25-05-09

S & V Fly-in op Deurne, 23 & 24 mei 2009

00 Logo 2


Het was vorig weekend absoluut fantastisch weer! Goed nieuws vooral voor de vele luchtvaartliefhebbers die de zoveelste Stampe & Vertongen Fly-In bezochten.

Was er zaterdagnamiddag al aardig wat volk, zondag was het met momenten over de koppen lopen. Wat was er nieuw?

Niet écht veel; de oude kisten stonden netjes opgelijnd en iedereen die een vliegend exemplaar van een SV heeft, werd geacht aanwezig te zijn. En er waren er veel.

Ook een kleine re-enactmentgroep deed hun opwachting. Duitse, Britse, ANZAC én grote Belgische delegatie (klas van ’13) stond mooi en vooral warm te wezen.

Geen echte hoogtepunten dit jaar, wat niet wil zeggen dat het niet aangenaam toeven was. Een replica van de Blériot waarmee in 1909 voor het eerst over het Kanaal werd gevlogen en een Spitfire-trainer, wat eerder triestig is om naar te kijken. Daar bleef het zowat bij.

Ik ben niet echt teleurgesteld, maar hoop toch dat men voor volgend jaar iets meer uit de kast haalt. Op 15 & 16  augustus is het mega Fly-in te Schaffen, voor de liefhebbers: niet twijfelen, gaan!


01 X S&V Fly In 2009 05602 X S&V Fly In 2009 24903 X S&V Fly In 2009 05204 X S&V Fly In 2009 01605 X S&V Fly In 2009 24506 X S&V Fly In 2009 07507 X S&V Fly In 2009 14108 X S&V Fly In 2009 01109 X S&V Fly In 2009 35410 X S&V Fly In 2009 10711 X S&V Fly In 2009 20412 X S&V Fly In 2009 42013 X S&V Fly In 2009 356. RAND


 

14 X S&V Fly In 2009 285 RAND

16:45 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (0)

24-05-09

Fireforce & Beyond the Labyrinth @De Rots, 23/05/09

Tarkus Gig report groot


Zaterdag was het in De Rots diversiteit troef. Ook al waren er maar twee bands - wat op zich meer dan voldoende is - het was genieten geblazen. Eerst was FIREFORCE aan de beurt. Uit de asse van Double Diamond - de enige echte true metal band die we rijk waren - ontstond dus Fireforce. En is er veel veranderd? Neen. En dat is maar goed ook.

Fireforce speelt strakke heavy metal waarin we invloeden van Primal Fear, Savatage, Manowar enja, uiteraard ook Judas Priest ontdekken. Filip Lemmens, de enige echte metalzanger die blijkbaar niet van ophouden weet, heeft deze band echt naar zijn hand weten te zetten. En ook dat is goed, want in deze sector dien je toch enige credibiliteit te hebben. En Filip heeft die. Niet alleen blijft hij trouw aan zijn favoriete stijl, hij weet het ook nog met bravoure te brengen. Zijn stem is na ruim 20 jaar nog steeds overtuigend genoeg, en zijn aanwezigheid op het podium, ja, die gestes en moves zijn voor altijd vergroeid met zijn motoriek.X Fireforce 007X Fireforce 027X Fireforce 052X Fireforce 031X Fireforce 040X Fireforce 066X Fireforce 068X Fireforce 070


De band speelt strak en heeft er duidelijk plezier in. Songtitels als 'Born to play Metal', 'Firestorm' en de verpletterende opener 'Annihilation' laten niets aan de verbeelding over. De toekomst van de True Metal is verzekerd en het was (soms) meer leuk dan echt boeiend, en dat bedoel ik niet negatief, eerder met een vleugje nostalgie. Ik zou ze wel graag eens op een groot podium zien spelen. 'Battle Hymn' van Manowar is een gedegen relikwie waarmee de vaste set werd beïndigd. Het was trouwens een plezierig wederzien met Filip. Het was immers van ergens midden jaren '90 geleden...older, wiser and vooral... Louder!!! 

Het contrast kon haast niet groter zijn: BEYOND THE LABYRINTH, Vlaandrens prog/symfo/classic rock hoop in bange dagen. Enkele weken nog overtuigend in de Biebob, nu op de mini-stage van De Rots. De ironie was dat ik Danny, de toetsenist, had beloofd te komen kijken, nu bleek dat hij niet meer in de band zit. Nu ja, voor een vijfkoppige band is het zowiezo krap.X BTL 128X BTL 092X BTL 102X BTL 153


Ik heb nog altijd de cd niet (sorry jongens) maar ken de meeste nummers onderhand door ze te horen en via hun web-activiteit en hoe meer ik ze zie, hoe beter ik ze vind. Mijn oordeel over de songs op zich blijft ergens ongewijzigd: ik waardeer het dat ze veel hooi op de vork nemen, maar toch resulteert dat eerder in knappe dan in mindere momenten. 'Time to Fly', 'No Place for a Dreamer' (met een geweldige gitaarsolo van Geert, en de song 'Beyond the Labyrinth' zijn echt heerlijk en geven bij momenten kippenvel.

