15-09-08

I'll see you on the dark side of the moon.

Rick large

I heard the news today, oh boy….

Richard – Rick – Wright is niet meer.

      Vandaag is één van de stichtende leden van ‘s werelds grootste band overleden aan de gevolgen van een slepende ziekte. Zeg maar kanker. Hij werd 65. Het lukt me voor één keer niet om hier een bio te lanceren, zoek dat maar zelf op. Ik kan enkel heel persoonlijk – als die-hard Floydfan spreken.

      Rick was er bij toen de band in 1968 van start ging en was er ook bij toen David Gilmour na de ‘split’ terug van start ging met ‘A Momentary Lapse Of Reason’. Hij was er ook bij op de nu al legendarische concerten tussen ’87 en ’92. En hij was ook van de partij met Gilmours laatste wapenfeit ‘On an Island’, alsmede de toernee.

      Voor velen is het haast onmogelijk om Wright niet als ultieme sidekick van Gilmour te zien. Het zijn zij beiden die de fantastische harmony-zang creëerden. (‘Echoes’, ‘Us and Them’,… you name it). maar Wright zal uiteraard op de eerste plaats herinnerd worden als de man van de soundscapes die zich als een zijden gordijn over de Pink Floyd nummers drapeerde. Hij creëerde geluiden die nog niemand had gehoord en kreeg veelal vrij spel om loos te gaan in de epische creaties als ‘Echoes’, alles van ‘Ummagumma’ en om nooit te vergeten: het ultieme kippevelmoment: de intro van ‘Shine On You Crazy Diamond’. Richard Wright had zeker het imago van de vriendelijkheid zelve en zijn omfloerste stemgeluid deed niet anders vermoeden. Steeds in de schaduw van of Waters, later Gilmour, maar altijd de basis van Het Geluid dat vele mensen hun leven kleurde.

      Hiermede is een theoretische reünie van Pink Floyd uitgesloten. Niet dat ik daar op zat te wachten; de heren Waters en Gilmour blijven tot nader order, en wel zeer sporadisch, werk van niveau afleveren, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn als met Richard Wright.

      Ik ben behoorlijk onder de indruk van dit gebeuren, ook al ben ik maar een fan. Het drukt ons weerom op de eindigheid der dingen. Gelukkig kunnen we ons verliezen in de onsterfelijke muziek en de herinneringen aan de concerten.

Thank you for the music, Rick, take care!

Rick BigRick1-Cutegilmour and wrightRick Big2

 

 

 

Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say.

(uit 'Time')

21:01 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

beste Tarkus, je hebt helemaal gelijk, het zijn loopgrachten. But I do stand corrected !

Gepost door: Ann | 16-09-08

De commentaren zijn gesloten.