulins’. Hier kreeg de jonge Sergeant Henry Doar (2e van links)  zijn minute of fame door net op tijd in de lens van een AP-reporter te kijken. Nu heerst er rust op deze tot monument gepromoveerde bunker.Omaha Le Rucque Omaha Le Rucque 2                              

 

 

 

 

Hoge tijd om onze (veiligheidshalve gereserveerde) nest eens op toe zoeken; het was een bewogen dag. Maar eerst nog tanken in Grandcamp. Ja Watte!  Geen enkele van de 24/24 stations neemt ook maar één van mijn nochtans solvabele kaarten aan. Wat is er loos? Mijn wagen kan nog 40 km rijden – zegt de computer. Leuke informatie; vooral als elke Normandische zelfstandige zijn deuren aan het sluiten is. Ik besluit zo economisch mogelijk naar St-Lo te bollen. Het Duitse kerkhof, La Cambe, zal voor morgen zijn. De meter beweegt zelf niet meer; ik krijg het warm en koud tegelijk. De glooiende D11 in het landschap nodigt uit tot ‘uitbollen’. Dit kan ik nu echt wel missen. Ter hoogte van Lison merk ik een benzinestation waarvan de uitbater de zaak aan het afsluiten is. Ik claxonneer (anders nooit). Plein! Zijn olie-doordrenkte vingers omklemmen de handgreep. Ik wordt haast poëtisch.

19:30u

Ik voel me als herboren en beweeg mij richting St-Lo. Nog 18 km.

Vrij vlot vind ik mijn logement en besluit na een laaaange douche ne keer goed te gaan bunkeren in het overburige Ibis-restaurant. Een cinquante om te beginnen. Voor het slapengaan leg ik mijn car-lock sleuteltje duidelijk in het zicht…

 

Omaha mont 4

 

 

Vergeet vooral niet op de foto's te klikken!

 

Volgende keer:

 

Dode Duitsers

Kerktorens

Een leeg strand

Moord!

24-05-07

No one here gets out alive!!

Groot nieuws voor de Arrow festival ganger!

Na het toch wel spijtige afblazen van ZZ Top is de vervanger bekend: RIDERS ON THE STORM, de band met als kern Robby Krieger en Ray Manzarek - de muzikale genieën van The Doors zal elke classic rock fan meeslepen. Als relatief grote The Doors-fan (ik heb hun passage recentelijk gemist) kan ik enkel zeggen: joepie!

 

 

22:20 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

23-05-07

Hi, I am Melanie and...

Dag 2  - Dinsdag 8 mei

 

Ik ben niet de eerste, maar toch bij de vroege vogels als ik het ontbijtbuffet aanval. Gaat er in als koek.

Miezerig weer. Weer. Maar als ik om 07:25u een sms van het thuisfront krijg, sta ik al op een kerkhof. Secqueville 1-1Secqueville British Cemetery is een typisch Brits War Cemetery, midden in de velden. Later zal ik nog dat van Bayeux bezoeken, van een heel andere orde. Volgende stop is een Canadees kerkhof, nabij het dorp Reviers. Deze hebben een karakteristieke bouwstijl, nauw verwant aan de Britse. Ik ontmoet er pa & zoon uit Canada, zij bezoeken opa. Opa is uit het zicht verdwenen in 1944. Voor de eerste keer krijg ik echte zonneschijn. Snel op foto vastleggen! Ik wordt er haast niet goed van. Doch na enkele minuten is deze weer verdoken. Snel op foto vastleggen!Reviers 1-1044 Reviers 2Reviers 2-2Reviers 5-1

 

 

 

 

 

 

 

08:16u Op naar het strand. Juno Beach is de eerste sector die ik aandoe.