Er werd achteraf nog aardig nagepraat over stijl, intrumenten, komende optredens, etc. Het is op zich al niet echt een voor de hand liggende muziekstijl. Dat maakt mijn bewondering voor deze kerels nog groter: dat ze in dit land waar ernstige rockmuziek die iets meer vraagt van de luisteraar, gewoon verder doen. Gewoon omdat ze er in geloven. Respect!BTL 157


Wie BTL in het kort nog wil zien: op 12 juni spelen ze in Opwijk, naar eigen zeggen met excellente PA & podium. Daarenboven krijg je er ook nog het fantastische Quantum Fantay erbij en het voor mij (nog) onbekende Casual Silence - een progband uit Nederland.

 

http://www.myspace.com/fireforcemetal

http://www.myspace.com/beyondthelabyrinth

http://www.beyond-the-labyrinth.com

 

21:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

23-05-09

Somme, dag 3 - Why speak they not of comrades that went under?


banner fronttour small 2


Blackadder: 'We've been sitting here since Christmas 1914, during which time millions of men have died, and we've moved no further than an asthmatic ant with heavy shopping.'

Derde dag. De restanten van het programma worden bij mekaar geraapt en bieden nog heel wat.

We nemen de draad op waar we hem vorige middag achterlieten: Mametz Wood. In en om dit bos hebben de dichter Siegfried Sassoon en de schrijver Robert Graves ('I Claudius') strijd geleverd toen ze dienden bij de Royal Welch (met 'ch') Fuseliers. Vandaag schrijft men blijkbaar WelSH...

Het bos van Mametz was niet een beetje het dekor van felle gevechten. Van 7 tot 12 juli voerden zij strijd om het bos Duitser-vrij te maken. Ruim 4000 doden en gewonden later was dit een feit.


01 Dragon 302 Dragon 403 Dragon 104 Mametz 1












Het monument, een Welshe draak, staat er nog maar 12 jaar en is recentelijk opgekuist. In zijn vuisten klemt hij de prikkeldraad die zoals overal aan het Westelijke Front een ongeziene hindernis vormde in de vooruitgang van de gevechten.



05 Dragon Rand

 

Tot hiertoe zijn we nog in geen enkel bos ingeraakt wegens ...prikkeldraad of duidelijke verbodstekens. Voor het bezoek aan Harry Fellow's graf rijden we het wel erg slijkerige weggetje verder tot aan Flatiron Cemetery. Ik wil wel even stoppen, maar de weg is van zulke slechte kwaliteit en de modder zet de wagen meer 45° dan ik ok vind, dus we rijden, of beter, schuiven verder tot op de asfaltweg.

Harry Fellows is slechts een voetnoot in de gebeurtenissen, maar hij heeft wel één bekend gedicht nagelaten. Noteer: in bepaalde kringen althans. Een fragment:

"Shattered trees and tortured earth

The acrid stench of decay

Of mangled bodies lying around

The battle not far away

The man-made devastation

Does man have no regrets

Does he pause to ask the question

Will the birds sing again in Mametz?"

Harry overleed in 1987, 91 jaar oud. Op zijn vraag werd zijn asse in Mametz Wood bijgezet, een uitzonderlijke situatie. In verhouding met de gebeurtenissen is dit natuurlijk klein bier, maar het zijn zulke zaken dit het boeiend en menselijk maken. Terwijl mijn collega wat worstelt met zijn apparatuur, wandel ik nieuwsgierig het bos in. Op een open plek staat een jagerscabine en ik hoop daar wat bijeengeraapt schroot te vinden. Helaas een maat voor niets. Wel een prima decor voor een C-movie..


06 Fellows grave 107 Mametz 208 Mametz 3





 


Om de tour in deze regio af te sluiten, besluit ik nog twee mooi gelegen kerkhoven te bezoeken. Tussen Mametz en Fricourt vinden we - na de zoveelste foutieve afslag de beide kerkhoven. We passeren het stukje grond, gekend als 'Kiel Trench'. Het valt erg op wegens het relief en de paarden die er staan. Bizar. De weg naar de rustplaatsen is weerom erg slipperig en veiligheidshalve keren we om om te voet (!) een eindje te wandelen. Ze liggen er mooi, maar het is onmogelijk ze beiden op 1 foto te krijgen. Het agrarische landschap is erg golvend.


10 bis Bois Francais 411 Bois Francais12 Point 110 113 Bois Francais 3







Als we even later terug op het asfalt zijn merk ik dat mijn banden nog geen grip hebben. Een kleine remtest laat een hoop leemgrond achter...

