Het jaar is meer dan halfweg wat de kalender betreft. Plannen voor het oudejaar zijn nog bijlange niet aan de orde en de jas moet nog niet elke dag uit de kast of van de haak. Ok, vandaag had ik even het gevoel dat er binnenkort wel weer zal moeten gestookt worden, maar dat lijkt me evenzeer voorbarig.

September en oktober is dan ook weer de start van een vers concertseizoen. Alsof er nu niets te doen was...  Ook de platenlabels zullen weer van zich laten horen middels een hoop interessante nieuwe (uiteraard) schijven. Wat lijkt me op het eerste zicht interessant?

Arjen Lucassen heeft zijn worp pas gedaan. Onder de naam Guilt Machine en met als enige (!) zanger Jasper Steverlinck van 'onze' Arid. Curieus wat dat gaat geven.

Porcupine Tree lanceert in september zijn nieuwe werkstuk, en het wordt een dubbele! Eén schijfje bevat een epic van +50 minuten. Een doos kleenex zou wel eens nuttig kunnen worden.

Volgende week komt de nieuwe Gotthard uit, 'Need to Believe'. Eerlijke melodieuze hardrock, hopelijk in de lijn van vorige twee cd's.

Ook melodic rockers House Of Lords met de superbe zang van James Christian schenkt ons nieuw werk, 'Cartesian Dreams', ergens midden september...

Eind september: 'Snowfall on Judgement Day' van Redemption. Liefhebbers van Fates Warning weten genoeg. Hier kijk ik bijzonder naar uit!

Gelijktijdig ook 'Force of Gravity' van de Duitse art/progrockband Sylvan.

Zeker niet vergeten: Epica brengt met 'Design Your Universe' zijn vierde studio-cd uit. Hij zou nog voor het Female Metal Voices Fest te krijgen zijn. Say no more.

Ik wil maar zeggen: moet er nog zand zijn? Waar blijft het internationale hitsensatie van Tania Dexters nu? Hoe komt het dat dEUS' laatste cd nu al bij de uitverkoop ligt? Komen The Beatles dit jaar nog bij mekaar voor een wereldtoernee? Zoveel vragen, zoveel keuzes...

Tijd om even een tussenbalans op te maken van de oogst van dit jaar. Hieronder Tarkus' tien meest liefdevol ontvangen geluidsdragers van 2009...tot hier toe.

Cheers!

Naast promotie en recenseren, houdt het Mindview-team houdt zich vooral onledig met af en toe eens iets te organiseren. Naast de jaarlijkse Conventie zit daar al eens een concertje bij, of behoren zij toch tot de stuwende en ondersteunende krachten van wat er in Vlaanderen plaatsheeft op metalgebied. En het gaat goed! Heel goed zelfs. Zo goed dat zij sinds enkele jaren ook een heuse Miss Metal verkiezing hanteren. En waarom niet? Metal bloeit als nooit tevoren; is verscheidener dan ooit en van eigen bodem ontspruiten er op jaarbasis meer en meer goede bands die alle richtingen van het 'genre' bedekken. In aanloop naar de echte verkiezing was er vrijdag in de Biebob een warm-up avond met enkele optredens. Het kon haast niet anders of Tarkus was er bij.

Weinig volk als de eerste band aantreedt. FIREFLY is een Nederlandse band die, en ik twijfel daar geenszins aan, bestaat uit jongens die het zeer goed menen. Zij spelen recht-toe-aan hardrock waar ik niet direct een stempel kan op plakken. Beetje jaren tachtig stijl, invloeden van Saxon, Maiden, Priest, ... kortom, niet echt opwindend, maar een leuke opener. Ook sympathiek van de band om ondertussen gratis mini-cdtjes te verspreiden!Na het aperitief werden enkele kandidates voor de komende verkiezing voorgesteld. Deze twaalf uitverkorenen sieren nu reeds de bijhorende kalender, samen met hun 'peter'. De opbrengst gaat ook dit jaar naar goede doelen: VZW Natuurpunt en VZW CCV (Crohn & Colitis ulcerosa). Reden genoeg dus om deze prachtige kalender aan te schaffen. Het fotowerk is van Cindy Frey, toch al een gerenommeerde naam in de metalwereld (e.a.). Op de cover staan regerende Miss Metal Adinda en Alex Agnew. En dit jaar: in kleur!

