04-05-08

10 Years Of Metal - Primal Fear @ Biebob, 02/05/08

 Tarkus Live report banner 50 - 30

 

Naast alle prog, death, black, power en andere metalstijlen, mogen we niet vergeten dat er nog bands rondlopen die investeren in echte Heavy Metal. Onder de duidelijke noemer ’10 Years Of Metal’ toert Primal Fear nu rond en graaft daarbij in zijn tienjarige geschiedenis en zijn zeven cd’s. Het recentste werk ‘New Religion’ laat een lichte wending horen in de stijl van de band. Flirten met langere composities met een progressief randje, een puntje meer melodisch en een iets minder nijdige productie. Ook sluimert er meer emotie en doordachtheid in de songs. Toch verloochenen ze hun verleden niet en staan er nog meer dan voldoende bijzonder heavy en snelle songs op.

Wat je wel kan stellen is: Primal Fear heeft het warm water echter niet uitgevonden, maar ze houden het wél bijzonder warm, zeg maar: heet. En als je dan nog Mr Proper als zanger hebt, met een stel die bij wijlen door merg en been gaat, poetst het wel erg grondig de oorschelpen. Daar waar Judas Priest in 1990 na ‘Painkiller’ even uit de spotlights verdween en zichzelf opnieuw moest uitvinden, nemen deze Duitsers de draad op: en dat gaat uiteraard gebeurd met de nodige  cliché’s. De nochtans erg variabele zang van Ralf Scheepers; variërend van bijzonder – ik zeg bijzonder – hoge uithalen tot diep gegrom en alles wat daar tussen zit. Deze vriendelijke reus is onmiskenbaar het centrum van de band in een live gebeuren. Zijn indrukwekkende verschijning – ooit afgestudeerd als opbergmeubel? – weet hij perfect te gebruiken om de nummers kracht bij te zetten. Muzikaal weten zij de ‘straight forward’ kracht van Priest of Accept te combineren met die typisch Duitse melodische metal. Heavy Metal is en blijft een stijlicoon. Het is door het ontdekken van Primal Fear dat ik me ook terug op de Judas Priest van eind jaren ’80 ben gaan leggen. Deze werden net geremastered en klinken dan ook waanzinnig intens. De cirkel is dan rond – zoals ze zeggen.

Deze tour is ook voorzien van een bijzondere attractie. Na reeds verschillende wissels in de gitaristensector is Zweeds wondergitarist/componist/producer  Magnus Karlsson (Allen/Lande, Last Tribe, Bob Catley,…) van de partij. Hij zou vast toetreden tot de band, maar die zaken zijn zeer relatief natuurlijk. Hoe dan ook, hij maakte een verpletterende indruk op mij en Primal Fear heeft hiermee natuurlijk de hoofdvogel afgeschoten. Daarnaast is oudgediende en stuwende kracht bassist Matt Sinner natuurlijk ook van de partij. Primal Fear is een band om rekening mee te houden. Zij spelen zowat elk jaar op de grootste festivals en kennen een wel zeer trouwe aanhang, getuige de lekker volle en overenthousiaste Biebob. Dit beloofde dus een avond onversneden Heavy Metal te worden.

 

Doch eerst support MYSTIC PROPHECY (D). Mij redelijk onbekend, maar toch reeds met enkele cd’s op de markt. Deze tour staat volledig in het teken van ’s bands recentste ‘Satanic Curses’. De zee van de powermetal zwemt al aardig vol, maar MP sluit zich eerder aan bij bvb Brainstorm door een veel heavieër geluid te produceren dan bvb Hammerfall of Blind Guardian. En dat zullen we geweten hebben. Veel double bass, een overdaad aan gitaarsolo’s en een meer dan behoorlijke zangprestatie van zanger R.D. Liapakis. De onderwerpen zijn veel duisterder dan bij de concurrentie maar liggen toch zeer goed in het gehoor. Deze band zal zijn weg wel vinden; bij mij heeft hij al een goede indruk gemaakt. Enige minpuntje was de voor mij overbodige uitvoering van ‘Paranoid’.XXX Mystic Prophecy zanger 2XXX  Mystic Prophecy gitaristenX Mystic Prophecy bass kleur

 

