18-02-09

Ver over de rand van het toelaatbare!

low-cost-mental-health-therapy-SMALLWie eerlijk is voor en met zichzelf leert met de jaren zijn zwakke kantjes kennen. Tarkus heeft ook nog enkele diepmenselijke trekken en weet die dan ook af en toe in kaart te brengen. Helaas gebeurt dat niet altijd op een plaats of moment dat hij zelf kiest.

Een sterke vorm van agressie maakt deel uit van mijn Zijn. Een agressie die ik normaliter - zeg maar: in normale omstandigheden - best kan onderdrukken. Maar dat is dan buiten externe katalysators gerekend. En ik denk nu niet aan elementen die verkeersagressie kunnen opwekken, lange files aan de kassa, of mensen met een irritante zweetlucht. Neen.

Wat mij dagelijks tot op de rand brengt is de programmatie van de radiozender(s) die vandaag de dag de dienst uitmaken. Ik hoor u al zeggen: zet het ding af! Maar zo eenvoudig is het niet. Onze radio is niet van die aard dat een goede ontvangst aan de orde van de dag is. De radio op de werkvloer staat meermaals afgestemd op wat ik minzaam 'de aller ergste van alle pokkezenders EVER' noem. Moet ik nog verder gaan? Voor wie niet mee is: MNM.

Ik had al een absolute hekel aan Donna, MNM slaagt er in om qua banaliteit deze nog naar de kroon te steken. En dat wil wat zeggen. De pubers die deze zender bemannen weten NIET wat radio maken is. Net zoals hun identieke broertjes 4FM en Q-Music, same difference.

Wie er nu achter de microfoon zit, de troep is steeds hetzelfde. Elk 'programma' is een doorslag van het vorige en reeds een voorbode van het volgende rot-uur. Elke brabbelaar heeft net dezelfde playlist waardoor sommige liedjes haast letterlijk tot spastische reacties in mijn darmsysteem leiden. Een systeem waarvan ik in normale doen nochtans niets te klagen heb.

Dat zij de grootste commerciële troep draaien die voorhanden is, daar valt nog over te discussiëren, smaken durven al eens te verschillen, maar de vorm van herhaling is echt een staaltje van armoezaaierij. En geloof me vrij: de dag erop is het weer van hetzelfde. Weddenschappen in de aard van: "Gaan ze voor 10u één, twee of drie keer Coldplay/Lilly Allen/Amy McDonald draaien?" behoren op de werkvloer tot de dagelijkse (flauwe) grappen. Ja, dàt is de humor die gehanteerd wordt om zich te wapenen tegen de pest, de cholera, de meest etterende buil uit het hele mediacircus: MNM.

U leest het: het zit diep, heel diep, en het laatste is er nog niet over gezegd.

 

13:47 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2)

Commentaren

Het verheerlijken tegenwoordig van BV-individuen, het verheffen van deze mensen tot een cultstatus draagt bij tot een enorme vervlakking van het normbesef. Je kunt radio of TV niet opzetten of dezelfde personen moeten steeds weer ten tonele verschijnen. JAJA we weten het ondertussen al, iedereen is voor vrede en tegen geweld. NATUURLIJK, media is hun job, wat zouden ze anders zeggen. Ik walg van sommige mensen op het werk die bezig zijn over bepaalde BV's. "AMAI, ZE ZIJN ZO TOF". Hoe in godsnaam kunnen die dat weten. Voor hetzelfde geld zijn het criminelen die huiselijk geweld plegen en dieren afbeulen. Het is "ons kent ons" in de media. Wie niet meedoet aan het geslijm, doet niet mee voor de camera of de microfoon. Sinds kwal vandeveire tegenwoordig zijn bakkes laat zien naast "Regi is de mix" (bijeengeraapte stront) heb ik nooit zoveel protest op fora gelezen, en toch doet deze man voort. Om maar te zwijgen over de nieuwe altruïsten à la Kobe Ilsen. Schande hoe hij die stervende mensen gebruikt om zichzelf te verheerlijken tot zelfverklaarde journalist. Samen met Martine Tanghe, Annemie Peeters en Pichalleke kakken ze op vanalles en nog wat door desinformatie in de ether te sturen. Het wordt tijd dat iemand deze mensen van naderbij volgt om hun hypocrisie vast te leggen.

Gepost door: geert | 03-03-09

amai!

Gepost door: tarkus | 04-03-09

De commentaren zijn gesloten.