Om Miss Metal te worden dien je niet echt over de ideale maten te beschikken of een standaard smile te verzinnen. Gepassioneerd zijn is in wezen voldoende. Een aardig mondje kunnen meepraten over metal en een fijne metal-look is natuurlijk onontbeerlijk. Al had ik enkele bedenkingen bij dat kleurrijke Ramones T-shirt... Enkele kandidates konden er vrijdag niet bijzijn, wat op zich wel jammer was. Hoe dan ook, diegenen die er waren kregen van hun achterban en uiteraard van de ondertussen goed bevolkte zaal, alle steun! De oogstrelende ene helft van het Jägermeisterpromotieteam, welke gratis stalen uitdeelde, kon ook op de nodige sympathie rekenen, zowel van publiek als van de bands die op het podium werden 'gesoigneerd'.

---

Dit is een band om in de gaten te houden. Ondanks het gedateerde geluid (no offence), hield Tim's Favourite mij heel hun set in hun greep. De wel erg speciale humor van hun frontman deed tussendoor als een sorbetje af en toe de opgebouwde spanning afnemen. Misschien maar goed ook. Wie zo gedreven is en zoveel impact weet te maken zonder franjes en overbodige kantjes, verdient alle respect. Dik ok!!

---

---

Hierna volgden nog enkele kandidaten van de kalender, waaronder zelfs eentje uit mijn 'dorp'. Dat veel volk was gekomen voor DIABLO BLVD was ondertussen wel duidelijk. En het moet gezegd: uiteraard is zanger Alex Agnew hiervoor indirect voor verantwoordelijk. Ik denk dat er toch wat mensen waren die speciaal waren afgezakt om de comedian te horen zingen. En ja, ook een beetje ander publiek, een nieuwe generatie hardrock-liefhebbers misschien?

Nu heeft Diablo Blvd met hun debuut-cd wel een meer dan behoorlijke plaat afgeleverd en op Graspop wist dit stel de tent letterlijk op kookpunt te brengen op een wel erg vroeg uur. Derde keer dus dat ik ze zag en voor Alex en co de eerste keer in de Biebob.

Ze staken van wal met 'Scarred and Undefeated', gelijk een van de meest heftige songs van de cd. En gelijk valt op dat ze live toch weer tien keer zo heavy zijn als op de cd. Vergeleken met de cd is het hier een furieuze en op hol geslagen sneltrein; en dat is goed, want Alex zijn stem is dan wel ideaal voor wat ze brengen, het blijft soms een beetje in dezelfde toonaard hangen. Qua performance zit het natuurlijk goed. Ze hebben er blijkbaar plezier in om hier te spelen en de band gaat dan ook volledig loos tijdens de rest van de te korte set. Liters zweet, excellent gitaarwerk van de twee gitaristen en met een lekker volle Biebob, was dit een bijzonder goede show. Op eenvoudige vraag van Alex ontstond er een heuse pit en werd er zelfs gecrowsurfd; een zeldzame ambacht in dit landelijke etablissement. Maar dus wat kort. Nadien bleek dat zij kort na middernacht nog in Lanaken moesten spelen.

---

---

---

---

Toen gebeurde er iets vreemds. Was het hier gedaan? Bijlange niet!! Er was nog Jägermeister te krijgen, en vooral: de headliner moest nog komen. Waarom de tent dan half leegliep weet ik echt niet. Bedtijd voor de jonge Agnewfans?

Voor een mager gevulde Biebob trad dan MANIC MOVEMENT aan. En ik wil wel toegeven: ik was vol vooroordelen over deze band. Zeker wat hun live-werk betrof. Ik zag ze al eens openen voor Evergrey en dat was niet echt ok. Vooral de zang en presentatie van zangeres Virginia Fantoni balanceerde ettelijke malen op de rand van het aanvaardbare. Maar ik was er nu toch en ging er van uit dat deze euvels ondertussen werden bijgeschaafd. En gelukkig zat ik juist. MM heeft deze zomer intensief gespeeld en zal ook op FMVF te zien zijn.

