24-03-08

NIGHTWISH @ Lotto Arena, 23/03/2008

pic banner purple

 

 

Nightwish, aaaaah…. Eén van de concerten waar zowel door fans als media én kritisch én met enig verlangen naar uitgekeken werd! Geen mooiere dag trouwens om deze band live aan het werk te gaan zien dan ‘Paesschen’. De gevoelens waren verdeeld over de heropstanding (u hebt ‘em?) van deze Finse band na de tumultueuze jaren met het vertrek van diegene-die-ik-hier-nu-niet-ga-noemen.

Om de herrijzenis (!) van Nightwish op Belgische bodem te gedenken werd er eerst voor de AB geopteerd. Al spoedig werd de Lotto Arena het nieuwe oord. Een wijze beslissing. Waarom in een kiekenkot gaan spelen als je een picobello event-hal hebt in de Metropool?

Achteraf zie ik ook niet in hoe ze de show van gisteren in de AB zouden gebracht hebben. De hall was dan ook nog eens uitverkocht, wat voor een nokvolle tent vol ambiance zorgde.

Openingsact PAIN is een Zweeds éénmansproject van  Peter Tägtgren die live de hort opgaat met huurlingen. Stijlsgewijs situeren zij zich in de industrial/gothic/melodic death-scene. Of toch ongeveer. Zij balanceerden mooi op de grens van noisy en catchy. Vrij korte songs die de gemoederen op de eerste rijen van de vloer redelijk in beweging brachten. Visueel was het ook in orde. Een dreigend maar aanstekelijk sfeertje was dan ook het gevolg. Ik kon ze wel genieten.pic Pain 2pic Pain full light 1

 

Voor NIGHTWISH werd de set in een ijltempo omgebouwd. Prima om alvast een betere stek op te zoeken. Toen de zaallichten doofden gingen de meiden aan het gillen als was het een Take That-gig. Nightwish siert nu bijna elke bakvis-slaapkamer (heb ik van horen zeggen). De tribunes zaten dan ook vol met emo-meiden, vergezeld van hippe pa, lotgenoten of vriendje. Toch ook heel wat echte metalheads in de keet. De hoop op een heavy show en de reputatie van de band maakt het haast ‘not done’ om niet te komen. Als u mij kan volgen.

Om stipt 21u lichten uit dus. Het vaal oplichtende logo in feeëriek purper en aanzwellende intro-tape deden ook bij mij de haren rechtstaan. Ze weten het verdorie goed te brengen. Ik zou zelfs stellen: ze laten niets aan het toeval over. De hysterie rondom mij werd nog opgedreven toen de bandleden langzaam het podium opwandelden naar hun werkplek. Na de opwarming werd de beuk er recht ingezet met ‘Bye Bye Beautiful’. Duidelijk een verwijzing naar ‘de situatie’ – zijn ze er zelf al wel met in het reine – vraag ik mij dan af….

Doch geen verder gezeik. Anette Olzon kwam, zag en wist onze harten al snel te veroveren. Ik verklaar. Beeld u een poppemie in met grote ogen die aan een slappe koord beweegt en met een poppenstemmetje zingt. Qua imago zou ze wel eens een trendsetter kunnen worden. Anette– toch ook al 36 – is de ideale frontvrouw. Vestimentair wordt er minder uitgepakt (fig.) en ze liep de hele avond in een vrij stijlbrekende pakje. Misschien in de toekomst toch haar topje laten aanpassen – ze moest het met de regelmaat van de klok ‘arrangeren’. Ze breekt met het diva-verleden van haar voorgangster en kiest resoluut voor een eigen stijl. Kon ze anders? Hoe ging dit resulteren later op de avond? Was het aan het sneeuwen buiten? Nog zoveel vragen.pic Nightwish 1 044pic Nightwish 1 061 firepic Nightwish 1 062pic Nightwish 1 073 Anettepic Nightwish 1 087 Emppupic Nightwish 1 119 Anette 2pic Nightwish 1 140 Islander 2pic Nightwish 1 193 starspic Nightwish 1 198 fireworks