14 Somme Tour 222 rand



Nu rijden we richting Péronne, elke kilometer is richting thuis, maar zeker niet met haast en spoed. Een voornemen om de rivier Somme vanuit een meer poëtische hoek te bekijken neemt vorm aan na enkele kilometers mooi en aangenaam rijden. Het Belvedère de Vaux biedt een uitstekend zicht op de vreemde vorm die de rivier daar aanneemt.15 Vaux 2


16 Vaux rand



In Péronne voorzien we onszelf van brood en we trekken verder Oostwaarts. Doel dit maal is de brug over het Kanaal van Riqueval.

Riqueval is een historische plek, niet in het minst door een legendarische foto die daar werd genomen. Hier werd, en dat is natuurlijk belangrijker, op 29 september 1918 de Hindenburg-linie ingenomen. De brug waar we staan was de laatste intacte brug en was dan ook erg belangrijk voor de logistiek die het Amerikaanse-, Britse- en Franse leger moest bevoorraden. Je kan gerust stellen dat dit het begin van het (snelle) einde betekende voor het Duitse leger.

Op de oude foto zien we de Britse generaal Campbell de mannen van de 137ste Brigade toespreken. Door de hevige begroeiïng en de erg stijle wanden is het haast onmogelijk een now and then-shot te maken. Toch even een poging ondernemen...


17 Riqueval 218 riqueval bw19 Riqueval 3











Op deze drukke baan (St Quentin naar Cambrai) ligt ook één van de weinige Amerikaanse memorials. Maar als de Amerikanen er een zetten is het altijd wel goed raak. Terecht, want toen zij in de zomer van '17 op getalsterkte waren, vochten zij zoals hun geallieerden deden in 1915 met alle gevolgen van dien. Een combinatie van verse, frisse, goed gevoede, gemotiveerde en met ware doodsverachting oprukkende knapen was voor de Duitsers een nachtmerrie. Ja, de Amerikanen hadden een grote impact op de gebeurtenissen. Ook hier in Bellicourt.

Het American Somme Memorial, een kolos van een blok met voorafgaand een immense oprit, steekt fel af tegen de groene en bewerkte gronden achteraan.


20 Bellicourt 121 Bellicourt 222 Bellicourt 3







Terug de grote baan op en dan naar links. Daar ligt het kleine dorp Bony. Daar komt weinig volk voorbij. Ware het niet voor het Somme American Cemetery, niemand. Dit kerkhof is prachtig gelegen en ook weer perfect onderhouden. Ondanks de oppervlakte liggen er 'maar' 1844 soldaten begraven. In de kapel staan nog eens 333 namen van vermisten. De namen van de staten lezen als een atlas van Noord-Amerika. In het bezoekerspaviljoen worden we verwelkomd door de resident. Gastvrij, zo kennen we ze. En dat we van België zijn maakt het altijd nog iets exotischer. In het salon een schilderij, de eretekens en een fotoboek. Je voelt dan ook: dit is voor altijd. Zij gaan hier nooit meer weg.


23 Bony 124 Bony 325 Bony 426 Bony painting


27 Bony rand 1


28 Bony rand 3


29 Bony rand 4

 


We laten ons fotogewijs nog eens goed gaan want dit is écht de laatste stop. Vanaf hier is het terug naar Antwerpen.

De gekozen route - over Cambrai - breekt ons zuur op. Het is druk, de kleine ring zit vol en de grauwe bebouwing kan niet snel genoeg achter ons zijn. We kunnen de snelweg maar eerst op vlak voor Valenciennes. Hadden we al eerder moeten doen...

Dit was weeral een bijzonder fijne trip, welliswaar niet zonder hindernissen, maar dat zullen in 1918 ook wel een paar droogstoppels gedacht hebben. Volgend jaar pikken we hier de draad op en rijden we langs de Chemin des Dames, Craonne, Reims en de Marnestreek naar de Argonne. Ook niet echt onbekend, maar hoge tijd om dit nog eens te doen.

Als het weer meewil steek ik binnen een week nog eens door naar Sedan en Verdun. Om in form te blijven, meer niet!

 

01:00 Gepost in Historie | Commentaren (2)

21-05-09

Somme, dag 2 - ...and soft sudden cups opened in thousands for their blood

banner fronttour small 2


0715u. Als ik met een bang hart het gordijn opzij schuif wordt ik geconfronteerd met een pijnlijk maar niet geheel onverwacht zicht. Een natte parking en het valt er nog steeds goed uit. Kon veel erger. 93 jaar geleden kroop hier in de buurt een jongeman uit een nat gat in de grond, met natte voeten en een canvas zeiltje om zich heen. Misschien was er beschuit en gedroogde koe uit blik en àls ze de avond halen misschien nog eens. Goede vooruitzichten.

Afspraak om 0730u voor het ontbijt. Het motel zal weeral zijn broek scheuren aan het 'all you can eat' buffet. Tarkus & co zullen hier voor zorgen. Een klein uurtje later zitten we weeral gepakt en gezakt in de wagen, op weg naar de frontlinie. Het front is ondertussen 5 tot 10 km meer naar het oosten geschoven. We're here because we're here...

