31-07-09

It's hard to be a Saint in the City

Het moet ondertussen zo'n 12 jaar geleden zijn dat ik besloot om vegetariër te worden. Nog voor ik lid van GAIA werd, besloop me al lang het gevoel dat (veel) vlees eten niet echt top is. Het werd tijd dat ik me er in ging verdiepen. En wat bleek: geen vlees eten zou zelfs gezond zijn! Ik en gezond eten was niet echt een optie. Nu ja, ik keek wel een beetje uit, maar als het er op aankwam kon het toch hard gaan. Gelukkig zonder al te veel nadelige gevolgen. Het is te zeggen: ik heb er nooit iets aan overgehouden. Wie mij kent zal nu wel even lachen. Ik bedoel maar: ik ben er nooit ziek van geweest en mijn inwendig systeem kon/kan zowat alles aan, eens het mijn slokdarm was gepasseerd. Why worry?

Nu ben ik wel permanent bezig met mijn gezondheid, al is een lichte hoest en af en toe een verrekt ledemaat of tegenwerkend gewricht zowat het zwaarste wat ik al eens tegenkom in een heel jaar. Ik prijs mezelf daarvoor wel gelukkig.

Met vegetarisch te eten voel ik me niet echt beter, maar zeker niet slechter. Fysiek dan. Het feit dat ik geen dieren meer de dood in jaag, geeft me in wezen meer voldoening dan het eten op zich. Niet dat het niet lekker is, met een beetje fantasie en soms wat doorzettingsvermogen, mag dat geen probleem zijn.

Het opbouwen verliep vlot; het 'rode' vlees laten was geen probleem. Vervolgens werd de kip van het menu geschrapt en als laatste de vis, wat me het zwaarste viel. Enig slachtoffer van mijn klassieke Bourgondische levensstijl werd de mossel. Zeg maar: het nadeel van de twijfel. Natuurlijk voelen die ook pijn, net als kreeften en slakken. Maar toch, één, twee, hooguit driemaal op een jaar passeerden deze beestjes op mijn menu. Ter vergoelijking: eenmaal op uitnodiging, eenmaal voor een goed doel. Het is maar dat u het weet. Alles voor het goede doel.

Kortom: na een klein half jaar was ik vrij van dierlijke voeding. Ik wil zeggen: er hing geen bloed meer aan mijn bestek. Producten als kaas, eieren, melk en yoghurt konden wél, omdat het dier in kwestie niet of nauwelijks benadeeld werd. Dit ging goed, dit ging heel erg goed. Zo goed zelfs dat een jaarlijkse (nu legendarische) barbecue zelfs volledig vegetarisch werd en zeker niet moest onderdoen voor andere vreetfestijnen.

Maar ja, na een goede 4 jaar consequent eten, kwam er af en toe de verleiding om de hoek kijken. Op één of andere bachanale werd er onder invloed van de drank of ambiance wel eens een bitterballetje gepikt of achteloos in een bouletje gebeten. 'You gotta sin to get saved' dacht ik dan. Dus hier en daar een kleine zonde kon geen kwaad, het was immers altijd een uitzondering. Maar dat werd dan weer goedgemaakt door maanden niet dierlijks meer aan te raken.

En zo ging het jaren door. Ik noemde me wel veggie, wàs het ook, en beschouw mezelf nog steeds als vegetariër. Niet dat het altijd prettig is, of leuk in de omgang.

Vooreerst wordt je er in gezelschap al-tijd op gewezen als je op restaurant gaat. Het gaat zelfs zo ver dat de anderen gaan beslissen wat ik wel en niet kan eten. Gelukkig maar, want aan menukaarten heb ik een hekel. Mijn opties werden keurig luidop voorgelezen. Waarvoor dank. Tijdens het eten werd er steevast gevraagd of ik niet eens wou proeven van de carnivoorschotel van mijn buur. Anderen namen zich voor om volgende keer ook eens iets 'anders' te nemen. Eerder uit compassie dan uit oprechtheid. En het ergste was dan nog het feit dat mijn eetgewoonte hét onderwerp werd van het tafelgesprek. Niet die van de anderen.

Gelukkig ligt dat al weer een tijdje achter ons, een vegetariër wordt vandaag niet zo zeer meer als een anders valide beschouwd.

veg


Hoe staan we er vandaag voor?

