29-06-07

Snoepje!

Hieronder nog een snoepje! Vervolgens effe geduld! Zaterdag wordt ik 'verwacht' op het Arrow Festival. Dan gaan we eerst verder met GMM. Hieronder nog een mooie (?) van Joe Satriani op GMM 2007!

joe 7

 

01:32 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Tour of a Blank Planet 2007

Als ware melomaan zal u het me vergeven, maar tussen de GMM-verslagen zal er nog één en ander anders te melden zijn. Zo was ik gisteren weerom getuige van een doorgang van het fantastische PORCUPINE TREE. Stilaan lijkt 2007 wel op een Steven Wilson-jaar te lijken, want naast 2x met PT en 1x met Blackfield ons land te hebben aangedaan, kwam er dit jaar ook nog de live-dvd van PT uit en van beide bands een geweldige cd. Steven Wilson smeedt het ijzer, maar hij smeedt het goed.

Gisteren dus in Hof Ter Lo, met als support PURE REASON REVOLUTION (zie ook concertverslag Blackfield). Deze Britten brachten met hun alternatieve psychedelische progrock de zaal op temperatuur.prr 2prr 1 Toen Wilson en co het podium betraden werd deze band enthousiast onthaald. Pas toen het stil werd zetten ze in met het titelnummer. Wilson verklaarde vervolgens dat ze het hele album integraal zouden spelen. Wat ze deden. En wat fantastisch was. Het is dan ook een prima schijf. Na een korte pauze volgden nog enkele tracks uit hun rijke verleden. Helaas geen 'Arriving Somewhere...', maar naast obscure songs, o.a. een schitterende 'Trains' en 'Open Car'. PT is geen cameravriendelijke band; er gebeurt niet veel én wat ze doen, gebeurt dan nog in redelijk sober licht. Het was dus wel hard labeur om enkele deftige shots te krijgen.070627 Porcupine Tree 264070627 Porcupine Tree 341070627 Porcupine Tree 248070627 Porcupine Tree 171

070627 Porcupine Tree 176070627 Porcupine Tree 203
070627 Porcupine Tree 168

01:26 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

I don't wanna miss a thing!!!

Vrijdag

 

GMM ticket 1 SMALLLaten we beginnen met te stellen dat het Graspop Metal Meeting niet niks is. Bewijs daarvan is dat maar liefst 50% van de tickets verkocht is aan buitenlanders. De top 5 is: 5: Zweden (!), 4: Duitsland, 3: Engeland, 2: Frankrijk en 1: Nederland. Toch op de weide opgemerkt: een Italiaanse, een Roemeense en een Deense vlag. Iedereen welkom dus. Letterlijk iedereen. Je moet echt niet jong en knap te zijn om op de weide toegelaten te worden. Het tegendeel lijkt soms waar. Al wordt het evenwicht aardig bewaard en kijk je je ogen soms uit je kop. In beide richtingen dan. (Toch opmerken dat de milieunormen ook in de Kempen dienen gerespecteerd te worden). Sommige individuen zijn duidelijk geboren onder de (koel)toren van Belgonucleair. Gedoopt met koelwater lijkt niet plausibel, gezien het groot aantal duivel-aanbidders, feeën, heksen, etc. Het publiek herbergt gelukkig ook veel mainstream metalheads, de één al meer herkenbaar dan de andere. Iron Maiden-fans lopen soms gemakkelijk tegen de 50 aan, op metal staat namelijk geen leeftijd. Zo wordt het soms gelijk een familiegebeuren. Metal is het beste medicijn om jong te blijven. Metal is the Law.

Op de main stage krijg je natuurlijk de grote of  would-be grote bands te zien. In de Marquee I & II de kleinere maar zeker niet mindere bands. Prima timing ook; de ene band plugt maar uit of de intro van de volgende – elders – buldert reeds uit de excellente PA. Soms is het dus reppen om een goed plekje. Edoch: van een beetje beweging is nog niemand slechter geworden. Zo blijkt weerom: Metal houdt je jong en gezond.field 1field 2

Maar dan niet teveel in ‘den alkool’ natuurlijk. Alsof ik mij daar nog aan ga laten kennen! Haha!

