21-12-08

Crisis? What crisis? Again!

Vanmorgen 'Wakker op Zondag' gezien? Uiteraard is dit vooral weggelegd voor inwoners (en residenten) in het Antwerpse. De regionale tv scoorde bij my big time omwille van het rondetafelgesprek waar meer dan één waarheid werd verkondigd. Maar wat is een waarheid? Ja, in dit geval een mening waar ik het meer dan ooit mee eens ben. Onderwerp van gesprek: is het crisis (economisch dan...) en zo ja, hoe moeten we daar mee omspringen? Crisis?

Bieke had aan tafel o.a. een bedrijfsleider- John Dejaeger, actrice Ann Nelissen, Ludo Abicht, Rik Torfs en psycholoog Peter Adriaensens. En het moet eerlijk gezegd: elk van deze gasten sloeg de nagel op de kop - zeker wat zijn/haar gebied betrof. Nu ga ik niet alles herhalen, want dit kan je volgens mij wel ergens terugvinden. Toch kan ik het niet laten enkele hoogtepunten hier uit te lichten en te benadrukken. What crisis?

Zo stelde Adriaenssens hetvolgende: dat onze kinderen en jeugd van jongsafaan moeten leren - graag bij monde van de ouders dat het 'niet altijd feest kan zijn'. Dat niet altijd alles vanzelf komt en dan nog liefst in een ononderbroken stroom. Neen dus aan de verwennerij en ongeremd koopgedrag. Zelfs als het kan. Onze jongeren aanleren dat er geen continuïteit bestaat. Dingen komen en dingen gaan. Zo ook de welvaart. Zo ook het leven. Zo ook het geluk.

Ann Nelissen keek terug op haar oma die tijdens de 'Cubacrisis' naarstig rijst, bloem e.d. begon te hamsteren. Wat voor haar eerder avontuurlijk en spannend leek dan dramatisch. Waarlijk een wijze les voor het latere leven.

Torfs ziet in de tegenwoordige dip een uitnodiging tot bezinning en reflectie. Ieder zijn winkel, zoals ik al eerder stelde.

Ludo Abicht, die ik toch niet direct tot mijn geestesgenoten reken, wist de kijker te vertellen dat toen de 2eWO uitbrak (hij was toen 4) er écht een crisis was en dat daar soms het beste van de mens mee naar boven komt. T.t.z. er ontstaat een andere vorm van solidariteit. Mogelijk, maar jammer genoeg worden er hoe langer hoe meer mensen geïmporteerd waar we solidair mee moeten zijn, dacht ik zo. Waarmee mijn sympathie voor zijn communisme weeral gekelderd werd.

De bedrijfsleider greep ook terug naar zijn voorvaderen. Daar hoorde hij zeggen dat als het crisis is, men harder moest gaan werken. Dit waren waarschijnlijk andere tijden, want nu moeten we vaststellen dat er in tijden van crisis liever niet meer gewerkt word. Eén van de commerciële hoogdagen van de middenstand was de dag dat er een nationale staking voor meer koopkracht plaatsvond. U leest het goed. 

Maar is het wel crisis? Ik ben gelukkig een boreling uit de middenklasse die niet echt te klagen heeft gehad en uiteraard ook geen oorlog heeft moeten doorstaan. Zoals het merendeel van mijn generatiegenoten dus. Ik ben best tevreden met wat ik heb en kan, en af en toe kan ik me een 'folieke' permitteren zonder daarom de boterham dunner te moeten beleggen. Economisch gezien een 'tevreden mensch'.

Maar diegenen die voor zichzelf en hun naasten graag een tweede of derde bovenmaatse tv willen; zonder daarom een citytrip in te leveren, die klagen over de crisis. Als elke telg van het kinderrijke gezien een gsm, iPod & laptop moet hebben, dan is het niet meer evident. En toch wordt het allemaal aangesleept. Als dan het brood op de pint enkele centiemen duurder worden, is het kot te klein. Da's toch waanzin? De electronicaketens worden bijna geplunderd, de brandstof is betaalbaar, evenementen zijn al uitverkocht voor er kaarten zijn, én we 'moeten' nog steeds mensen invoeren om zgz ons werk te doen omdat er banen niet worden ingevuld.

Wie altijd de bodem van zijn kas ziet, ziet die nu mogelijk nog sneller, dat kan ik aannemen. Er ligt ook zoveel 'noodzakelijk' spul in de etalages... Maar die zullen altijd de bodem van hun kas zien. En wie een fortuin kwijt is door het financiële geknoei, is geen slachtoffer van 'de' crisis. Die is bestolen of heeft slecht gegokt. Die zgn. crisis wordt opgevoerd om bepaalde incompetenties te camoufleren. Een mediahype en veelvuldig gebruik van het C-woord doet de rest.

Voor de rest: goed eten, drinken en vooral veel kadootjes toegewenst aan al mijn lezers! Misschien kan er rond de Kerstdis over dit alles eens gepalaverd worden, evenwel zonder de smaak in het lekkere te verliezen. Misschien is het wel eens nodig om na te denken over de 'alles kan'-mentaliteit en over onze eigen flexibiliteit t.o.v. de steeds veranderende tijd en zijn mogelijkheden.

Tip: haal nog eens een toepasselijk lp boven van uit een tijd dat het 'ook' en 'écht' crisis was, bvb Supertramp's 'Crisis? What Crisis?' uit 1975. Crisis

 

 

 

 

13:20 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.