‘Metal is Forever’ is het ietwat simpele credo van PRIMAL FEAR, maar zij doen dit alle eer aan. Er werd van start gegaan met de opener van ‘New Religion’, nl ‘Sign Of Fear’. Hiermee werden alle neuzen in de juiste richting gezet voor wat later zal blijken een set van 1u45’ onvervalste Heavy Metal. Dat de band deze vulde met nummers, evenwichtig gekozen uit alle studio-cd’s, lag voor de hand en had dan ook zeer veel bijval. Zeker gezien het legendarische debuut zowiezo tot de klassiekers in het genre behoort. Lekker headbangen op een mid-tempo song als ‘Running in the Dust’ is tegelijk bevrijdend als ook een beetje thuiskomen. Het is haast onmogelijk hierbij het hoofd niet te bewegen. Andere koek was het daarop volgende ‘Nuclear Fire’, een retestrak en behoorlijk snel nummer uit de id. cd. Zelfs frontman Ralf was er na afloop niet goed van en moest er even van bekomen. Het publiek genoot ervan.

Voldoende werk ook uit de nieuwe; ‘Face The Emptiness’ en ‘Everytime It Rains’….

Wie op dit laatste nummer gehoopt had op een cameo van Simone Simons, was er aan voor de moeite. Deze gedragen ballade werd door Ralf alleen gezongen. De vrouwelijke partijen bracht hij eerder zacht en melodieus en ‘zijn’ stukken op zijn eigen wijze. Het was een goede keuze; een tapetje zou wat imbeciel overkomen bij een band met zulk een live-vermogen. Toch jammer van Simone :-((=XXX Primal Fear bassdrumXXX Primal Fear Ralf bw4XXX Primal Fear Matt1

XXX Primal Fear gitaristen bw
Terug heavy de hort op met ‘Seven Seals’, de titeltrack van de voor mij ultieme Fear-cd. Erg in de smaak viel het epische nummer  ‘Fighting The Darkness’, het uit drie delen bestaande opus. Hier kregen de instrumentalisten de kans zich van hun beste kant te laten zien dankzij de instrumentale middenstuk. Dit was werkelijk fenomenaal. We kregen nog een drumsolo en een opbod van gitaar-extravaganza in een leuk duel tussen Henny Wolter en Magnus Karlsson. Een duel dat uiteindelijk onbeslist bleef.

Afwisselend nippend van een fles witte wijn en plat water (is dat het geheim?) wist Ralf en zijn band ons nog van de kaart te spelen mits ‘Battallions Of Hate’, ‘Demons & Angels’, en nog enkele andere klassieke hymnen uit de catalogus, om dan de reguliere set te beëindigen met ‘Metal Is Forever’. Of dit voldoende was? Bijlange nie gij!

Het kot was nagenoeg te klein toen de band weerkeerde en ongenadig ‘Chainbreaker’ inzette, gevolgd door ‘Blood On Your Hands’, weerom twee stevige aanvallen op het uithoudingsvermogen van het publiek. Na langdurig gebrul kwam de band nogmaals om met Judas Priests ‘Metal Gods’ de kers op de taart te brengen.

Meer dan vermakelijk – niet in het minst door de eerlijkheid van de muziek en het enthousiasme waarmee deze band speelde. Het geluid was tiptop, wat ik kan beamen gezien ik zowat overal gestaan heb. Geen overstuurde zang of dominerende drums; en ook niet snoeihard, zoals dat in een club al eens kan gebeuren. Chapeau voor de geluidsman. En voor Primal Fear natuurlijk!

Setlist (ongeveer): Sign Of Fear - Silver & Gold - Running In The Dust - Nuclear Fire - Face The Emptiness - Seven Seals - Angel In Black – Everytime It rains – Under Your Spell – Battallions Of Hate – Demons & Angels – Fighting The Darkness – Final Embrace – Metal Is Forever – Chainbreaker – Blood On Your Hands – Metal Gods
XXX Primal Fear drumXXX  Primal Fear Henny & MagnusXXX Primal Fear gitaristen2  bwXX Primal Fear Ralf bw2XXX Primal Fear Ralf kleurXXX Primal Fear Magnus bw
XXX Primal Fear pano 1 GROOT
 

12:51 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.