03-07-09

Graspop Metal Meeting Pt 2

xx Banner GMM 1


Nu hoor ik u al afvragen: "Allemaal goed en wel, maar de volgende dag, weeral die 2600 meter forceren?" Tarkus legt uit.

Ik had ondertussen al contact opgenomen met mijn festivalmaat van zondag. Besloten was om de fiets mee te nemen om zo het traject moeiteloos in een 10' te doen. Dus voorwiel van de fiets en mee naar Dessel. Wat bewijst dat je én knap én slim tegelijk kan zijn. Of toch zoiets in die aard.

Hoe dan ook, de volgende dag werd de aftrap gegeven om 12u - high noon dus. Ik was ruim op tijd voor de eerste band. Zeker, want vermits Killswitch Engage wegens familiale omstandigheden forfait moest geven, schoven de drie eerste bands op de mainstage op om de opening in handen te laten van ons eigenste IN-QUEST.

Ik was al om 11u op het terrein (wachttijd aan de inkom: 0,1 sec,). Gelegenheid dus om de vers geopende Metal Market te bezoeken. Op deze grote indoor cd-markt kan je nagenoeg alles vinden. De grootste 'dealers' zoals Metalzone, maar ook Displeased Records en enkele anderen, zorgen er voor dat er aanbod zat is voor elke smaak en elke beurs. Een gigantisch aanbod aan 2de hands, cd, vinyl, bootlegs, dvd, en de nieuwste giften aan de mensheid. Nu moet je een kat niet bij het melk zetten, of boer Bavo bij de katjes...

Met een rugzakje aardig gevuld - en dat weegt verrassend door - trok ik kort na 12u richting mainstage, mét een frisse pils los in de hand. Een uur snuffelen, bukken en uitkiezen vergt enige energie. Let op: we spreken hier over eerbare activiteiten, uw fantasieën zijn de mijne niet.

IN-QUEST was dus net begonnen en dat zullen we geweten hebben. Wie nog zand in de oren of andere gaten had zitten van de dag daarvoor, mocht er zeker van zijn dat die systematisch verwijderd werden door de harde, complexe en soms gortdroge riffs van deze technische death/metalcore band uit het Antwerpse. Met invloeden van Machine Head, Pantera en andere (nog) meer extreme bands, spelen deze knapen de vullingen uit je kiezen. Zij spelen ook regelmatig over de landsgrenzen en waren zelfs al te gast in Rusland. Ik zag ze al eens in Beveren, wat ook niet mis is, doch minder exotisch.


01 IQ 13 X02 IQ 8 X03 IQ 15 X04 IQ 4 X

Ondanks de praatjes in Vlaamse Engels van zanger Mike, wat soms wel grappig was, stond er al een erg internationaal gezelschap voor het podium. Een stel Polen ging volledig loos op de hakkende grooves. Ondergetekende's nekspieren werden ook gelijk losgewerkt.


05 IQ 12 BIG X
Het moet niet gezegd dat deze jongens een beetje apetrots waren om effe snel deze tweede dag op gang te trekken. Het was berevet, hyper heavy. Ik kwam nadien een van de gitaristen tegen en kon het niet nalaten de nog naglunderende man te feliciteren. Dikke pluim dus.

Omdat het virus nu eenmaal in het bloed zit, dook ik terug de market binnen. Voor de laatste keer weliswaar.

Om 1330u trad BLACK STONE CHERRY aan. Deze band uit Kentucky, USA, wordt reeds geruime tijd , o.a. in Classic Rock Magazine, fel bejubeld. What's the fuzz all about?

De bastaardkinderen van Zakk Wylde? Molly Hatchet op zware pillen? Zo klonken ze. Zij komen uit een regio waar alcohol verboden is, dus dat zal hier wel een beetje feest zijn!

