25-06-09

Porcelein

Het zal echt wel niet goed zijn aangekomen bij diegenen die het Vlaamse Lied een warm hart toedragen. Yasmine heeft vandaag een wel heel drastische wending aan haar loopbaan gegeven. Licht geschokt, maar niet echt van mijn melk, in die toestand bevond ik mij toen ik het hoorde. Yasmine was er toch altijd? Of je ze nu goed of slecht vond?

Op een paar nummers na is haar hele repertoire aan mij voorbij gegaan. Ik hield ook niet zo van haar stijl van presenteren. Ok, ze was geen Martine Tanghe, eerder een goede tegenpool.

Yasmine was wel een integere artieste. Net zoals Wim De Craene. Doch: teveel Leonard Cohen, teveel drama, teveel serieux. Ze stopte nogal veel van haar eigen leven in haar muziek. Soms werkt dat therapeutisch, ik denk aan Marianne Faithfull; soms ook niet, zeg maar Nico. Niet iedereen moet dansend en fluitend door de wereld gaan, maar Yasmine was m.i. nog lang niet uitgezongen. De roep op een vrolijk en opwekkend lied was groot. We kunnen dat in Vlaanderen ook wel eens gebruiken. Maar Yasmine had andere gesels te verwerken, bijgevolg kwam het niet.

Ik zag haar nochtans regelmatig. Zij keek over mijn schouders mee als ik zo iets na zessen mijn avondlijke maal bijeenschraapte. Gedurende de maaltijd onderhield zij mij dan over faits-divers uit het media en glamourlandschap. Feiten waar ik eigenlijk lak aan heb, maar toch, in het kader van een upgrade van mijn algemene kennis, tot mij nam.

Haar schalkse knipoog en niet zo subtiele commentaar als er weer een lichtgeklede of frivole deerne over de rode loper was geschreden, of er een onzinnige fotoshoot had plaatsgevonden met huppeldepup. Het kwajongensachtige, het speelse, daar wist ze me wel eens mee te charmeren. Verder ging het dan ook niet. Dit was zeker haar oppervlakkigste zelve, maar evengoed meest onderhoudende.

Net nu zoveel jongeren en oudere jongeren zich opmaken voor enkele weekends muziek, verliest Vlaanderen één van haar meest geliefde artiesten. Volgend jaar ligt waarschijnlijk de eerste tribute-cd in de rekken. Met de opbrengst voorzekerst voor een goed doel. Iedereen zal verkondigen hoeveel invloed zij op hun werk heeft gehad. Enzovoort.

Helaas zal zij eerder herinnerd worden - en ik hoop van niet - als zij die zelf besliste om uit het leven te stappen. En voor dat feit kan ik geen begrip, laat staan respect voor opbrengen. Iedereen heeft de vrijheid om dit te doen, maar niemand zal daarvoor geëerd worden. Zeker niet door mij. Het blijft een laffe daad. Of het de gemakkelijkste oplossing is weet ik niet, want je moet m.i. al diep zitten. Zaten haar dan zoveel duivels achterna? We zullen het nooit weten. Het interview met vriendin en collega Martine Prenen liet alleszins niets in die aard vermoeden. Dat het leven broos is, maar dat wisten we al. Ik was geen fan van Yasmine, en toch zal ook ik ze missen. Dat is al een verdienste op zich!

296-02_05-Yasmine-houdt-woord-(c)-Johan-Jacobs

23:04 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

Commentaren

& Een toffe madam, die nog veel in haar mars had.

Gepost door: Barbara | 01-07-09

De commentaren zijn gesloten.