Ik ben nog altijd overtuigd vegetariër. In de praktijk wil dat zeggen - en ik ga er geen doekjes om winden - dat ik er van overtuigd ben dat ik best wil en kan leven zonder het eten van daarvoor gedode dieren. Dat is de theorie en ik sta daar volledig achter.

Langs de andere kant ben ik geen slaaf van mijn principes en zeker geen asceet. Ik hou van goed eten, voldoende eten, en op tijd eten. Ik hou van hartig en zoet, ik hou van volkse keuken en meer verfijnd. Ik hou van een friet op zijn tijd en een mossel als de tijd daar rijp voor is. Maar bovenal ben ik een fruit- en groenteneter. Ik vreet fruit alsof mijn lever er van afhangt. Ik kan 's morgens enkel starten als ik fruit heb gegeten. Dat is al jaren zo en alleen al door er over te schrijven, komt het water me in de mond.

Ik weet dat ik zondig tegen mijn voornemens als ik al eens - uitzonderlijk - een vis in de pan smijt. Maar dat is louter uit lust, nooit uit noodzaak. Mijn verbruik zal het visbestand zeker niet beïnvloeden. Ik ben me er telkens van bewust als ik op een festiviteit per uitzondering al eens iets-wat-op-vlees-lijkt eet. Op een festival eet ik uit traditie een braadworst. Eén. En als de ambiance goed is, en alle vluchtwegen zijn geblokkeerd, en er rest me geen alternatief, pik ik al eens een bitterballetje of een hartige snack van dien aard. En ik doe dat zeer bewust. Ik doe dat in de eerste plaats natuurlijk omdat het vlees (sic) zwak is, maar bewijs mezelf daarmee een dienst, namelijk het besef na datum dat het misschien wel lekker was, maar niet noodzakelijk, waardoor ik weer maanden zonder kan. Zo zit dat. Actie en reactie.

Ik rijd ook wel eens te hard, terwijl ik verkeersveiligheid prioritair vind. En ik drink al wel eens een glas. Gelukkig nooit in combinatie met mekaar. Ook steeds weer een bron van voornemens.

En àls ik al eens wordt uitgenodigd en de gastheer/vrouw zit met dé vraag, kies ik voor vis. Dit om de sociale cohesie intact te houden. En om toch nog gevraagd te worden. In een niet uitgesproken veggie restaurant ga ik ook voor vis - per uitzondering voor de kip - omdat je anders toch een oor wordt aangenaaid.

 Ja, ik beschouw mezelf dus nog steeds als een vegetariër. In mijn huis geen vermoorde dieren, al durf ik in deze periode wel eens een mug het leven benemen. Maar dat is een heel ander verhaal...

Ik ben ook niet van het type dat 'moord en brand' gaat schreeuwen als mijn buurman een stel ribbetjes aan het afkloven is. Het is belangrijker te weten wat je eet en of er al dan niet alternatieven zijn dan manu militari iemand zijn steak ontnemen. Gegarandeerd dat bij uw opponent tegelijk àlle primitieve elementen naar boven komen. Veggies worden nogal snel ten onrechte als demagogen aanzien. Ik ben zeker de laatste om te dicteren wat u moet of mag eten. Ik hoop enkel op wat gezond verstand. Zo erg kan de wereld er toch nog niet aan toe zijn, hé?

fruit banner

18:54 Gepost in Life as it izz | Commentaren (0)

25-07-09

Garden Party

Varia tuin 013 XX
Varia tuin 018 XX
Varia tuin 022 XX
Varia tuin 025 XX
Varia tuin 064 XX

23:11 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

22-07-09

Nationale Feestdag in Schorisse!

Ik was dinsdag j.l. net op tijd thuis om het défilé nog te kunnen meemaken. Vanuit de luie zetel weliswaar, maar toch 'live'. Het was weer een opwindend gebeuren.

Zo zag ik minister De Crem uitleg geven aan Zijne Majesteit betreffende een mobiele waterzuiverings-installatie die net voorbij hun balkon schreed. De koning proestte het uit, net zoals wij allen als wij De Crem hysterisch zien doen. Verder: een graafmachine, tactisch verantwoord gecamoufleerd, een opblaasbare boot (!) en een of ander hijstuig. Bijzonder opwindend allemaal.

Zelf mocht ik als dienaar van het Vaderland en omliggende regio's zelf deelnemen aan Het Défilé. Dat was nog onder Zijne Majesteit Koning Boudewijn zaliger. Ik vermoed 1986. Toen hadden we nog een echt leger met tanks, kanonnen & shit. Als je dan met de plechtigheid even niet oplette, werd je geheid geroosterd door een voorbij denderend monster van ijzer en staal of verpletterd onder een rijdend artilleriestuk, type M-109. Dit om te vervolledigen.