Ik wordt verwelkomd door een Churchill-tank, type ontmijner. En ik zie de zee. Al-tijd aangenaam. Ik storm het strand op, maar wordt gelijk geremd door de mulheid van het zand. 63 jaar geleden was dit zand ook mul en ik beeld me gelijk het vertragende effect in. En ik word dan nog niet beschoten. Na Omaha Beach was Juno het zwaar verdedigste strand. Hier landde o.a. de 3rd Canadian Infantry Division met uiteindelijk toch redelijk succes. Het Juno Beach Center, in Courseulles-sur-Mer, schijnt absoluut een bezoek waard.Juno Beach 4-1Juno Beach 1-1Juno Beach 2-1Juno Beach 10-1Juno Beach 8-1

Juno Beach 5-1

 

 

 

 

 

 

09:01u

Hi, I am Melanie and I am a Canadian Student”. Ik zou geld geven om dat elke morgen te horen. Toch, in het visitors center is het bittere ernst. Met de Canadese onthaal zit het nog altijd snor. Net als in Vimy, enkele jaren geleden, wordt ook dit Memorial gerund door studenten op verplaatsing. Na een korte introductie krijg ik een plan en schrijd bijna alleen door de verschillende zalen. Hier wordt Canada in al zijn facetten belicht, vooral het hoe en waarom zij mee in de oorlog stapten. De landing zelf krijgt ook voldoende aandacht. Adembenemend. Na ruim een uur neem ik afscheid van Melanie en haar oogverblindende collega achter the counter. Juno Beach Center 1-1juno Beach Center 2-1Juno Beach Center 3-1juno Beach Center 4-1Juno Beach Center 5juno Beach Center 8-1

 

 

 

 

 

 

 

In St Bernières kan ik het niet laten om een ‘now & then’ foto te maken. Een fantastisch maar winderige pick-nickweide - tussen de bloemen en het strand - is mijn territorium voor een overpeinzen én mijn meest uitgebreide pick-nick tot hier toe.Juno Beach bunker NU 063 JunoJuno Beach 11-1

 

 

 

 

 

 

 

13:19u

Ik rij langzaam de kustweg af, richting Sword Beach, deel van de Engelse sector. Ik groet Monty onderweg en zoek het baantje naar de Hillman Battery. Deze ligt enkele kms in land, achter het dorp Colleville-Montgomery. Dit bunkercomplex werd op dag 1 van de landing ingenomen door het 1st Bn Suffolk Rgt. Een mooie wandeling over de ooit door mijnen bezaaide vlakte. Een busje Battlefield Tourists volgt mij. You never walk alone.Hillman-1 BUSHillman 7-1Hillman 2-1Hillman 6-1Hillman 5-1Sword beach Monty-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik rij door tot Ouistreham en Riva Bella. In de opvallende toren/bunker ‘Le Grand Bunker’ bevindt zich een museum gewijd aan de Atlantic Wall. De antipathieke receptionist ontstemt me gelijk en het boeit me nauwelijks. Toch veel interessant materiaal, maar de uitdrukkingsloze poppen storen me minstens evenveel. Overdose.

Een strandwandeling leidt me tot de inschepingszone van de ferry. Ik zie vrachtwagens, containers, mensen met gsm’s, truckers, gedoe. Net wat ik probeer te ontvluchten. Geluid van karting achter me en ik krijg het op mijn heupen. Ik bekijk de kaart even want mijn dag is goed gevorderd.

15:26u Toch maar naar Caen rijden? Niet direct, eerst even het binnenland in naar Hill 112. Deze heuvel, ten zuiden van Caen werd door Rommel beschouwd als het meest strategische punt achter de stranden. Hij had gelijk. In de nacht van 9 op 10 juni werd de heuvel aangevallen. Het werd de eerste grote tankslag van de geallieerden. Zij werden voor het eerst geconfronteerd met het Duitse rollend materiaal bij uitstek: de Tiger tank. Toch weten de Britten en Amerikanen deze in te nemen. Na datum is het landschap bezaaid met wrakken van voertuigen.Hill 112  1-1Hill 112  2-1 Enige zeer stille getuige is een Churchill-tank in volle glorie.