‘Dark Chest Of Wonders’ volgde en maakte gelijk duidelijk dat Anette de heftigere songs best aankan. De vocale steun van spokesman en bassist Marco Hietala paste perfect op haar soms wat kinderlijk aandoende stem. In dezelfde lijn volgde ‘Whoever Brings The Night’, waar Marco een nog prominentere rol had. De eerste helft kregen we nog ‘The Siren’, ‘Dead To The World’, ‘Amaranth’ en een adembenemend ‘The Islander’, waar Marco en Emppu (gitaar) op akoestische gitaar de folktoer opgingen. Een donker podium en een schalkse fakkel in het decor deden de rest. Toen Anette zich bij het stel voegde kwam het voor mij tot een eerste muzikale hoogtepunt. En dan nog net met een a-typisch nummer!

Tijdens een overgang klonk de intro van ‘The Poet And The Pendulum’ . Zonder twijfel het absolute hoogtepunt uit de recentste cd ‘Dark Passion Play’. Deze epic toont Nightwish in al haar facetten en werd het absolute hoogtepunt van de show. Er werd dan ook niet op een vlammetje, genster, of pyro meer of minder gezien. De hele show was trouwens flink voorzien van spektakel. Later kregen we nog een regen van confetti en slingers over ons heen. Was dit leuk? Neen, maar wel spectaculair. Leuk was Anette’s tractatie op ‘easter eggs’. Aandoenlijk om haar met haar ‘zakske van dunaldi’ op het grote podium te zien flaneren.

De show werd verdergezet met het aanstekelijke ‘Last Of The Wilds’ – wat een opzwepend nummer is dat! , ‘7 Days to the Wolves’ (wat een hyper-bombastisch thema!). Valkuilen werden bewust vermeden – dankzij het schitterende ‘Dark Passion Play’ is er immers voldoende materiaal om veilig door de set te komen. Reguliere afsluiter was ‘Nemo’. Al gedaan? Neen. Het beliefde de band om nog een toegift te doen in de vorm van ‘Wishmaster’ en ‘Wish I Had An Angel’. Maar dan was echt gedaan. 90’ minuten was misschien net iets te kort voor een show als deze, maar het was wel ongelooflijk goed. Zoniet bijna perfect. Nightwish is zeker niet vies van enige pathos, zowel in de nummers als in hun totale houding. Het afscheid word dan ook opgevoerd als ware het een zeer emotionele beleving. Maar je moet daar wat in meegaan. Bandleider en toetsenist Tuomas Holopainen is daar de meester in. Doch: chapeau om ons een avond mee te nemen in hun fantastische, irreële, maar wondermooie wereld.pic Nightwish 1 204 marcopic Nightwish 1 166 Anettepic Nightwish 2 028 anette eggs  2pic Nightwish 1 180 Tuomaspic Nightwish 2 050 Emppupic Nightwish 2 057 Marco & Emppupic Nightwish 2 013 Jukkapic Nightwish 2 006 band darkpic Nightwish 2 091 Tuomas lightpic Nightwish 2 100 Emppupic Nightwish 2 115 Anette & Emppupic Nightwish 2 141 anette tattoopic Nightwish 2 145 stripspic Nightwish 1 235 frontal 1pic Nightwish 1 231 sideviewpic Nightwish 2 164 goodbyepic 1Nightwish 2 079 fan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Conclusie: Nightwish is terug van nooit helemaal weggeweest. De theatrale en operatic voice van … euh,…vroeger is bewust en degelijk vervangen door een meer poppy vocalgeluid. Dit maakt de band wel nog toegankelijker, maar de kwaliteit van de songs is top en de totaalshow  is zowel visueel en auditief absolute klasse. De symbiose tussen  het visuele en de muziek is volledig en maakt de show perfect. Enkele songs extra had een bonus geweest – zo mocht het geluid ook een puntje harder (…), maar ik onthoud liever de goede dingen dan de verzuurde eikel uit te hangen en te vitten op zulke zaken. Ik ga deze avond zeker niet licht vergeten! En Anette is wat mij betreft volledig in ons hart opgenomen!