Hoe dan ook, het défilé werd ook bijgewoond door de echtgenote vorige koning. Een aanslag bleef evenwel uit. Ware boeiender geweest: een sensationele ontvoering van de immer smakelijke (ZKH) Mathilde of van de fris ogende prinses Maria Laura. Prins Filip keek constant rond alsof hij niet echt wist waar hij was en met de hoop dat niemand hem al te moeilijke vragen zou stellen, of liefst helemaal geen. Minister Turtelboom, ervaringsdeskundige wat betreft binnenlands beleid en de aanhorige logistieke faciliteiten, gaf de koning duiding bij het voorbijschrijden van de voertuigen van Burgerbescherming. Kortom: iedereen had zijn handen vol.

Zoals ik al eerder stelde: ik was gelukkig op tijd thuis om dit spektakel te mogen aanschouwen. Was even wandelen.

Na een korte onderbreking probeert Tarkus zijn wandeltraditie in ere te houden. En welke dag is er schoner om het eigen land te ontdekken dan de Nationale Feestdag? Correct.

Gewapend met zowat alles wat een mens nodig kan hebben onderweg, trok ik richting Schorisse, een dorp halverwege Oudenaarde en Brakel. Wij noemen het De Vlaamse Ardennen. Samen met de Voerstreek mag deze regio echt gerekend worden tot excellent wandelterrein. Wel met een klein verschil: dit is een verraderlijk landschap. Als het omhoog gaat, gaat het soms lang omhoog. Dit is wel erg heuvelachtig terrein.

Met de wagen achtergelaten aan de kerk en een stralende zon aan de hemel, had ik er wel ontzettend veel zin in. De uitgestippelde wandeling was 13 km lang . Na een viertal kilometer was ik ofwel verloren gelopen, of diverse doorsteekpaden waren slachtoffer geworden van de bouwwoede die ook hier heerst. Vooral smeedijzeren inrijpoorten-fabrikanten boeren hier goed. Door deze geografische misrekening stond ik na 90' nagenoeg terug aan de kerk. Om terug op het parcours te geraken werd er een speedmars ingezet om een kleine 2 km te overbruggen.


01 Wandeling Schorisse 003 X02 Wandeling Schorisse 017 X03 Wandeling Schorisse 019 X04 Wandeling Schorisse 021 X05 Wandeling Schorisse 031 X06 Wandeling Schorisse 034 X07 Wandeling Schorisse 018 XWandeling Schorisse 048 X


Na de middag begon de zon dan nog zo van jetje te geven dat niet alleen het klimwerk pijnlijk werd; het zweet droop van mijn lijf. En dat is veel zweet. Genieten!. Kortom, ik was wat blij dat ik, nadat de volledige wandeling was uitgestapt, terug aan de wagen was. 

Onderaan de routebeschrijving stond het dan toch in kleine lettertjes: moeilijkheidsgraad: heel moeilijk. In het vervolg dus toch best de kleine lettertjes lezen...


09 Wandeling Schorisse 037 BIG

16-07-09

Bospop, Weert (NL), 12/07/09 DEEL 1

Banner 2


Het is belangrijk flexibele collega's te hebben. Zo dacht ik de kans te hebben om maandag 13 j.l. eens lekker te kunnen uitslapen na een festivaldag. Het is eveneens aanbevelenswaardig om goede buren te hebben. Om diverse redenen.

Nu ben ik van beiden goed voorzien, maar toch was het beenhard om me diezelfde maandag fysiek terug te activeren.

Het geluk om van shift te wisselen werd gelijk gecounterd door werkzaamheden vlak naast mijn oorkussen. Gelukkig zit daar nog een muur tussen, maar toch. Na het onregelmatige autoalarm dat reeds sinds 06u onafgebroken zijn werk deed, werd ik ook nog eens opgeschrikt door klop-en boorwerkzaamheden naast mijn deur. Als ja dan 's morgens om 03u en een klets pas onder zeil bent gegaan, is de sfeer voor de rest van de dag gezet.Hoe dan ook, de week werd met een 'bang' ingezet.

En ja, gaat u er maar even gemakkelijk bij zitten, het is een hele rit.