In het dorp Flers staat het knapste beeld van een Tommy. Deze is terug te vinden op de cover van menige gids of brochure. Wij willen hem in het echt zien en da's niet zo moeilijk. Flers is een scheet groot en hij staat centraal op de Place des Britanniques. Eigenlijk is het een gedenkteken voor de 41ste Division, maar hij staat bekend als 'Le Tommy' de Flers. En ja, hij oogt potent.

 

01 Flers 1 rand


South-African National Memorial, Longueval

07 Somme Tour 117 rand
 

Dat er ook Zuid-Afrikaanse troepen hebben gediend in Frankrijk is niet zo bekend. Zij werden al wel ingezet in (tegen) de voormalige Duitse kolonies in Afrika, maar het is in het Bois d'Elville - later 'Delville Wood' - voor hen 'Devils Wood' - dat zij tot het uiterste gegaan zijn. Vandaag bevind zich in het sfeervolle en herstelde bos het South African National Memorial. Een hele mond vol voor een even indrukwekkende plaats.

Van 14 tot 20 juli '16 hield de 1st South African Brigade (121 Offr, 3032 man) dit bos bezet met als gevolg één van de bloedigste gevechten ooit door hen geleverd. Hen werd opgedragen dit bos te verdedigen tot de laatste man. Vijf dagen en zes nachten vochten zij zonder pauze tegen de Duitse overmacht. De zesde dag werden zij onder de voet gelopen. Kolonel Thackeray, zelf zwaar gewond, gaf zich samen met nog 2 gewonde officieren en 140 man over.

02 Delville 104 Delville 306 Delville 5bis05 Delville 4











In het museum, gratis toegankelijk, vinden we in mooie vitrines de getuigen van de inzet van deze mannen, zowel hier als in Afrika. En dat is heel wat. Toch zijn het de verschillende barreliëfs die het meeste indruk maken. Het meest relevante, 'The Sixt Day', vertelt de tragische gebeurtenissen al hier 93 jaar geleden. Buiten is het nog steeds pokkenweer, dus we nemen de tijd. Een korte doorstoot naar het Delville Wood Cemetery (5523 gr) aan de overzijde van de baan kan nog net, maar het is te nat en we rijden verder.

07 Delville 509 Somme Tour 37610 Delville 611 Delville 7


 

12 Delville cem rand


High Wood (Bois Fourcaux) is een van de vele bossen die na de oorlog onaangeroerd zijn gebleven. Meer nog: een poging om het te betreden gaat niet door wegens manshoge prikkeldraad. Ze krijgen er hier niet genoeg van. Of neen, ik lees dat er op deze enkele vierkante honderd meter nog om en bij de 8000 soldaten liggen, inclusief wapentuig. Jammer, maar toch... Dus bekijken we het aangrenzende High Wood Cemetery, welk is getooid met een bakstenen gebouw en een kunstzinnige haag.

13 High Wood 114 High Wood 215 High Wood 316 High wood 4


 

17 High Wood rand
Het Flatiron Copse Cemetery doet voor ons de deur zicht. Ik bedoel, teveel regen, te gevaarlijk voor de apparatuur, not funny anymore. Er dient initiatief genomen te worden.

Het Musée Historial te Péronne is een meer dan valabel alternatief. Was gepland voor de derde dag, maar nu is het echt geen doen meer om buiten te lopen. Na enkele stappen in de ronde (...) zijn we goed en wel op weg naar Péronne. Tegen 14u zijn we aan de monumentale ingang. Monumentaal wegens 12e eeuws. De architectuur van de rest van het museum is erg modern en is toch perfect aangepast aan de rest.

18 Memorial 119 Memorial 220 Memorial 321 Memorial 4

 





En dit is best wel de moeite. In vier grote zalen wordt op aanschouwelijke maar niet overdonderende wijze de aanloop, de opbouw, de oorlog zelf en de nasleep gepresenteerd. Niet al te veel wapens, enkel in combinatie met de uniformen, welke horizontaal liggen te pronken. Verder veel bezittingen van soldaat tot keizer. Briefwisseling, speelgoed, persoonlijk materiaal, enz. Veel zaken die menig verzamelaar zouden doen kwijlen. De vertoonde film is wat ons betreft ondermaats.

22 Memorial 523 Memorial 624 Memorial 725 Memorial 8






Zelf ben in niet zo'n plakker in musea, maar mijn kompaan neemt alle tijd. En neem dat letterlijk. Het is hem dan ook gegund, want er valt heel wat te zien. Ik trek me na twee uur terug in de bookshop en de cafetaria. Ik merk dat het reeds 1715u is als mijn 'pal' buitenkomt. Misschien nog net de tijd om in Péronne het Monument aux Morts op te zoeken.

