12-06-09

Tarkus' Ch.Ar.Me. Offensief - Dag 2 - Naar Verdun!

Label pt 2


Het is toch weer een stralende ochtend als ik in de rand van Reims mijn gordijnen opentrek. Het is 07u en ik heb er gelijk zin in. Wetende dat ik de volgende nacht in Verdun zal slapen, helpt. Het is alweer te lang geleden! Doch, eerst een fikse en hopelijk geanimeerde rit door de Champagnestreek en aansluitend: de Argonne.

Het vergt dus weer een heel gedoe, geduld en oriëntatievermogen om uit de agglomeratie te geraken. Iedereen is op de baan, waarvan de helft mamas-football, welke hun kroost aan de vele scholen komen dumpen. Stinkende schoolbussen en hier en daar een 'milieuwagen' houden alles op en het duurt ruim een uur voor ik van west naar oost ben. Tip: rijd zo snel mogelijk weg van de stad, eender welke richting!!! Als ik dan uiteindelijk via het Fort de la Pompelle terug op de schilderachtige (NOT) D931 ben, ligt het landschap voor mij uitgespreid, klaar om veroverd te worden. De obligate witte bestelwagen die op je bumper komt hangen, krijg je toch achter je aan, waar en wanneer ook. Ik laat ze gewoon effe passeren.

Ik had op voorhand al gepland deze baan zo snel mogelijk te verlaten, dus ter hoogte van het gehucht L'Esperance scheur ik noordwaarts naar Sainte -Marie-à-Py. Op zich niets, maar het gecultiveerde landschap met de vele klaprozen leveren mooie beelden op. En vooral: het is hier stil. Nog even voor ik aan het Mon. Ferme Navarin ben om met ander licht te fotograferen. En licht is er genoeg. Ik kan er haast niet naar kijken. Op de parking staan twee Poolse trucks wakker te worden, op de baan ernaast is het business as usual. Ik maak mijn werk af en schuif mee in het snelle verkeer richting Suippes. Volgende doel: via nog niet geplande weg naar het hart van de Argonne rijden. Ik rijd dus richting St. Menehould, daar waar het gros van het Franse opperbevel zich ophield, toch wel erg dicht bij de frontlinie, denk ik als ik een oude kaart openplooi. Et alors?


01 Marie a py 102 Navarin MATIN 103 Navarin MATIN 204 Navarin MATIN 3
Links van mij ligt een enorm militair terrein en af en toe scheuren de Mirages over mijn hoofd. In de onvolprezen gids 'Velden Van Weleer' vond ik eerder een traject dat me naar het dorp Massiges leidt. Hier zou het terrein er nog vrij onbehouwen bijliggen. Checken dus. Nou dat valt wel mee; de noeste Franse landbouwer heeft zijn werk goed gedaan over de decennia, dus er valt niet echt veel meer te zien. Toch rij ik een stoffig krijtwegeltje in met bestemming onbekend. Zo kom ik weer aan de rand van het militaire terrein. Het landschap is weer onwijs mooi, bijna idyllisch. Ik maak er toch een wandeling van een klein uurtje. Foute boel want de zon is reeds goed bezig en wreekt zich op mijn nieuwsgierigheid. C'est bon pour le physique! Maak ik mezelf wijs.
09 MASSIGES BIG


Terug naar het dorp. Als ik daar halt hou aan een wel erg goed onderhouden Mariabeeld, word ik aangesproken door een boer op leeftijd, welke met pet, hark en obligaat 'marcelleke' aan, mij vriendelijk aanspreekt. De man woont er nog maar 83 jaar, dus hij weet wel een en ander. Ik wordt haast verplicht om naar zijn 'petite musée' te komen kijken. Wel, museum,ja, euh. In een schuurtje heeft hij een hoop, ik zeg: een hoop, schroot verzamelt. Op zich wel interessante dingen: helmen, veldflessen, granaten, veel obussen en wapens in allerlei staat van desintegratie. Ik moet hem echt tegenhouden, anders stond ik er nog. Met een meer dan volledige uitleg over het beeld, het vroegere  kerkhof waar zijn buurman nu op woont, een opgekuiste granaat (ajaaaa) en verse directieven voor de verdere voortzetting mijner traject, nemen we afscheid. Uiteraard ben ik altijd welkom als ik eens in de buurt ben.
05 MASSIGES 806 MASSIGES 307 MASSIGES 2Massiges xx