Daags ervoor naar het Nederlandse Bospop festival geweest. Leuk. Ik moet het elk jaar opnieuw zeggen: het is het gezelligste festival van Nederland. Ze zeggen dat zelf ook en ik moet ze gelijk geven.

De affiche is steeds voor elk wat wils, al was dat in het verleden soms wel anders en werd er toen per dag een beetje naar thema gewerkt. Deze 29e editie was weer een zooitje van stijlen. Van alternative naar metal en van blues over prog naar fusion jazz. Toch stel ik me, zelfs nadien, nog enkele vragen.

Van de dertien bands die zondag aantraden waren er 2 tribute bands. Weliswaar perfect entertainment, maar ik voel toch ergens de knip op de portemonnee. In het verleden was dat niet waar geweest. Ook de dag daarvoor buiten de afsluiter (Foreigner) toch niet echt grote namen. Vorig jaar kon het dan weer niet op (ZZ Top, Santana, Neil Young).

Het sportpark Boshoven, dat ondertussen al aardig is ingekapseld in een stijlvolle KMO-zone, heeft een maximumcapaciteit van 30 000 mensen. Gezellig dus. Maar druk. Insiders lieten ons verstaan dat de pre-sale dit jaar ook niet echt meeviel. Nog geen tienduizend kaarten. Dit doet veronderstellen dat er velen tot het laatste moment wachtten. Komt daarbij dat het weerpatroon nogal onstabiel was. Hoe dan ook, in de late namiddag liep het terrein aardig vol, wat het nog, euh...gezelliger maakte natuurlijk.

Wie al eens bij de bovenburen een festival bezoekt moet ook nog andere dingen vaststellen. Ten eerste: oude hippies. Dat kennen wij bij ons niet. In Nederland is elke ietwat hippe vijftiger-zestiger, plots in batik gekleed, met etnische oorringen in en met een doorrookte smoel van de partij. Of het maatpak is even in de kast, of de koeien staan even niet op springen, of de woonwagen is even te klein. Plots zie je ze in grote getallen. Bij ons dus niet. Eens de dertig voorbij gaan ze bij ons nog wel keurig naar Werchter - omdat ze dat altijd doen - of verkassen gelijk naar Werchter Classic. Daarna houdt het op. Onze hippies zijn samen met 'de Ferre' ten grave gedragen, of hebben hun idealen vroegtijdig laten gaan, omdat het niet kon voor de familie of de kerk of de carrière. Da's toch wel een essentieel verschil tussen het festivalvolk in beider regio's.

Let op: niets mis met oude hippies, zolang ze maar binnen de omheining van een festival hun kruiden roken en het gewicht van de wereld dragen. En daarbij: ze maken het festival wél gezellig. Nergens geduw of getrek, iedereen beleefd, een vriendelijk woord en een grapje, en iedereen is tevreden want we komen voor de muziek. De meeste dan toch. Wij althans wel. Niemand is te min op Bospop omdat zij een kleinere kar hebben!

Parking zat in de nabijheid, prima bereikbaar, erg strenge maar rechtvaardige controle aan de ingang. (wat kan ik nu verbergen in mijn hemdskraag?) Een zeer ruim assortiment catering, een fijne festivalmarkt, een grote tent voor de kleinere acts en een groot podium voor de anderen. Prettig geregeld allemaal. De eerste bands laten we vlot over ons heengaan; er valt weer heel wat bij te praten, te drinken en gesnuffeld in het cd-aanbod. (...).

01 The Sheer 1 XEerste band, THE SHEER, een Nederlandse band, weet wel even te charmeren met zijn eerlijke lichtvoetige rocksongs maar wordt dan vakkundig geklasseerd als verantwoorde achtergrondband. Iemand moet de dag openen en dit viel redelijk mee.

 

Volgend op de mainstage was FICTION PLANE. Inhoudelijk ook niet direct een hoge hoed van op, maar met Joe Sumner, zoon van Sting, hebben ze wel een gedreven frontman/bassist. Met een gitarist en een drummer, neigt het trio al snel naar The Police. Hun single 'Two Sisters' doet daar nog een duit bovenop want die klinkt zo Police als wat. Wel een uitzonderlijke stem, in de hogere regionen klinkt hij net als zijn pa. De songs zijn ons wat te springerig om echt te blijven boeien, maar het is een verantwoorde verderzetting van de evenementen.04 Fiction Plane 3 X

Het vreselijke Triggerfinger raad ik aan mijn collega's ten zeerste af, waardoor we ons verder concentreren op 1. bijkletsen, 2. bier drinken en 3. alle andere vormen om de innerlijke mensch te soigneren.


