28-10-08

Boter op het hoofd?


poehDeze week ook ‘Phara’ gezien?

Gelukkig bevond ik me behoorlijk relaxed in de luie zetel. Zat ik op een stoel, ik was er geheid afgevallen. Ik ga niet rond de pot draaien. Wie denken die Joden wel dat ze zijn? Het ‘Uitverkoren Volk’, misschien? De grootste uitvinding na ‘Wash & Go’?

Het onderhoudende programma ‘Plat préféré’, misschien niet de meest hoogstaande televisie ooit gemaakt maar leuk, gewoon leuk; was onderwerp van discussie. Wat zeg ik? Discussie? Die was al achter de rug. Als het Joodse Volk iets eist, of nog maar denkt, plooit de hele maatschappij en in het bijzonder de media onder het juk van een collectief, imaginair schuldbesef.

In de gewraakte uitzending prepareert tv-kok Jeroen Meus een geliefd gerecht van – in dit geval Adolf Hitler. Ok, misschien een keuze die wat op de rand ligt, maar die van Stalin of Che Guevara zou me evenveel – of even weinig boeien. What the heck!

Argument lag voor de hand: tienduizenden mensen zouden zwaar gekwetst worden als zulk een fait-divers van de dictator lichtzinnig wordt belicht. Pluizen zij dan alle zenders uit om te kijken of er écht niets is wat hen tegen de borst zou kunnen stoten? Is het niet eenvoudiger om gewoon niet te kijken en na datum eventueel een beleefde brief schrijven met hun gerieven? Dat doen wij toch ook? Dat wordt aanvaard en toont zelfs een teken van geëngageerdheid. Niet zo bij Abraham en Moshe.

Voor hen schuilt het gevaar er immers in dat Hitler zo wel erg menselijk kan overkomen. En dat willen de Joden niet. De Joden willen niet inzien dat de Duitse Leider (sic) even menselijk is als zij, ik of, ja, zelfs u. Door dat niet te doen wordt de uniciteit van de genocide nogmaals in de verf gezet. Een uniek volk als zij verdient immers zijn eigen verdelger. En die is zeker niet menselijk, want mensen zijn niet tot zulke zaken in staat. Toch?

Door deze uitzending te verbieden iconiseert men Hitler nog meer. Het feit dat hij een resultaat was van woelige jaren ten gevolge van de politieke en economische crisis in Duitsland tijdens het interbellum doet volgens deze cencoren hier niets ter zake. Dat de geschiedenis (hier gaan we) zich altijd kan herhalen wordt dus gelijk uitgesloten. Doch: Hitler, Stalin, Pol Pot, Idi Amin, ja, ook Dutroux en co. zijn de zoon van hun ouders. En tijdens hun jeugd niet echt met hun gat in de boter gevallen.

Dat het gevaar schuilt in de oorsprong en de evolutie van een kind naar volwassene, en dit onder de invloed van wat ze horen, zien of meemaken, dat doet er niet toe. Dus ook niet wat ze aten, dronken of rookten of slikten. Dat ze al of niet een traditioneel ofwel Frans toilet prefereerden, evenmin. Zo denken de censoren dus.

Als argument mag dat allemaal tellen. Maar censuur omwille van deze redenen tart alle verbeelding. Z.K.H. Koning Boudewijn zaliger en zijn bisschoppen hebben ook nooit ‘The Last Temptation Of Christ’ verboden omdat die een wat menselijker beeld van Jezus gaf?

Bovendien is het op zich erg lichtzinnig om een uitzending die zuiver informatief is – welke waarde je er ook aan geeft – te willen verbieden. De waarheid is dus blijkbaar ook niet relevant voor sommigen. Teveel informatie kan niet en zou anderen wel eens op ideeën kunnen brengen. Stel je voor dat we allemààl forel in botersaus gaan maken. Dien ik mijn paspoort te tonen als ik dat gerecht bestel in een restaurant? Wordt het van de menukaart geschrapt? Wat met het forellenbestand?

