23-04-09

Shakra @De Rots, 22/04/09

Gig Logo groter

Woensdagavond speelde de Zwitserse band SHAKRA in De Rots. Vergezeld van hun landgenoten POLLUTION, maakten zij dat de Zwitsers gelijk in de meerderheid waren in de club. Waar zat iedereen? Misschien omdat het midden in de week was? Of zat iedereen in Hof Ter Lo waar Hammerfall ‘van jetje’ gaf?  Tarkus koos voor Shakra en heeft daar helemaal geen spijt van.

Shakra is een hardrockband gevormd eind jaren ’90 die nu reeds zijn 7e studiocd, ‘Everest’ uitheeft. Zij speelden reeds op alle grote festivals en openden voor o.a. Uriah Heep, Stratovarius, Hammerfall en Iron Maiden. Ja, zo goed zijn deze gasten!

De supportband van dienst deed ontzettend zijn best om toch iets ambiance te krijgen, maar ondanks het vuur op het podium wou de vonk niet overslaan.

Shakra stak gelijk van wal met enkele songs uit het nieuwe album ‘Everest’. Toen de niet echt fotogenieke zanger Mark Fox (ja, zo heet je in een rockband…) het schaarse publiek toesprak liepen de rillingen over mijn rug. Als die man zo spreekt, hoe gaat die dan wel niet zingen? Inderdaad, een warme stem kan je het niet noemen. Ik dacht gelijk aan Jeff Keith van Tesla, maar dan tot op de draad versleten. Groot was mijn verbazing echter toen zijn stem in de songs gelijk tot haar recht kwam. De samenzang kwam dan ook zeer sterk over.

Instrumentaal viel er weinig op te merken. Dat deze knapen al heel wat achter de rug hebben, sprak voor zich. De kleine lokale PA klonk perfect, en aan de inspanning van de band zal het ook wel niet gelegen hebben, maar iedereen stond er bij en keek er naar.

Toch blijft de vergelijking met Gotthard overeind. Als je niet teveel kijkt naar de uitstraling, want daarmee scoren hun collega’s al voordat ze één noot hebben gespeeld.

Shakra leverde echter wel een goede beurt af. Hier moest niet teveel bij worden nagedacht en de band keek niet obligaat ‘boos’ naar het publiek. Na al die heavy –core bands, was dit even een frisse wind. Het mag al eens leuk zijn!

0507091012

19:51 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-04-09

Iron Maiden is gonna get you!

Becel, Dreft, Iron Maiden, Douwe Egberts. Dat noemen we gemakshalve ‘huishoudnamen’. Iron Maiden? Zeker. Gezond voor hart & bloedvaten, en voor vele andere kwaaltjes. Iron Maiden is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Iron Maiden is classic. Maiden is good for you.

Gisteren ging de roadmovie ‘Flight 666’ in première. Het is te zeggen: het was een eenmalige wereldwijde vertoning van 6 weken op tour met ’s werelds grootste metalband. Iron Maiden is namelijk ook groter dan AC/DC of Metallica. Muzikaal zeker boeiender dan hun Australische collega’s en tekstueel zeker boeiender en meer tot de verbeelding sprekend dan James & co. Geen slecht woord over de andere bands, maar Iron Maiden heeft toch nog enkele troeven. Zij hebben namelijk nooit een ‘mindere’ periode gekend. Of het moest zijn met Blaze Bailey, maar dat lag eerder aan de zanger dan aan de songs. En zij zijn nooit ‘off’ the road geweest. Tenminste om de twee jaar – of sneller – kon je deze band wel ergens aan het werk zien.. Verder kan je gerust stellen dat de muziek van Iron Maiden tot de meest toegankelijke metal behoort. Een lage drempel – en daar komt heel wat volk over. En ook niet onbelangrijk: een ijzersterk logo en imago. Iron Maiden is nog steeds een ‘working class’ band. Net zoals bij bvb Saxon hoor je niets van de band of het moest over de muziek gaan. Niks glamour, niks party, niks vrouwen of drank. Of toch niet publiekelijk. Weinig promotie, weinig media.