07 Beth Hart 1 X

Na deze reeks van boeiende activiteiten posteer ik me alvast aan de main voor BETH HART (°72), een dame die ik liever in de dag op een podium zie dan 's nachts in een donkere steeg tegenkom. Ik had ze nog maar pas ontdekt en het is vooral van horen zeggen, maar dit wou ik echt wel zien. Beth Hart is een Amerikaanse zangeres die songs brengt die druipen van de levenservaring. Dat die ervaring niet altijd even fraai is, blijkt uit de onderwerpen: (haar) ex-verslavingen, ex-mannen, overleden zus en de ellende van het (haar) dagelijkse bestaan. Doch niet echt kommer en kwel, maar een doorleefde set met stevige nummers. Haar stem doet denken aan Janis Joplin en haar performance is indrukwekkend.


09 a Beth Hart 6 X BIG 1


Haar getekende - en - getatoeëerde lijf gebruikt ze op alle mogelijke manieren. Met een houding van 'iedereen kan mijn rug op' zorgt zij voor een fel en gesmaakt optreden. Zelf zit ze deels aan de elektrische piano, soms de gitaar, soms kruipt ze over de grond. Beth Hart brengt de eerste siddering over het terrein. Nederlanders houden wel van artiesten met een zekere credibility. Deze jongen ook.

Voor zij haar laatste songs inzet, sta ik in de tent te wachten op de eerste tributeband van de dag. STAHLZEIT.

Stahlzeit probeert zo genau mogelijk Rammstein te imiteren. Ik heb Rammstein zelf nooit live gezien, maar ken hun reputatie van dvd. Wat SZ ons brengt is, weliswaar met een iets kleinere productie, perfect wat ik van een Rammsteinshow zou verwachten. Alles is tot in de puntjes bestudeerd. Het geluid is haast niet te onderscheiden van de echte band, maar ook visueel zat het wel erg snor. Evenzo de individuele presentatie - zanger Heli zet een perfecte imitatie neer van Till Lindeman. Elke beweging, elke mimiek is perfect. De stem is niet van de echte te onderscheiden. En er gebeurt ook heel wat op het podium. Een Duitse band zonder vuur, dat kan niet (zie ook Subway To Sally vorig jaar). 'Mein Herz Brennt', 'Feuerfrei'. Ik moet er geen tekening bij maken. Of het waren de statieven die brandden, of een vlammenwerper, of ergens in het decor,... een feest voor wie er van houdt. Beste visuele act waren de vuurspuwende mondmaskers. Dit was tegelijk angstaanjagend, komisch, tragisch en uiterst vermakelijk. Helemaal Rammstein dus. Zaten nog in de set: 'Mein Teil' (met de keyboardspeler in de kookpot), 'Links 2,3,4', 'Ich Will' en nog enkele populaire hymnen.


12 Stahlzeit 11 X15 Stahlzeit 14 X17 Stahlzeit 19 X18 Stahlzeit 21 X
20 Stahlzeit 22 X BIG 1
De tent stond ondertussen volledig volgepakt. Reden: een kleine maar hevige stortbui had zich toch even boven Boshoven geparkeerd. Een felle spurt naar het eerstvolgende schuiloord leverde niet veel op. Getooid met halve zuidwester en regenjas dan maar door de verzuipende hordes naar vooraan de mainstage. Om een legende aan het werk te zien moet je soms al eens afzien.

JEFF BECK & Band dus. Ik heb wel wat klassiekers van de man in huis ('Blow By Blow', 'Wired',...) maar ben er nooit toe gekomen om deze in huiselijke kring echt naar waarde te leren schatten. Nu ging ik de 65 jarige gitaarvirtuoos aan het werk zien en ik ken tot mijn eigen grote schande nauwelijks een handvol songtitels.

Jeff Beck was na Clapton de tweede 'legendarische' gitarist bij The Yardbirds. We zijn dan in '65. Hij zou nog door Jimmy Page worden opgevolgd, welke dan weer Led Zeppelin zou oprichten. Jeff Beck had vervolgens zijn eigen band, met Rod Stewart af en toe op zang en Cozy Powell zaliger op drums. Diverse 'supergroepen' en combinaties (met o.a. Jan Hammer) hadden wisselend succes. Een stukje geschiedenis dus op Bospop.


