03-05-09

Threshold, Beyond The Labyrinth & Quantum Fantay @Biebob, 02/04/09

Tarkus Gig report groot

Zaterdag was het een beetje progfeest in de Biebob. Prog voor bijna elke smaak. Prog voor allen. Drie bands die elk hun eigen stijl naar waarde wisten in te vullen. Dat progressieve rock een complex gebeuren is waarin het soms nogal gemakkelijk verloren lopen is, is geen geheim. En dan moeten we nog niet op de vraag antwoorden: “wat is prog?”

Voor het handvol aanwezigen bestond er geen twijfel over: voor elk wat wils vanavond. Opener QUANTUM FANTAY was voor mij persoonlijk wel de verrassing. Ik kende ze ‘uit de boekskes’ en van de affiches, maar had nauwelijks een benul van wat me te wachten stond. En viel dat mee zeg!

QF, een band uit het Lokerse, situeert zich overduidelijk in de psychedelische space-rock. Ja, net zoals Ozric Tentacles. En wat we kregen voorgeschoteld was een Vlaamse Ozrics. En wil dat lukken dat ik een grote Ozricliefhebber ben! Nu zullen de puristen wel één en ander aan te brengen hebben, maar deze hier niet. De vrij lange songs verhouden zich het best tot het hardere werk van OT, maar daar waar OT zich de laatste jaren al eens tot een techno, ambient- of andere dance-stijl laat verleiden middels iets teveel bliepjes en beatjes, houdt QH het strakker en is de muziek toch meer gedreven. Ik durf zelf stellen dat ze mij meer boeiden dan de laatste doortocht van de Ozrics. Met een nieuwe (3e) cd ter presentatie heeft deze band een volle concertagenda af te werken. Quantum Fantay heeft bij mij op alle fronten gescoord. Ik hoop ze binnenkort nog eens ergens aan het werk te zien waar ze qua tijd minder beperkt zijn.

01 B QF 202 B QF 503 B QF 604 B QF 7

 

  

 


BEYOND THE LABYRINTH wordt al te lang genomineerd als Vlaanderens hoop in bange progdagen. Nu kan ik me niet snel veel concurrentie voor de geest halen, dus misschien is die troon iets te snel te bezet?

Hoe dan ook, de verwachtingen waren bij mij hoog gespannen. Vorige keer dat ik ze zag – als support van Riverside – maakten ze bij mij niet veel los. Te inert, te bombastisch, kortom: het kwam niet los wegens teveel hooi op de vork. Een beetje zoals de zoveelste polderfilm op een filmfestival. Gelukkig spreken we nu van bijna 3 jaar geleden en is er één en ander veranderd.

Vooreerst heeft de band niet stilgezeten qua optredens. De nieuwe (2e) cd ‘Castles In The Sand’ is ook net uit en lijkt mij de ‘make or break’ schijf. Over de cd kan ik kort zijn: ik heb’m nog niet gehoord. Dus wat brengt BTL live? Qua stijl plaats ik ze ergens naast Pallas maar dan net iets heaviër.

Toen de set aanving vreesde ik voor het ergste. Het geluid leek nergens naar, maar vanaf de tweede song zat het wel goed. Maar is dat dan voldoende? Neen, natuurlijk niet. BTL is een band die zich m.i. soms een beetje overlaadt met een teveel aan stijlen. Niet dat ze het niet aankunnen; gitarist en mastermind Geert Fieuw lijkt me geen prutser! Zo schreef hij het leeuwenaandeel van de nieuwe cd bij mekaar en speelt een aardig potje gitaar. De ritmesectie zit erg strak en de toetsen zijn lekker functioneel. Feit is dat we (profliefhebbers) teveel genoodzaakt zijn naar Britse, Amerikaanse en Scandi-bands te luisteren. Belgische (én Nederlandse) haal je er zo uit. En dat heeft niets te maken met inzet of passie, Wij klinken noch vis noch vlees – en dat is nog altijd even wennen. Naast het instrumentale uit zich dat vooral in de zangpartijen. Jo De Boeck is geëvolueerd van een onbeweeglijke, duistere figuur met niet echt een grootse stem, naar een frontman die wel kàn maar niet écht durft. Hij gebruikt het podium zoals het hoort, maar klinkt dikwijls een beetje geremd. Alle lof voor het gitaarwerk van Geert Fieuw, maar dat zal hij al wel meer gehoord hebben.

Er werd veel geput uit de nieuwe cd en een uur is dan ook snel gevuld. Er zijn geen songs me echt blijven plakken, maar dat is eerder omdat ik ze nog nooit gehoord had. Enkel afsluiter ‘In Flanders Fields’ kende ik nog, maar dat is niet écht een hoogvlieger. Het titelnummer ‘Castles...’ en ‘Beyond The Labyrinth’ vond ik wel zeer sterk.