En een visuele herkenning vanop de maan. Eddie, gegroeid van bijzonder amateuristisch artwork op het debuutalbum tot een icoon in vele vormen, maar steeds herkenbaar, kent misschien enkel zijn gelijke in Motörhead’s Snaggletooth.

Tot slot heeft Iron Maiden een hoop legendarische albums afgeleverd. ‘The Number Of The Beast’, ‘Powerslave’, Somewhere In Time’; ze horen in elke deftige metalverzameling thuis. En laten we niet vergeten: het livealbum ‘Live After Death’. En het is met die legendarische ‘Powerslave Tour’ uit 1985 in het achterhoofd dat de heren vorig jaar de hort opgingen. En ik kan getuigen dat het absolute klasse was. Iron Maiden is populairder dan ooit, groter dan elke andere band en het is moeilijk om ze niet goed te vinden. Zelfs na bijna 30 jaar Iron Maiden fan te zijn zat ik gisteren regelmatig met kippenvel in de zaal. En ik ben daar niet voor beschaamd. En nu de film…

iron_maiden_flight_666 small
 

Het publiek in de bijna volle zaal – waarvan ruim 60% met bandshirt, de anderen licht kalend met buikje  en soms volledige kroost – gedroeg zich uitstekend, ook al was er een licht concertsfeertje. Qua plot kan ik kort zijn. Iron Maiden vliegt met eigen vliegtuig (een Boeing 757 - de ‘Ed Force One’) rond de wereld in 45 dagen om op de meest ongebruikelijke plaatsen een show te geven. Zowel band, crew als materiaal gaan in het vliegtuig en zanger Bruce Dickinson zit veelal aan het roer. Samen uit, samen thuis, zo lijkt het. En de kijker is gelijk met de band op tour.

Eerst in één ruk naar India, vervolgens de Filippijnen, Australië, Japan, L.A., Mexico, Colombia, Costa Rica, Argentinië, Chili, Brazilië om via New Jersey in Toronto te eindigen. De fangekte bereikt zijn hoogtepunt in Zuid-Amerika, waar Metal waanzinnig populair is, maar waar tot voor kort geen bands gingen spelen. Aangrijpend beeld is de bijna één minuutlange candidshot van een oudere fan die na de show wezenloos voor zich uit zit te staren terwijl de tranen over zijn gezicht stromen en hij regelmatig naar boven kijkt om zijn schepper te danken. Wat voor ons een vanzelfsprekendheid is, is dat voor vele 2de wereldlanden niet. Laat staan voor 3de wereldlanden. Iron Maiden was in de jaren ‘80 één van de eerste grote bands die in Brazilië en de Sovjet-Unie gingen spelen. Ook leuk: de priester met maar liefst 62 Maiden-tattoos. En zo volgen er nog wel een paar leuke intermezzo's.

Deze film, gemaakt door Sam Dunn en Scot McFadyen, het duo dat ons al eerder twee geweldige metaldocumentaires schonk, geeft een eerlijk en bijzonder sympathiek beeld van de band. En het is net omdat er nooit gore details of onzinnig achtergrondinfo over deze band wordt verspreid dat we het allemaal slikken. Iron Maiden werkt hard aan het ophouden van hun status. Ondanks de uitverkochte shows wordt het geen gemakkelijke tour. Logistiek blijft het een hele klus en de show op zich vergt veel van de toch niet meer piepjonge band. Weinig of geen partying, wel een partijtje golf of een vriendschappelijk balletje trappen. Anders trek je het niet. Jetlag op jetlag. Een Indisch buikvirus in het systeem, hotels belegerd door uitzinnige fans. Het is niet niks.

Maar er is ook veel humor in de film. Drummer Nicko McBrain en Janick Gers geven droge opmerkingen en Nicko wordt steevast naar voren geschoven om de media dan toch ergens een plezier te doen. Maar bovenal heb je slechts heel de film één wens: ook op dat vliegtuig zitten. Deel uitmaken van de grote familieuitstap die deze tour is.

