05-07-07

Give a little bit...

Arrow Classic Rock Festival

Walibi World Biddinghuizen.

 

‘Take the money and run’.

Dat is de eerste indruk die ik heb als ik halverwege het festival weerom van de ene naar de andere band snel. Wat met de vorige edities nog een soort van ‘gat in de markt-festival’ was, word hierbij eerder een TW/Classic, net geen rimpelrock. Let op: het programma is eerder leuk dan boeiend, de bands eerder aangenaam dan waargekomen jongensdromen. Waar we vorige jaren nog Kansas, Journey, Styx of Whitesnake kregen, liggen de kaarten nu eerder commerciëler. ZZ Top had mijn mening op de helling kunnen zetten, maar deze hebben afgehaakt.

Komt daar bij dat het publiek voor elke set door een overjaarse huppelkut werd overtuigd om de volgende band (met liedje zus en zo) weer leuk en ggggeweldig te vinden. Telkens ze riep ‘Hebbe jullie er nog zin in?’, gevolgd door meer dan overbodige duiding; iedereen weet hier best welke ‘leuke liedjes’ die of die band reeds geproduceerd heeft, moest ik mezelf bedwingen om niks aanstootgevends terug te roepen. (Nee, trut, wij zijn hier al een paar uur en willen naar huis! – dit was gesneden koek voor Alex Agnew…)  Het publiek, waarin ik de twintigers op een hand kon tellen, is nog bijlange niet dementerend. Een occasioneel geval van Alzheimer uitgezonderd. In Nederland worden dan ook makkelijker rare sigaretjes gerookt. Prima lokatie overigens, vooral de mainstage bevindt zich i-de-aal, met de kunstmatige taluds links en rechts waardoor er zich een ‘natuurlijk’ tribune vormt. Het geluid is overal uit de kunst, zowel in de tent, op het kleine podium als de MS. In Nederland laat men niets aan het toeval over. Zo zijn er zeker 5 verschillende Indonesische schotels te verkrijgen en een dozijn verschillende sapjes, papjes, kebabjes, pizza’s, het bestaat en het is er. De magere bekertjes pils moeten de rest doen. Ik had het gevoel eerder op een ‘happening’ waar toevallig enkele bands speelden, rond te lopen dan op een festival. Money talks.

PLANE

 

Maar er was natuurlijk ook muziek. Niets waar ik 200 km voor zou rijden, maar in deze package was de soep de kool net waard.

TESLA (USA) is een klassieke hardrockband uit de jaren tachtig, die met ‘Mechanical Resonance’ een beestige plaat afleverde. Beetje sleazy, beetje Southern, songs die je direct bij de keel grijpen en meezingen een must maken. Ze startten met ‘Comin’ Atcha Live’, een kraker van formaat, verder ‘Little Suzy’, ‘Too Late for Love’ e.a. De bezetting is nog redelijk origineel, met enkel een nieuwe gitarist. Zanger Jeff Keith klinkt nog net als toen ik de elpee had: net niet krijsend, beetje Steven Tyler, zeg maar. Puike set, ik was gelijk in de mood. Wat meer is: ik herkende de songs meteen en ben was 20 jaar jonger. Gaat Arrow zijn doel toch bereiken?tesla 3tesla 2 a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

INXS laat ik aan mij voorbij gaan en maak een wandeling over het terrein. Wat een enorm aanbod van catering en reklamestands! Je kan rond 14u al over de koppen lopen en ik heb de indruk dat het veel drukker is als vorige edities. De weg van de tent naar de MS lijkt op een ‘Vogeltjesmarkt’ (sic) in de zomer. Edoch: T heeft een missie en zal die volbrengen.

THIN LIZZY (UK) is een ‘classic’ band bij uitstek. Ondanks het feit dat enkel gitarist Scott Gorham nog origineel aanwezig (of toch sinds ’74)  is, hebben we met John Sykes op zang en gitaar  (sinds 1983 ad interim) en Tommy Aldritch (drums) een prima band voor ons. De jonge bassist paste perfect in de band en speelt of zijn leven (of loon) er van afhangt. ‘Jaibreak’ is de klassieke opener, ‘Waiting for an Alibi’, ‘Don’t believe a Word’ en ‘Cold Sweat’ volgen. Phil Lynott werd herdacht met ‘Emerald’. Een heel energieke set van een band die nog bijlange niet afgeschreven is.thin lizzy 5 athin lizzy 7 athin lizzy 4thin lizzy 6 a                                                                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens de drumsolo verliet ik de tent want op de MS zou zodadelijk RIDERS ON THE STORM (USA) aanvangen.