pic Nightwish 2 110 band light  BIG

pic Nightwish 1 161  Anette 

 

Tarkus

(one of the lost ones)


 

15:58 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

20-03-08

schaam·te (schaamten, schaamtes) gevoel van onbehagen dat iem. krijgt bij toestanden die in strijd zijn met de algemeen geldende opvattingen over fatsoen en eerbaarheid.

Als er zoiets iets bestaat als ‘plaatsvervangende schaamte’, dan ben ik daar recentelijk meer dan slachtoffer van geworden. Indien u dit ook eens wil ervaren, raad ik u aan om eens naar ‘Toast Kannibaal’ te kijken. Volledig vrijwillig, dat spreekt. In de alweer zoveelste reeks van dit onding worden hardwerkende Vlaamse gezinnen – nieuw- en traditioneel samengesteld én met voldoende VTM-knuffelbaarheid – achteloos gedropt in een voor ons nagenoeg onbekende regio en dito cultuur. Zo laat men het toch uitschijnen. De waarheid zal op een daarvoor commercieel uitgekiend tijdstip boven komen mits een ‘Achter de schermen’ – vrees ik. Kapoenen van VTM! Deze fijne zender, die weet wat de niet al te veel eisende tv-kijker nodig heeft, slaagt er weerom in om mits een cocktail van voyeurisme, smakeloze emoties en goedkope kak & pishumor, mij wekelijks weer te boeien. Wat uiteindelijk de bedoeling is, weet ik niet en ik ga me ook niet verbranden door er naar te gissen. Ok, ik kan het niet laten.
Is het de bedoeling een verantwoorde confrontatie aan te gaan met andere culturen? Is het om te benadrukken hoe goed wij het wel hebben en dat we daarom ons bordje steeds moeten leegeten (incl. de korstjes)? Is het om aan te tonen hoe ver wij, de rotverwende burgertjes van het decadente Westen, volledig vervreemd zijn van Moeder Natuur? Volgens Rita van frituur ‘Bij Rita’ uit Zoersel Plage wel. Wat maakt ‘Toast Kannibaal’ dan wel zo bijzonder? Alles.
Vooreerst zijn er de (nog) fris-ogende Dochters uit Snaaskerke. Let wel: Snaaskerke in West-Vlaanderen. Doch, zelfs met die hint wisten de Ethiopiërs niet waar het lag! Sukkelaars. Ethiopië, u weet wel, behoort tot die landen waar onze media zo graag voor op de bres springt. Nochtans zie ik in Afrika enkel gelukkige, redelijk gevoede negers rondlopen. Pronte negerinnekens die voltijds bezig zijn met vet in hun haar te draaien en een weinig bloem te verpulveren tussen cultureel verantwoorde stenen. Had Hergé het getekend, het boek zou verbrand worden. 
De San-stam in Namibië werd gestraft met de komst van een ‘hecht’ gezin uit Lokeren. Pa Danny is een beer met veel stompe hoeken. Iets wat de San niet kennen en de communicatie (én de jacht)  verloopt even stroef als die van mezelf en Lokeraars. Dit gezin houdt van een lekker etentje en een douche of 4 per dag. In het gortdroge Namibië zal dat wel wat vuurwerk opleveren. Ik zag een stel jagers achter een antiloop aangaan. Gevolgd door twee toeristen uit de Vlaanders in foeilelijke T-shirts. Dat de jacht jammerlijk mislukte, klinkt voorspelbaar. Hoe vinden ze het allemaal uit?  