Peronne 2

Gezien de drukte rond dat uur viel dat niet erg mee. Tussen de vele schoolbussen manouvreren we ons een weg naar het park waar het beeld staat. Het is een aangrijpend beeld van een moeder/vrouw die over het dode lichaam van haar zoon/man gebukt zit maar toch nog de kracht heeft om de vuist uit te steken naar de moordenaars van haar geliefde. En dit is niet noodzakelijk Duitsland. De woede in het gelaat en de kracht van de opgestoken vuist is echt wel aangrijpend. Zij is onthutst en woedend op het monster dat oorlog is.

Peronne 1rand


Na een toch wel erg natte, grijze én chaotische dag beslissen we richting Amiens te rijden. Dankzij de vlotte verbinding is dit op een halfuurtje geklaard. Het weer beslist er mee over om niet in Amiens centrum te gaan eten, daarom overvallen we hetzelfde nabijgelegen resto. We nemen het er eens goed van. Het is verlof!

Binnenkort: laatste deel, dag 3!

 

 

16:44 Gepost in Historie | Commentaren (0)

20-05-09

Somme, dag 1 - Some say God caught them even before they fell.

banner fronttour small 2


 

Waar waren we ook weeral gebleven?

Onze vorige uitstap bracht ons naar de Artois, naar de slagvelden van Loos, Neuve-Chapelle en Vimy. We eindigden ten oosten van Arras, meer bepaald in het nu vredige dorpje Bullecourt, waar de ANZACs ooit het beste van zichzelf gaven. Naar 'Neighbours' kijken zou nooit meer hetzelfde zijn.

Even ten zuiden van Arras ligt Bapaume, met in zijn verlengde de stad Albert. Een dertigtal kilometer meer naar het zuiden stroomt de rivier Somme. 'Somme' is voor vele Engelsen even gewichtig als Ieper of Passendaele. Laten we in het kort even de zaken op een rijtje zetten.

Blackadder: "We're in the stickiest situation since Sticky the Stick Insect got stuck on a sticky bun"

Zo geestig als Captain Blackadder het in de fenomenale laatste reeks van de serie uitte zal het zeker niet geweest zijn. De waarheid is nochtans niet zo héél anders, alleen: ze wisten het nog niet.

Sinds oktober '14 zitten de geallieerde en Duitse troepen vast in hun stellingen. Hier en daar een kleine uitbarsting van geweld te na, komt het nergens tot een noemenswaardig treffen. Natuurlijk zijn Loos en Ieper regelmatig het dekor van hevige gevechten, maar veel opleveren doen ze niet. Het is wachten tot '16 voordat het Duitse opperbevel het initiatief neemt en beslist om Frankrijk te draineren van soldaten. Dit zou gebeuren te Verdun.

Ondertussen wordt er aan geallieerde zijde flink gepalaverd om ook van Britse zijde enig initiatief te tonen. Het Duitse leger heeft ondertussen alle tijd om zich in te graven en de nodige logistieke voorbereidingen te treffen. Een groot offensief wordt voorbereid om langs Britse zijde een doorbraak te forceren. Door de hopeloze situatie in Verdun wordt dit met een maand vervroegd, dit om Duitse troepen weg te trekken van Verdun. Ne enkele dagen slecht weer en hevige beschietingen, zou op 1 juli 1916 eindelijk de Grote Doorbraak plaatsvinden.

Het Franse leger ten zuiden en voor het merendeel Britse en Australische eenheden ten noorden van de Somme. Terwijl de Fransen redelijk scoorden in hun sector, liep het voor de Britten niet echt vlot. En dat is zeer zacht uitgedrukt. Voor de jonglui: neem een volle Werchterweide, elke derde persoon is dood en de anderen zijn niet meer in staat om iets (nuttig) te doen. Er werd dan ook heel weinig geapplaudiseerd. Van de ruim 60000 slachtoffers waren er ruim 19000 gesneuveld. Da's een hoop volk. En dan spreken we nog maar over de eerste dag. 1 juli 1916 zou de geschiedenis ingaan als de zwartste dag in de geschiedenis van het Britse Leger.

Net als toen hing de aanvang van onze trip af van de weersomstandigheden. Maandag waren we er dan toch vandoor. Ondanks de drukke verkeersknooppunten rond Lille en Arras, waren we na drie uur rijden rond 10u op onze eerste plaats van interesse.

Serre - Sheffield Memorial Park & Area

Serre bevindt zich in de meest noordelijke sector. Het dorp was een van de door de Duitsers zwaarst verdedigde dorpen. Hier was het dat verschillende 'Pals' battalions werden ingezet. Volledige regimenten werden samengesteld uit mannen uit dezelfde fabriek, school, buurt of dorp. De belofte om gedurende hun hele diensttijd samen te blijven bleek anders uit te draaien. Of toch niet. Ze verstrokken samen en stierven samen. Op dezelfde plek binnen de tijdsspanne van minder dan een uur. De impact van van zulke drama's was in de respectieve thuisfronten niet te overzien.

