06-10-07

Chaotic Chaos - Dream Theater

Noblesse oblige. Donderdagavond betrad ik voor de eerste keer de Lotto-Arena, de laatste en zeker niet overbodige nieuwste evenementshal van de regio. Het excuus was niet ver te zoeken: DREAM THEATER ging er concerteren en indachtig dat ik nog geen enkel DT-concert op Belgische bodem gemist heb sinds hun eerste in De Brielpoort in ’93, kon ik het dus niet maken dit te missen. Met de nog steeds onverteerde nieuwe cd in m’n maag was ik deze keer meer dan ooit kritisch en lagen mijn verwachtingen niet hoger dan normaal. Hoe kan een mens zich vergissen….

Vooreerst: De Lotto-Arena is wel degelijk een aanwinst. Afgezien van de blijkbaar onoplosbare parkeerproblemen in de buurt en de niet echt malse toegangsprijzen, kan ik enkel vol lof zijn over de hal. Ze is nieuw, wat wil zeggen, nog geen tekenen van verval, vandalisme, dingen niet behoorlijk werken of vuiligheid. Dat scheelt met Vorst Nationaal. Opvallend veel personeel dat correct maar tegelijk vriendelijk en tolerant is en duidelijk ten dienste van het publiek staat. De zaal zelf is behoorlijk praktisch, overzichtelijk en biedt – als je achterwerk door de basic-zitjes lichtjes gevoelloos wordt, de mogelijkheid om een ommetje te maken. Drank-en eetmogelijkheden aanwezig. So far so good dus.

Opener SYMPHONY X is natuurlijk niet niets. Hun recentste werkje ‘Paradise Lost’ laat niets aan de verbeelding over: SX behoort tot de absolute top van de progmetal. Na de vette intro schoot de band gelijk van start met gelijk drie sterke songs uit de cd. Volgde nog wat ouder werk; alles behoorlijk gebracht. SX presenteert wel erg heavy werk, met hier en daar een kleine subtiliteit. Jammer dat ze beperkt licht en niet altijd goed geluid hadden. Gitarist Michael Romeo, welke zijn classical metal-invloeden niet onder stoelen of banken stak, verdween soms in het dan weer sterke drumgeluid. De keyboards werden enkel als het nodig was naar voren gemixed. Gelukkig bleef Russel Allen als een vuurtoren in dit soms wel woelige geluid perfect overeind. Hoe zulk een ervaren rot zich zo onbeholpen op een podium kan gedragen is me een raadsel. Al bij al een veel te korte parcours met teveel overbodige snelheidsdrempels.A SX Allen 2A SX band

Om 2105 gingen de lichten weerom uit en werden de neuzen in dezelfde richting gezet. Na het ingekorte bandhistorie filmpje en extra beelden die duidelijk moesten maken dat ze wel degelijk een nieuwe cd uit hebben, kwam de machine op gang. En Hoe. DT stak van wal met het heavieste nummer uit de ‘Systematic Chaos’-cd, ‘Constant Motion’, met het erg naar Metallica refererende refrein. Vanaf sec 1 zat het geluid prima. Al klonk John Petrucci, welke er aardig verwilderd uitzag, een beetje morsig. Dit bleek van korte duur, want toen hij voor de eerste keer mocht excelleren wisten we gelijk weer dat Petrucci ‘The Man’ is. Zonder zichzelf te herhalen boeit elke gitaarsolo als was het zijn eerste. Way to go…

Elke muzikant bewieroken zou overbodig zijn; wie DT kent en een beetje in de muziekstijl thuis is, weet dat woorden hier tekort zouden komen. Aardig was wel het duel tussen Petrucci en Jordan Rudess (op de mobiele keyboard), waarin ze mekaar in snelheid probeerden te pakken. Als twee vechtende honden werden ze uit mekaar gedreven door James Labrie die zeer goed bij stem was. Strategisch om natuurlijk geen songs met zeer hoge uithalen te kiezen, maar repertoire genoeg, dus waarom risico’s nemen? Volgden: ‘Forsaken’ en het oude ‘Scarred’, uit de ‘Awake’-cd. In dit nummer vol subtiliteiten en maatwisselingen kregen alle bandleden de kans om even solo te gaan. Het einde werd opgebouwd tot een geweldige climax, met Mike Portnoy als ringmeester. Lijkt wel of hij op elke tour een grotere kit meeheeft. Dan werd er teruggegrepen naar het heden met ‘In the Presence of Enemies’ welk weerom erg lang werd ingevuld. Verrassing voor mij was zeker ‘Surrounded’, een song die toch weer even in de kast heeft liggen stof vergaren. Gelukkig klonk deze even fris als 14 jaar geleden. Mooi, man! Ondertussen was ik op wandel in de gallerijen om een kleine verkenning van de zaal te maken en – lekkere fotoplekjes op te zoeken. Vergeef me dat ik de correcte setlist uit het oog verloren ben…  Toch ging ik weer even zitten toen ‘Home’ en een soort medley van ‘Scenes of a Memory’ passeerde. Adembenemend dus. ‘Misunderstood’ van de ‘Six Degrees…’-cd werd ook wat opengetrokken. Ik meende een schep uit ‘Octavarium’ en zelfs een flard Marillion te herkennen!
De band ging deze avond vooral voor de lange nummers en lange solo’s. Zij mogen dat best doen, want het verveelt nooit wegens de absolute virtuositeit die ze permanent tentoonspreiden. In de toegiften zat een medley gebaseerd op ‘Learning to Live’ en zeker nog een track van de nieuwste, maar sla me dood, ik was ondertussen zodanig van de wereld door al dit vertoon, dat ik geen details kan geven. Dit moet de 12e keer zijn dat ik DT aan het werk zag, en dit concert behoort bij de 5 beste. Dit ruim 2u durende concert vloog voorbij zonder één seconde te vervelen. ‘Let there be no misunderstanding’: Dream Theater kampeert nog steeds op de eerste plaats. Niet altijd gemakkelijk, soms een cd die niet 100% je-dat is, maar live blijven ze ongenaakbaar.
A Number One. Numero Uno. Als hier maar geen live-DVD van komt!A DT Band 1A DT band LabrieA DT band leftA DT band overviewA DT band publicA DT Labrie 3A DT Labrie & Petrucci left 4A DT labrie left 4A DT Myung 2A DT Petrucci left 5A DT Portnoy & PetrucciA DT Portnoy rightA DT Petrucci left 2 spotA DT Rudess 2A DT Rudess & MyungA DT Rudess & Myung 2 effectA DT Myung leftA DT Rudess 4A DT Labrie 2A DT Band 3A DT Labrie & Petrucci left 2 GROOT