Sympathiek van – of all people – Yves De Smedt om het voortouw te nemen tégen deze censuur. Michaël Freilich van ‘Joods Actueel’ trok steeds aan dezelfde strohalm om zijn gedachten te staven. Yves sprak zoals een journalist dat hoorde te doen in het Vrije Westen.

Het resultaat blijft hetzelfde: de Wet Op De Lange Tenen zal eerstdaags gestemd worden en onze traditie op vrije informatie, duiding en meningsuiting zal nog maar eens beknot worden.

eten comic 2 small

18:04 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2)

19-10-08

Reims, 12/10, A la guerre comme a la guerre!

Zondag een tweede gelegenheid om een ‘huis’ te bezoeken, anderen deden een ongeplande maar verkwikkende wandeling langs de Vesle. Het weer was nog steeds top; de lucht was straalblauw. Een mooie zondagochtend als het ware. Eens terug samen, reden we richting Fort de la Pompelle, één van de forten die Reims gedurende W.O.1 rijk was. Wat er van overblijft is ingericht als een bijzonder fijn museum met een overdaad aan uniformen en – surtout – hoofddeksels. Een lust voor het kennersoog.

Een korte wandeling rond het fort werd de werkelijke afsluiter van dit weekend. Met nog een rit van een goede 3 uur voor de boeg en de vermoeidheid die hier en daar toch meespeelde, was het welletjes geweest.

Reims is een stad die zeker het bezoeken waard is. Als de gelegenheid zich voordoet zal ik deze niet laten liggen. Maar we moeten ook nog naar Lille. En graag nog eens naar Verdun. En Sedan! En Riga!

Reims 68 25Reims 62 25Pompelle 14 25Pompelle 3 25Pompelle 4 25Pompelle 12 25Pompelle 11 25Pompelle 10 25Pompelle 16 25Pompelle 15 25Pompelle 18 25 2



16-10-08

Reims, 11/10, Lost in the City

Ons hotel bevond zich wel erg centraal. Lees: midden in de uitgangsbuurt. Wat natuurlijk meegenomen is zolang je zelf ook wakker bent. Eet-en drinkgelegenheden te over. Reisgenoten met voorkennis werden geraadpleegd om dit in goede banen te leiden. Zaterdag bleef de auto op stal en werd de stad doorkruist. Met als hoofdmoot de Kathedraal. Deze staat zoals het een echt monument betaamt, in de steigers; Voor ons een vertrouwd beeld. Veel volk wegens zaterdag. Hier kroonde Jeanne d’Arc in 1429 Charles VII tot koning. Tot 1825 werden haast alle Franse koningen in Reims gekroond en gezalfd. Het is me binnen iets te druk, dus na een snelle maar intensieve overschouwing keerde ik op mijn passen terug om de buitenkant te bewonderen. Nog veel werk aan, trouwens. Maar ook Saint-Remi, naar de doopvader van Clovis, is best de moeite. De aardedonkere kerk oogt nog erg Romaans en heeft wel een authentieke sfeer. De restanten van de doopkerk van Clovis bevindt zich er net naast Onze geschiedenisboekjes kwamen even tot leven. Op de wandeling een aardige mengeling van oude gebouwen en nieuwe infrastructuren. Na het ‘culturele’ gedeelte en een wel erg snelle hap, ging ieder – naar eigen godsvrucht en vermogen – op de slenter- en shoppingtoer. Een iets meer uitgebreid souper in een wel érg Franse ‘brasserie – restaurant’ sloot de avond af. Voor sommigen toch. De verleiding om een afsluiter te nemen met oog op het nog druk bewandelde centrum haalde de bovenhand.

Reims 3 25Reims 6 25Reims 9 25Reims 17 25Reims 12 25Reims 18 25Reims 19 25Reims 24 25Reims 25 25Reims 27 25Reims 29 25Reims 30 25Reims 36 25Reims 38 25Reims 42 25Reims 45 25Reims 47 25Reims 46 25Reims 50 25Reims 59 25doggy2Reims 31 25 big

Volgende keer: het volgende!

