16-04-08

Toast Kannibaal revisited

 

dyn009_original_412_111_pjpeg_2531478_9c1dcadbb91692282027628e1f574ceb

 


 

        Ik heb vannacht gedroomd. Ik droomde dat ik vader was van een onduidelijk samengesteld gezin en me bevond op het eiland Vanuatu. De schatten van mensen aldaar en ik begrepen elkaar perfect. Ik vraag mij af hoe het komt dat ik als echte Roeselarenaar niet begrepen word in, ik zeg maar, Hamont-Achel. Kwestie van goede wil? Mijn zoon, ook ‘de Platte Paling van Roeselare’ genoemd en ik lieten ons omkleden in de traditionele kledij van de Nahwalstam. ‘Tes te zehhe’: in de kledij van het lokale dameskransje. Ondanks het feit dat ik met mijn rijpere leeftijd toch nog graag af en toe een jong sportkonijn tegen de slaapkamermuur kan nagelen, en (vooral) dankzij mijn jeugdige kapsel, leek de peniskoker en het schamele schaamlapje (o wee Willy Vandersteen!) mij niet echt geschikt voor de Vlaamse Cultuurzender bij uitstek vatbaar. Echte mannen, mannen met karakter, lopen liever rond in een strooien rokje. Mijn zoontje Jeroen – ook wel de Jo De Poorter van Roeselare genaamd, ging mee op jacht naar sprinkhanen. Ok, ze waren wel een formaatje groter dan in onze regio, maar zijn nichterige maniertjes waren er een beetje teveel aan. Gelukkig was ook mijn ex-aan/uit vrouw/vriendin/slaaf in de buurt. Haar emotionele uitspraak dat ze zich perfect thuisvoelde bij de Nahwal was echt gemeend. Dat zegt meer over ons familiale klimaat in Roeselare dan over Vanuatu. In tegenstelling tot R. waar ze enkel af en toe opschrikt van een loslopende hond of het ijskarretje; hier barst ze onbeperkt in huilen uit als ze in contact komt met: slijk, vuil, insecten, bomen, geuren, geiten, struiken, water, vissen en nog enkele hoogst ongewone zaken die men als eens op Vanuatu terugvindt. Verder niets dan goed nieuws!

        Nadat ik mij in mijn slaap gekeerd had, bevond ik mij met vrouw en twee dochters in het zuiden van Ethiopië. Ik wist voorheen zelfs niet dat Ethiopië een zuiden had, maar soit. Ook hier geen communicatiestoornissen met de Hamerstam. Zeker nu dat we ons vestimentair hebben geïntegreerd. Tes te zehhe: geen blote borsten of billen! Het is tenslotte geen programma van Goedele Liekens, zulle. Dus ondanks de smeekbede van menige kijker: vrouw Cathy – ondanks haar leeftijd en twee gelukte worpen, toch een beetje voorzien van een x-factor, én dochters mét bovenstukje. Je kan je integreren, maar er zijn grenzen. Je weet tenslotte niet wie er meekijkt. Misschien wel een achterneef van Fourniret? En wie weet wat de gevolgen van enige onachtzaamheid kunnen teweegbrengen. Geen probleem echter met het aanbrengen van eene vettige substantie in de haardossen. Zelf werd ik gedecoreerd met een schedeldak van gedroogde klei en een bodypaint waar Max Cavalera voor zou terugdeinzen. Enige jeuk nabij de haardos was toch mijn deel. Enfin, ik was een echte Hamerman geworden. De andere mannen van de stam waren er nu zeker van dat ik, nu ik er op mijn best uitzag, toch tot vuile manieren zou overgaan met mijn vrouw, maar daar sloegen ze de bal aardig mis. Zoiets doen wij niet. En zeker niet niet in ‘de vreemde’. Nogmaals: wie weet, wie kijkt er allemaal.

        Nog vreemder werd mijn droom toen ik mezelf plots bevond in Namibië. Ik was het ondertussen gewoon om mezelf in mijn ‘native tongue’ verstaanbaar te maken. De Bosjesmannen maakten daar ook geen punt van. Dochter Melissa (15) werd het hof gemaakt door enkele viriele stamleden. De ene al aantrekkelijker dan de andere. Gelukkig mocht zij zelf – na een stuntelige en hoogst ondemocratische, doch etnisch verantwoorde wijze van keuze maken – zelf kiezen met wie zij ‘zou gaan’. Voor mij geen enkel probleem. Handtastelijkheden (en we hebben het hier niet over neuze-neuze) met een Bosjesman zonder duidelijk businessplan kan er nog net in. Ze is tenslotte al 15 en het zou me niet verwonderen als zij – hoe seutig ze er ook uitziet – in Lokeren toch al op onzedelijke wijze menig Red Bull-party afgeschuimd heeft. En niet om Red Bull te drinken. Andere koek was het toen mijn vrouwtje me op gepast onderdanige wijze kwam vragen of ik het ok zou vinden indien ze haar bovenstukje zou uittrekken om to-taal mee te zijn met de lokale dresscode. Het zat haar emotioneel diep en dat laatste restje Westerse kledij vormde een rem op haar culturele ontplooiïng ende integratie in de stam. Wie denkt dat wijf wel dat ze is? Ik ben de enige die haar in volle glorie – of wat er van overblijft - mag zien, ik ben tenslotte haar ventje. Gelukkig volgde ze slaafs en gedwee mijn ongezouten mening betreffende de gestelde problematiek. Waarvoor dank. Trouwens: wat zouden de collega’s van de milieuzorg annex vuilophaaldienst van Lokeren wel denken? Dat ik mijn wuf zomaar haar goesting laat doen? Niet met Danny. En zeker niet in Namibië. Case closed. Daarna hebben we nog veel gelachen, veel gezegd dat we van de Bosjesmannen houden en veel op blote billen gekletst. Zo gaat dat daar. No limits wat betreft entertainment.

        Een ware schok was het toen ik wakker werd in vertrouwde omgeving van mijn eigen slaapkamer. Was dit alles een droom geweest? Was dit alles slechts de reflectie van een diep verlangen? Mijn huid was gaaf en rein. Wat ooit een haardos was, was weer kort en uitermate clean. Geen vreemde geurtjes en geen zand tussen de tenen. Tot ik mij realiseerde dat ik dinsdagavond het geluk mocht ervaren om weerom een aflevering te mogen bekijken van ‘Toast Kannibaal’. Ik keerde mij om en weende bitter.

"Het is gezien", mompelde hij,"het is niet onopgemerkt gebleven". Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap. (Reve)

>>Lees ook: 'Schaamte' van 20/03/08

16:31 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

Commentaren

Hilarisch Je column is al even hilarisch dan de aflevering zelf! Waar haal je het toch man?

Gepost door: Dominiek | 17-04-08

De commentaren zijn gesloten.