Het Sheffield Memorial Park gedenkt de troepen van de 31ste Divisie. Ze waren bij de eersten die om 0720u hun loopgracht zouden verlaten. Het werd een regelrechte ramp. Net zoals over de hele frontlijn was de prikkeldraad nagenoeg intact. De Duitse machinegeweren deden de rest. De 12th York & Lancaster (Sheffield City Bn), de 11th East Lancashires (Accrington Pals) en de 15th West Yorks (Leeds pals) raakten nauwelijks verder dan enkele honderd meter. De in de haast ingezette reserves, de 13th en 14th York & Lancasters (Barnsley Pals) deelden gelijk in de klappen.

Vandaag is het weer gewoon fantastisch als we de site betreden. Het zou heel de dag zo blijven, wat, zo zou later blijken, enkel uitstel van executie zou zijn. Afgezien van de begroeiïng is het terrein gebleven zoals het was; dus erg heuvelachtig met hier en daar een bomkrater. Het is hier muisstil en elk is individueel bezig om alle memorabilia, die over het hele terrein zijn verspreid, in zich op te nemen.


01 Serre Queens Cemetery02 Accrington Pals03 Accrington Pals poppies04 Sheffield Memorial 1







Het park bevat onder andere een rode stenen muur (in Accrington Nori brick) voor de 'Accrington Pals' en een kleiner monument met marmeren platen voor het Lancashire Rgt. Verderop een abri-achtig gebouwtje welk het Sheffield City Dn herdenkt. Van de ruim 600 man bleven er om en bij de 500 in de stijd. Per regiment! Achteraan beneden ligt het Railway Hollow Cemetery. Op een steenworp liggen nog twee grotere kerkhoven.



05 Serre road back rand


Langs de terugweg naar de grote baan staat er een complete obus langs de weg. Meer dan eens fijn poseren komt er niet van, wij respecteren immers de gangbare normen en wetten aangaande het transporteren van oorlogstuig. Meestal toch. Na deze post zouden we nergens nog restanten vinden, wat in onze Westhoek toch enigzins anders ligt. Na een kleine wandeling aan de overzijde en - ja, ok - weer wat gestoei met obussen - bezoeken we het Serre Road No1 Cemetery.

Pal ernaast ligt het Franse Serre-Hebuterne kerkhof. De Franse stijl is een beetje losser dan de Britse, maar de sfeer is identiek. De meeste aanplantingen zijn mooi verzorgd, maar de kruisen op de graven staan op invallen. Ik betwijfel het of Sarko hier van op de hoogte is. Dit was in ieder geval een mooi begin. Hopende dat het weer zo blijft, drukken we de pedaal in naar Beaumont-Hamel.


06 Serre Road 1 & ammo07 Serre Heburterne 308 Old 1p Blog09 Serre Heburterne


10 Serre Heburterne 2 rand



New Foundland Memorial Park

Gelijk valt op dat er een nieuwe grote parking is aangelegd. Een bus uit Ieper (!) laadt net zijn cargo pubers op. De verwelkoming is hartelijk en we worden gelijk doorverwezen naar het nieuwe Visitors Centre. Daarin een kleine verzameling materiaal, maar vooral duiding over New Foundland, een regio die toen nog redelijk zelfstandig naast de jonge staat Canada bestond. Een wandeling over het terrein brengt ons langs verschillende monumenten, met als uithangbord de 'Caribou', welke dienst doet als Memorial tot the Missing. Verderop het 'Y Ravine Cemetery', het 'Hunters'- en 'Hawthorne' Cemetery. Dan bevinden we ons al aan de Duitse zijde van het voormalige slagveld. Op zijn smals meet het ongeveer 150m, zijn breedst 300m. Slechts weinigen haalden de eindmeet, de enkeling die er toch teraakten kropen 's nachts terug naar de beginpositie.

We kijken in de velden naar de plek waar een van de grootste mijnen tot ontploffing werd gebracht. Helaas verliep de aanval ondanks de maandenlange voorbereiding ook hier in alle chaos. Verschillende eenheden vielen of te vroeg of te laat aan. Was afgesproken: 0730 - 10 minuten na de mijn. Toen de verbindingsloopgrachten reeds vol slachtoffers lagen was men genoodzaakt om zich reeds vroeger bloot te geven aan het Duitse vuur. De gevolgen lieten zich raden. De grond waar nu een kudde schapen zijn ding doet, lag in de kortste tijd vol doden en gewonden. Op deze enkele vierkante honderd meter lieten ruim 1200 man het leven. En de slag was pas 20 minuten bezig.


11 New Foundland Memorial Park Caribou12 New Foundland Memorial Park Hunters13 New Foundland Memorial Park Mon14 New Foundland Statue normal











Het weer houdt goed aan en het pas gemaaide gras ruikt heerlijk als we van de caribou terug naar de parking wandelen. Perfect op schema. Als dit maar zo blijft want er staat ons nog heel wat te wachten.