 

 

1415u FASTWAY (UK)

Er was een tijd dat ik met enkele vrienden rond een platenspeler zat die zo klein was dat je hem haast niet meer zag als de elpee er op lag. 1979, en Motörhead heeft zijn eerste opus uit. Naast Lemmy vonden we ‘Fast’ Eddie Clarke wel een snelle gitarist. Wisten wij veel. Het adjectief ‘fast’ in termen van gitaristen is voor Eddie niet echt meer van toepassing. The times they are a-changing. Na enkele platen vertrok Eddie en schuifelde nog wat aan met zijn band Fastway. Met Pete Way van UFO knutselde hij deze hardrockband in mekaar die nooit echt brokken maakte. Een zevental schijven later opereert hij nog steeds wat in de schaduw. Fastway had de eer GMM in gang te zetten. Op zang zat Tobey Jepson van Little Angels. Best een goede zanger; met een klassieke hardrockstem a la Coverdale-light/Paul Rodgers. Ze brachten een aangename, ietwat belegen set, ik ken dan ook enkel de classic ‘All Fired Up’, welke wel wat reactie van het nog magere publiek loskreeg. Was ok.Fastway 2Fastway 1

Thin Lizzy werd op de valreep afgekondigd, wat ik wel sneu vond, maar volgende week spelen ze op Arrow. Als ze het niet laten afweten!

 

1600u SABATON  (ZW)

Battlemetal! What’s in a name? Voor de leek: dit genre focust zich tekstueel voornamelijk – zoniet altijd – op het verhalen van oorlog. Niet altijd verheerlijkend, eerder vertellend, als waren het troubadours die het verhaal van veldslagen doen. Uiteraard zijn er sub-genres. Zo heeft Sabaton iets met WO2. Thema’s als Berlijn, Stalingrad en de Blitz zijn goed vertegenwoordigd. Drums die knallen als artillerie, gedreven en sterk melodieuze songs slepen het publiek mede tot een eforisch refrein de kelen verzamelt en er luidkeels word meegezongen. Dit is wel een zeer sterke band. Zowel qua presentatie als songmateriaal spreken ze me erg aan. Het geluid is top-notch, wat beloofd voor de latere gigs in de M1. krachtig, duidelijk, enorm veel power. Sabaton was een prima band om er effe de beuk in te zetten. Doch, in de M2 is de eerste black metal band ook van start gegaan. Het was moeilijk afscheid nemen, maar de plicht roept.sabaton 1sabaton 2sabaton 3

 

 

 

 

 

 

 

1349  (N)

Holy Hell! Een black metal concert is altijd interessant om naar te kijken. Muzikaal doet het me weinig, maar de hele opzet, de serieux, de pathos en de energie hielden me toch wel in de tent. Deze Noorse band ontleent zijn naam aan het jaartal dat Noorwegen wegens een pestepidemie aan het uitsterven was. Sommige bandleden leken deze tragedie ternauwerdood overleefd te hebben. Ferme show, maar wel wat vroeg op de dag.1348 21348 41348 51348 6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1640u STATIC X (USA)

Dit is niets voor mij. Redelijk eenzijdige industrial metal heeft m.i. niets emotie. Iets wat voor mij nog altijd wat aanwezig moet zijn. Het publiek trekt er wel en masse naar toe. Het boeit me nauwelijks, al doe ik wel moeite. Uiteraard pakken de heftige beats wel op je systeem, maar daar blijft het dan ook bij.

