29-06-09

The Day After the Days before

xx Banner GMM 1


De ledematen zijn terug in normale vorm, hier en daar een verraderlijke blauwe plek waarvan ik het bestaan niet eens afwist, nog een beetje nazweten ondanks twee verkwikkende douches, een hoofd vol verhalen, indrukken en een schijf boordevol fijne kiekjes.

Terwijl de wasmachine ronkt zet ik me aan het klavier. Nog enkele dagen om me voor te bereiden op een lange werkzomer met slechts hier en daar een uitlaatklepje.

GRASPOP 2009, de 14e editie ondertussen, zit er op. En dan luid de vraag: was het goed? Volmondig: ja!

Voor de feiten werd er al eens vakkundig gepalaverd over de drie headliners. Vooral door mensen die er toch niet naartoe gaan. Goed, ikzelf zat ook met de nodige vraagtekens over de afsluitende acts. Ik had slechts een beetje ongelijk. Maar daarover later meer.

Feit was dat deze editie misschien wel het meest diverse programma had in de rijke geschiedenis van het festival. Van black-, death-, thrash-, doom- en powermetal, metalcore, nu-metal, progressive-, classic- en gothic metal, tot klassieke hardrock, eighties glam- en de top van de melodieuze rock. Het was er allemaal. In alle vormen en maten, in al zijn toegankelijkheid én al zijn extremen. Alles kon en geen enkele eend was té vreemd in de bijt. De leeftijd op het podium ging van prille twintigers tot knapen, een flink eind voorbij de 60. Iconen en jong geweld; levende legendes en anderen nog groen achter de oren. Brothers in arms! Hopelijk wordt deze trend gehandhaafd in de toekomst.

En dan was er natuurlijk ook de nieuwe locatie. De angst voor het nieuwe. Nu we reeds jaren het domein aan de Boeretang gewoon waren, werd er nu gekozen voor een gigantische open plek aan de KMO-zone van Dessel. Ik zeg: gigantisch, en dat was het ook.

Als ik vorig jaar nog voorspelde dat de Boeretang uit zijn voegen barstte, was dat een prima voorspelling. Met 137 000 bezoekers over de drie dagen, is GMM 09 weer een topjaar geworden. Zonder Iron Maiden, maar met een grote diversiteit. Jonge of omstreden bands als Slipnot en Marilyn Manson waren best vermakelijk ook al is behoren ze niet tot Tarkus' favorieten. Maar Metal is een huis met vele kamers, en GMM is voor velen de kans om nieuwe dingen te ontdekken of om eens te kijken waar al die heisa om te doen is. Gelegenheid genoeg dus om de wenkbrauwen te fronsen, meewarrig te kijken, in absolute verwondering te aanschouwen, herkenbaar mee te zingen en ja, soms onverwacht van de sokken geblazen te worden. Metal is immers een serieuze zaak!

Zeer binnenkort dus uitgebreid verslag van deze epische uitstap!

"Welkom....

Xx Crusader 2 1

18:03 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

25-06-09

Countdown

Morgen is het zover.

Tarkus is er he-le-maal klaar voor.

Dessel hopelijk ook.

Drie dagen herrie, veel volk, een buitje of twee, drie, beetje vettige kost, dure pils, modder, ...

Ik zie jullie terug volgende week!

METAL IS THE LAW!

23:09 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Porcelein

Het zal echt wel niet goed zijn aangekomen bij diegenen die het Vlaamse Lied een warm hart toedragen. Yasmine heeft vandaag een wel heel drastische wending aan haar loopbaan gegeven. Licht geschokt, maar niet echt van mijn melk, in die toestand bevond ik mij toen ik het hoorde. Yasmine was er toch altijd? Of je ze nu goed of slecht vond?

Op een paar nummers na is haar hele repertoire aan mij voorbij gegaan. Ik hield ook niet zo van haar stijl van presenteren. Ok, ze was geen Martine Tanghe, eerder een goede tegenpool.