En niet onbelangrijk: na elke verplaatsing krijgen we een stuk van de show voorgeschoteld. Dit alles gefilmd in topkwaliteit. Niet meer de snelle flitsende MTV-stijl van Live After Death, maar gewoon prachtige beelden van een fenomenale show. Als de film begint met ‘Aces High’, gaat je hartslag al gelijk omhoog, om terug normaal te worden als de laatste show in Toronto wordt afgesloten. ‘Flight 666’ is met zijn 1u58’een hele trip om uit te zitten maar verveelt geen seconde. Als deze binnenkort op dvd uitkomt dienen alle Maidenfans zich in goede orde naar de winkel te begeven want deze film is obligaat. Uiteraard helpt het om hem op groot scherm te zien, wat mij gelijk verplicht om mijn prioriteiten te herschikken...

 

10:00 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

20-04-09

Rock zal gezellig zijn!

fotos-boven-10


En zeker op het 'gezelligste festival van Nederland', BOSPOP. (12 juni, Weert)  En het is al zo gezellig en leuk bij onze bovenburen. Zeker nu de affiche van Bospop zo goed als rond is. Tarkus gaat in principe naar Weert en hoopt momenteel in de ruime kring medegangers te vinden. Wat krijgen we op ons brood? Kroket? Zeker, maar ook nog de volgende voor Tarkus fijne ensembles:

BETH HART, een bluesartieste die de incarnatie van Janis Joplin lijkt te zijn / QUEENSRYCHE, de progressive metalband die aan een wederopstanding bezig is / JEFF BECK, de legendarische gitarist van The Yardbirds, Jeff Beck Group en manusje van alles als gastmuzikant / PAUL CARRACK, de stem van Mike & The Mechanics, én nog steeds één van Tarkus' favoriete zangers / CHICKENFOOT, de supergroep met o.a. Sammy Hagar en Joe Satriani / Tesla, de bastaard kinderen van Aerosmith / PAUL GILBERT, de 80's gitaarvirtuoos van o.a. Racer X / STAHLZEIT, een Rammstein tributeband  en als headliner THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW, de ultieme tribute band in groot ornaat! Verder nog enkele bands die mij tot op heden onbekend zijn, maar Bospop is dikwijls een festival dat onbekend en onbemind weet om te buigen. Ok, niet écht een topaffiche, maar wel ideaal op een zomerse zondag.

Nu al verlangend naar een frisse Dommelsch en warme hap in pindasaus, afspraak vòòr het podium!

12:46 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

19-04-09

And the engines roar!

Twee maal per jaar haalt men in het Stampe & Vertongen Museum zijn pronkstukken boven. De vliegklare toestellen, uiteraard met een operationele motor, werden even gelucht en warmgedraaid. Kwestie van de oude knoken niet te laten veroesten. Natuurlijk zijn deze juweeltjes niet zo oud als ze er uitzien. De Fokker DR.I (de blauwe), de Nieuport 28 (camo), Nieuport 24 (zilver), de Albatros D (geel) en de Fokker DR.VIII (niet in beeld), zijn keurige replica's van de oude toestellen. Volledig naar plan herbouwd.

Het was dus weer een kleine maar gezellige drukte en toen de toestellen écht op toeren kwamen zag je op vele gezichten een glimlach - sommigen inhaleerden de unieke geur als ware het een fijne kruidenmengeling. Vooral de eerste seconden geuren heerlijk naar..., ja, naar wat eigenlijk? Maar het is wel lekker. Helaas werden er ook dit jaar geen museumstukken de lucht in gelaten. Enkel de T6 Texan, maakte een rondje. Dit toestel is haast op elke fly-in en meeting te bekijken.