1720u EPICA (NL)

De zoveelste keer dat ik deze Nederlandse gothic-metalband aan het werk zie. En weerom was het uitstekend. Als offspring van After Forever zullen zij altijd net achter hen komen, maar het is wel een geweldige band. Simone Simons is het eerste snoepje van de dag en haar stem zit prima. De grunts van Mark Jansen sluiten perfect aan en de set bestaat naast bekend werk, ook enkele nummers van het album dat in september zal verschijnen. Visueel ook dik ok. Vrouwen pakken nu eenmaal beter op foto.epica 1epica 3epica 6epica 4

 

 

 

 

 

 

 

1800u PAPA ROACH (USA)

‘Getting Away with Murder’. Haast iedereen kent dit aanstekelijke nummer. Papa Roach speelt een zeer aanstekelijke set om de MS. Oorspronkelijk een echte nu-metalband, later wat geëvolueerd, maar nog steeds een mix van hip-hop (lap, het woord is er uit), punk en metal. Uiterst meezingbaar en het lukt me niet om stil te staan. Dan was ik ook beter thuis gebleven. Op een eenvoudige vraag van zanger Jacoby Shaddix springt de weide als bezeten op en neer. Het crowdsurf-verbod wordt tijdelijk genegeerd en even waan ik me op Pukkelpop. Misschien is deze band m.i. niet echt voor GMM geschikt, maar de grenzen zijn ondertussen zo vaag, dat ik dit nog kan tolereren. Ik schrik haast van mezelf.papa roach 2

 

 

 

 

 

 

AMORPHIS (Fin)

Oorspronkelijk een extreme death metal band, ondertussen beïnvloed door psychedelische, folk en gothic rock. Dit maakt dat Amorphis eerder sferische death metal speelt. Ik ben niet bekend met het werk van dit combo, wat het inleven niet makkelijker maakte. Enkele nummers bekeken, en dan daar buiten.amorphis 2

 

 

 

 

 

 

 

1945u WITHIN TEMPTATION (NL)

WT behoeft natuurlijk geen uitleg. Dat wil zoveel zeggen als: dit is gesneden koek voor iedereen; de populariteit van deze Nederlandse band is mogelijk op zijn hoogtepunt. Zowel Radio Donna als StuBru draaien ze grijs. En dit is natuurlijk niet echt een compliment in metal-kringen. ‘Our Solemn Hour’ opende de set en we waren vertrokken voor een uur poppenkast. Ondanks de fraaie verschijning van Sharon Den Adel en de wild om zich heen schoppende bandleden lijkt WT nooit echt te leven. Ik heb ze nu reeds een 5-tal keer gezien en het raakt me nooit. Uiteraard is het visueel interessant; pyrotechs incluis, maar het is en blijft een stuk theater. Ik stel me ook al jaren vragen bij het live-gebeuren van de band. Niet dat ik iets heb tegen een tapetje links of rechts, maar soms lijkt het of je naar de cd aan het luisteren bent. Geen live-feel dus. Maar ik moet wel melden dan Sharon prima van stem was. En de rest kon ook tellen. Cleavage-watchers, sorry, but I tried.wt 1wt 10wt 7wt 11wt 3wt 9

 

 

 

 

 

 

 

2050u PAIN OF SALVATION (ZW)

Daniel Gildenlöw is de Tom Barman van de progrock. Schijnt de zon soms uit zijn aars? Is hij het creatiefje van het jaar? Sommigen denken van wel. Kan hij zich alles permitteren onder de noemer ‘cultuur’? Mogelijk. Met ‘One Hour by the Concrete Lake’ en ‘Remedy Lane’ kon deze progressieve ban uit Zweden me nog boeien wegens de soms duistere en slepende songs. Vandaag tasten zij de grenzen af en weet je niet wat je gaat krijgen. ‘BE’ kan ik nog altijd niet verteren. Gelukkig (!) grepen zij hier eerder naar de heavy kant van het repertoire. De geluidsmontages bleven achterwege en de frivoliteiten deels ook. Toch is POS geen band voor op een festival. Te geaccentueerde songs, terwijl we eerder lekker uit de bol willen gaan. Mijn favoriete POS-song, ‘Ashes’ zat vrij vroeg in de set, waardoor ik kon postvatten voor Chris Cornell. Maar eerst nog een biertje.pos 5pos 3

