08-07-08

Vreemde vogels

Je wordt niet elke dag door je buurman uitgenodigd om een barbecue bij te wonen. Toch niet in mijn straat. En zeker niet in mijn leefwereld. Zelf is T. iemand die eerder mensen uitnodigt dan zelf uitgenodigd wordt. Maar dat kan dan weer aan zijn tafelmanieren liggen.

Hoe dan ook, gisteravond was T. te gast bij zijn buurman A. Het is natuurlijk wel link om je buurman uit te nodigen - dit verkleint de kans op onenigheid over het geluid, voortgebracht door het vertier. Ik ga er echter van uit dat er oprechte bedoelingen achterzaten. Buurman A. is - en ik ga dit niet mystifiëren - op zijn zachtst gezegd een vreemde vogel. Van Turkse komaf maar kosmopoliet. Als muzikant in één van 's lands grootste orkesten en daarnaast druk doende met etnische muziek, komt hij wel eens ergens. En ik heb het dan niet over Bavikhove of Deurne-Zuid. Dit impliceert tevens dat hij niet veel thuis is, én dat het contact bijgevolg ook wel eerder toevallig verloopt. Toch attent om een autochtoon als ik op zijn feestje te inviteren. Correct, quoi.

Het gezelschap was dan ook een allegaartje van: Spanjaarden, Bulgaren, Chinezen, Turken en zelfs - je moet maar durven - enkele Brusselaars en een charmante Gantoise.  Veelal collega's, sommigen aanhang. De voertaal was afwisselend Nederlands en Frans, maar de accenten waren niet te tellen. De drang om mezelf een accent te gaan aanmeten werd zelfs reëel, maar dit leek me al te protserig. Mijn Antwerpse klanken waren in dit gezelschap even exotisch als het taalgebluik (foei!) van de Chinese violiste. Dat de Turken zich onderling van een niet door ons te definiëren taalgebruik bedienden, deed mij vermoeden dat dit zuiver culinair taalgebruik was. Want ook het gebodene was van dien aard. Naast een schaslik of ander onduidelijk vlees, werd er niet op een peper meer of minder gezien. Dit alles rijkelijk overgoten door een bijzonder stevige Spaanse wijn en sloten raki. (Lang leve het seculiere Turkije?) 

Toen de avondlijke frisse wind kwam opzetten werd het feest binnen verdergezet. En hier werd het nog interessanter. Absoluut bindmiddel was de muziek. Wie niet getekend was met een vioolmerk in de hals, zat met eeltige snaarvingers opgescheept. A., die de contrabas hanteert, verzamelde zijn stielgenoten rond zich om vervolgens een staaltje van improvisatorische etnische klanken tot een raga-achtige mix te laten groeien.  Het instrumentarium bestond bijgevolg uit een contrabas, een saz (soort Turkse luit), een cajon ofte de percussiedoos, bekend uit de flamencomuziek, een ondefinieerbaar oriëntaals snaar-percussieinstrument en een wel erg goede gitarist. Deze mix werd geflambeerd door occasioneel handgeklap of extatische kreetjes uit de kelen van de violistes. Mijn getimede ‘Hola! Paco!' raakte blijkbaar een gevoelige snaar (héhé) bij de gitarist, die zich vervolgens uit de naad werkte om deze virtuoos alle eer aan te doen. Zelden ontspoorde de muziek in een dissonante brij; ze werd keurig bijgestuurd door A. die als een stuurman naast zijn imposante bas stond, met een eenvoudige hoofdknik aanwijzend wie zijn beurt het was om even loos te gaan. Ook de saz-speler was gezegend met razendsnelle vingers.

Helaas, één blik op de wandklok bracht mij terug naar de realiteit. In de wetenschap dat het alarm binnen enkele uurtjes weerom tot de arbeid zou oproepen, bracht ik mijn appreciatie tot uiting door nogmaals het glas te heffen en mijn gastheer te bedanken voor het dulden van mijn aanwezigheid. Samen met enkele andere genodigden - waaronder een innemende Bulgaarse violiste - 't is maar dat u het weet* - verliet ik het feestgedoe. Waar ik me anders al eens aan durfde storen - nachtelijke muzikale klanken van bij de buren maken soms het slechtste in mij los - bleef nu nog een uurtje naklinken. Toen ik even later het uitbundige afscheid op straat hoorde, was ook voor buurman het feestje uit. Deze avond was een bijzondere ervaring. Ben ik nu een ander mensch geworden? Zal ik overgaan tot de aanschaf van een abonnement op het Zuiderpershuis? Ga ik mij bekwamen in het bespelen van etnische percussie? Helaas, driewerf neen. Wat ik alvast mee naar huis nam, is een fijne ervaring en een nóg betere verstandhouding met die vreemde vogel die naast mij nestelt.

*uiteraard ging ieder zijn eigen weg!


XX 18 fx

 


15:50 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

Commentaren

Sfinx Laat het ons een vervroegd Sfinxfestival noemen.
Weer een ervaring rijker, kan nooit kwaad.
Als ge u maar geamusseerd hebt.
Doeie, B

Gepost door: babs | 14-07-08

De commentaren zijn gesloten.