Binnenkort - op 23 & 24 mei, is het weer S&V Fly-in op Deurne. Een aanrader voor iedereen die 'iets' met luchtvaart heeft of gewoon eens iets anders wil. Animatie, luchtdopen, kleine beurs, en vooral veel rare vogels op de grond en in de lucht. Als het weer dat weekend meezit wordt dat weer een hoogdag! Voor meer info, de links staan hiernaast!

090418 Draaidagen S&V 013090418 Draaidagen S&V 018090418 Draaidagen S&V 039090418 Draaidagen S&V 041090418 Draaidagen S&V 051090418 Draaidagen S&V 069090418 Draaidagen S&V 088090418 Draaidagen S&V 101

 

13:55 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (0)

17-04-09

And everything under the sun is in tune...

Wat een oeverloos gelul! Wat een inspiratieloos geouwehoer! Ik durf zelfs stellen dat het klassieke ‘larie en apekool’ meer dan van toepassing is. Wat is er nu weer aan de hand?

02 saucer
Niets eigenlijk, een storm in een glas water als u het mij vraagt. Maar het is wel mijn glas water.Als ik nog één keer lees dat deze of gene band of artiest beïnvloed is door Pink Floyd, dan mag je de mannen in witte jassen laten aanrukken. Enfin, zo erg is het nu ook weer niet, maar het geeft wel een idee van de graad van impact.

03 more frag
Elk jaar is er wel een band die de Nieuwe Pink Floyd wordt genoemd. En let op: het monotoon geneuzel van Thom Yorke van Radiohead is al voldoende, of het aanvaardbare gepingel van The Mars Volta. Of The Orb.  Op zich niet onaardige gezelschappen die op hun beurt al eens een fijn lied ten gehore durven brengen. Edoch, als ik die artiesten hoor, denk ik aan van alles (stoelgang, huidirritatie, opkomende blindheid) maar zeker niet aan Pink Floyd.

06 meddle frag
Is een referentie naar deze klassieke band dan het alles goedmakende deken? De zalf die alle wonden heelt? Of hét verkoopsargument? De licht progressieve metalband Mastodon, een band die eerder op de nekspieren werkt dan op het melodische inlevingsvermogen van de liefhebber is de laatste ‘nieuwe Pink Floyd’. Op zich niets mis met Mastodon, ik mag die graag in kleine doseringen tot mij nemen. Dat zij door die en die beïnvloed zijn kan best, maar dat zal zich dan eerder uiten in hun schilder-, borduur- of keramiekwerk. Zeker niet in hun muzikale uitbarstingen. Omdat zij een keyboardje gebruiken en nu af en toe normaal zingen. Ja, dan ken ik er nog wel enkele.

08 dark side frag
Er was een tijd – en voor velen is die nog niet voorbij, dat Pink Floyd de band was met de hoogst mogelijke credibiliteit. The thinking man’s music, de muziek waarvan je vond dat iedereen ze moest goedvinden. Vooral je ouders. Pink Floyd was (of leek) een verantwoorde keuze. Een idee waarin we in de ‘70s misschien iets teveel van verwachtten.Werd het gedoogd of was dit wishful thinking? Deep Purple, Led Zeppelin of Black Sabbath was zowiezo uit den boze. (Het Kwaad komt met de jaren?)

09 wish frag
Uiteraard is dit een weinig overdreven maar als ik even rondkijk in mijn ruime kring, is het tegendeel gelijk bewezen. Maar ook Pink Floyd gaat ook niet vrijuit.Wie heeft geen muziek in de kast waar hij niets van snapt – ‘Ummagumma’? Elpees die ooit zijn gekocht, maar na enkele dagen reeds in de plooien van de verzameling zijn verdwenen om nooit meer boven water te komen –‘More’, ‘Obscured By Clouds’. Een elpee die je obligaat kocht maar die zelfs vandaag nog niet om aan te horen is – The Final Cut’. Wat rest er? ‘Dark Side Of The Moon’, ‘Wish You Were Here’, ‘Animals’ ‘The Wall’, en in mindere mate ‘Meddle’ en het dubieuze ‘A Momentary Lapse of Reason’(PF zonder Waters? Kom nou!). Wie kan er nog luisteren naar de psychotische, dan weer kinderlijke composities van Syd Barret?

