30-05-08

Halted against the shade of the last hill,...

Pakken die zakken!  We stompen onze schamele bezittingen in onze frontmobiel en zijn bijzonder gemotiveerd om deze derde dag ten volle te benutten!  Om het lot te tarten scheuren we terug naar Arras. Ik had graag eens deftig door de stad gestruind en eventueel een boekhandel met lokale publicaties te bezoeken. Een mens geeft graag wat geld uit tijdens zijn verlof, en we hebben nog niet de kans gehad. Uiteraard is er in Arras ook wel wat te zien. De enorme torenloze kathedraal oogt ondanks een bewogen geschiedenis wat koeltjes. Dit wegens enkele maal heropgebouwd. Verder valt er gezellig te shoppen, ‘tis maar dat u het weet. Toch een interessant drukwerk gevonden! Op de gezellige markt laat ik me verleiden tot de aankoop van enkele trésors du terroir. Her en der vinden we nog sporen van het leed dat deze stad te verduren heeft gehad; ze is werd zwaar beschoten en ei zo na volledig platgebrand. Het Ieper van de Artois, zeg maar. Toch voelen we het dringen: we moeten terug naar de Champs de Battaille!

3  Arras, Hotel de Ville  25% title2  Arras, Hotel de Ville 2  25% title1  Arras, Grand Place  25% title

Als we eindelijk de omliggende kmo-zone verlaten hebben rijden we richting Bullecourt, een onwaarschijnlijk onbenullig dorpje ten zuidoosten van Arras. Toevallig was ik tijdens de voorbereiding op een luchtfoto van de versterkingen rond dit dorp gestoten. De uitdaging was natuurlijk om te kijken of daar nog resten van te vinden waren. Met een kuil waren we tevreden geweest. Doch, niks, geen spoor meer te vinden. De noeste agrarische arbeid op de velden van weleer laat geen spoor na van de bloedige taferelen en de redelijk imposante graafwerken die hier hebben plaatsgevonden. En ja, het was wel degelijk Bullecourt! Dit werd bevestigd door de aanwezigheid van een Australian Memorial Park, met een realistisch beeld van een ANZAC-soldaat. Dit naar aanleiding van de gevechten die hier plaatsvonden. Dit ogenschijnlijk banale dorp had toen de bijnaam ‘The Bloodtub' - letterlijk ‘het bloedbad'. Een kleine verkenning rondom het dorp laat al duidelijk blijken dat dit niet de grond is waarover je een dorp aanvalt. En het was zeker niet Ramsay Street.4  Autralian Memorial, Bullecourt 1  25% title5  Autralian Memorial, Bullecourt 6  25% titleAutralian Memorial, Bullecourt 2  25% title6  Autralian Memorial, Bullecourt 7  25% title7  Autralian Memorial, Bullecourt 4  25% title7 Bullecourt Battlefield 3   25% title


 

De glooiing in het landschap maakt van elk bewegend voorwerp een lopende schietschijf. Wonderbaarlijk dat de taaie Aussies er uiteindelijk dan toch in geslaagd zijn in hun opzet. De kost was uiteraard vreselijk. Bullecourt was het keerpunt in het vertrouwen van Australische troepen in hun Britse bevelvoerders. Deze slag ligt zowel qua bekendheid als qua verliezen in de schaduw van de twee grootste (vooral) Australische engagementen, nl. Passendaele en Pozières. Het gecombineerd aanvallen van soldaten met tanks stond nog in de kinderschoenen. En wat vooral een feit was: de tanks konden de manschappen niet volgen waardoor deze haast onbeschermd in het niemandsland stonden. De Duitse mitrailleursnesten vuurden à volonté met het gevolg dat van de 5000 (12th & 4th Brigade) een 3300 slachtoffers (incl 1250 gevangenen). Een ware slachting dus, zelfs naar de toen geldende normen. Terwijl de zon ongenadig brandt en de lucht nog blauwer wordt, kuier ik wat langs de bewerkte velden en probeer me het offer voor te stellen. Alleen al het vlakke landschap met zijn verraderlijke hellingen doen me vaag beseffen wat deze knapen hier gezien en gevoeld hebben. 

'To face the stark, blank sky beyond the ridge, Knowing their feet had come to the end of the world' (Wilfred Owen)

Dit hoofdstuk wordt vroeger afgebroken dan gepland. Geen nood, de weg richting Cambrai is getooid met vele kleine en schilderachtige War Cemeteries, en we besluiten via de omliggende dorpen - waar ik op dat ogenblik reeds concrete plannen voor koester - zeer langzaam de terugweg aan te vangen. Concreet? Inderdaad. Als bijzondere liefhebber van ‘now & then'-shots (zie ook Normandië) moet ik gewoon enkele locaties opzoeken.  De slaperige dorpen Flesquieres en Cantaing worden het doelwit. De resultaten hieronder.

8  flesquieres 1 then ok 75

9  Flesquieres 1 part  ok 75

10  cantaing 2   1917 75

11  Cantaing 2008 ok

Tijdens onze laatste picknick wordt besloten om vóór de spits reeds richting Antwerpen te rijden. Niet te haastig, maar gedreven rijden we richting Valenciennes, om zo via Brussel de metropool terug te bereiken. Mijn co-piloot ende navigator krijgt de toestemming om in te slapen, wat bewijst dat deze drie dagen niet in de kleren zijn gekropen. De terugrit verloopt vlot; evenzo de carwash sessie welke wreed nodig was.

Slotsom: we zijn er in geslaagd ruim 80% van ons programma te volbrengen. Schi-tte-rend weer  en de aangename streek om in te rijden hebben zeker bijgedragen tot het her-ontdekken van dit stukje van het Westelijke Front. Een gedeelte dat voor velen onbekend, of dikwijls gewoon vergeten wordt. Het is nooit te laat om daar iets aan te doen, want volgens de laatste berichten gaat men alles laten zoals het is. En dat is maar goed ook...

groot Bullecourt Battlefield 2   25% 75% title

Commentaren

Om even stil bij te worden...
Prachtig fotowerk, goed reisverhaal. Knap, Tarkus!

Gepost door: Edith | 01-06-08

ik verwacht niks
maar het is al eens leuk om aan zo een spel mee te spelen ....fijne groeten

Gepost door: mieke | 04-06-08

De commentaren zijn gesloten.