01-07-09

Graspop Metal Meeting 2009 Pt 1

xx Banner GMM 1


"Welkom in het land van de bospoepers!" Al heb ik daar niet veel van gemerkt, en dat had waarschijnlijk met de temperatuur te maken.

Als ik mijn dosis metal tot mij neem, doe ik dat bij voorkeur vanuit mijn luie zetel in een koele leefruimte, of, vanwege de opwinding en de sociale interactie, in een niet te volle en geventileerde club. Helaas liggen de kaarten op vrijdag 26 juni wel heel erg anders. Ik ga er tevens van uit dat de doorsnee Mexicaanse griepvirus hiervoor bedankt.

De weg van mijn auto naar het festivalterrein is lang. Ruim 2,4 kilometer. En dat is lang als dat in een gemiddelde temperatuur van reeds 25°c moet gebeuren. Komt daarbij dat je niet exact weet waar het einde is wegens onbekend.

Als ik na dertig minuten speedmars aankom aan de ingang, ben ik al precies drie dagen bezig. Gelukkig werkt het nieuwe systeem, met polsbandparcours kei-, en megagoed, waardoor ik (en uiteraard al de anderen) gewoon binnenwandelen met een oponthoud van netto geen 15 seconden. Chapeau voor wie dit bedacht heeft. Dat het eigenlijke festivalterrein wordt afgescheiden door een '24-uren zone', met een oppervlakte van zo'n 5 voetbalvelden, helpt. Je bent binnen, maar eigenlijk nog niet. Deze zone, waar je al in alle gemak een shitload aan eet- en dranktickets kan inslaan (slechts 1 type, weer een goed punt), je je reeds te buiten kan gaan aan allerlei eet- en drankstandjes, werkt als buffer. Deze zone is 24/24 open. Interessant voor wie op de camping zit, is het feit dat alles aan mekaar sluit. Je bent in een wip van de ene in de andere zone. Een kebabje om 0530u? Geen probleem.

Maar ondanks deze fijne infrastructuur, blijft het telkens een heel eind lopen. Zo is het altijd wat. GMM barstte uit zijn voegen; hier zal het vroeg of laat ook zo lopen. Metal is populairder dan ooit. Geen hond die er in de media naar kraait, geen enkel radiostation waagt het om metal te draaien, of het is een hitgevoelige en obligate AC/DC of Metallica. Ik ken buiten de kennissenkring ook niemand die er naartoe gaat. En die kring is dan ook nog bijzonder klein geworden.

Als ik op het eigenlijke terrein arriveer en de inplanting van alles overschouw, is het even wennen, maar in feite is er niets veranderd. Alleen de afstanden, ja. Wat maakt dat je als het een uurtje geen spek voor je bek is, gerust strijk kan gaan zonder iemand in je directe nabijheid. Al is dat ook relatief natuurlijk. Iedereen is altijd wel ergens naar op weg.

Bijvoorbeeld naar de enorme festivalfair, waar je, indien de behoefte daaromtrent bestaat, elke soort van metaloutfit kan aanpassen, gadgets, badges, schoeisel, tattoos & piercings, juwelen en, en dat heb je niet van mij, hoepeljurkjes, waarin menig aankomend talent zich graag weet te wurmen. 'T Is er geen weer voor, maar jurken, spandex en lederen broeken zijn nog steeds in. Tevens kilts en combinaties van deze types. Je ziet dus echt alles.

Wat op eerdere, koelere edities nog voor een erg kleurrijk schouwspel kon zorgen, glijdt af naar een luchtige, meer alternatieve look. Het weer noodt menig festivalganger tot een zomerse aanpak, dus de helft is in korte, halve of driekwart (obligaat khaki/military) broek. Zwart T-shirt kan nooit kwaad.  En zij hebben gelijk; het is om te broeien. Niet alleen op de weide, ook in de tenten waan je je in een hete luchtoven.