Op zaterdag 23 mei spelen zij in De Rots en ik hoop daar ook bij te zijn.

B BTL 3B BTL 5B BTL 8B BTL 13

 

 


Wat ik in den beginne al zag aankomen bleek bewaarheid. De tent ging bijlange niet vol zitten. Wat is dat hier toch allemaal, zeg? Is er dan geen publiek voor prog in Vlaanderen? Zelfs niet voor THRESHOLD? Ik neem aan dat het touren zonder nieuwe cd wel wat motivatie van de fans vraagt, maar als package is deze avond toch niet te versmaden?

Dus zonder nieuwe cd terug in de Biebob. Threshold, de Britse trots in de sectie progmetal. Net zoals in de AOR is het daarmee erg mager gesteld in de UK. Teveel Chiefs, Ferdinands, Lyllies en Amy’s als je het mij vraagt. Daar valt natuurlijk wél iets aan te verdienen. Voor een portie stevige progmetal moeten we over de grote plas of naar het koude noorden. Threshold heeft absolute hegemonie wat dat betreft. En het is natuurlijk een waanzinnig goede (live) band.

Dit is de zoveelste keer dat ik ze zag en zeker niet de minste. Frontman Damian Wilson weet het publiek gelijk voor zich te winnen nog voor hij een noot heeft gezongen. Hij heeft een uitstraling die ik zelfs bij de grootsten zelden zie. En hij is groot, ook in stembereik. Voor mij en vele anderen is hij de enige echte Threshold-zanger. Genoeg gezeken.

Het klinkt cliché, maar qua geluid zat dit vanaf de eerste minuut goed. ‘Slipstream’ klonk zoals de titel: met een niet te stoppen vaart de boel op gang trekken. Dit is dan ook een geweldige song. Zoals deze knapen complementair zijn is ongezien. De samenzang, de gitaarsolo’s, de humor, de presentatie tout court bewijst dat dit een meer dan geroutineerde band is. Ik zag ze voor het eerst in 1993 op dezelfde lokatie na hun 2e cd en sindsdien heb ik ze enkel weten groeien. Van de originele bezetting vinden we vandaag uiteraard gitarist Karl Groom (Shadowland, Casino, producer van o.a. Pendragon, Arena, Dragonforce), Richard West op keyboards en terug van af en toe weggeweest - zanger Damian Wilson. Al enkele jaren is de band terug op volledige kracht middels drummer Johanne James (moet je die zien drummen!) en gitarist Pete Morten.

01 B Treshold 1402 B Treshold 503 B Threshold 2604 B Threshold 4 

 


Met acht studiocd’s op hun actief rest er dan ook meer dan genoeg stof om de set te vullen. En wat ik al jaren hoopte kwam deels een beetje uit. Derde song was ‘Days of Dearth’ uit het debuut (ok, Paradox ware beter geweest...). Het dreigende ‘The Ravages Of Time’, toch één van de beste songs uit de ‘Mac’-periode sleepte het kleine maar trouwe publiek mee. Mij alleszins toch. Ander absoluut hoogtepunt was ‘Light & Space’, waarin het duo Groom/Morten heerlijk de gitaarpartijen verdeelde om vervolgens in perfecte twin-gitaarstijl het duel met de keyboards aan te gaan. ‘Light & Space’ is zowiezo één van de beste songs uit de hele progressieve metalcataloog, dit was écht genieten! Het volume werd ondertussen nog een beetje opgevoerd waardoor ik haast door de rooie ging van opwinding. En dat kan je beter niet zien. Maar dat was nog gerekend zonder ‘Pilot in the Sky of Dreams’, een bijna-epic om quasi alles van af te likken. ‘Pilot’ is zonder twijfel het hoogtepunt van de show. Damians’ soms wat tragische stem wist hier nog een extra dimensie aan te geven. Dit was weerom bingo!

05 B Threshold 2206 B Threshold 15 207 B Threshold 2708 B Threshold 2309 B Threshold 2810 B Threshold 29B Treshold 112 B Treshold 11


Volgden nog enkele recente nummers om in de toegift te eindigen met ‘This Is Your Life’, een snelle waarop je heerlijk kan headbangen (...).

Threshold bracht weerom een fantastische set. Nu blijven we enkel met de vraag zitten: wanneer komt er een nieuwe cd ... mét Wilson!! 

Set: Slipstream – Pressure – Days Of Dearth – The Ravages of Time – Hollow – Exposed – Long way home - Part of the Chaos – Light & Space – Pilot... –  One degree Down - Mission Profile-  encores: Falling Away – This is Your LifeB Treshold 9 BIG

 

 

18:21 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.