Rond 16:00 besluit ik een poging te doen om het Mémorial de Caen te bezoeken. Als ik er aankom is er een drukte van jewelste. Shitloads joelend jong tuig! Even in de uitgebreide boekhandel gaan snollen en er vandoor gaan. De behoorlijke inkomprijs (17€) hielp ook al niet echt. Dit is voor de volgende keer,denk ik luidop. Mijn logies is op 600m verwijderd en ik snak naar een douche; ondanks de veelal grijze lucht is de temperatuur redelijk benauwend. En morgen is er weer een dag. Een dag die qua gezelligheid aardig in de buurt van 6 juni 1944 zou komen…

In het restaurant waar ik gisteren nog een intrieste plat du jour at, verwerk ik deze avond de beste Salade Périgord ever! Avec canard et lardons. Et un cinquante. Ik mag branden in de hel, maar kies voor een diepe slaap.

 

Juno Beach Center 7-1

  

Volgende keer:

 

Het noodlot slaat toe!

Oud ijzer!

 

21-05-07

En het werd zomer...festivalitis!

De weergoden weten nog niet goed of ze mee willen of niet; maar niets gaat ons tegenhouden om er weerom een geweldig festivalzomer van te maken. Het versgesneden gras, de bierlucht, kleurrijke figuren, donkere wolken aan de einder, ik kan gewoon niet wachten. Maar ik moet wel!

Het feest begin op 22,23 en 24 juni in Dessel. De GRASPOP METAL MEETING biedt echt voor elk wat wils. Zaterdag en zondag kunnen ze op mij rekenen. Wat krijgen we op ons brood? Zaterdag voor headliner IRON MAIDEN speelt Korn; je moet er van houden. HEAVEN AND HELL staat voor Black Sabbath incl. Ronnie James Dio. Een natte droom! De ultieme death metal band Cannibal Corpse en de hogepriesters van de Black Metal: Dimmu Borgir. Dat het jonge geweld in de tenten wild om zich heen zal schoppen is geen geheim; verrassing alom dus voor T. Zondag spant the f*king Prince Of Darkness OZZY OSBOURNE de kroon. Al dit duivels wordt aangekondigd door de discipelen zelf: SLAYER.  Ozzy-gitarist presenteert met Black Label Society de goorste en heavieste rock'n'roll ever!! Finntroll, Children of Bodom, Moonsorrow en Korpiklaani zullen de dag voorbereiden. Don't call me on monday!

Het ARROW CLASSIC ROCK festival - 30 juni -staat redelijk op poten, maar moet headliner ZZ-Top afschrijven wegens ziekte van gitarist Dusty Hill. Er wordt momenteel gezocht naar een vervanger. Ik ben curieus. Toto, The Scorpions, Thin Lizzy, Europe, Steve Vai, INXS e.a. zijn wel aanwezig. Things can only get better.

De LOKERSE FEESTEN (1e week van augustus) zijn traditioneel een allegaartje. Trekken mijn aandacht: Pet Shop Boys (!!), Suzanne Vega en niet in het minst WORLDSTAGE. Na het fantastische concert dat Jim Peterik en Pride of Lions daar twee jaar geleden gaven, komt de absolute AOR-koning terug met zijn all-star band: Best of Melodic Rock met Pride Of Lions/Toby Hitckock (POL)/Jim Peterik(Survivor)/Kevin Chalfant (The Storm)/Kip Winger (Winger)/Jimi Jamison (Survivor) en Kelly Keagy (Nightranger)/Thom Griffin (Trillion). Als ik zeg dat dit een absolute AOR-heaven is, zeg ik niets. Als dit allemaal goed komt zal het een unicum zijn dat Jimi Jamison terug bij oude maat Peterik zingt, net nu hij uit Survivor geflikkerd is. Ironisch.

Er zijn nog kaarten en er is nog plaats in de festival-mobiel...en anders:

 

CU on-the-green!

Hands-with-horns small

 

 

18:52 Gepost in Muziek | Commentaren (0)