Eerste tent die ik binnenduik is de Metaldome. Wat vroeger bestond uit enkele aaneen geschoven tafels met wat paletten er op, is nu een volwaardige tent met groot podium en, een LED-wall achteraan.

LAUREN HARRIS wordt net als haar ouweheer een household name op GMM. Of iedereen daar zit op te wachten is een andere zaak. Beetje 01 Lauren Harris 1 Xzitten geilen, ja. Maar zelfs dat heeft geen effect op het heetste punt van de dag. Muzikaal blijft het een scheet in een fles. Poprock met een geforceerd meisjesstemmetje en goed geoefende pasjes en poses. Hoe erg de muzikanten ook hun best doen - en de gitarist is echt wel goed - iedereen is nog aan het bekomen van de aankomst en kijkt met lede ogen naar het podium. Voor mij hoeft het niet meer op een volgende editie!

Dan maar de grote oversteek wagen naar de mainstage.

BUCKCHERRY is een gore sleazeband uit Los Angeles. Nu blijkt dat GnR geen moer meer voorstelt, is er ruimte vrij gekomen voor bands als deze. Ik hou er niet zo van, maar ze spelen wel met een snedigheid die we ons nog herinneren van 'Appetite...' van GnR. 02 Buckcherry 1 X03 Buckcherry 3 XDe krolse zang en het stevige gitaarwerk zijn best meeslepend en het hoofd gaat al lichtjes op en neer. Ik schrik er zelf van. Niet dat de songs me veel doen, maar gezien de band het klaarspeelt om de eerste rimpelingen in de samengeschoolde horde te laten verschijnen, blijf ik even kijken. Beetje uit sympathie, want openen op de mainstage is zelden een dankbare opdracht.


FIREWIND speelt vervolgens in de Marquee I. Wat wil zeggen dat er nog een II is, maar daar gaan ze mij niet veel zien.

Firewind, een powermetalband uit Griekenland, is een band vol Stürm und Drang. Ik vertaal: het gaat vooruit. Soms lijkt het of iedereen sneller wil spelen dan de andere, wat erg energiek werkt. De recent verschenen live-cd en een support van Kamelot hadden mij volledig voorbereid op deze set. Toen ze van wal staken, steeg de temperatuur nog meer en werd het publiek haast één met de band. Frontman Apollo Papathanasio weet het publiek op te zwepen met zijn vitale presence, maar het zijn vooral heftige gitaartandem en de duizelingwekkende flarden keyboards die hier een sneltrein van maken. 'Allegiance', Mercenary Man', het fantastische 'Angels Forgive Me', 'Destination Forever' en 'Tyranny' werden allen even luid meegezongen. De band stond dan ook versteld van de opkomst en het engagement van het aanwezige publiek. Veertig minuten is natuurlijk niet lang en voor het laatste nummer was ik de tent uit voor een wel heel snelle band. Terug naar de mainstage dus.


04 Firewind 1 X05 Firewind 6 X06 Firewind 3 X07 Firewind 12 X
Je hebt bands die snel spelen maar nogal snel verzanden in een grote roffel. Niet zo DRAGONFORCE. Aangekondigd als een Engelse band, maar eigenlijk zit deze vol nationaliteiten. Hoe dan ook. Vanaf het eerste nummer was duidelijk dat het geen probleem is om de razendsnelle solo's en gitaar/keyboard duels perfect te brengen. Twee jaar geleden speelden ze ook al op dit podium en toen stond ik er al versteld van.

Gemiddelde duur van een song is 7 tot 8 minuten. Dan heb je wel heel veel noten gehoord. 'Through Fire and Flames' en 'Heroes of our Time' daverden met een rotvaart voorbij terwijl de muzikanten als bezetenen over en weer renden. De toetsenist lijkt mij trouwens rijp voor een instelling. Ik vind dit wel zeer goed omdat er voldoende ruimte voor melodie in zit. Het meezinggehalte is ook bijzonder groot. Zo komen we in de buurt van bvb Rhapsody.