Met een heftig begin waarvan je even schrikt, zetten zij hun korte set in. Al snel komen de eerder genoemde bands bovendrijven. Snoeiharde hardrock, doordrenkt van een Southern feel en toch met een modern jasje. Black Label Society lijkt een kleine broer te hebben die ontzettend hard groeit. Ik hoor hier en daar Black Crowes. Kortom, zij weten waar ze de mosterd moeten halen. Gewapend met vintage instrumenten (Gretsch Falcon, oude Fenders etc), zetten zij er gelijk flink de beuk in met 'Rain Wizard'. De stem van zanger Chris Robertson (niet van de Crowes!) klinkt bijzonder 'Zakk Wylde', alsof er al liters Bourbon door gingen. Toch spelen zij strak en plichtsbewust. 'Blind Man', het 'bekendste' nummer van de band tot hiertoe trekt de aandacht van nog meer volk. Dit was een fijne set,  toch aardig verschillend van de rest.


06 BSC 1 X07 BSC 5 X08 BSC 6 X09 BSC 11 X
10 BSC 10 BIG X

Op tijd naar de Metaldome. Daar zal het Nederlandse DELAIN aantreden - ook al als interim. Dit is de zoveelste keer dat ik ze aan het werk zal zien, en telkens is er wel iets aan de hand. Of de toetsenist is er niet bij, of de PA doet het niet, of het is een akoestische set, maar vandaag gaan ze, net zoals vorig jaar, voluit. Met een nieuwe cd in de achterzak, zijn de verwachtingen bijzonder hoog gespannen. De productie van 'April Rain' is zo perfect dat het onwaarschijnlijk lijkt dat zij dit gaan waarmaken. Ik had ongelijk.

Deze band is gegroeid met erg rasse schreden. De presentatie is, uiteraard dankzij de faciliteiten in deze tent, echt af. Nu ze ook een vastomlijnde band hebben, klinkt alles ook steviger. Zangeres Charlotte is ook 'gegroeid', zeg maar. Ze ziet er werkelijk fantastisch uit, zowel vestimentair, als, euh... anders dus. Enige minpuntje is dat ze in de hogere regionen al eens durft gaan zweven met de stem. Maar dat is eerder uitzondering dan regel.


11 DELAIN 3 BIG X
12 DELAIN 1 X13 DELAIN 7 X14 DELAIN 12 X15 DELAIN 15 X
Het gitaarwerk en de occasionele grunts van Ronald Landa zitten perfect en het publiek gaat volledig mee. Wel jammer dat ze in hun korte set noch de single 'April Rain', noch 'Sever' van hun debuut hebben gespeeld. Dat zou het geheel nog naar een hoger niveau hebben getild. Naast 'The Gathering' en 'Pristine' waren het vooral de minder bekende songs van "April Rain' die de dienst uitmaakten. En dat was wel jammer. Wanneer kunnen we ze nog eens als headliner een volledige show zien geven?
16 DELAIN 17 BIG X
Op de mainstage wordt ondertussen er een heel andere bende losgelaten, namelijk HATEBREED. En dat zijn geen doetjes.

Als rasechte hardcore band, vertegenwoordigen zij de harde lijn, met voorbeelden als Cro-Mags en Biohazard, presenteren zij ons reeds 15 jaar lang hun redelijk eendimensionale beukwerk. Ik ben daar niet vies van, maar heb het na enkele nummers wel gehad. Ik bleef eigenlijk vrij lang kijken, vooral omwille van het enthousiasme van frontman Jamey Jasta. Hoe deze er in slaagt om de massa op te hitsen is onwaarschijnlijk. Als na de eerste flarden tekst er een grote stofwolk opstijgt uit het publiek, weet je hoe laat het is. Een moshpit van jewelste, crowdsurfers, the works.

Niks, geen show of franjes voor Hatebreed. 'Beholder Of Justice' brengt de weide aan de kook en ruim 10 000 man gaat op en neer. De waterslangen worden bovengehaald om de massa af te koelen. 'Last Breath' en 'Before Dishonor' volgen. Afsluiter is 'Destroy Everything'. Wat ik na deze stomende set van de voorste linies zag terugkomen waren wrakken, afgepeigerd, maar voldaan. Moet kunnen, ik zie het allemaal graag aan...