Met nieuwe initiatieven in de achterzak rij ik verder de heuvel op. Naar 's mans zeggen is er een gerestaureerde loopgracht. En dat was wel de moeite. De site was duidelijk nog niet volledig afgewerkt, maar wat er gemaakt was, was adembenemend. Letterlijk zelfs. Met een redelijk staat van dienst, schrik in niet terug om ergens in of op te kruipen, maar deze eenvoudige tranchée gaf mij een benauwder gevoel dan een vochtige donkere bunker. Alleen al de beperktheid aan bewegingsruimte had zijn effect. Het is inderdaad zo dat de meest loopgrachten erg smal waren. De beelden uit 'Paths Of Glory' (Kubrick) lijken wel erg knap, maar die breedte diende vooral om het filmmateriaal te kunnen manoeuvreren. Dit leek me écht echter. De grond bestaat uit een soort witte leisteen welke erg op de krijtondergrond van de Somme lijkt. Hoe ze in godsnaam hier in konden graven?


10 MASSIGES 511 MASSIGES 712 MASSIGES 613 VALMY 1
Tijd om verder te gaan! Ik volg de pijl naar het slagveld van Valmy. Deze veldslag had plaats in 1792 tussen de Franse en Pruisische legers. Het glooiende landschap leende zich niet tot cavaleriecharges en dus werd het een artillerieslag. Ondanks dat er maar een 500 slachtoffers vielen, was dit een belangrijke slag omdat het de eerste zege was na de Franse revolutie. Belangrijk genoeg om een uitgestrekt park van te maken, in ieder geval. Buiten een grote windmolen (gerestaureerd), loop er een pad naar een kapel om uiteindelijk bij een triomfantelijk beeld van de Franse Maarschalk Kellermann te eindigen. Eerlijk: ik had er al wel van gehoord, maar dat dit zo groots wordt herdacht, lijkt me wat buiten proportie.

Tijd om de bossen in te duiken. Wat zeg ik? Een bijzonder dichtbegroeid en bijgevolg haast ondoordringbaar woud, met naast de weg stijl omhoog of verraderlijk naar beneden. La Haute Chevauchée heet het gebied. Het eenvaksbaantje is gelukkig in onberispelijke staat waardoor het aangenaam rijden is met de ramen open. Links en rechts memorabilia in de vorm van een steen of een kruis. Het zwaartepunt van de bezienswaardigheden ligt op het herdenkingsteken 'Pour les defendeurs de l'Argonne'. Het massieve beeld staat net voor een mijnkrater. Onbeweeglijk, onverzettelijk, net zoals de Franse soldaten die hier stand hielden in 1915.


14 Argonne15 ARGONNE 416 ARGONNE 317 ARGONNE 2



18 ARGONNE BIG

De Butte de Vauquois is ook weer zo een plek waar je moet geweest zijn om de grotekse vormen van oorlog te begrijpen. Het dorp Vauquois lag (toen) op de heuvelrug. Als je dan tussen beide strijdende partijen woont, kan je maar beter gelijk verkassen. En dat gebeurde. Het Duitse leger nam uiteindelijk de heuvel in en bouwden dit uit tot een heus fort. Vervolgens wisselde de heuvelrug regelmatig van bezetter. Frankrijk had haast al zijn kanonnen in Verdun staan, dus echt weerwerk bieden zat er niet in. De strijd begaf zich ondergronds. Beide partijen ondermijnden mekaar en de heuvel werd een mierennest van stellingen, mijnschachten, loopgrachten, magazijnen,.. In totaal werden er maar liefst 519 explosies geteld. Uiteindelijk werd de heuvel haast in twee gesplitst door een rij van 13 enorme kraters. De wandeling die het hele parcours omvat is niet van de poes. Ik heb ongeveer de helft gedaan en zat bijna op het einde van mijn krachten. Beetje overmoedig en niet voorbereid op de hellingen misschien. Oorlog is wreed, maar het bezoeken van de sites achteraf vreet ook aan een mens' systeem. Doch, moe maar voldaan giet ik een halve liter water binnen om dan weer verder te kunnen.
19 VAUQUOIS 220 VAUQUOIS 721 VAUQUOIS 322 VAUQUOIS 4
23 VAUQUOIS 5 BIG