22 Beck 8 X25 Beck 12 X27 Beck 16 X28 Beck 11 X

Jeff heeft een beperkte band bij: drum, bas en toetsen. Meer heeft hij niet nodig om zijn eigenzinnige gitaarspel te laten horen. En het is pas hier dat ook ik eindelijk eens hoor wat die man live in zijn mars heeft. Het geluid is heavy, Beck speelt geïnspireerd en de band sluit nauw bij hem aan. Wie gelijk opvalt is bassiste Tal Wilkenfeld. Deze prille twintiger wist zich in de kijker te spelen op erg jonge leeftijd en speelde al shows met Chick Corea, Eric Clapton en Herbie Hancock. Geen klein bier dus en dat bewees ze ook op deze set. In het meeslepende 'Cause we've ended ups as Lovers' nam ze een lange solo voor zich. Het was een beetje surrealistisch om zo'n kleine meid met een even grote basgitaar zo een waanzinnige solo te zien spelen.

Beck zelf haalde zijn hele trukendoos boven en creëerde geluiden die we wel kennen van sloebers als Steve Lukather en Joe Satriani. Met Jeff Beck weten we gewoon wie de grote inspirator is. Ik vond dit optreden indrukwekkend!


29 Beck 10 X BIG
In de tent gaat Tesla aan de slag. Ik heb die band recentelijk al voldoende gezien en laat deze dus even passeren.

QUEENSRYCHE is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Na de spectaculaire tweede helft van de jaren tachtig en de moeilijke nineties, zag het er helemaal niet rooskleurig uit voor deze progressieve metalband uit Seattle. Hun geboortestad spuwde jong geweld uit met houthakkershemden en een wazige blik in de ogen. Voor Geoff Tate & Co leek er even geen plaats meer voor hun subtiele technische metal. Met 'Operation:Mindcrime' en 'Empire' lieten zij ons cd's na die ook vandaag nog als mijlpalen worden aanzien. Na 'Promised Land' ('93) was het schip zinkende. Na een reeks veel minder cd's hebben zij nu 'American Soldier' in de aanbieding. Ook niet echt een gemakkelijk werkstuk, maar het laat wel een vers geïnspireerde band horen. Het was nu aan het om ons te overtuigen van hun wedergeboorte.

De band bestaat nu uit Geoff Tate op zang, gitarist Michael Wilton, Bassist Eddie Jackson.en drummer Scott Rockenfield. Nieuwe gitarist Parker Lundgren speelde hiervoor in een punkband en treedt nu in de schoenen van Chris DeGarmo. Grote schoenen om te vullen. Het helpt waarschijnlijk als je de schoonzoon van de baas bent...


30 Queensryche 5 X34 Queensryche 11 X35 Queensryche 1 X36 Queensryche 13 X
38 QUEENSRYCHE BIG BLACK 1


Niks slecht over de knaap zelf. Hij oogt goed en past ondanks zijn jonge uiterlijk perfect bij de band. Via de media laat hij ons weten zo perfect mogelijk de (oude) cd's te willen naspelen. Lijkt me een goed begin. Verder werd de band versterkt met toetsenist/gitarist/zanger Jason Ames.

Geoff Tate, met hoedje, heeft nog niets van zijn theatrale aanpak verloren. Wild gesticulerend en behoorlijk gebruik makend van de uithoeken van het grote podium, klinkt hij ook verrassend sterk. Soms verdwijnt hij in de hoge uithalen, maar dat wordt dan weer goed gemaakt door de expressie waarmee hij de veelal dramatische songs brengt. Beetje bombast mag. Eerste luik gaat terug naar 'Rage For Order'. Dan volgt een selectie uit het nieuwe album. Deze slaan niet direct aan bij het publiek en de ambiance zakt een beetje in. Als de intro van 'The Best I Can' weerklinkt, is het weer helemaal feest. Met 'Empire' en 'Jet City Woman' wordt er een greep gedaan uit het 'Empire' album.


39 Queensryche 3 X40 Queensryche 14 X41 Queensryche 12 X42 Queensryche 24 X
43 QUEENSRYCHE RAND 1
Queensryche staat nog altijd stevig in zijn schoenen. Meest opmerkelijke vaststelling is dat ze niets uit 'Mindcrime' hebben gespeeld. Wees eerlijk: daar zat iedereen toch op te wachten. Mogelijk hebben ze het nu wel een beetje gehad met die schijf. Hoe dan ook: excellent optreden van een immer stijlvolle en technisch onderlegde band.