Na de obligate pompeuze intro werd de set ingezet. Deze band heeft meer dan voldoende instrumentale kwaliteiten. Naast een gedreven ritmesectie wordt er dan ook zeker uitgekeken naar gitarist Fred Ost. Het geluid is nagenoeg perfect maar het is dan toch ook weer Virginia die haar best moet doen om nergens door de mand te vallen. Ze doet heel érg haar best en ze weet me dan toch over de lijn te trekken. Ze gaat slechts zelden de mist in en haar aanwezigheid is al minder geremd dan voorheen. De outfit van de frontvrouw vond ik nu weer niet zo geslaagd, ze leek op een oliebol met kapsones, maar het is natuurlijk leuker om als twenty-something lekker over-the-top te gaan dan als near-forty er als twintiger te willen uitzien. Misschien toch eens op kledingadvies gaan bij de Nederlandse zusters? Ze hield haar frontpositie in ieder geval overtuigender vast dan het kalf die vandaag bij Nightwish 'is'. Over heel de lijn dus een goede evolutie, maar ze had er eerder moeten zijn. Doch, laat ik vooral niet negatief doen!

---

---

---

Daarom: MM's cd 'Dark Glitter' is/wordt zeker een van de hoogtepunten uit de Belgische rockgeschiedenis. Hier is nauwelijks iets op aan te merken. De songs en het gitaarwerk, waaronder enkele echt indrukwekkende solo's, houden de zaak bij mekaar en toonden toch een band die er sterk staat. Nagenoeg de hele cd passeert de revue, waaronder een prima versie van Sting's 'Russians'.

Na deze toch wel mooie afsluiter heb ik me dan ook uiteraard de Miss Metal kalender aangeschaft (alles voor het goede doel...) en het laatste gedrukte exemplaar van Mindview meegegritst.

Er komen andere tijden...

Manic Movement heeft met 'Dark Glitter' echt een dijk van een cd afgeleverd. En zoals mijn lezers weten, ga ik niet over één nacht ijs. Maar hier valt dus haast niets op aan te merken. Mej. Fantoni zingt zielsgenoten zoals Charlotte van Delain nu niet direct naar huis, maar komt toch aardig in de buurt. Ze heeft vooral een aangename stem die nooit verveelt. Als ze dit cd-geluid in de toekomst live kan evenaren, hebben we een topband in huis.

Natuurlijk zijn ook de songs belangrijk en die zijn om het zacht uit te drukken: absoluut klasse. Na enkele draaibeurten blijven enkele refreinen al gewoon in he hoofd steken. Ok, het is niet allemaal zo complex of extreem heavy, maar eerder prima uitgebalanceerd en gedoseerd. Het eigen werk overstijgt met gemak de cover van 'Russians', en die is al niet echt misselijk. Ik kan haast geen song noemen die de zaak afzwakt, geen opvulling dus. Meer nog: 'Maze of Shadows', de laatste track op de cd is een intrumentaal juweeltje!! En dan komen we bij de productie...

Wel, laat ik kort zijn: die is absoluut top. Niets doet vermoeden dat hier een Belgische band bezig is. Dat is op zich een heel statement. Natuurlijk kunnen wij in dit land de zoveelste schlager of alternatieve neuzelband 'goed' laten klinken, de normen liggen voor metal natuurlijk wel iets anders. Elk instrument dient naar behoren te klinken, de balans moet perfect zijn en vooral: er moet dynamiek in zitten. Ik ben er van overtuigd dat hier heel wat tijd is ingekropen, of ze hebben gewoon veel chance gehad met de juiste mensen aan te trekken.

Kortom: wie Delain, Autumn of Epica -light kan pruimen, zal hiermee heel gelukkig zijn! Van mij zeker 9/10.