Het Amerikaanse Argonne Memorial in Varennes leent zich snel tot wat foto's, ik heb het eerder al eens bestudeerd. Net zo het Meuse-Argonne American Cemetery te Romagne. Dit is echt wel een gigantische rustplaats. Elke keer als ik er passeer lijkt het ruimer en groter. Hier rusten 14 246 Amerikanen die hier het leven lieten in de laatste maanden van de oorlog. Het beslaat ruim 130 ha en is, zoals alle geallieerde memorials, piekfijn onderhouden.
24 VARENNES30 MEUSE ARGONNE 131 MEUSE ARGONNE 332 MEUSE ARGONNE 2

Minder klinisch gaat het er aan toe in het nabijgelegen Soldatenfriedhof Romagne-sous-Montfaucon. Hier rusten 1412 Duitse en 4 Franse slachtoffers in een wel erg sfeervol kader. Qua sfeer hebben ze meestal niet veel, of het is net dàt, wat ze zo speciaal maakt. Dit is wél bijzonder warm en sfeervol. Ik vraag me dikwijls af: wie stopt hier af en toe? Eén vaste bezoeker hadden zij alvast!


25 ROMAGNE 126 ROMAGNE 527 ROMAGNE 333 MONTFAUCON
28 ROMAGNE 2 BIG


29 ROMAGNE 4 BIG

Via de Butte de Montfaucon, waar ook een dorp is weggevaagd, rijd ik uiteindelijk richting Verdun. Het Amerikaanse monument zelf (een enorme betonnen naald) is ingepakt wegens onderhoudswerken, dus dat laat ik even liggen. De kerkruïne is toch nog altijd wat spookachtig.

Verdun ligt ook overhoop van de omleidingen waardoor ik pas tegen 1930 mijn gereserveerde (oef) hotel bereik. Snel een douche, frisse kleren aan en de stad in. Ik kan niet wachten. Aan de zonovergoten heraangelegde Quai de Londres zoek ik een terrasje met aardige serveuses en vergrijp me aan een heerlijke salade met warme kazen. Verdiend? Zeker weten.


Verdun ville soir 1 big


Ik weet ondertussen dat ik volgende nacht niet in Verdun zal slapen (hotel vol), dus dit is de enige avond om de zon te zien ondergaan in deze sympathieke stad. Als ik het Champ de Battaille inrij, waar het ondertussen aardig duistert, is het alsof ik er gisteren nog geweest ben. Ik vind blindelings mijn weg. Rond 2130 sta ik aan het meest indrukwekkende monument van het Westerse Front: pal tegenover het Ossuaire en Cimetière de Fleury. Achter mij de gapende vallei van het Bois Chappittre. De koele wind en de ijzige stilte plakken gelijk aan mijn systeem. Langzaam verdwijnt de zon achter het monument. Dit is een fotografisch orgasme! Als de zon bijna volledig weg is, rijd ik snel naar het Ouvrage de Froideterre. Wetende dat de zon daarachter in een diepte verdwijnt, doet het beste verhopen. En inderdaad, buiten de ijzige stilte ben ik getuige van een haast poëtische zonsondergang.
34 FROID 135 OSSUAIRE 136 OSSUAIRE 237 OSSUAIRE 3


Als ik op de terugweg naar het hotel even verkeerd rij (!), het is daar nu immers aardedonker, stap ik even uit om 'contact' te maken. Aan de 'cazemate Pamard' (zie later) hoor of zie ik niets, ook al sta ik er erg voor open. De eeuwig onverwachte, frisse winden zijn eerder het gevolg van het terrein, de kuilen en de onregelmatige begroeiing, me dunkt. Geen dwalende poilus voor Tarkus die avond. Een laatste zonsondergang boven de stad sluit deze wel erg gevulde dag af.
38 OSSUAIRE BIG

 

11:53 Gepost in Historie | Commentaren (1)

Commentaren

knap nog veel plezier op je rondreis of als 'tal voorbij is, louterend geweest hopelijk ;-)

Gepost door: jero | 12-06-09

De commentaren zijn gesloten.