Toch vind ik elk nummer wat op mekaar lijken, hoe leuk het ook is om ze bezig te zien; soms lijkt het of ze niet van ophouden weten. Met als basis de snelste db-drum die ik ooit heb gehoord (en ik heb er al vele gehoord), blijven de solo's maar opduiken. Fijne poses op het kleine opstapje vooraan en voor de rest rennen, springen, hollen. Fijne band, maar soms wat teveel van het goede.


08 Dragonforce 1 X09 Dragonforce 10 X10 Dragonforce 11 X11 Dragonforce 7 X


JON OLIVA'S PAIN stond niet op mijn 'must-see' lijstje, maar omdat ik toch in de buurt was... En daar heb ik zeker geen spijt van. Oliva, officieel nog altijd de main man in Savatage, als beperkt hij zich tot songwriting, productie en occasionele zangpartijen. Dit is zijn eigen band en hij doet daarmee wat hij wil. Naast repertoire uit het handvol eigen albums, kan hij ook onbeperkt graaien in de Savatage cataloog. En daar had ik op gehoopt want zijn eigen werk ken ik nauwelijks, waarvoor verontschuldiging.

Toen de man opkwam was het even schrikken. Ik had er al wel over gelezen, maar Jon is ondertussen letterlijk kogelrond geworden. Met een stok geraakte hij aan de centraal geplaatste piano, maar hij zou nagenoeg de hele set al zittend of leunend afwerken. Hoe dan ook: respect om in die toestand een meer dan fantastische beurt te maken! Met 'Sirens', 'Jezus Saves' en het luid meegebrulde 'Gutter Ballet', kon het voor de meesten al niet meer stuk. Hoogtepunt was het aangrijpende nummer 'Believe' uit de cd 'Streets'. Dit was kippenvel in de hoogste graad. De emoties liepen hier en daar zo hoog op dat ik meerdere toch wel robuuste fans een traan zag wegpinken. Zelf wist ik het nog te redden. Wat een song is dat live! En het moet gezegd: ondanks dat de man er niet uitziet, is zijn stem nagenoeg ongeschonden. Het drama, de hoge uithalen, kortom, het karakter wat Savatage zo een unieke band maakte, kwam hier volledig tot zijn recht. De pathos die inherent is aan de songs was echt en niet gefaked. De nummers die ik niet kende waren ook gekenmerkt door Oliva's componeertalent. Wat een kerel!


13 JOP 2 X14 JOP 15 X15 JOP 13 X16 JOP 6 X


Terug met beide voeten op de grond, kregen we 'Chance' uit de waanzinnige 'Handful of Rain' schijf. De hele zwik, met de meerstemmige zang op het einde van de song perfect uitgevoerd. Hierbij bewees de band dat zij niet alleen het Savatage-geluid perfect aankonden; ook vocaal zat het bijzonder snor. Oliva's composities barsten nu eenmaal van de pathos en met deze band werd dat feilloos gebracht. Afsluiter 'Hall of the Mountain King' was er dan ook volledig over. "I'm gettin' tired of screaming this shit, so help me out"... dat hoefde geen twee keer herhaald te worden. Oliva haalde ferm uit, concentreerde al zijn waanzin in de hoge uithalen van het refrein. Wij konden enkel proberen hem te ondersteunen in die geweldige prestatie.

Niets dan lof en respect voor een man die al te snel wordt afgeschreven. Dit was een ongelooflijke set en als ik de kans heb hem nog eens te zien, zal ik het zeker niet nalaten.


17 JOP 5 BIG X


12 PAPA ROACH 3 XTerwijl we in de tent nog op een encore hoopten, zette PAPA ROACH op de mainstage zijn set in. Als veteranen uit de alternatieve en nu-metal scene, weten zij toch nog een oude garde fans bezig te houden. Het feit dat ook hier aardig kan meegezongen en gesprongen worden, trekt eerder een jonger publiek aan. U voelt het al komen, Tarkus moest eerst de bierpomp opzoeken om de doorstane emoties te counteren.