Yasmine was wel een integere artieste. Net zoals Wim De Craene. Doch: teveel Leonard Cohen, teveel drama, teveel serieux. Ze stopte nogal veel van haar eigen leven in haar muziek. Soms werkt dat therapeutisch, ik denk aan Marianne Faithfull; soms ook niet, zeg maar Nico. Niet iedereen moet dansend en fluitend door de wereld gaan, maar Yasmine was m.i. nog lang niet uitgezongen. De roep op een vrolijk en opwekkend lied was groot. We kunnen dat in Vlaanderen ook wel eens gebruiken. Maar Yasmine had andere gesels te verwerken, bijgevolg kwam het niet.

Ik zag haar nochtans regelmatig. Zij keek over mijn schouders mee als ik zo iets na zessen mijn avondlijke maal bijeenschraapte. Gedurende de maaltijd onderhield zij mij dan over faits-divers uit het media en glamourlandschap. Feiten waar ik eigenlijk lak aan heb, maar toch, in het kader van een upgrade van mijn algemene kennis, tot mij nam.

Haar schalkse knipoog en niet zo subtiele commentaar als er weer een lichtgeklede of frivole deerne over de rode loper was geschreden, of er een onzinnige fotoshoot had plaatsgevonden met huppeldepup. Het kwajongensachtige, het speelse, daar wist ze me wel eens mee te charmeren. Verder ging het dan ook niet. Dit was zeker haar oppervlakkigste zelve, maar evengoed meest onderhoudende.

Net nu zoveel jongeren en oudere jongeren zich opmaken voor enkele weekends muziek, verliest Vlaanderen één van haar meest geliefde artiesten. Volgend jaar ligt waarschijnlijk de eerste tribute-cd in de rekken. Met de opbrengst voorzekerst voor een goed doel. Iedereen zal verkondigen hoeveel invloed zij op hun werk heeft gehad. Enzovoort.

Helaas zal zij eerder herinnerd worden - en ik hoop van niet - als zij die zelf besliste om uit het leven te stappen. En voor dat feit kan ik geen begrip, laat staan respect voor opbrengen. Iedereen heeft de vrijheid om dit te doen, maar niemand zal daarvoor geëerd worden. Zeker niet door mij. Het blijft een laffe daad. Of het de gemakkelijkste oplossing is weet ik niet, want je moet m.i. al diep zitten. Zaten haar dan zoveel duivels achterna? We zullen het nooit weten. Het interview met vriendin en collega Martine Prenen liet alleszins niets in die aard vermoeden. Dat het leven broos is, maar dat wisten we al. Ik was geen fan van Yasmine, en toch zal ook ik ze missen. Dat is al een verdienste op zich!

296-02_05-Yasmine-houdt-woord-(c)-Johan-Jacobs

23:04 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

20-06-09

Incommunicado Fest @Nijdrop, 12/06/09

Tarkus Gig report groot


Een gevoel van plaatsvervangende schaamte hing heel de avond op mijn schouders. Wat was er nu weer aan de hand?

Onder het motto 'The Music you don't hear on the radio', werd - naar mijn weten voor de eerste keer - Incommunicado Fest op poten gezet. Locatie: jeugdcentrum De Nijdrop in Opstal (bij Merchtem). Een prima locatie overigens; verscholen tussen en deel uitmakend van een ex-opslagplaats, biedt deze ruimte een groot podium en meer dan voldoende parkeergelegenheid. Later zou nog blijken dat de PA uitmuntend was. Ja en?

De ruim 30 (!) aanwezigen, u leest het goed, kregen nochtans een excellente avond voorgeschoteld. Even overlopen.

Het Nederlandse CASUAL SILENCE is reeds actief sinds 1993, maar eerlijk, ik had er nog nooit van gehoord. En dat was wel jammer, zo bleek. Deze zeskoppige band speelt vrij toegankelijke neo-prog in het straatje van Arena, Saga en Marillion. Dit vertaalt zich dan natuurlijk in heerlijke gitaar- en keyboardsolo's. De songs zijn soms zeer melodieus en meeslepend, dan weer verrassend inventief.