 

 

 

 

 

 

2145u CHRIS CORNELL (USA)

Het is al 2145u als de Spoonman het podium betreed. Zijn koele houding belooft niet veel goeds. Wie hoopt op een dynamische Soundgarden/Audioslave-set, is er aan voor de moeite, ‘Spoonman’ klinkt geforceerd. ‘Show me how to live’ van Audioslave gaat al beter. Dit is dan ook een geweldig nummer. Maar dan gaat Cornell de solo-toer op en keert zich ei-zo-na in zichzelf. Met de air van een getergde rockster brengt hij emotieloos werk uit zijn solo-cd’s. De weide tut in. Jammer, want de man hééft wel iets, maar het komt er nooit echt uit. Chris Cornell heeft dan misschien wel de reputatie, maar zeker niet het gewicht om op dit uur op de MS te spelen.cornell 4cornell 2

 

 

 

 

2250u JOE SATRIANI (USA)

Say no more. Joe Satriani behoort nog steeds tot de absolute klasbakken wat betreft gitaristen. Niet alleen is/was hij een groot vernieuwer; hij blijft ook boeien. Zeker live. Joe maakt al snel duidelijk dat ze maar een uur hebben, maar amuseert zich duidelijk. Zijn prima band, met Dave LaRue (Steve Morse, Tony MacAlpine) op bass heeft hij een topper in huis waarmee hij vuurwerk maakt. Doch, het is natuurlijk Joe’s unieke stijl die ons fascineert. Opener ‘Flying in a Blue Dream’ is ideaal om het geluid perfect te krijgen. Wat na 3 nanosec gebeurd is. Volgen verder: ‘The Extremist’, ‘Satch Boogie’, Summer Song’, ‘Super Collosal’ en het aangrijpende ‘Always with me, always with you’ Man, man, wat was dit mooi. Ik krijg nog steeds de tranen in de ogen als ik er nog maar aan denk. Tijdens de heftigere nummers sprong de kleine Joe over het podium als een jonge snaak. Spelvreugde all over! Dit was puur genieten. En niet enkel voor het publiek.joe 6joe 8joe 1joe 3

 

 

 

 

 

 

2350u AEROSMITH (USA)Love in an Elevator, Eat the Rich, Crazy, Don’t Wanna Miss a Thing, Jaded,… Tijdloze klassiekers van een tijdloze band. En ik noem mezelf zeker gaan Aerosmith-fan. Dit is nog altijd een monument in de rockgeschiedenis. Tussen kunst en kitsch. Maar het moet gezegd: Steven Tyler is een showbeest die zijn gelijke niet kent. Sex. Hij teast de fotografen met zijn afgetrainde buik waarop ‘Lik Me’ staat geschreven, trekt zijn breedsmoel zo breed mogelijk voor de camera en grijpt als een bezetene in zijn kruis. Ondertussen krijst hij de ene klassieker na de andere. Joe Perry (gitaar) biedt visueel wat weerwerk, maar blijft toch eerde de ruggesteun. De rest van de band (allemaal originele leden) werken in de schaduw en blijven erg onopgemerkt hun ding doen. Aerosmith is pure fun, pure American entertainment. Na een dag beuken en brullen kan ik ze wel smaken. Voor het einde van de set (net na ‘Dream On’)  verlaat ik de weide.aerosmith 4aerosmith 1aerosmith 5aerosmith 2                                                                    

 

 

 

Begrijpe wie kan, maar ik was reeds op reserve aan het lopen. Therion en Blind Guardian gingen er omstreeks 0120u nog een lap op geven, maar ik had nog twee te gaan en paste vriendelijk. Niemand nam het mij kwalijk. Wie nog energie over had, kon van 0230 tot de vroege uurtje in de Metaldome terecht, waar Carl-van-de-winkel (hehe) ten dans draaide.