1983. Werchter. Mijn tweede festival. Tweede Werchter ook. Peter Gabriel brengt 'We do as we're told'. Het duurt hem te lang alvorens de weide het hypnotische refrein meezingt. Niet dat we al zo zelfbewust waren; begin jaren tachtig waren we niet zo zelfbewust. De 'raketten' en de Paus moesten nog komen en er diende nog stelling ingenomen te worden. Uiteindelijk zingen we dan mee, de ironie van de tekst weggespoeld door lauwe streekpils. Na enkele minuten spreekt de meester ons toe, en ik hoor het nog als was het gisteren. "Belgium, is this the best you can do?". We deden ons best. Geloof me, want, noblesse oblige, ik heb hier nog een C90 met het volledige concert, ja, ook van U2 en Simple Minds. Topkwaliteit. Kan ik ooit nog kassa van maken...

We hadden dat jaar ook o.a. Warren Zevon (RIP), U2 (toen nog een geloofwaardige rockband), Simple Minds, John Cale en Van Morrison. Ik bedoel: kan je je dat voorstellen? Cale & Morisson om de mainstage? Ok, er was maar één podium, maar dit terzijde. Geen spoor van opgefokte eendagsvliegen of hypes. En maar een tiental bands! Het frivoolste dat jaar was Eurythmics, en dat is dan nog relatief. Was ook een fantastische show!

Ik wijk af. Ik wil hier eigenlijk maar zeggen: ik heb mijn bezoekers even in de kou laten staan, ik weet het. Naar verluid zou Child Focus al op zoek zijn naar mij.

Ik blog hier dus tijdens mijn verlof, dit ter info. En tot hiertoe is het niet veel soeps, dat verlof dan. Mogelijk komt dat omdat ik het grootste gedeelte ervan nauwelijks functioneerde wegens een slecht ontvangen falafel eerder deze week.

Om de kroon te zetten om een fijn dagje 'stad' en 'shoppen', en een bezoek aan mijn favoriete maar toch een beetje verantwoorde tent, traden er allerlei stoornissen op in Tarkus' systeem om pas na 48 uur volledig te zijn verdwenen. Een slapeloze nacht en maar liefst 2 dagen volledig onproductief. Niet echt mijn stijl...

Beetje rimpelingen in de fijne vijver waar ik dagelijks ga vissen (ook wel 'werk' genoemd) dragen daar dan ook niet toe bij. Had beter gelijk een week Benidorm geboekt. Of Athene. Kwestie van bezig te zijn. Hoe dan ook, nu stel ik het weer dik ok en ben klaar voor wat komen gaat.

Wel al een ferme bezoeker gehad eerder deze week. Zie foto, er vooral niet naastkijken! Ja, ze zijn vroeg dit jaar. Ik kan u geruststellen dat het niet gaat over de beruchte Zwarte Weduwe! Met enige zekerheid kan ik stellen dat het over de Bonte Steensluiper (Liocranum rupicola) gaat. Ondanks mijn prima 'Tirion Spinnengids' is het niet echt eenvoudig om ze te identificeren. Toch ben ik ervan overtuigd dat je je buren best met de correcte naam aanspreekt, kwestie van respect. 'Holy smoke' of 'F*ckin Chr..' zijn meestal eerder ontsnapt. Dan volgt een beetje voorbarig tutoyeren ('vriend', makker') alvorens ik overga naar de meer academische aanpak zoals, ja, Liocranum. Reizen én leren in de eigenste tuin en in dit geval badkamer. Alsof ik niets beters te doen heb.

Systeem dus 'up & running', bedankt voor uw medeleven.

Vanmorgen zijn Tarkus' senioren naar het zuiden vertrokken voor een al te lang uitgestelde trip naar Frankrijk. Wat vroeger eerder regelmaat was, leek er nu niet meer van te komen. Ja, er komt een tijd dat de thuisblijvers zich - hopelijk onterecht, God bless - een beetje zorgen beginnen maken. Met hun tweetjes, hopelijk hebben ze er wat aan.

Vanavond mijn 'bloodbrother' en muzikale muze op bezoek. Long time no see! Ik kijk er geweldig naar uit want er valt weer heel wat bij te praten en te luisteren.

Morgen naar de Biebob voor een 'Miss Metal - avond' met diverse optredens waaronder Diablo Blvd en Manic Movement. Kan leuk worden, we zien wel.

Nu de ...badkamer in, weet je, 'As I'm unwashed and somewhat happily slightly dazed...'

cheers!