Het grootste troef echter bestaat uit hun meerstemmige zang en het afwisselen van de leadzang. Naast zanger Rob Laarhoven, wiens stem erg lijkt op die van de zanger van landgenoten Egdon Heath, komen bassist Eric Smits en gitarist Ernst Le Cocq wel heel erg uit de verf. In het nummer 'Goliath Theme' wisselen deze keurig af zonder ergens aan intensiteit in te boeten. Live klinkt alles dan niet alleen zoals op cd, de hele performance wint dan ook nog eens aan kracht. Ook qua uitstraling mag de band er zijn. Met zes man is het leuk een grote stage te vullen, er gebeurt ook wat visueel. Zanger Rob weet de songs en de teksten prima te interpreteren en is een excellente frontman. Ik heb eigenlijk bijzonder weinig op te merken over deze band. Maar als het dan toch moet: met twee goede gitaristen had ik persoonlijk iets meer gitaar 'geweld' gehoord. Maar verder vond ik dit een indrukwekkend optreden. Ik vermoed dat indien er wisselwerking was met eventueel-aanwezig-publiek, had dit alles nog hoger getild.


X Casual Silence 6X Casual Silence 2X Casual Silence 12X Casual Silence 11



Dat BEYOND THE LABYRINTH hun beste beentje zouden moeten voorzetten was gelijk duidelijk. Sinds kort gereduceerd tot vier man en muziek die toch niet echt eenvoudig kan genoemd worden, was ik wel eens benieuwd. Dit was de zoveelste keer op rij dat ik ze aan het werk zag, maar met een band als Casual Silence net voor je, wil je toch niet afgaan zeker?
X BTL 3X BTL 8X BTL 13090512 BTL- Casual Silence - Quantum Fantay 271

Gelukkig zat de technische ondersteuning mee. BTL begon erg stevig en wist de spanning er in te houden tot de laatste noot. Het geluid was ook hier quasi perfect. Dit maakte dat zij zich vooral konden concentreren op de muziek.

Natuurlijk werd de recentste cd 'Castles in the Sand' hierbij volop gepromoot. Mag wel, want hier staan enkele heerlijke nummers op. Het titelnummer was weerom een rustpunt in de resem stevige songs.

Wat me het meeste opviel was dat de band er zich wel degelijk van bewust is dat ze een versnelling hoger moesten spelen. Die indruk had ik alvast. Niet alleen lag het tempo vrij hoog, ik vond het soms erg aggressief overkomen. En dat mag wel, want BTL maakte bij mij, enkele jaren geleden, eerst en vooral een erg matte en logge indruk. Misschien ligt het aan mij, ofwel legt iemand intern de zweep er op. Het levert in ieder geval op!


X BTL 4BTL 2 xX BTL 15X BTL 14


Gitarist Geert Fieuw klinkt snediger en heaviër dan ooit en de zang ligt er ook goed bovenop. Het was zanger Jo die me er vorige keer attent op maakte dat zij hier gingen spelen, en ik heb er zeker geen spijt van want BTL maakte een verpletterende indruk.

Casual Silence lag qua afwerking misschien wel een punt voor, maar wat inzet, doorzettingsvermogen en power betreft, was BTL wel de winnaar. Enige minpuntje was het samenspel met de 'tape'. Hier gingen zij even door de mand wat de backingvocals betrof, een foutje dat eigenlijk niet had gemogen... Maar verder: alle lof en respect om dit met vier man te verwezenlijken.

Afsluiter - en de programmatie was al met een uur opgeschoven - was QUANTUM FANTAY. Een heel andere band om dit wel erg intieme feestje af te sluiten. Dit weekend spelen zij op Nearfest 2009 in de VS. Als je als Belgische band dan tussen Van der Graaf Generator, Gong, Steve Hillage e.a. mag gaan staan, beteken je al iets. Enkele weken geleden zag ik ze voor het eerst in de Biebob en was gelijk gewonnen voor hun spacy, psychedelische rock. Think Ozric Tentacles meets Hawkwind.