A DT band end
A DT Petrucci end

09:31 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

Commentaren

één woord ""FANTASTISCH"" Hé Tarkus dit is even geleden dat ik nog eens op jouw blog ben geweest( het is een schande!)
Nu even mijn uitleg op het concert en ja S-X spijtig van het geluid zeker wat de gitaar betreft deze was maar amper te horen, zonde want deze knaap is zeker een geweldige gitarist. Allen heeft ook zijn best gedaan en zeker als je als voor programma van DT mag toeren, zij verdienden beter en ook de belichting was maar zwak.
Over DT heb je geschreven wat nodig is en het blijft nog hangen bij mij, deze band raakt telkens opnieuw mijn gevoelige snaar .

Nog even dit; je blijft prachtige fotos maken.

grtz Marc

Gepost door: Marc | 06-10-07

Instant Fan Eerst en vooral geweldige review.

Dit was mijn eerste DT concert (mijn vrienden hadden me verplicht om mee te gaan) en ik vond het absoluut geweldig. Symphony X waren trouwens ook zeer goed (inderdaad wel spijtig van gitaarsolo's die niet goed hoorbaar waren).

Nu ben ik ondertussen al op zoek geweest naar de setlist van dit concert en deze heb ik dan ook gevonden. Deze zou er zo ongeveer moeten uitzien: 1. CONSTANT MOTION
2. PANIC ATTACK
3. SCARRED
4. SURROUNDED (extended)
5. PETTRUCI SOLO / SUGAR MICE (Marillion)
6. THE DARK ETERNAL NIGHT
7. HOME / THE DANCE OF ETERINTY / ONE LAST TIME
8. MISUNDERSTOOD
9. IN THE PRESENCE OF ENEMIES - PART 1
10. IN THE PRESENCE OF ENEMIES - PART 2

# Encore
11. MEDLEY WILCOX:
Trial Of Tears - It's Raining
Finally Free
Learning to Live
In The Name of God
Octavariu

Nu heb ik wel nog een vraag:
Weet er iemand misschien waar ik eventueel een audio/video bootleg kan vinden van dit concert?
Ik zou deze graag tot mijn collectie toevoegen maar het verbod van de lotto arena om dingen op te nemen lijkt dit moelijk te maken.

Ik kijk er naar uit om ze nog eens aan het werk te zien. Dit geldt ook voor Symphony X.

Gepost door: Mike | 07-10-07

DT in LA Nog nagenietend (jaja, na drie weken) van DT in de LA, kwam ik toevallig op deze pagina gesurfd. Ik heb ze ook al een paar keer (6/7) bezig gezien en kon me helemaal vinden in 'Brielpoort debacle SDOIT' en het enthousiasme voor de huidige passage in Antwerpen. Fenomenaal wat die kerels neerzetten. Ik hoorde iemand het heel terecht omschrijven als 'DT weet telkens weer de bakens te verzetten maar aan de goeie kant te blijven van de lijn tussen 'straf' en 'erover' ' zodat het mi altijd heel erg muzikaal en beluisterbaar blijft. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld sommige nummers van Planet-X die mij gekunsteld en geforceerd klinken. BTW, ik herkende ook een stukje Marillion en ik las elders dat dit Sugar Mice zou zijn geweest van Clutching At Straws.
Voor het concert had ik ook enige moeite met SC maar dat was vlug voorbij en het is al weer drie weken al DT wat de klok slaat. Awake, COS en IAW passeren weer allemaal de revue in de auto. Onovertroffen !
Ook de extra DVD bij SC loont echt de moeite. Er zijn een paar hilarische passages... Bijv die waar Portnoy Petrucci bezoekt die zijn partijen aan het opnemen is. Portnoy alle flikkerende lampjes op Petrucci's effectenpedalen en zegt heel droog 'It looks like Santa Claus came early this year'... Maar ontdek het zelf, het is anderhalf uur genieten.... !!!
DT, veel geimiteerd, nooit ge-evenaard !
Groetjes

Gepost door: HeinV | 24-10-07

De commentaren zijn gesloten.