Vorig weekend kon je naar de jaarlijkse Fly-in & Oldtimer event op het vliegveld van Schaffen. Wat oorspronkelijk enkel een luchtvaartgebeuren was, begint sinds enkele jaren meer op een all-in event te worden. Gelukkig moeten we de draaimolens en de dansmariekes nog ontberen, want aan kermissen heeft Tarkus een grondige hekel aan. Al valt er over die 'mariekes' nog te discussiëren.

Neen, gelukkig enkel voer voor de liefhebber van het lichtere vliegwezen en voor zij die dromen of mijmeren bij het aanschouwen van automobielen en hun respectieve design, welk zich grotendeels situeert tussen de jaren '50 en '85. Van pure elegantie via smaakloos Italiaans design (een Lancia met het lelijkste dashboard éver) tot benzineverslindende semi-sportwagens. Maar ook fijne dingen als een BMW Isetta, een Peugeotclub, een kudde Ford Mustangs. Verder wat eigenbouw en de legendarische Buggy's uit de jaren zeventig. Veel en mooi dus.

---

---

---

Zo stond er een Grumman Avenger, een veteraan van de oorlog in de Pacific, en landde er een OV-10 Bronco, een verkennings- en licht aanvalsvliegtuig, hier van de Duitse luchtmacht. Niet alledaags, en, eens geland jammer genoeg weggestoken achter andere toestellen. Slecht punt voor de organisatie.Verder veel gasten die we ook regelmatig in Deurne tegenkomen of daar hun thuisbasis hebben.

---

---

---

---

Tijdens mijn aanwezigheid deed er zich ook nog een ongeluk voor, gelukkig zonder fatale afloop, zoals u op het nieuws kon zien. Het weer was stevig van de partij, de wespen ook.

Nu is het uitkijken naar de Sanicole-Airshow (20/9), de enige airshow met enig allure in België. Normaliter gaat Tarkus daar aanwezig zijn, maar mijn agenda raakt wel erg vol...

Donderdag was het dan eindelijk zover! Na twee mindere pogingen eerder deze zomer, is Tarkus toch nog van de grond geraakt.

Een ballonvaart houdt veel meer in dan zomaar instappen en wegwezen. Na een poging die niet verder kwam dan de afspraak en de annulatie wegens het slechte, of beter, onvoorspelbare weer en een bijna vlucht waarbij we ter plekke waren maar ter elfder ure de vaart werd afgeblazen, was het donderdag goed raak!

Nu kan ik, in voor zover mijn recent opgedane kennis reikt, u alle details van deze ballonvaart meedelen, maar het is toch iets wat je zelf moet meemaken. Te oordelen aan het aantal ballons die er die avond in de lucht hingen, is het geen uitzondering meer om zo een event te ondernemen met vrienden of familie. Een reden is snel gevonden!

Het uitstel van afvaart resulteerde ook in het feit dat we dan toch afvoeren op een avond die gewoon perfect bleek te zijn om te varen. Niet alleen was het prima gaan opklaren en zat de wind ideaal - nog altijd hét belangrijkste - ook de zichtbaarheid was haast onbeperkt.

We gingen omhoog ergens tussen Wetteren en Kalken. Met acht personen, waarvan twee crew (piloot Jos & zn). Nu heb je wel wat keuze als je een vaarder uitkiest, maar Jos haalde de eerste prijs in voorzichtigheid en vertrouwen. Als het niet perfect kon, kon het niet. Veiligheid en tevredenheid gaan bij hem hand in hand. En achteraf was daar niets van overdreven; alles verliep nagenoeg perfect en ik en mijn medepassagiers hebben zich op geen enkel moment benauwd of onveilig gevoeld. Voldoende duiding vooraf en later tijdens de vaart droeg daar zeker tot bij. Prima job dus.