Na een deftige podiumombouw gingen zij omstreeks 2330u van start. En of er nu 10 000 mensen voor het staan of letterlijk een handvol liefhebbers, daar was niets van te merken. Dit was misschien wel een prima laatste repetitie voor de grote oversteek. Gezien ik daags erop erg vroeg uit mijn tram moest, heb ik ze slechts 45' aan het werk gezien. Soms mysterieus, dan weer etnisch geïnspireerd, dan weer opzwepend als in een trancetempel. Quantum Fantay zal weer hoge ogen gooien in de VS.


X Quantum 2X Quantum 4X Quantum 5X Quantum 7
X Quantum 8X Quantum 11X Quantum 12X Quantum 13

Zelf ben ik er ondertussen al wel over, maar toch blijft het me achtervolgen. Vandaag moet ik dus besluiten dat Vlaanderen/België nauwelijks liefhebbers voor het genre telt. Ik acht het zelfs mogelijk dat er meer uitvoerders zijn dan publiek. Ik hoopte altijd al dat dit genre geen mainstream zou worden, maar een zaaltje dat toch gemakkelijk een paar honderd fans kan herbergen en uiteindelijk quasi leeg blijft, is gewoon schokkerend.

Op onze radiozenders moeten we alvast niet rekenen.

 

11:50 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

17-06-09

Tarkus' Ch.Ar.Me. Offensief - Dag 5: Peace at last?

Label pt 5


Hoe mooi een stad er op de toeristische plaatjes ook uitziet, vergis je niet. Metz, gelegen aan de Moezel, is een mooie stad en levert bijtijds leuke plaatjes op, maar 's morgens verstikt deze evengoed onder de uitlaatgassen, stilstaande autobussen, vrachtwagens en ontzettend veel gewoon verkeer. Het duurt me ruim 45 minuten alvorens ik in het centrum ben. Parkeren is nog zo iets. Net als ik het wil opgeven, vind ik een plekje. Gelukkig naast een gigantische kerktoren waardoor ik mezelf kan terugvinden.

 

Charme Tour Pt 3 121Ik wandel het echte centrum in, dus twee maal over de rivier, recht op de duidelijk afgetekende kathedraal. Deze is binnenin inderdaad gigantisch. Op het plein net daarvoor staat een monument dat herdenkt dat op die plek in 1945 Generaal Patton de stad terug overdroeg aan de rechtmatige eigenaars. Zonder enige voorkennis van deze stad loop ik dan maar op goed geluk langs de Moezel, bruggetje over, trapje op, trapje af, wat uiteindelijk toch een zekere impressie van de stad nalaat.

01 Charme Tour Pt 3 00502 Charme Tour Pt 3 09303 Charme Tour Pt 3 10404 Charme Tour Pt 3 119


correctie

07 Charme Tour Pt 3 12708 Charme Tour Pt 3 14709 Charme Tour Pt 3 12506 Charme Tour Pt 3 117
10 Charme Tour Pt 3 126


Metz is in de noord-en zuidelijke richting buitensporig voorzien van commerciële zones, dus het is evenmin aangenaam om hier weg te geraken. Hier is een kompas echt wel nuttig want ik moet pal Noord rijden, richting Luxemburg stad. Ik ga dus zo snel mogelijk op de autostrade, wat een echte verademing is. 

Op de ring van Luxemburg (stad) gekomen, ga ik richting oost. In Hamm is er een Amerikaanse rustplaats waar een wel erg hoge gast 'rust'.  De Amerikaanse generaal George Patton ligt begraven tussen 'zijn' manschappen. Deze excentrieke maar meer dan verdienstelijke veldheer verongelukte in december 1945. Zijn wagen werd geramd door een vrachtwagen en enkele dagen later overleed hij. Een bizar einde voor iemand die met onderscheiding de Eerste Wereldoorlog overleefde en mede verantwoordelijk was voor het succesvolle Ardennenoffensief. Al valt er rond 'succesvol' hier wel te debateren. Hoe dan ook, Patton's doortastendheid en lef hebben zowiezo bijgedragen tot een terugdringen van de Duitse troepen in 1945 en uiteraard het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog.