15 New Foundland Hawthorne rand



Thiepval

Via de Ulster Tower (gesloten op maandag...) rijden we naar het meest dominante monument van de streek: het Memorial for the Missing in Thiepval (1932). Dit gigantische monument ligt op een lichte heuvel en is sinds enkele jaren voorzien van een Visitors Centre. Binnenin is er heel wat te bekijken, ook over de architect en de constructie van het monument. Een bookshop houdt ons even op, maar eens buiten worden we weer geconfronteerd met de realiteit. Op het kolossale gebouw staan 73 357 namen van soldaten die geen gekend graf hebben. Ondertussen zijn er een 1200 van geïdentificeerd, en anderen bijgekomen. Achteraan bevindt zich een Brits-Frans kerkhof. Zelf ben ik dringend aan koffie toe, mijn kompaan verliest zich in de shop.

16 Thiepval Memorial 117 Thiepval Memorial 418 Thiepval Memorial 519 Thiepval Memorial 220 Thiepval rand



Pozières

In Pozières hebben de Aussies zich ook van hun beste kant laten zien, al zijn er Duitse bronnen die anders meldden. Ondanks het feit dat dit dorp op de agenda stond voor 1 juli, werd het pas ingenomen op 25 juli. De trieste balans was 23 000 slachtoffers alleen al aan geallieerde zijde. Pozières is een geval van lintbebouwing langs een bijzonder drukke en gevaarlijke baan (D929). We vinden hier o.a. het Tankmemorial. Van hieruit vertrokken voor het eerst in de geschiedenis tanks, nl op 15 september '16. De bronzen maquettes herinneren ons aan de archaïsche toestanden in deze primaire voertuigen. Niet dat we er zelf bij waren, maar toch.

21 Pozieres Tank22 Windmill Pozieres23 Windmill Pozieres 224 Pozieres Cemetery








Aan de overzijde van de baan is de site van de 'Pozières Windmill', dit is tevens het hoogste punt van het dorp. Slachts een sobere steen wijst ons er op dat de Australiërs "fell more thickly on this ridge than on any other battlefield on the war".

Als we nu richting Albert rijden komen we aan het grote Pozières British Cemetery and Memorial. Hier rusten ruim 2760 soldaten en worden er nog eens 14 669 vermeld als vermist.



Ovillers & La Boiselle

Even verderop komen we aan de dorpen Ovillers en La Boiselle. Het laatste uiteraard bekend voor zijn 'Large Crater' ofte 'Lochnagar Crater'. Samen met 'Y Sap' was deze de grootste bomkrater ooit door mensen gemaakt. Y Sap is opgevuld, de andere werd na jaren verwaarlozing in 1978 opgekocht door ene Richard Dunning, wat er voor zorgde dat deze site als herdenkingsplaats kon behouden blijven. In 1998 werd hier nog een Brits soldaat opgegraven. Nog vele, zowel Duitse als Britse soldaten bevinden zich in en rond de krater. Het stemt tot nadenken al je de omvang van de 'put' ziet. Hij is 100m doorsnee en 30m diep. Helaas waren de resultaten niet in verhouding met de grootte van de ontploffing.

25 Lochnagar Crater 126 Lochnagar Crater 227 Lochnagar crater 328 Somme Tour 867







Fricourt

Via Fricourt komen we aan een van de weinige Duitse begraafplaatsen. Deze zeer so(m)bere plekken krijgen dan ook zelden bezoek. Hier rusten ruim 17 000 soldaten, waarvan 6477 onbekend. Bekenste ex-resident was Manfred von Richthoven, de Duitse luchtaas welke ten zuiden van de Somme werd neergehaald. Later werd hij door de familie gerepatrieerd. Een olijk stel Britse motortoeristen van meer dan gemiddelde leeftijd duwt mij een kaart onder de neus met de vraag waar ze zouden kunnen overnachten. Na wat 'small talk' over Verdun etc, bezoeken we het kerkhof maar het is niet echt inspirerend.

29 Fricourt 130 Fricourt 231 Chipilly 132 Chipilly 2











Dan moeten we even een stukje rijden tot aan de Somme zelf. Daar, in het kleine dorp Chipilly, staat het meest aandoenlijke monument, het 'War Horse memorial'. Dit gedenkt de ruim 350 000 paarde, ezels en muilezels die ook genadeloos de dood vonden tijden dit offensief. In totaal stierven er ruim 8 miljoen service-dieren (paarde, ezels, duiden, honden) tijden de grote oorlog. In Chipilly, welk aan de oever ligt, werd de bulk van de paarden gehouden. Hier konden zij bekomen, werden zij verzorgd en werd en hooi aangevoerd. Het monument beeldt een soldaat uit die het gewonde hoofd van zijn paard omarmt.

Wij hebben geen tijd om daar nu verder bij stil te staan, het is immers nog schitterend weer en zonder het te beseffen verlies ik mijn planning uit het oog en stevenen we af op het volgende interessante punt.



