07-05-08

Ik zal jullie allemaal heel erg missen!


black wavingHartverscheurend. Ik weet er geen andere term voor. Nu nog moet ik mij af en toe verwijderen om op een ordentelijke manier mijn emoties te verwerken. Hart-ver-scheu-rend. En dan heb ik het nog niet over het feit dat het prima programma ‘Toast Kannibaal’ weerom een bladzijde heeft omgeslagen; de scenes die ik heb moeten aanzien sloegen diepe voren in mijn hart en ziel. Waarom?

Omdat onze commerciële zender mij aan het denken heeft gezet. Over onze welvaart. Over ons ongelukkig zijn ondanks materiële wel/vaart/stand. Over het gemis aan échte liefde en vooral: échte vrienden in onze koude maatschappij. Ik besefte het niet tot ik dinsdagavond het aanschouwelijke toneel van afscheidnemende westerlingen in mij opnam.

Doch. Vooreerst ook nog enkele leuke ervaringen. Zo zag ik een Bosjesvrouw in Namibië die ei zo na van angst stierf nadat er een slang in haar hut was ontdekt. Hoe is dat nu toch mogelijk? Wijven!

De dochter des huizes werd ondertussen volop afgelebberd door haar enige en echte liefde. Een liefde die bepaald werd d.m.v. het afschieten van een pijl. Echte liefde dus. Toenadering van haar kant was eerder aan de povere kant. Ondertussen stikte de normaliter huisvuil-ophalende stoere pa bijna in zijn tranen (“Gebroken glas kan je lijmen, een gebroken hart niet” waarvan akte) . Kortom, er werd hier duidelijk een halt toegeroepen aan de verzanding van de regio. En niet alleen in Namibië.

In Ethiopië werd de ondertussen niet-meer-zo-fris-ogende Jana onderworpen aan een vorm van exorcisme. Ze had nl. in haar slaap geroepen en het Boze Oog diende middels enkele cultureel verantwoorde ingrepen verwijderd te worden. Ook dit – zoals quasi àlle Hamer-activiteiten – ging gepaard met veel spugen, vetzakkerij smeren en vervolgens ‘huggen’. Het ‘huggen’ (van ‘to hug’ – omarmen en knuffelen n.v.d.r.) zou later blijken een erg mondiale activiteit te zijn. Al heb ik mijn twijfels over de Inuit, maar wie weet wat er allemaal gebeurd des avonds in een kille ijshut….  Pa kreeg ter afscheid nog een geit om te slachten, een bezigheid die – als de tijd en de weersomstandigheden het toelaten – wel meer in Ethiopië plaatsvindt. T.t.z. als er een geit voor handen is – ik had blijkbaar een foutief beeld van dit land. Pa is dus een echte man geworden. Tot slot der bezigheden werden ze nog eens getrakteerd op lauwe uiteenspattende kloten (u leest het goed) in een sausje van roodgekleurd slijk. We reizen tenslotte om te leren. 

papoea1Het nakende afscheid in Vanuatu was van een heel andere orde. De licht zwakzinnige familie die daar op kosten van de sponsors mocht verblijven, stak al zijn energie in het euh…afscheid nemen. Een andere constante werd duidelijk: nergens, noch in familiale kring, noch aan de toog, noch op de werkvloer, werd zulke oprechte liefde en vriendschap ervaren. Als het aan de familie Flodder had gelegen: geen paard had ze uit de jungle kunnen sleuren. Hun toekomst en geluk lag duidelijk in een jungle vol gevaarlijk tuig, met mensen waarvan ze geen woord begrepen hebben en het eten van voedsel dat hun slecht bekwam. Toch: het contract diende te worden nageleefd en ook hier werden tranen met tuiten geplengd. Ma Elvira kon nog amper op haar benen staan en werd in allerheil ondersteund. “Ik zie jullie allemaal graag” kreunde de zogenaamde zoon. Jammer dat hij zich voor half kijkend Vlaanderen ‘for ever and ever’ geprofileerd heeft als natte dweil. De prijs voor het succes is hoog. Tot slot stond de hele stam – baby’s incluis én in close-up – te huilen als een nest kleine kinderen die voor het eerst Zwarte Piet zien. Zowaar kannibalen van mijn kl**.

 

Gelukkig. Ik zeg: gelukkig was alles snel vergeten toen de drie families binnentraden in de voor hen voorziene ende gereserveerde suites in de lokale top-resorts. Na nog wat onderbroekenlol (niet vergeten: VTM!) en de obligate huilbui van het respectieve emo-meisje, trok ik dan ook mijn conclusies welke ik eerder aanhaalde. De dames gingen in badpak (!!!) onder de douche en de heren in hun nakie. Dat kan dus zomaar op dat uur van de dag.

U keek ongetwijfeld uit naar deze verslaggeving. Voor mij was het een ware hel. Maar iemand moest deze schrijnende taferelen te letter stellen. Toast Kannibaal was weerom een pijler in onze cultuur en al wie VTM niet genegen is, kan ik enkel volgende raad geven: volgende keer: ook niet kijken.


 

18:32 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.