In Vanuatu tenslotte, had een gezin, onder leiding van een strandjanet, met in zijn spoor een stel trienen, een 18 jarige dweil en een sloor van een vrouw, nochtans met hand, tand, én een opblaasbare globe, uitgelegd dat zij uit Roeselare komen. De inboorlingen wisten nog net “many walks” uit brengen, alvorens zij zich naar het een wormennest te begeven, alwaar de ex-kannibalen zich tegoed deden aan grote witte wormen. Een beetje zoals de frieten bij Rita, maar dan niet gefrituurd. Het doodknuppelen van een hond zal later herhaald worden wegens een grote emotionele impact op de Westerse kijker. Kortom; scènes uit het dagelijkse leven in de eerder genoemde regio’s. Hilariteit alom. Elk moment leek het of Jacques Vermeiren of Odilon Mortier het gezelschap zouden vervoegen. Niet dus. Ik wil maar zeggen: Het niveau zat behoorlijk hoog. Té hoog voor mevrouw, want deze aan hoogtevrees lijdende dame diende zich net als de rest in een boomhut te slapen te leggen. De Nahwal op zich leken zich dan weer kostelijk te amuseren met de bezoekers.Nu wens ik me – indien de drang naar kennis over andere bevolkingen zich zou opdringen – eerder laven aan een uitzending op BBC of, wie weet, wel op een Franse zender of NGC. 
Eén constante is de vermeende dierenliefde die alle gezinnen hoog in het vaandel voeren. Let wel: deze op hamburger en biefstukken geteelde medeburgers zouden geen dier kwaad doen. Dus moeten onze exoten zich ook maar neerleggen bij deze visie en elke kip of haan ongemoeid laten. De witte wormen trekken natuurlijk weer aan het kortste eind. Gelukkig wordt dit meer dan informatieve en confronterende programma af en toe onderbroken door een brok reklame. Het doet me dan steeds plezier om de sympathieke Koen Wauters (waar heb ik die nog gezien?) zijn hele reklameblok als prijzengeld aan te bieden. Op VTM houdt men van contrasten (al hebben ze Sandrine aardig misgelopen, maar dat is een ander verhaal).
‘Toast Kannibaal’ is een reeks die toch mijn ogen geopend heeft. Zij bevestigt het niveau van VTM in de categorie ‘Meest genante, hypocriete, laag-bij-de-grondse TV’. De perceptie van de exotische medemens zal niet van dien aard zijn dat we er scheef op bekeken worden. Waar ik me wel zorgen over maak is de hilariteit die er moet heersen bij onze buurlanden en verder, ik zeg maar, bvb Kosovo. Dat er nog een zender is die zodanig uit de bocht gaat middels een programma dat mij écht van schaamte achter mijn eigen zetel doet kruipen, is onbegrijpelijk. Dat er nog een smeuïge zender is die zulk een confrontatie van culturen durft aangrijpen om te genereren in pure commercie en dit ten koste van de waardigheid, evenwicht en toekomst van de bevolkingsgroepen in kwestie, is in deze tijd van culturele en globale bewustwording, ongehoord en tart alle normen.