---

Met zes passagiers in 3/5^e van de mand, was het wel aardig krap, maar zeker niet minder gezellig. Rondlopen kon niet, maar door af en toe rond je as te draaien kon je alle richtingen uitkijken. Jos gaf overdadig duiding over welk dorp en welke baan of spoorlijn we overvlogen. Bovenal gaf hij ons de raad om te genieten van de vaart. Zo zagen we de as Antwerpen - Mechelen - Brussel mooi uitgestrekt naast ons. De centrale van Doel, het Atomium, De St Romboutstoren, maar ook Aalst lag aan onze voeten. In de verte, aan de einder, de heuvels van de Vlaamse Ardennen en Geraardsbergen. Onze maximale hoogte was rond de 800 m, ofte 2500 ft, wat heel wat avontuurlijker klinkt. Lijkt niet echt hoog en is het ook niet. In de praktijk lijkt het echter wel of je heel Vlaanderen kan zien. Zichtbaarheid top dus en dan denk je daar even van te kunnen genieten... Jammer, maar achteraf besef je dan dat je eigenlijk zo vol bewondering staat van heel dit gebeuren en mekaar en de piloot bestookt hebt met vragen, een zillioen foto's hebt getrokken, en ja, af en toe ook echt genoten van deze vaart.

---

---

---

---

---

---

De toegesnelde grondcrew zorgde er voor dat de ballon na het uitstijgen van de passagiers, snel tegen de grond lag. Het ontmantelen verliep allemaal vlot, waarna er een kleine drink en diploma uitreiking plaatsvond. Een leuk en sympathiek gebaar en blijkbaar traditie in de 'sector'.

Aanrader dus voor iedereen die eens iets anders wil doen!

Balloon Team Jos Seghers BVBA

Hoogheide 58

2870 Breendonk (Puurs)

052 30 31 30

Het was een goede beslissing om vorige zaterdag af te zakken naar Deinze. In zaal De Brielpoort had het tweede Alcatraz Metal Festival plaats. Vorig jaar was ik verhinderd wegens verlof in het buitenland, dit jaar was het nog even twijfelen wegens een niet echt overtuigende affiche én, niet onbelangrijk, het weer. Ik was niet van plan om te gaan afzien in een sporthal. Ik zeg nogmaals: een goede beslissing was het om toch naar ginds af te zakken.

Vooreerst: ik was er hard aan toe, maar dat kan ik van elk weekend zeggen. Maar er zijn andere elementen in het spel. Voor de ticketprijs moet je het niet laten. Voor een schamele (nou ja) 40€ in vvk krijg je wel echt waar voor je geld. Naast headliner Saxon, stond ook geprogrammeerd: Testament, Helstar, Ross The Boss, Onslaught en Killer. Daarenboven nog kleiner maar niet te onderschatten talent in de gecreëerde club boven de inkom. Dat is een hele hoop metal voor een kleine prijs. Daarenboven was iedereen op de afspraak, iets wat op grotere evenementen al eens durft foutlopen.

De Brielpoort lijkt op het eerste gezicht niet de ultieme locatie, maar ze is nog redelijk centraal gelegen, is vlot bereikbaar, heeft een gigantische parking op spuugafstand en is qua structuur interessant wegens zijn breedte. Dit levert op dat die podiumbreedte goedmaakt wat ze in de hoogte mist. Vooraan staan is een koud kunstje mits enige planning.

Gezellig ook! Voor de inkom is een grote open ruimte met zit- en hanggelegenheid voorzien. Drie (veel te weinig dus) eetstandjes en een vlotte toog. Excellent om een praatje te slaan en even op adem te komen. Binnenin geen drukkende hitte, maar een verrassend koele hal. Ik vreesde het tegenovergestelde. In de club lag het even anders, daar was de temperatuur navenant. Enkele cd- en prullariastanden en de merchandise keurig aan de rand van de zaal. Middenin een zee van ruimte waardoor je je nooit beklemd voelt. Prima locatie dus!

De organisatie was top. Een menselijke security die alles vlot, correct en met de nodige sympathie voor de soms wel overhitte fans, in goede banen leidde. Discotheekmacho's met een stijve smoel kunnen we missen als de pest op een metalfest. Vooraan was de sfeer dan ook in elke hectische omstandigheid vriendelijk en aangenaam. Er mocht zelfs al eens gelachen worden. Het kon ook moeilijk anders. Een crowdsurfverbod met bands als Testament en Onslaught? Neen, dan beter de nodige voorzieningen treffen ipv de spanning te laten oplopen. Hierbij dus zeker een pluim voor de inrichters én de security.