33 Label 1

Een bijzonder vers Australian Corps memorial vraagt om een bezoek. Vlakbij het dorp Le Hamel gingen 7500 Aussies, versterkt met enkele Amerikaanse pelotons 'over the top' over een front van 6,5 km. In hun rug kregen zij steun van 60 nieuwe Britse tanks. De nacht daarvoor werden de Duitse stelling beziggehouden met een luchtbombardement. Dit was opdat de tankmotoren onopvallend zouden kunnen warmdraaien. In 93 minuten was het voorbij, de Duitse linies werden ingenomen ten koste van 1400 geallieerde slachtoffers. Het monument staat pal op de Duitste stellingen. Een stukje daarvan is wat onhandig zichtbaar, maar spreekt niet echt tot de verbeelding.

34 Le Hamel 1a35 Le Hamel 136 Le Hamel 237 Le Hamel 3








We stellen ons de vraag waarom er nu pas - of eerder - nóg een monument moest geplaatst worden. Op zich is het een aardig ding en de geografische ligging doet er natuurlijk wél toe. In de weide vlak hier tegenover is von Richthoven neergestort. Alles wordt hier educatief verantwoord uit de doeken gedaan middels infoborden. Laatste post alvorens we ons hotel opzoeken is het (again) Australian Memorial bij Villers-Bretonneux.

In tegenstelling tot de vele anderen, herdenkt dit monument àlle Aussies die in Frankrijk en België zijn gesneuveld. De inrichting is er ook naar. Na de imposante inkom steken we het grote kerkhof over. Het eigenlijke monument, een toren geflankeerd door twee enorme muren, bevat nog een 10 700 namen, waarvan er ook 5000 op de Menenpoort staan vermeld. het beklimmen van de toren (30m, langs de trap wel te verstaan) pleegt een aanslag op de benen, maar het moet nu eenmaal. Het uitzicht is fenomenaal. Niet alleen overzien we de hele site, ook het glooiende landschap ontplooit zich.


38 Villers 139 Somme Tour 50740 Somme Tour 51341 Villers 2





Tijdens WO2 hadden Senegalezen (Fransen dus) zich hier verschanst met een machinegeweer. Duitse tanks en een Me109 beschoten de toren. Vandaag is daar niets meer van te merken.42 Somme Tour 518 rand



De geestelijke vermoeidheid steekt wel de kop op maar de straalblauwe hemel doet ons weeral de tijd vergeten. Het loopt ondertussen tegen 19u en het wordt tijd dat we ons hotel in Amiens bestormen. Zelfs na een douche, een korte vertikale rust en een prima avondmaal, blijft de hemel zacht en blauw. Uitstel van executie zei je? Een understatement!

 

 

17:14 Gepost in Historie | Commentaren (1)

18-05-09

Naked09 - Hip to be square!

Terwijl de laatste hand wordt gelegd aan het korte reisverslag, heeft Tarkus zaterdag zich nog eens van zijn hipste kant laten zien. Het jaarlijkse evenement ‘NAKED 09’ had plaats in de Kammenstraat, de straat die zo graag de Antwerpse Carnabystreet wil zijn.

Een evenement met als excuus: het goede doel. Klinkt natuurlijk bekend. Maar hier is het elk jaar leuk voor de fotograaf en dat is wat anders dan een wafelenbak tvv een irrigatieproject in Rwanda. De opbrengst gaat hier naar het daklozenproject ‘Kamiano’. Het is niet Tarkus’ sociale reflex die hier opspeelt, eerder de parade van schoon volk én volk dat naar schoon volk komt kijken. T. speelt dan ook graag het buitenbeentje…

Zelf ben ik eerder argwanend t.o.v. het hele mode-gedoe wegens nogal ‘sissy’. Het kunstmatige en obligate multiculturele aspect was er ook aanwezig middels een Braziliaanse dansact. Gaat er altijd in natuurlijk en is ook veilig, maar ik ben geen vragende partij. Misschien waren zij de reden waarom het droog bleef, want de berichten hadden anders voorspeld. Waarvoor dank dus.

De kledijstrekking varieerde van punk & gothic tot beach- en vrije tijdskledij. Soms had het zelfs niet veel om het lijf..

Gelukkig ben ik de koning van de assimilatie en daardoor was ik in staat om deze fijne foto’s te maken speciaal voor uw plezier. It’s a dirty job but someone…


 

090516 Naked09 006 x090516 Naked09 014 x090516 Naked09 024 x090516 Naked09 036 x090516 Naked09 060 x090516 Naked09 069 x090516 Naked09 082 x090516 Naked09 099 x090516 Naked09 106 x090516 Naked09 136 x090516 Naked09 143 x090516 Naked09 223 x090516 Naked09 231 x090516 Naked09 274 x090516 Naked09 290 x

090516 Naked09 012xIndien er iemand bezwaar zou hebben tegen het verschijnen van zijn/haar foto, effe mailen...maar blijf dan volgend jaar wel thuis...