 

18:10 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Bospop, Weert (NL), 12/07/09 DEEL 2

Banner 2


Veel volk troept ondertussen samen voor de volgende grote naam. De onderdelen op zich zijn al veel waard, maar de som van CHICKENFOOT is de absolute verrassing van deze zomer. Speelden ze op Graspop nog op een zonovergoten podium, vandaag konden we genieten van een mooie belichting. De band teert ondertussen al op hun reputatie want pas gaven ze nog een lang concert in Nederland. De kritieken waren lovend, dus iedereen die eens iets speciaals wou zien plakte tegen het podium. Maar hoe Sammy Hagar ook benadrukte dat het om een (h)echte band ging: ik kan dat moeilijk geloven. Ten eerste: een echte band is tegenwoordig ook al erg onderhevig aan wijzigingen. Komt daarbij dat de band toch uit enkele ego's bestaat en ten derde: zowel Hagar als Satriani zijn individueel ook erg actief en Chad Smith zit nog steeds bij de Peppers.

2009 is in ieder geval dé zomer van Chickenfoot en hier in Weert zouden ze dat nogmaals bewijzen. Het was de laatste Europese show en genieten was het zeker.


44 Chickenfoot 17 X46 Chickenfoot 18 X47 Chickenfoot 9 X48 Chickenfoot 27 X
53 Chickenfoot 7 X BIG


De hele cd werd er doorgedraaid, met wat extra spielereien en grappen tussendoor. De band heeft er telkens duidelijk evenveel plezier in als het publiek en qua energie kunnen hier vele jonge knapen nog iets van leren. Lachende gezichten op het podium: het mag weer! Nu ik ze twee keer kort na mekaar heb gezien, wordt wel duidelijk dat veel van de spontaniteit deel uitmaakt van de show, maar dat mag de pret niet drukken. Sammy is met zijn 61 jaar met voorsprong de meest onderhoudende entertainer die ik deze zomer heb gezien en instrumentaal zit het natuurlijk top. Nu kan ik de cd ook ten volle appreciëren. De songs blijven kwalitatief een beetje ter plaatse trappelen, maar de 'groove' is van een zeldzame kwaliteit. 'Soap on a Rope', 'Sexy Little Thing' en vooral 'Oh Yeah', met zijn complexe en uitgedachte audience-participation (wat denk je?) staan live als een huis en zijn haast volledig op krediet van Hagar's party-voice en de organische ritmesectie. Satriani weet zich gelukkig te doseren waardoor er geen egotripperij ontstaat. De ballad 'Learning to Fall' is zeker een van de beste songs van het album en live geeft het zelfs even rillingen bij T.
54 Chickenfoot 1055 Chickenfoot 21 X56 Chickenfoot 23 X57 Chickenfoot 24 X
58 Chickenfoot 15 X BIG 1

48 Chickenfoot 4 X BIG 1


Chickenfoot overtreft live de hype dus vlotjes. Nu is het enkel hopen dat Hagar's woorden ergens wortel schieten en dat hier een vervolg op komt. Voor wie nog naar het Zuiden moet tuffen: schaf die cd aan en 'pump up the volume!'

Hoe sterk Hagar & co ook zijn, nog voor zij hun laatste song hebben gespeeld, sta ik in de tent om een van de beste, en zeker mooiste stemmen uit het lichtere genre te zien. "We are ready, we're just waiting 'till Sammy Hagar gets his rock's off' komt PAUL CARRACK ons melden. Deze naam zegt veel mensen misschien niets, maar de seventies hit 'How Long' ('...is this been going on' weet u wel) onder de naam Ace, is nog altijd een popklassieker van formaat. Goed idee ook om hiermee te beginnen. Ja, die stem hé, en dat nummer, die kent iedereen. Als dan na enkele nieuwe songs, die bijzonder veel klasse uitstralen, ook nog eens een Mike and the Mechanics hoofdstuk wordt ingezet, is de herkenning voor iedereen volledig. 'Another Cup of Coffee', 'Silent Running' (geeft weer kippenvel!) en het overbekende 'The Living Years' (nog meer kippenvel), is dit zonder twijfel het muzikale hoogtepunt van het festival. Zijn zevenkoppige band, waaronder een blazersectie en backingvocaliste, ogen als de meest on-hippe band (The Commitments?) maar spelen met het gemak van een balorkest de songs perfect in. Carrack pendelt tussen de piano, orgel en subtiele gitaar en weet met zijn stemgeluid alles keurig bijeen te houden. Voor mij staat deze man qua stijl, impact en klasse, gemakkelijk tussen Phil Collins en Steve Winwood. Dat hij al die jaren al zo productief is, gaat aan veel mensen voorbij. En dat is best jammer. In de hoop troep die op de radio gedraaid word, is een nummer van deze man een zeldzame oase van kwaliteit. Helaas,...