17 HATEBREED 1 X18 HATEBREED 3 X19 HATEBREED 6 X20 HATEBREED 8 X

Het verschil kon niet groter zijn met de volgende band. Het legendarische en fris geïnjecteerde JOURNEY stond op Graspop. Dit was wel de laatste band die ik daar zou verwachten. Het heeft dan ook lang geduurd voor ik het voor waar aannam. Maar daar ging de backdrop al in de hoogte. Het ging dus werkelijk gebeuren. Het was in 2006 voor vele Europeanen een droom die uitkwam toen ze op Arrow speelden. Vorig jaar deden ze dat nog eens over met de nieuwe zanger Arnel Pineda. En nu weer. Na Hatebreed en voor Korn!

Excellent natuurlijk dat het jonge volkje, uitgezonderd enkele diehard Korn- en Slipknot fans,  collectief afdroop en bijgevolg ruimte zat liet voor enkele honderden veertigers en vijftigers. En dit zou zo blijven; de frontstage was op graspop nog nooit zo comfortabel! Tarkus in pole-position dus voor een van zijn favoriete bands. Na een klein uurtje smalltalk en enkele frisse pinten met gelijkgezinde Nederlanders, was het zover. De band wandelde rustig het podium op en keek een beetje meewarrig naar de eerste rijen. Zij zijn natuurlijk wel anders gewoon. Doch, met 'Separate Ways' wordt het feest ingezet, en als ik dat hoor, gaan de haren omhoog. Stevig geluid, groot podium en op de eerste rij. Wat een voorrecht!


21 JOURNEY 12 X22 JOURNEY 7 X23 JOURNEY 6 X24 JOURNEY 11 X
25 JOURNEY 19 BIG X

Wat volgt is een bloemlezing uit het rijke repertoire, met enkele verrassingen. Journey kreeg immers 70 minuten tijd om hun ding te doen. Niet om zieltjes te winnen, want buiten de bejaarde fans stonden de 'jongeren' onbeweeglijk te kijken naar deze veteranen. Ik ben er van overtuigd dat we met een generatie hardrock/metalliefhebbers zitten opgescheept die nog nooit een zanger hebben bezig gehoord. Wel, dit was er een! Beetje sneu, op een gegeven moment kruiste bassist Ross Valory de armen en keek als een kwade leraar naar de apathische pubers. De band liet zich echter niet uit het lood slaan en trapte flink op het gas. 'Stone In Love', Wheel In The Sky', 'Change for the Better', 'Chain Reaction', Edge of the Blade', 'Lights', 'Faithfully', 'One More' uit de 'Trial By Fire'-cd, 'Anyway You Want It' en als slot 'Don't Stop Believin'. En dan ben ik er nog een paar vergeten.
26 JOURNEY 13 X27 JOURNEY 32 X28 JOURNEY 27 X29 JOURNEY 34 X
30 JOURNEY 42 BIG X

Inzet van de band: 100%. Van Arnel Pineda: 200%. Niet alleen is hij een bijzonder energiek entertainer, zijn stem is nog enorm gegroeid. Hij zingt nu echt alles feilloos, zonder ergens net-niet-aan -te kunnen. Zijn energieke presentatie staat wel in contrast met de rest die zich eerder bescheiden opstelt.

Het gitaarwerk van Neal Schon is natuurlijk uit het fijnste hout gesneden, en ik had de indruk dat hij toch probeerde wat heaviër uit de hoek te komen. De samenzang zat perfect en het stevige drumwerk van Deen Castronovo blijft de drive er in houden. Jonathan Cain zag er heel de set wat oncomfortabel uit. Op zich zullen ze er allemaal wel hun gedacht over hebben gehad. Dit was voor Journey weer een set uit de zovele, maar het publiek kreeg waar voor zijn geld: een prima setlist, perfect gebracht in de best omstandigheden. Dank u Graspop!