15-10-08

Reims, 10/10, Les Saveurs du terroir

250px-France_location_map.svgReims is een schone stad. Dat kan ik zonder moeite stellen. In het kader van een weekend-onder-vrienden, werd vorige week deze stad aan een nader onderzoek onderworpen. Reims is de hoofdstad van de Champagnestreek. En dat uit zich dan ook overal.

Toch heeft ze veel meer te bieden. Een uitgebreide horeca en een veelheid aan winkels; van kleding, parfums en snuisterijen. Erg aardig om te shoppen ook.

Maar om het polyvalente karakter van onze uitstap op niveau te houden: ook cultureel valt er heel wat te beleven. Kerken en kathedralen en tal van tijdelijke exposities. En minstens even cultureel: veel schoon volk.

Ik word al eens snel misschien al te lyrisch over Franse steden, maar ook dit bezoek kan me niet afbrengen van de indruk dat alles beter en vooral properder is dan bij ons. En wij hebben niet enkel in het ‘mooie’ centrum gezeten.

Er werd begonnen met een bezoek aan een Champagnehuis in een dorp toch wel even buiten de stad. Je kan moeilijk anders. Voor ondergetekende een primeur; voor sommigen in het gezelschap haast een routine. T. behoorde dan ook tot het gedeelte onder te brengen in ‘leek’ en in het beste geval amateur van dit gekoesterde drankje. Niet dat ik niet al eens een glaasje lust, maar dat behoort dan eerder tot het protocol dan tot de routine. Na een uitgebreide rondleiding werd ons een glas aangeboden, en nog één, en nog één,… Sommigen confraters gingen over tot de aankoop van dit fijne product. Leve het vrije transport van goederen. Hierbij een heuse bende van plaatjes. Uiteraard zoals ik deze uitstap beleefde en zal herinneren.

Orge 1 25Orge 2 25Gonet 2 25Gonet 5 25Gonet 10 25Gonet 11 25Gonet 12 25Orge 6 25orge 8 25orge 9 25Orge 11 25Orge 21 25CHMPG

Volgende keer: tweede deel...

06-10-08

Anybody out there?

Wassup 2

21:32 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

04-10-08

Pendragon, Spirit of '66, 03/10/2008

pic banner purple

Van de vele bands die ik omarm staat Pendragon toch wel bijzonder hoog genoteerd. Vorig jaar (?) deed ik nog bijzonder lyrisch over deze Britse progressieve rockband op deze blog. Daar was niets van overdreven, noch gelogen. Het was dan ook snel besloten om deze knapen bij de volgende gelegenheid weerom te gaan bekijken. Ironisch genoeg was het gisteren terug in Verviers te doen. De ‘Spirit of ‘66’ was net als vorige keer de locatie. Niet altijd gemakkelijk op een vrijdagavond. Lees: ring + Antwerpen. Goede beslissing om reeds om 17u te vertrekken. Kort na 19u was ik ter plekke. Mijn gezelschap kwam kort daarop opdagen. Het kon erger.

Omstreeks 20u opende de club de deuren. Na een welverdiend biertje en in sneltempo bijpraten – het was immers weeral te lang geleden – koos ik alvast stelling voor het podium. Ondertussen liep de tent aardig vol waardoor de temperatuur ook werd opgedreven.