11 Charme Tour Pt 3 16212 Charme Tour Pt 3 17013 Charme Tour Pt 3 19614 Charme Tour Pt 3 187


15 Charme Tour Pt 3 172 BIG
Charme Tour Pt 3 074Enkele kilometer verderop ligt het Duitse kerkhof Sandweiler. Om niet al te partijdig uit de boot te stappen, pleeg ik ook daar een bezoekje.

 

Van dan af is het richting Antwerpen.

 

FIN

 

23:32 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

Tarkus' Ch.Ar.Me. Offensief - Dag 4: Battlefield Blues

Label pt 4


 

Vierde dag. Tweede dag Verdun. Of beter: laatste dag Verdun, en dat voor een hele poos. Met de wetenschap dat ik vandaag de laatste en definitieve hand zal leggen aan het vastleggen van de bezienswaardigheden, sterkt me toch. Ik zie me het komende decennium niet direct nog eens teruggaan. Maar ja, in 2016 in het een 'centenaire', of misschien met mijn petekind, of eventueel, ik zeg: eventueel, als het koor Scala een rondleiding nodig heeft. Anders niet dus.

Dus terug 60 km naar het oosten. Als ik het slagveld rond 0915u oprijd, donderen er gelijk twee met hout beladen trucks voorbij. Waar 90 jaar geleden nog geen onkruid groeide, rooit men nu enorme bomen. Het heeft wat tijd en moeite gekost om kort na de oorlog de juiste boomsoort te vinden - niet alles gedijt in een vergiftigde en omwoelde grond - maar de laatste halve eeuw is het hele gebied zo goed als volledig begroeid. Het is bij het afwijken van de paden dat je de littekens ziet. Bij de 'casemattes Pamard' kan je al gelijk een wandeling maken waarbij je niet weet waar eerst kijken. Buiten de gerestaureerde waarnemings-en geschutskoepels, welke een tentakel vormen van het verscholen en nauwelijks  toegankelijke Fort Souville, is de omgeving vergeven van kraters en loopgrachten. Het kruispunt even verderop, vind ik ook terug in mijn Michelin gids uit 1919. De foto's daarin geven een prima beeld van de situatie zonder begroeiing. Een klein now & then moment dringt zich op. Nog snel langs het dorp Vaux V.D.


01 CHAMP 502 CHAMP 603 CHAMP 2 N&T 204 CHAMP 2 N&T


Het loopt tegen 10u als ik aan Fort Vaux ben. Na een uitwendig bezoek verplicht ik mezelf om dit niet zo grote fort nogmaals te bezoeken. Fort Vaux en zijn ex-residenten heeft natuurlijk een mythische status verkregen door hun meer dan heldhaftige geschiedenis.

Dit fort, gebouwd vanaf 1881, is maar half zo groot als dat van Douaumont, maar zijn reputatie eens zo groot. Vanaf 31 Mei 1916 lag fort Vaux bijna constant onder vuur. Op 2 juni viel de Duitse infanterie aan, waarbij onder andere gifgas werd gebruikt. Door een misrekening van de watervoorraden, kwam het fort na enkele dagen 'droog' te staan. Toen de laatste duif vertrokken was (deze duif ,'Valiant', wordt op de buitenmuur herdacht) werd alle hoop opgegeven. Er slaagden zelfs twee soldaten uit het fort te ontsnappen om hulp te halen én terug te keren. Dit alles onder een regen van kogels en granaten. Toen de Duitsers zich langzaam een weg baanden door het fort, besliste Majoor Raynal om zich over te geven. Hij kon het niet langer aanzien dat zijn mannen op hun knieën om water smeekten terwijl er niets was. Bij zijn overgave mocht Raynal zijn sabel houden, dit uit respect voor zijn heldhaftige en ridderlijke houding. Uiteraard werden zij in gevangenschap afgevoerd. Toch even bij stilstaan in een tijd waarin je even mooi tegen een balletje moet trappen om een held te zijn.