13:20 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2)

16-03-08

Brainstorm & Pagan's Mind @ Biebob 15/03/08

dyn009_original_471_68_pjpeg_2531478_3e66dc41e385684482f7969c19c66618

Zaterdag was het weer een fijn avondje ‘heavy’ in de Biebob. En voor één keer was het vooral de support-band die mij wist te overtuigen om naar de Kempen af te zakken. Niet dat BRAINSTORM mij niet weet te bekoren; hun laatste werk ‘Downburst’ bevestigt hen in de top van de Duitse powermetal. Toch blijven deze overigens geweldige muzikanten mijn echte sympathie ontberen. Ze zullen het alvast niet geweten hebben

Heel anders verliep het met PAGAN’S MIND. Dat er de laatste jaren niets dan uitmuntende releases uit het Hoge Noorden komen (– én de grote innovaties – én de absolute topmuzikanten etc), is niet nieuw. PM is ondertussen aan zijn vijfde werkstuk toe – ‘God’s Equation’ – een dijk van een cd.

Meevaller was het wegvallen van Powerwolf; drie bands leidt meestal tot een overdose waardoor vermoeidheid nogal eens de kop komt opsteken. Gelijk aan het werk met Pagan’s Mind dus.

Ik kreeg onmiddellijk een déjà-vu gevoel: deze muzikanten had ik al eens gezien. Na 12 sec. had ik het door; toen Jorn Lande hier twee jaar geleden speelden, waren zij de huurlingen van dienst. Dit zegt genoeg over de kwaliteiten van de band. Vooral gitarist Jorn Viggo Lofstad wist mij toen te imponeren. Deze avond had hij het terrein voor zich alleen en ik moet zeggen: ik was ademloos. Na enkele oudere nummers (die ik niet altijd kon thuisbrengen) werd er gepuurd uit de recentste cd, o.a. ‘United Alliance’ ‘Atomic Firelight’ ‘Alien Kamikaze’, de waanzinnige Bowie-cover ‘Hallo Spaceboy’ en het emotionele instumentale ‘Farewell’. Afsluiter ‘Through Osiris’ Eyes’ zette een punt achter de set van deze topband. Zanger Nils K. Rue ging moeiteloos in de hoogte waar nodig en de complexe, perfect geproduceerde muziek klonk zoals moderne progmetal moet klinken: perfect.PM 2PM 4PM 1PM 8PM 10PM 12

 

BRAINSTORM volg ik sinds het indrukwekkende ‘Soul Temptation’ uit 2003. De ongekroonde kroonpretendenten van de Duitse Powermetal. Niet dat ze het gemakkelijk hebben gehad. Een nieuwe, verse bassist én een afwezige gitarist zou het een wankel avondje hebben kunnen maken. Toch niets van dit alles. Met als extra kracht Tom Naumann (ex-Primal Fear) op gitaar en een wel erg strak klinkende ritmesectie werd iedereen over de meet getrokken. Brainstorm klonk bere-vet en de songs kwamen als een pletwals over het publiek. Zanger Andy B. Franck ziet er niet echt uit, maar heeft wel een zekere no-nonsense presence en vooral: een strot om U tegen te zeggen. Ook deze band puurde erg veel uit ouder werk alvorens de nieuwe cd aan te boren. Maar dat gebeurde dan ook met verve met o.a. ‘Shiva’s Tears’. ‘Fire Walk With Me’ is nu al een metal-hymne en het epische ‘Redemption in your Eyes’ wist de aanwezigen aardig mee te slepen. Niets dan spelvreugde op het podium en ondanks het somstijds duistere imago van de band, flink wat humor van Duitse makelij...BS 2BS 3BS 13BS 9BS 12BS 8 GROOT

 

 

 

 

Rond 23u was het feestje afgelopen. Waar ik vreesde voor een aardig volle zaal, bleek dus tegen (mee?) te vallen: ik denk dat de Biebob goed halfvol was. Vreemd voor een zaterdagavond met toch twee zeer sterke bands. Jammer voor de foto’s want het was weer aardedonker in de keet. Toch ben ik nog enkele bekenden tegen het lijf gelopen waardoor de avond helemaal niet meer stuk kon. Nils van PM wou absoluut met mij op de foto, dus wat doe je dan?

PM 11 GROOT

BS  pano2

13:39 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

12-03-08

Selling cd's by the pound?

BastardChildDe muziekindustrie kent geen schaamte. Zover is duidelijk. En dan heb ik het niet over de artiesten op zich. Ik verklaar.

Stel: je koopt in 1980 'Wind & Wuthering' van Genesis - op vinyl uiteraard. Prijs: om en bij de 9€. In 1990 koop je - aha - de cd. Prijs rond de 12€. Midprice uiteraard. Kwaliteit: net aanvaardbaar. In 2000 zie je dezelfde aan nog minder (ongeveer 8€) en wel remastered. Je gaat er op in. Kwaliteit: voortreffelijk. Bijhouden die handel. 2007: tijd om de collectie volledig te maken. Nog een stuk of drie Genesis-remasters te gaan. Maar dan!