60 Carrack 3 b X62 Carrack 19 X64 Carrack 23 X66 Carrack 6 X
68 Carrack 24 X BIG


Hier moet hoe dan ook niets meer bewezen worden. Wat een fantastische stem, wat een mooie songs, wat een mooie begeleiding. I really love this guy!

Als het concert ten einde loopt en ik mijn pals terug tegen het lijf loop, is het tijd voor de afsluiter. En daar zijn de meningen - met voorbedachten rade - het dan nog niet over eens. Maar laten we eerst kijken wat er gaat gebeuren.

THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW dus. Ik weet het nu nog niet zo goed. Een tribute band om een festival af te sluiten is natuurlijk één ding dat ik al niet kan bevatten. TAPFS mag dan niet de eerste de beste zijn; haast iedereen hier is vertrouwd met het werk van de originele band. Zelf behoor ik tot het clubje nerds dat het werk van Pink Floyd als het hoogste muzikale (rock)goed beschouw.

Het begint alvast goed. 'The Wall' wordt ingezet en er wordt een flinke brok uit dit meesterwerk gespeeld. Toch tot en met 'Another Brick in the Wall'. So far so good, denken de kritische geesten dan. En daar is geen word van gelogen. TAPFS speelt haast feilloos en voor zover technisch mogelijk is, de muziek perfect na. We gaan niet zeveren over een stemtimbre of een harmonietje links of rechts, want hier wordt niet geïnterpreteerd, het is de bedoeling de muziek zo perfect mogelijk te brengen. In geest is het allemaal naar behoren. De gitaarsolo's zijn nagenoeg perfect en visueel wordt er met de nodige vrijheid volgens thema naar alle lust maar geprojecteerd.


69 TAPFS 9 X70 TAPFS 10 X71 TAPFS 17 X72 TAPFS 19 X
73 TAPFS 7 X BIG 1

Als halverwege de set de weide volledig duister wordt en het toetsentapijt 'Shine On You Crazy Diamond' wordt ingezet, wordt de nostalgie wel erg groot. Met een beetje humor tussendoor - referenties naar thuisland Australië, zoals de kangoeroe of met de intro van 'Wish You Were Here', de bekende Australische tv-tunes uit de radio klinken - laat de band toch merken dat ze zijn wie ze zijn.
74 TAPFS 2 X75 TAPFS 3 X76 TAPFS 4 X77 TAPFS 8 X

'Time', 'Money', 'Learning to Fly', 'One Of These Days' en - hou u vast - 'The Great Gig in the Sky', waarbij twee van de drie zangeressen de hoofdrol nemen. Dit was echt wel adembenemend sterk. Het einde werd ingeluid met uiteraard 'Comfortably Numb' - weeral fantastisch uitgevoerd en als 'toegift' -  'Run Like Hell'. Net zoals in het echt dus. Want dit was niet echt, of toch weer wel; wie als Pink Floyd tribute band wil toeren moet zijn zaakjes voor mekaar hebben. En TAPFS is - en dat is haast onvermijdelijk -'as close as it gets'. But no cigar...


78 TAPFS 16 X BIG 1

83 TAPFS 23 X BIG 2


Bospop was weerom een bijzonder onderhoudend evenement. Ondanks het ontbreken van een echte headliner, was dit een amusante dag met voor elk wat wils. Hoogst aanbeveelbaar aan iemand die liever niet op de hele grote festivals wil rondlopen en toch van alles wat wil zien en proeven. Voor de dertigste editie hopen we wel weer op meer echt grote namen (of een prog-editie zoals enkele jaren geleden...?).


 

18:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

Wat een gedoe!

Gezien ik maar 20 fotootjes mag plaatsen per post, ben ik genoodzaakt dit in twee keer te doen. Weeral een beperking van deze blog. Tijd om mij te bezinnen!

Kom binnen een uurke nog eens terug...

 

 

gr

17:35 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)