WAT? Hoegaarden Rosée? In een Jupiler bekertje? Ik wou bijna mijn valiezen pakken! Het weinige gezonde verstand dat ik had meegenomen kon mij toch overtuigen om te blijven. Gelukkig maar, want er stond nog heel wat op het programma. En ja, dat fijne biertje werd mijn beste vriend op GMM. Nu was het even wachten en uitblazen tot 1820u. Een snelle hap en even onderuit, want straks zou het er wel eens kunnen gaan stuiven in de tent.

W.A.S.P.! Holy mother of God. We Are Sexual Perverts! Parents Music Resource Center (PMRC), Parential Advisory. Fuck Like A Beast! Dat waren nog eens tijden.

W.A.S.P. , die ik voor het eerst zag als support van Iron Maiden in 1988 (Seventh Son), staat er nog steeds. Al is er heel wat veranderd.


18 WASP 4 X19 WASP 5 X20 WASP 6 X21 WASP 9 X


Met de cd's 'Headless Children' en 'Crimson Idol' wijzigde de band niet alleen regelmatig van bezetting, maar ook het shock-effect werd afgelegd. Inhoudelijk werd de band wel sterker. Voorgenoemde cd's zijn klassiekers en getuigen van engagement en doorgedreven songschrijverij. Enige constante vandaag blijft Blackie Lawless (Steven Duren), zanger, gitarist en frontman van de band.
22 WASP 3 XX BIG
Natuurlijk maakt het een verschil of je je show onderdompeld in latex, bloed, jarretellen en schedels all-over-the-place. Of niet. Nu staan de songs op zich natuurlijk wel, maar vooral het oudere werk zoals 'L.O.V.E. Machine', 'Wild Child' en 'Electric Circus' had toch meer impact toen. Maar ja, toen waren we zelf nog jong en ongeschonden. 'Chainsaw Charlie' en alles wat later kwam doorstaat de tijd beter. Natuurlijk nodigen de oudere songs eerder uit tot meezingen, en dat werd dan ook volop gedaan. De herkenbare stijl van Blackie, met het nodige drama, maakt dat zijn songs gelijk herkenbaar zijn. Alles zit verder perfect; alleen die temperatuur in de tent, hé, dat maakt dat ik na enkele songs de frisse lucht ga opzoeken en van op een afstand de zaak uitkijk. Goede show, sterke songs!
17 WASP 1 BIG
Nu heb ik wel even tijd zat. Ik wordt pas tegen 2120u verwacht aan de mainstage, dus een grondige verkenning van het hele terrein dringt zich op. Straks wordt het donker en dan wil ik even vlot de weg vinden.

De Festival Fair is dit jaar, door het enorme terrein, ook fors uitgebreid. Veel kan me niet boeien. Nooit als een echte metalfan gekleed door het leven gegaan, dus eigenlijk doet het me niet veel. Toch is het leuk om te zien hoe sommigen zich volledig verliezen in de prullaria en kledij die hier wordt aangeboden. Way to go!

HEAVEN & HELL, de reïncarnatie van Black Sabbath met Ronnie James Dio, staat na twee jaar weerom op de affiche. Niet dat die iets te bewijzen hebben en 'hot' zijn ze zeker (niet) meer. Maar toch is dit viertal (Tony Iommi, Geezer Butler, Vinnie Appice & Ronnie) er weerom in geslaagd om na 18 jaar veel eigen projecten weer een zeer typisch album te maken. Toch een reden dus om post te vatten voor de echte senioren van deze editie.