06 VAUX 207 VAUX 308 Vaux 409 Vaux 5


In de shop, waar je écht wel interessante boeken vind, ligt het lijvige boek 'Les 300 jours de Verdun'. Een lijvig (en prijzig) maar allesomvattend kijk-en leesboek over de strijd te Verdun. Deze werd uitgegeven in 2006, n.a.v. het 90-jarige jubileum. Wat een feest! Ik kan het niet laten liggen; noblesse oblige.
05 Vaux 1 BIG


Als ik langs het Ossuaire passeer zie ik enkele schoolbussen staan en vrees het ergste voor de volgende posten. Kwestie van hen voor te blijven. Na een kort bezoek aan het dorp Douaumont V.D., en dan naar Fort (van) Douaumont. Dit is naast het Ossuaire uiteraard dé trekpleister van het slagveld. Weinig volk op de parking, binnenin eveneens. Net als toen dus.

Het fort is 400m lang en beslaat 3 ha. Twee ondergrondse etages zijn met elkaar verbonden middels een uitgebreid gangensysteem. De volledige bezetting was 800 man. Uiteraard kon er veel meer volk in. Feit is dat alle forten reeds voor het offensief van hun kanonnen waren ontdaan, uitgezonderd van diegenen die structureel met het gebouw waren verbonden. Waarom zou men immers Verdun aanvallen?


10 DOUAUMONT 1 N&T11 DOUAUMONT 2 N&T12 DOUAUMONT 313 DOUAUMONT 4


Des te opmerkelijker is dat het fort zonder slag of stoot werd ingenomen. In het fort zaten een zestigtal oudere reservisten te wachten op wat komen ging. Er werd geen verzet geboden en het fort ging reeds op 24 februari, drie dagen na aanvang van de gevechten vlot over in Duitse handen. Heel anders verliep het met de herovering van het fort. Meer dan honderdduizend granaten kwamen neer op het fort en een interne ontploffing van het munitiedepot zorgde daarenboven voor nog eens 660 Duitse slachtoffers. Deze liggen begraven achter een muur in het fort. Uiteindelijk wordt het fort heroverd door (Franse) koloniale eenheden.

Normaliter ben ik eigenwijs genoeg om geen wegbeschrijving mee te nemen aan de ingang, maar ik doe het toch maar om niets aan het toeval over te laten. Het is een groot fort, en niettegenstaande een groot gedeelte ontoegankelijk is, blijft het een eind lopen om alles te bekijken. Als ik terug in de auto zit, komen de bussen aan. 'I love it when a plan comes together'.


14 DOUAUMONT 515 DOUAUMONT 616 DOUAUMONT 717 DOUAUMONT 8


Het dorp Fleury V.D., (7!)  ligt pal in het midden van het slagveld. Het museum ligt er vlak naast, maar dat laat ik voor wat het is. Iemand die er nog niet geweest is, moet het zeker bezoeken, maar na 3 bezoeken ken je het zowat. Fleury was het grootste dorp en had zelfs een treinstation. Het uitgestrekte stuk grond bevat zoals de meeste anderen aanwijzingen van de oude straten, woningen en ambachtelijke activiteiten.

Het 'Ouvrage de Froideterre' is ook een van de fortificaties waar bijzonder heftig is gevochten. Na mijn nachtelijke bezoek, keer ik weer om de zaken in een ander licht te zien. Naast het hoofdgebouw valt er, buiten een observatiekoepel of twee, niet veel van te zien. Dit omdat het gedeeltelijk ondergronds zit - wat zou dat geven als ze alles zouden terug blootleggen!!! - en maanden van beschieting laat natuurlijk zijn sporen na. Toch is ook hier een fijn wandeltraject aan gekoppeld waarvan ik een stukje doe. De natuur zorgt hier op zich ook voor verrassingen. Je moet er dan wel oog voor hebben natuurlijk.