Support van dienst was MARTIN ORFORD. Keyboardwizard bij Jadis, IQ en gastmuzikant bij o.a. John Wetton. Deze superbescheiden muzikant heeft net als Pendragon net een nieuw product op de markt waar weerom een hele rits gasten op te horen zijn (later meer). Met behulp van een iPod wist hij solo een staalkaart van zijn kunnen ten beste te geven. Uiteraard met veel toetsenwerk, maar met een zijsprong op gitaar, waarop hij een niet onaardige mooie melodieuze solo speelde. Zijn zangcapaciteiten liggen boven de middelmaat en zijn uitermate geschikt voor het soort pastorale symfonische muziek die hij maakt. Een enkel intens pianostukje zorgde voor de afwisseling.  Nooit opwindend, maar altijd integer en eerlijk. En bescheiden.Orford bw 2Orford cl 4Orford bw 3

Kort daarop ving PENDRAGON aan. Dit was het eerste concert van de ‘Jubileumtour’. Zanger/gitarist Nick Barrett en bassist Pete Gee zijn samen al 30 jaar ‘on the road’. Toestenist Clive Nolan (Arena & ‘a thousand other bands’) was voor het overgrote deel van de partij. Nieuwkomer Scott Higham op drums is een ex-metal drummer die wel voor een verschuiving in het drumwerk zorgde. Veel staccato en behoorlijk harde meppen. Misschien wel de injectie die de band nodig had. Al was er met Fudge Smith’s subtiele werk niets mis.

De band zette in met ‘The Walls of Babylon’ en even dacht ik dat het mis ging lopen. Dit klonk nergens naar. Vooral de mix van zang en gitaar zat te droog. Het duurde toch het hele nummer voor alles op de rails zat. Dit was dan ook het enige foutje van de hele avond. Nick kondigde aan dat er behoorlijk terug in de tijd zou gegrepen worden; mooi dus. De nieuwe cd (‘Pure’ – recensie volgt) werd vertegenwoordigd met 3 songs. De set bestond verder nog uit ‘A Man Of Nomadic Traits’, ‘Circus’, ‘The Wishing Well’, ‘The Shadow’, ‘Stargazing’,’The Voyager’, ‘Breaking the Spell’, ‘Master Of Illusion’ en de gezellige praatjes van Nick. Erg beklijvend was ‘It’s Only Me’, laatste song op ‘Pure’. Dit is een echte tearjerker met weerom een meeslepende solo. Allerlaatste nummer was ‘2 a.m.’, waarbij Nick een wandelingetje maakte in het publiek. Grote ontbrekenden: ‘Paintbox’ en ‘Am I really losing you’. Maar zo kan ik er nog wel een dozijn opnoemen. Een snelle blik op de klok liet weten dat de band reeds ruim 2,5 uur aan het spelen was.Barrett cl 8Barrett cl 9Barrett gitaar X 1Gee & Barrett cl 5Barrett cl 10Nolan cl 1

Nick Barrett is geen uitmuntend zanger, maar is wél charismatisch genoeg om de band gaande te houden gedurende de lange epische stukken. Uiteraard mede door zijn zeer typerende en herkenbare gitaarspel. Telkens weer pakt het me op de adem – om maar iets te noemen. Ook de kunst om de zangpartijen te combineren met het gitaarwerk verbaasd mij ook telkens weer. De rest van de band is zodanig ingespeeld op mekaar dat het een zaligheid is om ze bezig te zien. Let op: Pendragon is geen ‘showband’ en de muzikanten zeker geen posterboys. Het zijn muzikanten die leven voor hun muziek en er dan ook vàn leven. Nicks al te brave referenties naar internet en downloaden zijn gegrond. Hij is immers de baas van zijn eigen label (Toff Records) en voelt het in zijn zakken als zijn muziek niet meer verkoopt. Dat het voortbestaan van de band daarmede in gevaar komt lijkt me iets overdreven, maar het legt wel een hypotheek op toekomstige nieuw cd-werk. En dat is nu net wat we moeten vermijden!

Pendragon pakte me weerom in en kan alvast rekenen op mijn steun!02 Barrett bw 303 Gee & Barrett cl 404 Barrett cl 705 Gee & Barrett cl 201 Barrett bw 206 Gee bw 207 Barrett cl 608 Gee cl 209 Nolan cl 2Barrett cl 3 big

 

15:29 Gepost in Muziek | Commentaren (2)