31-07-09

It's hard to be a Saint in the City

Het moet ondertussen zo'n 12 jaar geleden zijn dat ik besloot om vegetariër te worden. Nog voor ik lid van GAIA werd, besloop me al lang het gevoel dat (veel) vlees eten niet echt top is. Het werd tijd dat ik me er in ging verdiepen. En wat bleek: geen vlees eten zou zelfs gezond zijn! Ik en gezond eten was niet echt een optie. Nu ja, ik keek wel een beetje uit, maar als het er op aankwam kon het toch hard gaan. Gelukkig zonder al te veel nadelige gevolgen. Het is te zeggen: ik heb er nooit iets aan overgehouden. Wie mij kent zal nu wel even lachen. Ik bedoel maar: ik ben er nooit ziek van geweest en mijn inwendig systeem kon/kan zowat alles aan, eens het mijn slokdarm was gepasseerd. Why worry?

Nu ben ik wel permanent bezig met mijn gezondheid, al is een lichte hoest en af en toe een verrekt ledemaat of tegenwerkend gewricht zowat het zwaarste wat ik al eens tegenkom in een heel jaar. Ik prijs mezelf daarvoor wel gelukkig.

Met vegetarisch te eten voel ik me niet echt beter, maar zeker niet slechter. Fysiek dan. Het feit dat ik geen dieren meer de dood in jaag, geeft me in wezen meer voldoening dan het eten op zich. Niet dat het niet lekker is, met een beetje fantasie en soms wat doorzettingsvermogen, mag dat geen probleem zijn.

Het opbouwen verliep vlot; het 'rode' vlees laten was geen probleem. Vervolgens werd de kip van het menu geschrapt en als laatste de vis, wat me het zwaarste viel. Enig slachtoffer van mijn klassieke Bourgondische levensstijl werd de mossel. Zeg maar: het nadeel van de twijfel. Natuurlijk voelen die ook pijn, net als kreeften en slakken. Maar toch, één, twee, hooguit driemaal op een jaar passeerden deze beestjes op mijn menu. Ter vergoelijking: eenmaal op uitnodiging, eenmaal voor een goed doel. Het is maar dat u het weet. Alles voor het goede doel.

Kortom: na een klein half jaar was ik vrij van dierlijke voeding. Ik wil zeggen: er hing geen bloed meer aan mijn bestek. Producten als kaas, eieren, melk en yoghurt konden wél, omdat het dier in kwestie niet of nauwelijks benadeeld werd. Dit ging goed, dit ging heel erg goed. Zo goed zelfs dat een jaarlijkse (nu legendarische) barbecue zelfs volledig vegetarisch werd en zeker niet moest onderdoen voor andere vreetfestijnen.

Maar ja, na een goede 4 jaar consequent eten, kwam er af en toe de verleiding om de hoek kijken. Op één of andere bachanale werd er onder invloed van de drank of ambiance wel eens een bitterballetje gepikt of achteloos in een bouletje gebeten. 'You gotta sin to get saved' dacht ik dan. Dus hier en daar een kleine zonde kon geen kwaad, het was immers altijd een uitzondering. Maar dat werd dan weer goedgemaakt door maanden niet dierlijks meer aan te raken.

En zo ging het jaren door. Ik noemde me wel veggie, wàs het ook, en beschouw mezelf nog steeds als vegetariër. Niet dat het altijd prettig is, of leuk in de omgang.

Vooreerst wordt je er in gezelschap al-tijd op gewezen als je op restaurant gaat. Het gaat zelfs zo ver dat de anderen gaan beslissen wat ik wel en niet kan eten. Gelukkig maar, want aan menukaarten heb ik een hekel. Mijn opties werden keurig luidop voorgelezen. Waarvoor dank. Tijdens het eten werd er steevast gevraagd of ik niet eens wou proeven van de carnivoorschotel van mijn buur. Anderen namen zich voor om volgende keer ook eens iets 'anders' te nemen. Eerder uit compassie dan uit oprechtheid. En het ergste was dan nog het feit dat mijn eetgewoonte hét onderwerp werd van het tafelgesprek. Niet die van de anderen.

Gelukkig ligt dat al weer een tijdje achter ons, een vegetariër wordt vandaag niet zo zeer meer als een anders valide beschouwd.

veg


Hoe staan we er vandaag voor?

Ik ben nog altijd overtuigd vegetariër. In de praktijk wil dat zeggen - en ik ga er geen doekjes om winden - dat ik er van overtuigd ben dat ik best wil en kan leven zonder het eten van daarvoor gedode dieren. Dat is de theorie en ik sta daar volledig achter.

Langs de andere kant ben ik geen slaaf van mijn principes en zeker geen asceet. Ik hou van goed eten, voldoende eten, en op tijd eten. Ik hou van hartig en zoet, ik hou van volkse keuken en meer verfijnd. Ik hou van een friet op zijn tijd en een mossel als de tijd daar rijp voor is. Maar bovenal ben ik een fruit- en groenteneter. Ik vreet fruit alsof mijn lever er van afhangt. Ik kan 's morgens enkel starten als ik fruit heb gegeten. Dat is al jaren zo en alleen al door er over te schrijven, komt het water me in de mond.

Ik weet dat ik zondig tegen mijn voornemens als ik al eens - uitzonderlijk - een vis in de pan smijt. Maar dat is louter uit lust, nooit uit noodzaak. Mijn verbruik zal het visbestand zeker niet beïnvloeden. Ik ben me er telkens van bewust als ik op een festiviteit per uitzondering al eens iets-wat-op-vlees-lijkt eet. Op een festival eet ik uit traditie een braadworst. Eén. En als de ambiance goed is, en alle vluchtwegen zijn geblokkeerd, en er rest me geen alternatief, pik ik al eens een bitterballetje of een hartige snack van dien aard. En ik doe dat zeer bewust. Ik doe dat in de eerste plaats natuurlijk omdat het vlees (sic) zwak is, maar bewijs mezelf daarmee een dienst, namelijk het besef na datum dat het misschien wel lekker was, maar niet noodzakelijk, waardoor ik weer maanden zonder kan. Zo zit dat. Actie en reactie.

Ik rijd ook wel eens te hard, terwijl ik verkeersveiligheid prioritair vind. En ik drink al wel eens een glas. Gelukkig nooit in combinatie met mekaar. Ook steeds weer een bron van voornemens.

En àls ik al eens wordt uitgenodigd en de gastheer/vrouw zit met dé vraag, kies ik voor vis. Dit om de sociale cohesie intact te houden. En om toch nog gevraagd te worden. In een niet uitgesproken veggie restaurant ga ik ook voor vis - per uitzondering voor de kip - omdat je anders toch een oor wordt aangenaaid.

 Ja, ik beschouw mezelf dus nog steeds als een vegetariër. In mijn huis geen vermoorde dieren, al durf ik in deze periode wel eens een mug het leven benemen. Maar dat is een heel ander verhaal...

Ik ben ook niet van het type dat 'moord en brand' gaat schreeuwen als mijn buurman een stel ribbetjes aan het afkloven is. Het is belangrijker te weten wat je eet en of er al dan niet alternatieven zijn dan manu militari iemand zijn steak ontnemen. Gegarandeerd dat bij uw opponent tegelijk àlle primitieve elementen naar boven komen. Veggies worden nogal snel ten onrechte als demagogen aanzien. Ik ben zeker de laatste om te dicteren wat u moet of mag eten. Ik hoop enkel op wat gezond verstand. Zo erg kan de wereld er toch nog niet aan toe zijn, hé?

fruit banner

18:54 Gepost in Life as it izz | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.