Blijkt dat de volgende truuk (en ik meen het) bestaat uit: alle remasters uit de handel te nemen (tijdelijk?) en een overbodige editie SACD - prijs: ongeveer 20€ - aan te bieden. Dan vraag ik mij af: MET WAT ZIJN WE/ZE BEZIG?

Is 3x langs de kassa gaan niet voldoende? Dat deze versies er nu zijn en moeten verkocht worden, daar kan ik inkomen; maar wat was er mis met de remasters? Deze zijn haast nergens meer te vinden. Zelfs de postorderbedrijven spelen het spelletje mee. Is het omdat de commerciële troep vandaag massaal wordt gedowloaded en daardoor de inkomsten terug te compenseren? Foute zet natuurlijk.

Daartegenover staat dan weer dat de cd-prijs de laatste 20 jaar nauwelijks is gewijzigd. Integendeel zelfs. Dus waarom deze lamme truken van de foor? Dat ze ze steken waar enkel enkel een laserstraal licht geeft.

Tot slot nog een woordje van advies voor Dhr Schueremans, H. Misschien je tuinfeestje reduceren tot een happening met 15 bands die de moeite waard zijn en geen 4 'grote' acts en 70 andere eendagsvliegen die handenvol geld kosten. Here today - gone tomorrow. Natuurlijk zijn er voor het jonge(re) volkje geen grote bands meer zoals 25 jaar geleden. Mijn eerste T/W herinneringen brengen mij Peter Gabriel, Van Morrison, Jackson Browne, Simple Minds, U2, Warren Zevon of Talking Heads voor de geest. En de boel was ook uitverkocht. Zonder frustratie vanwege de prijs. Nu betaalt iemand wel erg veel voor veel artiesten waarin hij/zij niet geïnteresseerd is. Gelukkig voor hem zijn er die duizenden die niet komen voor de muziek, maar 'omdat ze altijd komen' of voor 'de gezelligheid'. Nou moe. Ga dan een dagje naar zee! Of hoe een muziekfestival (de)volueert naar een kermis.

Who do THEY think they are?

20:47 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-03-08

Nieuws van het festivalfront!

Men is er toch weer in geslaags om T. absoluut warm te krijgen voor het Arrow Festival. Wat m.i. nogal flauw begon, is ondertussen aan het uitdraaien op een 'must-go' situatie.

logo_1Naast KISS, WHITESNAKE en DEF LEPPARD, is het programma nu ook verder uitgebreid. Eighties hair-en glamband TWISTED SISTER, AOR-ikonen JOURNEY en REO SPEEDWAGON passen perfect in het plaatje. Nu werd ook KANSAS aan het lijstje toegevoegd. De organisatie heeft blijkbaar terug het licht gezien en grijpt stijlsgewijs terug naar de overdonderende editie van 2006. 

REO heb ik nog nooit live gezien, maar blijkt nog steeds in topvorm te zijn volgens getuigenissen van het Schwung-festival. KANSAS was er ook in 2005 en behoort tot mijn absolute favorieten. En het beste is: er moeten nog enkele namen worden aan toegevoegd!

In de heavy sector - Graspop dus - loopt het ook als een trein. SYMPHONY X, ARCH ENEMY, KISS en nog een hele hoop verse herrie zijn aan de affiche toegevoegd. Wat mij betreft mag het seizoen beginnen! Staat nog op het programma: Brainstorm & Pagan's Mind, Nightwish, Kamelot, Primal Fear en Royal Hunt. Beveren lijkt dit jaar niet te beven, of er moest alsnog nieuws van uitlekken.

Affiche 5

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot voor het podium! 

18:08 Gepost in Muziek | Commentaren (0)