Zoals de naam al laat vermoeden: The Doors dus, ttz: Ray Manzarek (keyboards) en Robby Krieger (gitaar). John Densmore wou niet en de zanger kon niet. Dus met een stel huurlingen proberen ze de muziek van The Doors levend te houden. En dat lukte wonderwel. Toen Ray en Robby het podium betraden kreeg ik het gelijk benauwd en kippevel tegelijk. Dit is levende legende. Uiteraard zijn de klanken van het instrumentarium daar voor een groot gedeelte verantwoordelijk voor, maar ook de verse zanger Brett  Scallion, welke een uitstekende job leverde met de zangpartijen. En ik moet zeggen: qua sensualiteit straalde hij best wel wat uit – al moet je dat eerder van een vrouwelijke kijker horen. ‘Love Me Two Times’ zette de set in. Volgden: ‘When the Music’s over’, ‘Light my fire’, maar ook obscuurder werk als ‘Peace Frog’, waarin er ruimte was voor het obligate ‘Bush-bashing’. Kwestie van credibiliteit? Het gitaarwerk van Krieger klonk prima, zijn geluid, zijn loopjes, alles zat goed. Hij krijgt gelijk ook de prijs van de slechtst geklede artiest ever.riders 1 ariders 13ariders 7ariders 6a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om 16u begon op het kleine podium (eerder geschikt voor een motortreffen of Chirofuif) ROGER HODGSON (UK). De meester-componist en zanger van Supertramp kwam met een compaan het podium op en zette zich rustig tussen de planten. Dit was de vriendelijkheid zelve. Roger woont in Engeland op het platteland en is veggie. Vandaar zijn rustige en vriendelijke uitstraling? (…). Al bij de soundcheck – de man hoeft de piano nog maar aan te raken en je hòòrt al Supertramp – weet je dat dit goed komt. ‘Take The Long Way Home’ klinkt adembenemend. Ik ben altijd al weg geweest van zijn stem en die heft nog niets moeten inboeten. Gelukkig ben ik teruggekomen om dit nog te kunnen meemaken. Werk uit zijn solo-albums, en nog meer Supertramp-stuff. ‘Give A Little Bit’ werd quasi perfect gebracht op gitaar. Zijn sidekick bediende zich van allerhande blaasinstrumenten. Dit was een sober maar verdienstelijk optreden. En de man zag er uit alsof hij zo nog 50 jaar kan doorgaan. Met een repertoire als dit achter de hand, is je pensioen verzekerd.hodgson 1ahodgson 10ahodgson 7ahodgson 8a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Even terug de tent binnen waar gitaar-tovenaar STEVE VAI (USA) zijn ding doet. Je moet er van houden; Vai is geen ‘riffmeister’. Hij tovert met zijn instrument klanken te voorschijn en waagt zich uitzonderlijk aan ‘heavy schredding’. Zijn gebruik van de tremolo(arm) is legendarisch en zijn klank lijkt wel uit zijn hele lijf te komen. Vai stond samen met Satriani aan de wieg van de ‘nieuwe’ helden. Qua techniek is hij bijna onfeilbaar, de show oogde feeëriek, maar misschien net iets te technisch om mij een uur te boeien.vai 1avai 2a              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarom:

Op naar de MS waar THE SCORPIONS (D)gelijk van start zullen schieten. (Ben je helemaal klaar om uit je dak te gaan, komt die tuttebel weer even de sfeer breken)

