05-11-07

White Rhino Tea & other stuff...

Zoals ze vroeger zeiden: een desserke om de gaatjes te vullen. Zo dacht ik er ook over toen ik zondagavond op weg was naar de Biebob om voor de zoveelste keer een set van OZRIC TENTACLES bij te wonen. Support MONKEY 3 uit Zwitserland kreeg eerst wat tijd om zijn cd te promoten en deed dat erg goed. Nu reeds in het spoor van Riverside, maar verre van voldoende. De opbouw van de songs refereren erg aan deze band, maar na de lange en soms wel erg repetitieve opbouw kwam er niet echt een climax in de vorm van een gitaarsolo of zo. Het nummer eindigde gewoon. Qua inzet geen slecht woord over dit trio, maar om instrumentale muziek écht boeiend te houden moet er hier en daar wel een 'boei' (haha)  worden uitgegooid waar het publiek naar kan uitkijken en toeleven. Dat miste ik een beetje. Verder: in de gaten houden!

Monkey 3 1Monkey 3 3monkey 3 2Na een 20’ kregen we de enige echte psychedelic-ethnic-space-rock goeroes aan het werk. Nog steeds met zijn vieren, net als vorig jaar, maar een nieuwe bassist. Het geluid van OT is in de loop der jaren gekenmerkt door uitstapjes naar trance en (hou u vast): techno-invloeden. Gelukkig lopen de laatste cd’s weer op het oude recept: prima opgebouwde tracks met verrassende wendingen. Live speelt de band toch eerder gitaargericht. Daar waar we vroeger als eens een vreemde vogel op het podium zagen flaneren, moeten we het nu doen met Ed op gitaar en synths, Joie op keyboards, Merv op drums en Brandi op bas. Visueel kwam ik wat tekort. Vorig jaar zeulden ze meer stuff mee: meer licht-spielereien en rook. Klinkt natuurlijk wat banaal, maar de Ozrics live moet toch steeds een beetje trippen worden. Zondag leek het meer op een repetitie. Sommige nummers (her)kende ik direct, anderen leken wat van hetzelfde, temeer omdat ik me eigenlijk nooit verdiept heb in de songs op zich, maar de cd’s als één werkstuk heb beschouwd. Afsluiter ‘White Rhino Tea’ en toegift ‘Sploosh!’ brachten wel wat beweging in de zaal, en de bandleden leken zich wel erg te vermaken; al kon dat ook aan wat anders te wijten zijn. Zo keek Joie regelmatig verbaasd op van haar eigen synth-geluiden, waarna ze in een aanstekelijk maar even geflipt lachen uitbarstte. Ed is nog steeds de muzikale leider van dit anarchistische clubje – als dat al kan natuurlijk.Al bij al vond ik het vrij goed, maar meeslepen doen ze me niet meer. De ‘rek’ is er een beetje uit en de formule lijkt een beetje uitgemolken. De tijd dat het in Hof Ter Lo vollen bak was, is ver verleden tijd. De naar schatting 150 aanwezigen zagen volgens mij dan ook een band over houdbaarheidsdatum. Het is goed geweest. Tijd voor wat anders.OT ed 1OT Joie 1OT Joie 5OT merv 2OT bassOT ed 5OT Joie 3OT Joie 4

19:58 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.