31 JOURNEY 14 X32 JOURNEY 37 X33 JOURNEY 35 X34 JOURNEY 48 X


Met KORN heb ik het nooit goed kunnen vinden, maar gezien ik de laatste jaren zoveel extreme bands heb leren doorgronden, gaf ik ze nog een kans. En het lukte bijna. Hun industrial nu-metal vraagt van de doorsnee liefhebber heel wat. Niet alleen is het genre een beetje passé en is de concurrentie groot, erg toegankelijk is het allemaal niet. Buiten de 'hit' 'Freak On A Leach', ken ik niet veel songtitels. Zanger Jonathan Davis vind ik nog steeds een pijnlijk figuur die veel te weinig lacht. Toch konden de kenmerkende riffs en percussie mij even meenemen. Op het einde van de set speelden zij een geweldige versie van Pink Floyd's 'Another Brick In The Wall'. Een grote fan zal ik nooit worden, maar ik vond het best genietbaar.


35 KORN 1 BIG X
Ik spoedde mij dan gelijk naar de Marquee I, waar LACUNA COIL zou spelen. Hun cd's 'Comalies' en 'Karmakode' vond ik best goed, en de recente 'Shallow Life' draait aardig rondjes bij mij thuis. Deze laatste geeft wel een andere richting aan de band; iets gepolijster, melodieuzer. Niet iedereen is daar gek op. Ik wist dus niet wat te verwachten van deze set.

Toen de band plaatsnam op het feeëriek verlichte podium was het natuurlijk wachten op zangeres Cristina Scabbia én zanger Andrea Ferro. Toen deze het podium opstormden, ging de band er gelijk hard tegenaan. Ik was gelijk van mijn melk, want dat had ik niet verwacht.


36 LACUNA 4 X37 LACUNA 19 X38 LACUNA 10 X39 LACUNA 7 X
40 LACUNA 13 BIG X

Na enkele nummers werd het meer toegankelijke werk bovengehaald: 'Fragile', 'To The Edge' en het recente 'Spellbound'. Cristina zag er bijzonder goed uit in haar outfit. Ik ga er van uit: zonder outfit ook, maar dat is naast de kwestie. De hele presentatie van de band zat snor. Een fantastische lichtshow, de poses, de samenzang. Kortom, Lacuna Coil staat nu al hoog op de programmatie en dat is meer dan terecht. Niet alleen speelde de band zeer strak; ook de afwisselende zangpartijen tussen Andrea en Cristina klonken perfect uitgebalanceerd.
41 LACUNA 20 BIG X

Net voor het einde neem ik de benen er zoek mij een plaatsje om de afsluiter van de dag te zien. SLIPKNOT dus. En ik verzeker u: je weet niet wat je ziet. Nog voor er één noot is gespeeld, rijzen de resterende haren mij al ten berge. Als het podium langzaam oplicht en je je op het ergste voorbereidt, gebeurt er dus niets. En dat is nog angstaanjagender. Een industrieel bevreemdend geluid waarvoor zelfs David Lynch zou bedanken, maakt alles nog meer bizar. Als iedereen - en dat is een hoop volk - op zijn plaats staat, barst de hel los.
42 SLIPKNOT 1 X43 SLIPKNOT 3 X44 SLIPKNOT 9 X45 SLIPKNOT 6 X
46 SLIPKNOT 4 BIG X

47 SLIPKNOT 7 BIG X

Buiten het visuele, wordt er natuurlijk ook erg strak gemusiceerd. Goed, de gitaargeluiden zijn niet alledaags, wat ook van de percussie kan gezegd worden. Ik vind het boeiend genoeg om enkele nummer uit te kijken, maar na een half uurtje zak ik stilaan af naar achteren. De dag er op beginnen we er vroeg aan, wat me volgens mijn logistieke planning nog exact 5 uur slaap biedt. Neen, het is niet altijd gemakkelijk.

 

22:45 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

een aardig zware dag gehad Tarkus!
heel heavy!!

grts Marc

Gepost door: mieke | 05-07-09

De commentaren zijn gesloten.