En dan nog met een nieuw nummer. Gelukkig volgen daarom de krakers ‘Bad Boys Running Wild’, ‘The Zoo’, ‘Coast To Coast’, ‘Tease Me, Please Me’ etc. Een veilige band, die al jaaaren een traditioneel recept hanteert om de mensen te vermaken. Hits genoeg in huis. Het geposeer lijkt echt wel wat retro, maar hey, dit is een ‘retro’ festival. Toch niet uit het oog verliezen dat ook deze Dolle Duitse bende er nog altijd energiek en fris tegenaan gaat.scorpions 4ascorpions 1zscorpions 11ascorpions 13aSCORPIONS 2Ascorpions 14a

 

 

 

 

 

 

 

Om de inwendige even te versterken ploeg ik mij een weg langs de catering. EUROPE (ZW) zit midden in hun set en klinken vrij voorspelbaar. Kan ook niet anders met een repertoire als dat; Ik moest opmerken dat de nieuwe nummers niet echt aansloegen. Die van de eerste twee (pre-Final Countdown) echter wel. Zover zijn we dus beland. Jammer dat ze op dat kleine podium moesten spelen, anders had er meer ingezeten. Joey Tempest is niet meer de jonge god van toen, zijn stem zit nog vrij goed en ik denk dat de aanwezige dames voor zich hier niet veel van aantrokken. De hele band ziet er ondanks alles nog goed uit. Iets wat men van het publiek niet altijd kon zeggen.europe 2aeurope 3a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TOTO (USA) is in Nederland een gevestigde waarde. Sommige van onze noorderburen gedragen zich dan ook gemakkelijk alsof ze de bands persoonlijk kennen of wat meer is: uitgevonden hebben. Zo stond ik naast iemand die eens gesproken heeft met Tony Spinner en er precies met getrouwd was. Als wij samen een pint gaan pakken, hebt u eigenlijk een pint gedronken met Tony. Zo gaat dat in Nederland.

Mission: een fijne foto van Steve Lukather, één van mijn muzikale helden. Toto leek vandaag wel op de Steve Lukather-band. Zanger Bobby Kimball kwam wat op het tweede plan. Opener ‘ Gypsy Train’ bracht ons terug naar ‘Kingdom Of Desire’, hun heavieste cd ooit. Het nummer werd sinds ’92 niet veel meer gespeeld, aardige verrassing dus. Volgden: ‘Caught in the Balance’, ‘Rosanna’, ‘Africa’, ‘Bottom of my Soul’, ‘Hold the Line’  en als toegift ‘Drag Him To The Roof’, de set-opener van de Tambu-toer in ’95. Een goede set dus, met al de hits, maar ook enkele verrassingen. Bassist Mike Porcaro ligt wegens een blessure uit de strijd en werd meer dan vakkundig vervangen door Leland Sklar (Phil Collins, Steely Dan, Jackson Browne). Zo kregen we toch nog een beetje ZZ Top.toto 2atoto 8atoto 1atoto 5atoto 15a

toto 7atoto 18aTOTO SPINNER

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het ‘gat’ (het enige in de hele dag) eindelijk wat kunnen bijpraten met de ‘makkers’.

AEROSMITH bracht krak dezelfde show als een week eerder in Dessel. Veel ga ik er dan ook niet over leuteren. Alles paste weerom in het plaatje; beetje voorspelbaar, maar met als hoogtepunt voor mij toch ‘I don’t wanna miss a thing’; wat een heerlijk meeslepend nummer! En hoe toepasselijk op deze dag.aerosmith 2aerosmith 1a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toch was dit voor mij – en anderen – eerder een Arrow Light; aardig om mee te maken, maar zeker geen pril jubileum waardig. Tips voor volgend jaar? Wat dacht je van Fleetwood Mac, Bob Seger, Emerson, Lake & Palmer, Santana, Jethro Tull, Steve Miller, Neil Young,…

 

toto 11 GROOT

 

 

 

19:45 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

Dat is zo Tarcus, vorig jaar was het beter en de bands door elkaar laten spelen vond ik een min punt. Voor de rest heb ik mij wel geamuseerd . TOTO was voor mij wel de absolute topper alleen moet Bobby Kimbal maar eens aan een ander outfit beginnen denken ???????? het festival jaar zit er weeral op ik kijk alvast uit naar DT in de loto arena.

Gepost door: Marc | 13-07-07

De commentaren zijn gesloten.