16-07-09

Bospop, Weert (NL), 12/07/09 DEEL 2

Banner 2


Veel volk troept ondertussen samen voor de volgende grote naam. De onderdelen op zich zijn al veel waard, maar de som van CHICKENFOOT is de absolute verrassing van deze zomer. Speelden ze op Graspop nog op een zonovergoten podium, vandaag konden we genieten van een mooie belichting. De band teert ondertussen al op hun reputatie want pas gaven ze nog een lang concert in Nederland. De kritieken waren lovend, dus iedereen die eens iets speciaals wou zien plakte tegen het podium. Maar hoe Sammy Hagar ook benadrukte dat het om een (h)echte band ging: ik kan dat moeilijk geloven. Ten eerste: een echte band is tegenwoordig ook al erg onderhevig aan wijzigingen. Komt daarbij dat de band toch uit enkele ego's bestaat en ten derde: zowel Hagar als Satriani zijn individueel ook erg actief en Chad Smith zit nog steeds bij de Peppers.

2009 is in ieder geval dé zomer van Chickenfoot en hier in Weert zouden ze dat nogmaals bewijzen. Het was de laatste Europese show en genieten was het zeker.


44 Chickenfoot 17 X46 Chickenfoot 18 X47 Chickenfoot 9 X48 Chickenfoot 27 X
53 Chickenfoot 7 X BIG


De hele cd werd er doorgedraaid, met wat extra spielereien en grappen tussendoor. De band heeft er telkens duidelijk evenveel plezier in als het publiek en qua energie kunnen hier vele jonge knapen nog iets van leren. Lachende gezichten op het podium: het mag weer! Nu ik ze twee keer kort na mekaar heb gezien, wordt wel duidelijk dat veel van de spontaniteit deel uitmaakt van de show, maar dat mag de pret niet drukken. Sammy is met zijn 61 jaar met voorsprong de meest onderhoudende entertainer die ik deze zomer heb gezien en instrumentaal zit het natuurlijk top. Nu kan ik de cd ook ten volle appreciëren. De songs blijven kwalitatief een beetje ter plaatse trappelen, maar de 'groove' is van een zeldzame kwaliteit. 'Soap on a Rope', 'Sexy Little Thing' en vooral 'Oh Yeah', met zijn complexe en uitgedachte audience-participation (wat denk je?) staan live als een huis en zijn haast volledig op krediet van Hagar's party-voice en de organische ritmesectie. Satriani weet zich gelukkig te doseren waardoor er geen egotripperij ontstaat. De ballad 'Learning to Fall' is zeker een van de beste songs van het album en live geeft het zelfs even rillingen bij T.
54 Chickenfoot 1055 Chickenfoot 21 X56 Chickenfoot 23 X57 Chickenfoot 24 X
58 Chickenfoot 15 X BIG 1

48 Chickenfoot 4 X BIG 1


Chickenfoot overtreft live de hype dus vlotjes. Nu is het enkel hopen dat Hagar's woorden ergens wortel schieten en dat hier een vervolg op komt. Voor wie nog naar het Zuiden moet tuffen: schaf die cd aan en 'pump up the volume!'

Hoe sterk Hagar & co ook zijn, nog voor zij hun laatste song hebben gespeeld, sta ik in de tent om een van de beste, en zeker mooiste stemmen uit het lichtere genre te zien. "We are ready, we're just waiting 'till Sammy Hagar gets his rock's off' komt PAUL CARRACK ons melden. Deze naam zegt veel mensen misschien niets, maar de seventies hit 'How Long' ('...is this been going on' weet u wel) onder de naam Ace, is nog altijd een popklassieker van formaat. Goed idee ook om hiermee te beginnen. Ja, die stem hé, en dat nummer, die kent iedereen. Als dan na enkele nieuwe songs, die bijzonder veel klasse uitstralen, ook nog eens een Mike and the Mechanics hoofdstuk wordt ingezet, is de herkenning voor iedereen volledig. 'Another Cup of Coffee', 'Silent Running' (geeft weer kippenvel!) en het overbekende 'The Living Years' (nog meer kippenvel), is dit zonder twijfel het muzikale hoogtepunt van het festival. Zijn zevenkoppige band, waaronder een blazersectie en backingvocaliste, ogen als de meest on-hippe band (The Commitments?) maar spelen met het gemak van een balorkest de songs perfect in. Carrack pendelt tussen de piano, orgel en subtiele gitaar en weet met zijn stemgeluid alles keurig bijeen te houden. Voor mij staat deze man qua stijl, impact en klasse, gemakkelijk tussen Phil Collins en Steve Winwood. Dat hij al die jaren al zo productief is, gaat aan veel mensen voorbij. En dat is best jammer. In de hoop troep die op de radio gedraaid word, is een nummer van deze man een zeldzame oase van kwaliteit. Helaas,...