10 animals frag
Natuurlijk is ‘Moon’ een unicum en onovertroffen in de geschiedenis van de rockmuziek, een mijlpaal in de produktietechnieken, maar voor elke sterke plaat, was er zeker een mindere, of op zijn minst onverteerbare brok muziek. Dus niet altijd feest ten huize van de trouwe fan. Ook al leid een aanschouwen van de elpeehoezen soms tot een onverholen aanval van nostalgie.

11 wall frag
Op de concerten die eind jaren tachtig en begin jaren negentig werden gegeven waren het ook telkens dezelfde songs die het hem deden. Perfect gebracht, doch licht buigend onder de overmacht van de voor handen zijnde techniek en weersomstandigheden. Werd je dus ook niet altijd vrolijk van. Wie zoals ik pas jaren later Roger Waters & band bezig zag, wist, voelde gewoon dat het hart en ziel van Pink Floyd bij Waters zit. Gilmour was de stem en de gitaar, maar niet het genie met de trauma’s en de frustraties. Daarom schreef Waters de meest fantastische songs en was Gilmour de perfecte man om ze in uit te voeren. Rick Wright en Dave Mason waren de haast onzichtbare gangmakers. Zo was het en de geschiedenis is niet te veranderen. Zeker niet als deze nu 30 jaar achter ons ligt.

12 final frag
Zonder Pink Floyd op een onnozele piëdestal te zetten, durf ik hier gerust stellen dat er in mijn ogen slechts één band is die in enig opzicht in hun buurt komt. Zeg maar: grote agglomeratie. Porcupine Tree is de enige band die er in slaagt om zowel experiment, vernieuwing, sfeerschepping, melodie én technisch vakmanschap te bundelen. En zij gelijken auditief slechts zelden op wat The Floyd deed. Zij hebben wél hetzelfde impact op de progressieve muziekscene. Maar een nieuwe Pink Floyd? Neen.

13 lapse frag
Uiteraard zijn er vandaag meer dan genoeg fantastische bands. Meer dan je kan verwerken. Er val zelfs een lans te breken voor de verschillende Pink Floyd-tribute bands. Deze komen soms akelig dicht bij ons beeld van The Floyd.

14 division frag
Qua icoon der onaantastbaren blijft het legendarische viertal bovenaan staan. Dus beste artiesten en recensenten: eerst denken, dan schrijven. En blijf vooral niet uit de platenkast van je ouders!

21:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

15-04-09

Soil Festivities, Roly, 13/04/09

Paasmaandag is meestal een wat verloren dag.

In die wetenschap was het niet onbelangrijk om de laatste dag van de korte vakantie ook zo nuttig mogelijk in te vullen. Liefst door ergens naar toe te gaan.

En zo geschiedde. Mijn oom stelde een fijne wandeling voor ergens ten zuiden van Philippeville. Meer bepaald het dorp Roly zou de uitvalsbasis worden van een niet zo intensieve, doch eerder aangename wandeling. Het was tenslotte paasmaandag.

Er werd uiteraard heel wat aandacht gegeven aan het kleine gebeuren, waar we al te vaak al te snel voorbij lopen. En gezien beelden meer zeggen dan afgewogen woorden, laat ik de foto’s de rest doen.

01 Wandeling Roly 003 X02 Wandeling Roly 010 X03 Wandeling Roly 053 X04 Wandeling Roly 080 X05 Wandeling Roly 061 X06 Wandeling Roly 066 X07 Wandeling Roly 085 X08 Wandeling Roly 019 X10 Wandeling Roly 105 X11 Wandeling Roly 092 X12 Wandeling Roly 096 X13 Wandeling Roly 123 X14 Wandeling Roly 046 X15 Wandeling Roly 109 X16 Wandeling Roly 140 X17 Wandeling Roly 012 X BIG