18 FROIDETERRE 219 FROIDETERRE 520 FROIDETERRE 121 FROIDETERRE 3


Dan naar het ultieme (anti) oorlogsmonument: het Ossuaire de Douaumont. Met voorsprong een van de lelijkste gebouwen ter wereld, maar dat kan je van de IJzertoren ook zeggen. Kwestie van het in de geest van de tijd te bekijken. Reeds in 1919 werd er een houten barak opgetrokken om de resten van de gesneuvelden die men alsmaar vond, op te bergen. Dit gebeurde volgens sector. De meesten waren niet te identificeren. In 1920 werd de eerste steen gelegd voor het huidige gebouw. In 1927, nog voor het volledig klaar was, werden de eerste lichamen overgebracht (zie foto). Het werd in afgewerkt in 1932.
22 Ossuaire 223 oss 1 small24 Ossuaire 525 Ossuaire 3


De rustplaats bevat 14 000 doden, in de grafkelders rusten nog eens 130 000 Franse én Duitse niet geïdentificeerde soldaten.  In de 137m lange gang is het kil en vooral stil. In de 46m hoge toren hangt een klok die regelmatig signaal geeft. Het licht dat 's avonds over het slagveld zou schijnen heb ik nog nooit zien werken. Kan aan mij liggen. Men schat het aantal nog niet gerecupereerde lichamen op nog eens 150 000. Overal waar je gaat, is het dus een kerkhof. Het Ossuaire is, en blijft na het zoveelste bezoek indruk maken. Een klein moment van reflectie en rustig te tijd nemen om het in je op te nemen helpt daarbij. Het beklemmende gevoel overvalt me telkens weer.
26 Ossuaire 827 Ossuaire 428 Ossuaire 929 Ossuaire 1
Ossuaire black 2



Wat staat er nog op het programma? De 'Tranchée des Baïonettes'? Liever niet. Als bombast ergens om de hoek komt kijken, is het daar wel. Het geeft eerder een beeld van megalomanie dan van eerbetoon. Niet dus. Wat wel uit de boot dreigt te vallen is de 'Voie Sacrée'.

32 VOIE 2De enige bruikbare aanvoerweg voor materiaal (waaronder mensen) om de oorlogsmachine te laten draaien, was de baan van Bar-le-Duc naar Verdun. Naast een smalle weg, was er ook een smalspoorbaantje. Daar gingen dag en nacht, door weer en wind, alles wat kon rijden over. Non-stop. Het beest moest gevoed worden. Mannen zaten in de open archaïsche vrachtwagens met één hand vastgevroren aan het stuur, in de andere een stuk baguette. Daarnaast stonden langs de kant van de weg nog een duizenden constant de weg te onderhouden, putten te vullen, bermen te verstevigen, defecte wagens van de weg slepen. Dit titanenwerk wordt ook herdacht met een monument langs de voormalige weg, nu de D603/D1916 (!), een sfeerloze snelle baan. Langs de weg staan om de paar honderd meter de bekende stenen kilometerpalen. Het monument is een gestileerde priem met op de vleugels taferelen die de evenementen uitbeelden. Niemand stop daar nog, vermoed ik.


31 VOIE BIG


Op deze baan ligt het dorp Souilly. Hier organiseerde Pétain zijn hoofdkwartier op 26 februari 1916. Ok, even terug in de tijd...
33 sOUILLY N&T 1
34 sOUILLY N&T 2


Tijd? Deze is gevlogen en de avondspits is al op gang gekomen als ik terug naar Metz moet. Ik beslis om niet de grote baan te nemen, maar de D903, welke langs de voormalige slagvelden van 1870/71 leid. Ik weet niet wat ervan te verwachten, maar tussen Mars-la-Tour en Vionville duiken de monumenten op, het een na het andere. Vergeten zuilen en platen die refereren aan grote Duitse overwinningen, sieren het landschap. En ik bedenk het nogmaals: hier staat niemand nog bij stil.
35 VIONVILLE 236 VIONVILLE


Het is tegen 20u als ik terug in Metz ben. Als ik mijn korte verblijf nog met een riant souper wil bekronen, dien ik mij te reppen. Maar wees niet ongerust, als het daar op aankomt kan ik nog snel zijn!

 

22:32 Gepost in Historie | Commentaren (0)