Niet wetende wat de geplogendheden zouden zijn op fotografisch gebied, was ik enkel uitgerust met mijn basic workhorse waardoor het soms wat behelpen was. De podiumbelichting was wel ok, maar niet overdadig en de grote beweeglijkheid van sommige bands maakte het er niet beter op. Ik ben dus gegaan voor de vintage look. Geen hightech toestanden maar wel sfeervolle beelden. Denk maar dat het de jaren tachtig is, de jaren waarin het gros van de geprogrammeerde bands ontstonden of zelfs hun hoogdagen beleefden. En zo komt alles weer op zijn plaats.

Wat een feest!

Het Alcatraz Metal Festival is bovenal gezellig. Met een opkomst van, ik schat, rond de 2500 man/vrouw, is dit eerder een klein festival. Bovendien heeft het - alsnog - indoor plaats. De Brielpoort in Deinze was in de jaren '80 reeds een oord van verderf middels de nu legendarische new-wave festivals. Begin jaren '90 zag ik daar Dream Theater voor het eerst en later nog eens daar. Verder is en blijft het een grote sporthal, niets meer of niet minder.Alle lof dus voor de inrichters van dit jongste evenement om van deze ruimte iets te maken.

De line-up heeft me lang doen aarzelen, al trekt Saxon me zonder probleem over de lijn. Thrash en American metal behoren niet echt tot mijn favorieten. Langs de andere kant biedt dit festival dan weer de kans om legendes en vers talent te zien, of je er nu later wakker van ligt of niet. Zo blijkt Testament na 25 jaar nog in prima vorm en vond ik Onslaught toch lekker genieten. Maar laten we niet voorlopen op de feiten. Of beter: laten we er gewoon aan beginnen!

Toen ik tegen 13u aankwam was er toch al redelijk wat volk op de been. Stond iedereen zo hevig op onze trots KILLER nog eens bezig te zien? Killer, de band rond Paul 'Shorty' Van Camp is na een vliegende start in de vroege jaren '80 een beetje in een op- en af situatie geraakt. Problemen met het label, dan weer met de bezetting. Sinds enkele jaren, en niet in het minst door de interesse in classic metal en de nieuwe aandacht voor oudere bands, zijn ze weer helemaal terug. Naast Shorty staat nu ook bassist Spooky terug op het podium, na ruim 16 jaar afwezigheid. Deze had er blijkbaar zin in want hij spurtte regelmatig naar alle uithoeken van het grote podium. Ook vocaal staat deze zijn mannetje nog. Op drums zit Vanne en de keyboards worden bemand door Dave. Ik vind deze laatste nog altijd een afbreuk aan het Killer-geluid (lett. & fig.) want zijn geluidjes lijken nergens op. Sorry, jongens.

---

Hoe dan ook, de set was echt genieten! Ik ken enkel de oude songs ('Kleptomania', 'Shellshock') en die werden fijn gepresenteerd tussen het recentere werk. Shorty's gitaar klonk echt top en beider stemmen kunnen best nog enkele jaren mee.

---

Tussen de 'grote' bands kon je dus terecht in de 'Clubstage' maar de eerste band, SANITY'S RAGE, liet ik liggen. Uiteraard kon je ze wel horen.

Groot-Brittannië heeft muzikaal traditioneel wel een en ander te bieden. Helaas scoren zo op het gebied van thrashmetal (en AOR!) nauwelijks. Maar dat tekort wordt dan wel goedgemaakt door ONSLAUGHT. Deze moet op geen enkel vlak onderdoen voor hun Amerikaanse collega's. Ik ga me hier niet belachelijk maken door een en ander te vertellen over de band, want ik ben er helemaal niet mee vertrouwd. Dit geeft me tegelijk carte blanche om objectief mijn idee te geven. En ik moet stellen: Onslaught kicked ass!

Thrashmetal wordt voor mij pas interessant als ik het zie spelen. Ik zal het niet snel opzetten, maar ook niet zomaar afzetten. In mijn collectie vind je enkel Slayer en Metallica (nuja, thrash?) wat enigszins aansluit. Maar niet getreurd; dit was een bijzonder krachtige set van een band die toch ook al enkele jaren meegaat. Maar of ik straks alsnog een spandex ga aantrekken is verre van de vraag.

