20-03-08

schaam·te (schaamten, schaamtes) gevoel van onbehagen dat iem. krijgt bij toestanden die in strijd zijn met de algemeen geldende opvattingen over fatsoen en eerbaarheid.

Als er zoiets iets bestaat als ‘plaatsvervangende schaamte’, dan ben ik daar recentelijk meer dan slachtoffer van geworden. Indien u dit ook eens wil ervaren, raad ik u aan om eens naar ‘Toast Kannibaal’ te kijken. Volledig vrijwillig, dat spreekt. In de alweer zoveelste reeks van dit onding worden hardwerkende Vlaamse gezinnen – nieuw- en traditioneel samengesteld én met voldoende VTM-knuffelbaarheid – achteloos gedropt in een voor ons nagenoeg onbekende regio en dito cultuur. Zo laat men het toch uitschijnen. De waarheid zal op een daarvoor commercieel uitgekiend tijdstip boven komen mits een ‘Achter de schermen’ – vrees ik. Kapoenen van VTM! Deze fijne zender, die weet wat de niet al te veel eisende tv-kijker nodig heeft, slaagt er weerom in om mits een cocktail van voyeurisme, smakeloze emoties en goedkope kak & pishumor, mij wekelijks weer te boeien. Wat uiteindelijk de bedoeling is, weet ik niet en ik ga me ook niet verbranden door er naar te gissen. Ok, ik kan het niet laten.
Is het de bedoeling een verantwoorde confrontatie aan te gaan met andere culturen? Is het om te benadrukken hoe goed wij het wel hebben en dat we daarom ons bordje steeds moeten leegeten (incl. de korstjes)? Is het om aan te tonen hoe ver wij, de rotverwende burgertjes van het decadente Westen, volledig vervreemd zijn van Moeder Natuur? Volgens Rita van frituur ‘Bij Rita’ uit Zoersel Plage wel. Wat maakt ‘Toast Kannibaal’ dan wel zo bijzonder? Alles.
Vooreerst zijn er de (nog) fris-ogende Dochters uit Snaaskerke. Let wel: Snaaskerke in West-Vlaanderen. Doch, zelfs met die hint wisten de Ethiopiërs niet waar het lag! Sukkelaars. Ethiopië, u weet wel, behoort tot die landen waar onze media zo graag voor op de bres springt. Nochtans zie ik in Afrika enkel gelukkige, redelijk gevoede negers rondlopen. Pronte negerinnekens die voltijds bezig zijn met vet in hun haar te draaien en een weinig bloem te verpulveren tussen cultureel verantwoorde stenen. Had Hergé het getekend, het boek zou verbrand worden. 
De San-stam in Namibië werd gestraft met de komst van een ‘hecht’ gezin uit Lokeren. Pa Danny is een beer met veel stompe hoeken. Iets wat de San niet kennen en de communicatie (én de jacht)  verloopt even stroef als die van mezelf en Lokeraars. Dit gezin houdt van een lekker etentje en een douche of 4 per dag. In het gortdroge Namibië zal dat wel wat vuurwerk opleveren. Ik zag een stel jagers achter een antiloop aangaan. Gevolgd door twee toeristen uit de Vlaanders in foeilelijke T-shirts. Dat de jacht jammerlijk mislukte, klinkt voorspelbaar. Hoe vinden ze het allemaal uit?  
In Vanuatu tenslotte, had een gezin, onder leiding van een strandjanet, met in zijn spoor een stel trienen, een 18 jarige dweil en een sloor van een vrouw, nochtans met hand, tand, én een opblaasbare globe, uitgelegd dat zij uit Roeselare komen. De inboorlingen wisten nog net “many walks” uit brengen, alvorens zij zich naar het een wormennest te begeven, alwaar de ex-kannibalen zich tegoed deden aan grote witte wormen. Een beetje zoals de frieten bij Rita, maar dan niet gefrituurd. Het doodknuppelen van een hond zal later herhaald worden wegens een grote emotionele impact op de Westerse kijker. Kortom; scènes uit het dagelijkse leven in de eerder genoemde regio’s. Hilariteit alom. Elk moment leek het of Jacques Vermeiren of Odilon Mortier het gezelschap zouden vervoegen. Niet dus. Ik wil maar zeggen: Het niveau zat behoorlijk hoog. Té hoog voor mevrouw, want deze aan hoogtevrees lijdende dame diende zich net als de rest in een boomhut te slapen te leggen. De Nahwal op zich leken zich dan weer kostelijk te amuseren met de bezoekers.Nu wens ik me – indien de drang naar kennis over andere bevolkingen zich zou opdringen – eerder laven aan een uitzending op BBC of, wie weet, wel op een Franse zender of NGC. 
Eén constante is de vermeende dierenliefde die alle gezinnen hoog in het vaandel voeren. Let wel: deze op hamburger en biefstukken geteelde medeburgers zouden geen dier kwaad doen. Dus moeten onze exoten zich ook maar neerleggen bij deze visie en elke kip of haan ongemoeid laten. De witte wormen trekken natuurlijk weer aan het kortste eind. Gelukkig wordt dit meer dan informatieve en confronterende programma af en toe onderbroken door een brok reklame. Het doet me dan steeds plezier om de sympathieke Koen Wauters (waar heb ik die nog gezien?) zijn hele reklameblok als prijzengeld aan te bieden. Op VTM houdt men van contrasten (al hebben ze Sandrine aardig misgelopen, maar dat is een ander verhaal).
‘Toast Kannibaal’ is een reeks die toch mijn ogen geopend heeft. Zij bevestigt het niveau van VTM in de categorie ‘Meest genante, hypocriete, laag-bij-de-grondse TV’. De perceptie van de exotische medemens zal niet van dien aard zijn dat we er scheef op bekeken worden. Waar ik me wel zorgen over maak is de hilariteit die er moet heersen bij onze buurlanden en verder, ik zeg maar, bvb Kosovo. Dat er nog een zender is die zodanig uit de bocht gaat middels een programma dat mij écht van schaamte achter mijn eigen zetel doet kruipen, is onbegrijpelijk. Dat er nog een smeuïge zender is die zulk een confrontatie van culturen durft aangrijpen om te genereren in pure commercie en dit ten koste van de waardigheid, evenwicht en toekomst van de bevolkingsgroepen in kwestie, is in deze tijd van culturele en globale bewustwording, ongehoord en tart alle normen.

13:20 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2)

Commentaren

ik deel je mening zonder het programma ooit gezien te hebben...ik zo er een smoeten naar kijken, want zo erg kun je het blijbkaar toch verzinnen?

Gepost door: jeronimo | 20-03-08

Kotselijk Ik kijk ook en ik amuseer mij kotselijk!Inderdaad mooie mensen daar in Snaaskerke!

Gepost door: Dominiek | 22-03-08

De commentaren zijn gesloten.