En dit was nog maar vrijdag, nog twee dagen te gaan…

 

epica 9
 
 

00:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

25-06-07

Bewitched, bothered and bewildered

Hey!

Hey!

How are you doin' out there motherf*s!!

Drie dagen Metalfeest.

Drie dagen powermetal, gothic metal, black, death & battlemetal, thrashmetal, metalcore & true metal, nu- & alternative metal, classic en progressive metal.

Metal voor headbangers, bikers, thrashers, StuBru-ers en Hell's Angels.

Metal is the law.

Drie dagen Metal-hoogmis achter de kiezen. Binnenkort een verslag op deze blog. De foto-buit is immens. De kritische noot weerom sterk aanwezig.

Ik vond het prachtig. Toni Iommi - de Godfather of metal, de riffmaster - keek over het veld en zag dat het goed was...

1

 

12:20 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-06-07

Als ze me missen....

....ben ik niet gaan vissen, maar wel drie (3) dagen naar Graspop in Dessel.

Verwacht u aan een shitload foto's en mijn persoonlijke commentaar op dit culturele hoogtepunt van het jaar!

 

tot binnenkort

graspop

 

07:42 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

16-06-07

A Blast From The Past

Eind jaren '80, toen T. nog openstond voor allerlei dubieuze muzikale invloeden, pleegde ik wel eens muziek in huis halen die, laten we stellen, nu niet echt meer aan de bak komt. In sommige gevallen is dat maar goed ook. Toch betrap ik me er op dat ik vandaag soms teruggrijp naar dingen uit die periode. In de eerste plaats uit nieuwsgierigheid, maar toch met een lading nostalgie er boven op.

Zo stootte ik onlangs op de (heruitgebrachte) cd's van THE TRIFFIDS. Dat was nog eens een cult-band waar je je lekker in kon verliezen! De drie bekendste en dus noodzakelijkerwijze in huis te halen dingen zijn: 'In the Pines', samengesteld uit de eerste primitieve opnamen, maar keurig hermixed tot een verteerbaar geheel; 'Born Sandy Devotional', het niet onterechte meesterwerk (?) dat iedereen in '86 moest hebben (en ik kwam uit het kunstonderwijs, kan je nagaan...) en tot slot, het ietwat overgeproduced 'Calenture'.theids_rel_10born sandy 2calenture

The Triffids waren/zijn een Australische band, gevormd door David McComb (+1999) en Allan McDonald omstreeks 1976. Na wisselende bezettingen, vormden ze midden jaren tachtig een solide band. Ondanks hun credibility hadden ze steeds iets mysterieus. Voor wie ze helemaal niet kent: elementen van zowel The Doors, Echo & The Bunnymen, The Mission, The Church,... gegoten in soms bevreemdende songs. De dominante en herkenbare stem van McComb op kop! Echt kippevel krijg ik nog steeds van 'Kathy Knows, 'In the Pines', 'Tarrilup Bridge', (gezongen door de mysterieuze keyboardiste Jill Birt), 'Lonely Stretch'. De bekendste nummers zijn 'Bury Me Deep in Love' en 'Wide Open Road'.

triffids band
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De niet aflatende '80's revivals mikken veelal op de hitgevoelige songs en commercialiseren deze via allerlei dance-mixes. Ik denk dat hierdoor veel waardevolle 80's coryfeeën al snel onder de mat worden geveegd en dat dingen als dit en bvb Echo & the Bunnymen (one of these days...) in de plooien van de muzikale geschiedenis verdwijnen. Jammer. Wel dapper om ze alsnog te her-uitbrengen. De band speelt soms nog samen, met diverse zangers als gast. Een leuke trip down memory lane!

18:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)