08-08-08

Hell is for children

strictly_baby_ballroom

Gisteren op de cultuurzender VTM ook de reportage gezien over de kind-dans-sterretjes? In tijden van herhalingen en irrelevante informatie, was het een goede keuze. Altijd boeiend om beelden en duiding te krijgen over dingen die zich ver van ’s mans bed bevinden. Zoals in Groot-Brittannië bvb; niet zo heel ver, maar ver genoeg om met een kritisch oog commentaar te spuien.

Kind-dans-sterretjes dus. Kinderen die dansen en vervolgens (hopen) sterren te worden. Niet zoals hun ouders dus. Die rijden alsnog met een 2de hands Mondeo naar hun job en ogen bijzonder on-ster-lijk. Zoals u en ik dus. De betrachting is bijgevolg om hun gebroed kort na het foetus-stadium reeds in een galakostuum te rammen en de dansvloer op te schoppen. Omdat ze (de kindjes) dat zo graag zélf willen en – echt waar – het geluk hebben om ouders te hebben die dat kunnen/willen betalen. Hopelijk denken deze jongelui er ooit nog aan als hun ouders kromgewerkt om een aalmoes vragen.

Dat kinderen nog nauwelijks kinderen kunnen zijn in tijden van gsm’s, laptops en iPods, dat is een dagelijks gegeven. Dat kinderen de dromen van hun ouders moeten waarmaken, dat is ook niet nieuw, maar toch net iets verwerpelijker. En als dit door middel van latin, tango, of andere ballroomdans moet (moet!) gebeuren maakt het aanblik alleen nog potsierlijker. Dat is het woord. Potsierlijk.

Als dansen per definitie een activiteit is die – of je nu wil of niet – al-tijd sexueel gerelateerd is, dan krijgen we er natuurlijk nog een onfris anachronisme bij. De nauwelijks gevormde kontjes draaien helemaal niet zoals dat zou moeten en de wormvormige lichaampjes vloeken met de outfits. De opgeschilderde voetballersvouw-tronies, maken de lijn met een burlesque-show wel erg dun. De jongetjes geraken er met hun communie-pakje nog mee weg. Als was Ryan (9 jaar) met zijn vijf (5!) verschillende after-shaves blijkbaar al een stadium verder.

Op de vraag of ze dan kunnen dansen kan ik enkel als leek antwoorden. Het lijkt wel alsof ze kunnen dansen. Ze huppelen met ingestudeerde pasjes en de dynamiek van een volwassen danspaar, maar de gedachte dat twee chimpansees dit na jaren van training ook zouden kunnen, blijft maar spoken. Het oogt leuk, soms zelfs aandoenlijk, maar tegelijk ook beangstigend, irreëel en pervers.

Het blijft de droom van de vadsige ouders om hun working class achtergrond te verdringen door middel van het gouden randje dat de prestatie van hun kinderen hopelijk ooit zal opleveren. Duizenden euros worden betaald om eigen tekortkomingen te compenseren via je kinderen. Dat is pas zielig. Hopelijk zijn de kindertjes heel dankbaar voor de kansen die ze gehad hebben. En vergeten ze wat ze gemist hebben.

 

 

08:22 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.