14-02-08

Gotthard @ Biebob 13-02-2008

 dyn009_original_471_68_pjpeg_2531478_3e66dc41e385684482f7969c19c66618

Zwitserland zal de geschiedenis zeker niet ingaan als Grote Rocknatie. Op hardrock/metal gebied herinneren we ons nog Krokus, maar dan wordt het aardig stil - tot in 1992 GOTTHARD uit het niets verschijnt met hun titelloze debuut. Catchy – recht voor de raapse riffs, erg refererend aan AC/DC, maar toch met invloeden uit de klassieke Europese hardrock zoals The Scorpions en Whitesnake. Het is dan ook vooral de tandem Steve Lee (zang) en gitarist Leo Leoni die zowel muzikaal als visueel het mooie weer maken op het podium. Zoals op vele van de latere cd’s krijgen we op het debuut een cover, omgetoverd naar een echt Gotthard nummer. ‘Hush’ (o.a.Deep Purple) staat nog steeds op de setlist. In 1994 verschijnt ‘Dial Hard’, een meer dan waardige opvolger, al kiest de band voor een meer bluesy georiënteerde sound. ‘Mountain Mama’ en ‘Travlin’ Man’ getuigen daarvan. Kort daarop zag ik ze voor het eerst live op het nu legendarische Via-Rock festival. Ze maakten wel een verpletterende indruk. Het derde werkstuk, ‘G’, is weerom wat harder, maar enkele midtempo songs en ballads maken de cd toegankelijker. Om even het gas er af te halen, brengen ze in ’97 een volledig akoestisch opgenomen live-cd uit – ‘d-frosted’. Daarop bewijst de band dat hun songs en performance staan als een huis. ‘Open’, hun 4e studio-cd vertoond m.i. een lichte vermoeidheid; de songs boeien niet echt en het lijkt er op of de band uitdooft. In 2001 slaan ze hard terug met ‘Homerun’. ‘Hard’ is anders niet echt het woord, want de cd is behoorlijk radio-vriendelijk. De songs zijn behoorlijk belegen, maar de productie klinkt Amerikaans gepolijst – wat niet noodzakelijk een slechte zaak is. Het geluid is groter en hiermee moeten ze het echt gaan maken. Amerika lonkt en bij de opvolger ‘Human Zoo’ (2003) komt de Bon Jovi-factor wel erg om de hoek kijken. Qua productie is deze uit de kunst, maar de ballen van begin ’90 zijn toch wel echt weg. ‘Lipservice’ (2005) maakt duidelijk dat de oer-band er nog steeds is. Nu ze hun definitieve geluid lijken gevonden te hebben, brengen ze hun beste werk uit. De daaropvolgende tour brengt hun overal (excl België!) Gelukkig krijgen we met de grootse live-cd ‘Made In Switzerland’ een band in topvorm. Geen meligheid, lekker gevarieerde setlist en vooral een uitmuntende band (op cd én dvd). Vorig jaar verscheen hun laatste ‘Domino Effect’. Weerom een top-cd. Gisteren, woensdag speelden ze een uitgestelde wedstrijd in Vosselaar….

Geen support, dus iedereen op scherp voor deze bende Zwitsers!

Na een lichte vertraging staken ze van wal met ‘Master Of Illusion’, gevolgd door ‘Gone Too Far’, de eerste songs van de recentste cd. Het wel erg heterogene publiek reageerde gelijk enthousiast. Geluidstechnisch was het wel dik in orde. ‘Top Of The World’, een echte publiekssong zette de sfeer op 11. De gitaartandem Leoni – Scherer klinkt heerlijk complementair en op de zang én presence van Steve Lee valt niets aan te merken. Alle bandleden zien er behoorlijk goed uit, dus de vrouwelijk fans werden ook meer dan op hun wenken bediend. Steve Lee weet dat en maakt er mooi gebruik van. Naast een absolute topzanger kan hij het publiek meetrekken als geen ander. De ritmesectie Hena Habegger en Marc Lynn zijn ondertussen al zo geroutineerd, dat de motor nergens sputtert. Extra muzikant Nicolo Fragile zorgt naast de keyboard ondersteuning tevens voor een aardige pianobegeleiding als de ballades de revue passeren. Met enkel zang en piano staan deze ook nog overeind en worden stevig meegezongen. Topmomenten waren er zeker met ‘Hush’, ‘Sister Moon’, Mountain Mama’ en ‘Domino Effect’, alwaar de band als vanouds lekker heavy kon gaan. Afsluiter – na de bissen – was ‘Mighty Quinn’, heerlijk hard afgesloten met niet ophoudende muzikanten. De spelvreugde lag deze avond dan ook erg hoog.

Gotthard is een erg veilige band. Een uitstekende kennismaking voor (hard)rock debutanten en met een setlist die je altijd wel ergens weet te boeien. Complexloos en toch eigentijds. Gotthard staat garant voor ‘a good time’! The Oscar Goest to Gotthard!

>> op mijn http://www.myspace.com/thetarkus kan je 'Domino Effect' horen! 

Setlist: Master of Illusion, Gone Too Far, Top of the World, The Call, I Wonder, Hush, Tomorrows’s just begun, Anytime Anywhere, Sister Moon, One Life One Soul, Let it be,Mountain Mama, The Oscar goes to You, Falling, Heaven, Lift U Up, Mighty Quinn

Leo Leoni 3Leo LeoniLeo Leoni 2Steve LeeMarc & SteveLeo tubeSteve lee 4Leo Leoni 4Leo & Freddy 2Leo & Steve

<!--[if !supportEmptyParas]--> Steve Lee 3

15:44 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

Contact Tarkus, schitterende review is het mogelijk om eens contact op te nemen met cooltonic. Ik kan hier op deze blog geen mailadres van jou terugvinden.

Gepost door: Dominiek | 16-02-08

De commentaren zijn gesloten.