60 Carrack 3 b X62 Carrack 19 X64 Carrack 23 X66 Carrack 6 X
68 Carrack 24 X BIG


Hier moet hoe dan ook niets meer bewezen worden. Wat een fantastische stem, wat een mooie songs, wat een mooie begeleiding. I really love this guy!

Als het concert ten einde loopt en ik mijn pals terug tegen het lijf loop, is het tijd voor de afsluiter. En daar zijn de meningen - met voorbedachten rade - het dan nog niet over eens. Maar laten we eerst kijken wat er gaat gebeuren.

THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW dus. Ik weet het nu nog niet zo goed. Een tribute band om een festival af te sluiten is natuurlijk één ding dat ik al niet kan bevatten. TAPFS mag dan niet de eerste de beste zijn; haast iedereen hier is vertrouwd met het werk van de originele band. Zelf behoor ik tot het clubje nerds dat het werk van Pink Floyd als het hoogste muzikale (rock)goed beschouw.

Het begint alvast goed. 'The Wall' wordt ingezet en er wordt een flinke brok uit dit meesterwerk gespeeld. Toch tot en met 'Another Brick in the Wall'. So far so good, denken de kritische geesten dan. En daar is geen word van gelogen. TAPFS speelt haast feilloos en voor zover technisch mogelijk is, de muziek perfect na. We gaan niet zeveren over een stemtimbre of een harmonietje links of rechts, want hier wordt niet geïnterpreteerd, het is de bedoeling de muziek zo perfect mogelijk te brengen. In geest is het allemaal naar behoren. De gitaarsolo's zijn nagenoeg perfect en visueel wordt er met de nodige vrijheid volgens thema naar alle lust maar geprojecteerd.


69 TAPFS 9 X70 TAPFS 10 X71 TAPFS 17 X72 TAPFS 19 X
73 TAPFS 7 X BIG 1

Als halverwege de set de weide volledig duister wordt en het toetsentapijt 'Shine On You Crazy Diamond' wordt ingezet, wordt de nostalgie wel erg groot. Met een beetje humor tussendoor - referenties naar thuisland Australië, zoals de kangoeroe of met de intro van 'Wish You Were Here', de bekende Australische tv-tunes uit de radio klinken - laat de band toch merken dat ze zijn wie ze zijn.
74 TAPFS 2 X75 TAPFS 3 X76 TAPFS 4 X77 TAPFS 8 X

'Time', 'Money', 'Learning to Fly', 'One Of These Days' en - hou u vast - 'The Great Gig in the Sky', waarbij twee van de drie zangeressen de hoofdrol nemen. Dit was echt wel adembenemend sterk. Het einde werd ingeluid met uiteraard 'Comfortably Numb' - weeral fantastisch uitgevoerd en als 'toegift' -  'Run Like Hell'. Net zoals in het echt dus. Want dit was niet echt, of toch weer wel; wie als Pink Floyd tribute band wil toeren moet zijn zaakjes voor mekaar hebben. En TAPFS is - en dat is haast onvermijdelijk -'as close as it gets'. But no cigar...


78 TAPFS 16 X BIG 1

83 TAPFS 23 X BIG 2


Bospop was weerom een bijzonder onderhoudend evenement. Ondanks het ontbreken van een echte headliner, was dit een amusante dag met voor elk wat wils. Hoogst aanbeveelbaar aan iemand die liever niet op de hele grote festivals wil rondlopen en toch van alles wat wil zien en proeven. Voor de dertigste editie hopen we wel weer op meer echt grote namen (of een prog-editie zoals enkele jaren geleden...?).


 

18:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.