10-04-09

'New Life From War's Destruction'

Tijd om er nog eens op uit te trekken!

Op advies van een collega diende ik absoluut eens de Amerikaanse militaire kerkhoven in Margraten (Nederland) en Neuville-en-Condroz te bezoeken. Natuurlijk had ik daar zin in; alleen, wanneer moet een mens dat allemaal doen? Een blanco week vakantie om ditjes en datjes in orde te brengen en eens komaf te maken met reeds lang uitgestelde bezoeken.

Het weer kon alle kanten op, dus uitstel had geen zin. Gevolg: onder een stralend blauwe hemel reed ik richting zuiden. Neuville-en-Condroz ligt ten zuidwesten van Luik, waardoor je door het schilderachtige Seraing rijdt, wat mijn straat gelijk tot een residentiële wijk verheft. In gedachten althans. Elke inademing ruikt en smaakt naar stof en metaal. Dus even de gaspedaal indrukken en raampjes dicht. Enfin, een tiental kilometer verder lijkt het decor al heel anders. Als was het weer ondertussen gekeerd. Neen, eens voorbij Luik houdt het zonlicht blijkbaar dus toch op.

De ‘American Battle Monuments Commission’ (°1923) is verantwoordelijk voor het herdenken van de inzet van Amerikaanse strijdkrachten sinds 1917. Door middel van het ontwerpen, bouwen en onderhouden van permanente militaire kerkhoven en monumenten in het buitenland. Ja, voor hen is het altijd buitenland. Het kerkhof in Neuville beslaat ruim 36,5 ha en herbergt de graven van 5328 Amerikaanse soldaten (waarvan 60% vliegend personeel). Op 12 granieten platen staan de namen van 462 vermisten. Neuville werd op 7 september 1944 bevrijd door de 3e Amerikaanse Pantser Div. Op 8 februari werd het kerkhof reeds in gebruik genomen. Het merendeel van de gesneuvelden zijn gevallen in het Ardennenoffensief tot en met januari 1945.

Het gedenkteken, een kolossale rechthoekig gebouw, welke de kapel herbergt is opgetrokken in Portland Whitbed kalksteen. Binnenin vinden we op de muren drie enorme kaarten die de inzet en vooruitgang van het Amerikaanse leger en hun geallieerden duidelijk maakt. Op het front van het gebouw is een vijf meter hoge arend aangebracht en drie vrouwenfiguren: Recht, Vrijheid en Waarheid.

Er is, zoals op alle Amerikaanse militaire kerkhoven, een bezoekersruimte in een apart gebouw. Daar hangen de eretekens, uitgereikt aan de gevallenen en de nodige documentatie aan de muur.

NeC Memorial XNeC Kapel 1 XNeC View4 XNeC Bank XNeC Kapel inside XNeC Kapel Angel XNeC Kapel vaandel1 XNeC Memorial front XNeC View3 XNeC Cross 2 XNeC Cross 5 XNeC Cross 6 XNeC Kapel Eagle X

 


Volgende post was Margraten. Doch, om deze uitstap toch enigszins een lichter karakter te geven, besloot ik via het Drielandenpunt te rijden. Eerste en laatste keer dus. Het parcours er naar toe was soms best mooi, maar de plek zelf was niet alleen mistroostig wegens preseizoen, maar bulkte van de mercantiele bedoelingen. Niks voor mij dus, of het moest niet anders kunnen. Gelukkig kon het anders en ik was gelijk weg. Ik reed door een voor mij onbekend en a-typisch stukje Nederland. Nijswiller, Wahlwiller, stukjes Ardennen die dus Nederlands zijn. Een vreemde ervaring. Ook het feit dat je km na km de heuvels ziet verdwijnen. En toch ziet dit er nooit ‘Hollands’ uit, tot je Maastricht nadert, dan is het wel heel duidelijk.

Onderweg natuurlijk stoppen net voorbij het dorp Margraten. Deze regio werd bevrijd op 13 september 1944 door de 30e Inf. Div. die richting Roer optrok. Hier werden de eerste in Duitsland gesneuvelde Amerikanen begraven. De meesten vielen tijdens de bevrijding van Maastricht, Eindhoven, Nijmegen, Arnhem en Keulen. Ook weer een groot percentage vliegeniers die boven de Duitse industriesteden (en anderen…) werden neergehaald.

Het Amerikaanse kerkhof aldaar is ruim 26 ha groot. 8301 militairen liggen hier begraven en nog eens 1722 vermisten worden op twee muren vermeld. Ondertussen weerklinkt er uit verborgen luidsprekers een cheesy midi-versie van het Limburgse 'volkslied', zeker geen bijdrage aan de sfeer...

Het gedenkteken, een 30m hoge toren (niet toegankelijk), herbergt een kleine kapel. Het bronzen beeld dat een treurende gestalte weergeeft is prachtig in zijn eenvoud. Het symboliseert – zegt de inscriptie -: ‘New life from war’s destruction proclaims man’s immortality and hope for peace’. De jonge tak aan de boomstronk en de duiven symboliseren een nieuw begin.                                                                      

Margraten view1 XMargraten Wall2 XMargraten statue3 XXMargraten blossom1 XMargraten Wall1 XMargraten statue1 XMargraten cross2 XX


Britse (Commonwealth) kerkhoven houden zich veelal aan een galerij of een klein gebouw in perceelstijl. De Amerikaanse zijn eerder eenvormig maar hebben dan weer allen een totaal verschillend ontwerp van herdenkingsgebouw. Deze spreken evenveel tot de verbeelding als de Britse. Helaas ligt de oorzaak van al dit lijden en sterven niet in de verbeelding. Oorlog is nog steeds een harde realiteit die gelukkig nog steeds ver van ons bed aanwezig is. Monumenten als deze drukken ons, de naoorlogse generatie, toch op het feit dat zoveel mannen, in dit geval uit Indiana, Tennessee, Arizona, Illinois en zoveel andere staten, hier zijn komen te sneuvelen. Af en toe eens bezoeken om deze feiten onder ogen te zien, kan heus geen kwaad.


Margraten statue4 XX

 

13:19 Gepost in Historie | Commentaren (1)

Commentaren

zaélig paesen..
en pedankt for
die bloemen ...



Gepost door: mieke | 11-04-09

De commentaren zijn gesloten.