26 HH 5 X BIG
18 HH 11 X19 HH 10 X20 HH 13 X21 HH 16 X
De set blijkt erg traditioneel opgebouwd te zijn. Opener 'Mob Rules', gevolgd door 'Children of the Sea' is standaard. Nieuwe track 'Bible Black' scheurde dan wel lekker weg, waarna het geluid terug inzakte En ik wou eens uit mijn dak gaan! Helaas vond ik het algemene geluid niet bijzonder. Toch niet waar ik stond. Iommi's gitaar kwam er alleen echt uit bij de solo's, verder verdween het samen met de man ver naar achteren. Butler's bas 'plopte' dan weer vlak in mijn gezicht. Gelukkig zat Ronnie's stem wél daar waar zij moest zijn: centraal in de mix. Toen in de helft van de set niets aan die euvel veranderde, verkaste ik naar de tent. Vanop afstand zag en hoorde ik nog 'Falling of the Edge of the World', 'Heaven & Hell', 'Die Young'. Zeldzaam moment: Tijdens de intro van 'Die Young' interacteert Iommi met het publiek door de 'horns' subtiel op te steken en even te glimlachen. Goeie set, mogelijk werd het geluid uit balans geblazen door de wind, wie weet.
22 HH 17 X23 HH 18 X24 HH 4 X27 HH 8 XX



31 HH 12 1 XX BIG

Nog voor H&H zijn laatste song inzet bevind ik me vooraan in de tent. En ik ben niet alleen. De tent barst na enkele minuten uit zijn voegen om een absolute topband te zien.

DREAM THEATER in een tent! Dat is lang geleden. Eigenlijk een beetje een schande. Ik wil aannemen dat niet iedereen warmloopt voor deze muziek, maar gezien de status van de band had dit toch op de main gemogen. Hoe dan ook, na een Stravinsky-achtige intro namen zij onder luid gejuich hun posities in. Eerste song werd 'In The Presence of Enemies' Pt1'. Natuurlijk een perfect nummer om te checken of alles echt prima afgesteld staat. DT laat niet graag iets aan het toeval over. De set werd verdergezet met o.a. 'Constant Motion', 'A Rite of Passage' uit de nieuwe cd en 'Voices', voorafgegaan door het instrumentale 'Erotomania'. Voor je het weet zit je al in de helft van de set, maar het werd nog beter.


32 DT 10 X33 DT 1 X34 DT 12 X35 DT 11 X
36 DT 13 X37 DT 16 X38 DT 5 X39 DT 18 X


Toen 'Pull Me Under' werd ingezet ging de tent uit zijn dak. Hun enige 'hit' werd volgens het boekje uitgevoerd, en dat gebeurd al geruime tijd niet meer. Slagroom op de taart was een even perfecte 'Metropolis Pt 1', nog altijd hét visitekaartje van de band.

Wat kan ik hier nog verder over zeggen? Dat het geluid absoluut perfect zat, toch waar ik stond? Dat ze ontzettend goed zijn (sic)? Dit was gewoon het meest perfecte optreden van het hele festival. En de concurrentie was groot. Maar Dream Theater was groter...


40 DT 24 X41 DT 3 X42 DT 8 X43 DT 9 X
44 DT 20 XX BIG


Samen met Jon Oliva was dit de tweede set die ik volledig uitzat, of beter, stond. Dat maakt dat toen ik de tent uitkwam er een enorme massa stond tot aan het grote podium. Motley Crüe zette gelijk in met veel bombarie. 'Kickstart My Heart', 'Shout at the Devil'. Meer kon ik niet aanhoren. Vince Neil krijste als een varken en het geluid leek nergens naar, wat een serieuze ontnuchtering was na Dream Theater.

Gezien ik nog een goede 30 minuten moest gaan door het duister (...) besloot ik maar te vertrekken. Het was 0015u en ik was nog niet thuis. Om volgende dag toch nog enigszins fris op het appel te komen, snakte ik naar een douche en het eigen bed. En ik geef je op een briefje: dat was zeker een van de heerlijkste douches éver.

 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

! Ben drie dagen jaloers op u geweest !

Gepost door: Barbara | 01-07-09

De commentaren zijn gesloten.