Na deze doop, toch maar eens naar boven trekken. THE DIFFERENCE is een progressieve metalband uit 'het Meetjesland'. En dit was helemaal mijn ding. Deze band was ook een beetje het buitenbeentje op de affiche, al kunnen ze wel best naast Virus IV staan qua stijl. Deze jongens spelen in de stijl van Dream Theater, Nevermore, Evergrey. Zoals gezegd: helemaal mijn ding. Na het eerste nummer had ik letterlijk kippenvel, en dat gebeurt niet snel meer. Gitarist Steven heeft duidelijk de mosterd gehaald bij een jonge Petrucci, en weet dit gelijk om te buigen naar een eigen stijl waardoor hij nooit echt 'pikt'. De andere gitarist weet best bij te blijven en samen zorgen ze voor een lekker vol geluid. Het ontbreken van een keyboard valt wel op, maar wordt in het geluid niet echt gemist.

Maar de sterkste troef is ongetwijfeld zanger Gerd Hanssens. Deze man kan bijna alles aan; de ene moment zingt hij loepzuiver melodieus, dan balanceert hij tussen grunts en brutale vocalen zoals we van van Nevermore kennen. Hij heeft tevens die onderhuidse dramatiek in zijn stem die de songs nog extra spanning geven. Ze zijn in blijde verwachting van hun tweede cd. Ondertussen was hun debuut reeds in mijn handen terecht gekomen. (Hoe is dit toch mogelijk?) Ik vond dit een excellente set en hoop ze nogmaals voluit te zien gaan. O ja, op 26 september in de Panddemonium, dat treft!!

---

---

Lees vooral verder, deel 2 & 3 bevinden zich hieronder!

Beneden stond er heel wat volk klaar voor HELSTAR, nog een relikwie uit de jaren '80, maar wel erg goed geconserveerd. Voor Europeanen is er ondertussen natuurlijk meer nodig dan teksten over 'the devil, blood & Hell'. Sinds de Scandinavische black-metalscene thema-gewijs over the top ging, zijn de teksten van Helstar wel erg campy. Maar dan moet je ze horen! Ondanks het ontbreken van de zang tijdens de eerste minuut van het openingsnummer 'The King of Hell', werd de prut uit de ogen gespeeld. Helstar speelt typische Amerikaanse metal. Het is een mengeling van speedmetal, powermetal, thrash en is doorspekt met elementen die je terugvind in oudere Judas Priest materiaal. En dan komen we gelijk bij zanger James Rivera, voor mij zonder twijfel de beste zanger van de dag. Zijn vokale 'range' is onwaarschijnlijk. En dit na ruim 27 jaar in de scene. Rivera resideerde immers ook bij Vicious Rumours, Seven Witches en Flotsam & Jetsam. Elke song is buiten de imposante zangpartijen ook voorzien van bijzonder snedige gitaarpartijen.

Terug binnen voor ROSS THE BOSS. Genoeg gelachen dacht u? Neen. Ross is de oprichter en gitarist van Manowar. Of beter: wàs. Na de eerste zes schijven hield hij de eer aan zichzelf. Te jong om op pensioen te gaan, dus terug naar zijn eerste band The Dictators. Toen hij in contact kwam met de Duitse (aaaaah) Manowar tributeband Men At War, promoveerde hij ze gelijk tot zijn eigen band. Vorig jaar verscheen 'New Metal Leader'. Nu is Ross zeker de beroerste niet en koos ervoor om zaterdag naast twee Manowarsongs vooral eigen werk te spelen. Zanger Patrick Fuchs is een wereldzanger die me deed denken aan Joacim Cans van Hammerfall. Typisch Duitse powerzanger dus met een groot bereik en prima presentatie. Het gitaarwerk van Ross was zeker niet slecht, maar een extra man zou de songs live toch wat meer power geven. Na jarenlang bij The Flintstones te hebben vertoeft, zijn de poses natuurlijk nog wel aanwezig, al lijkt hij er de (on)zin zelf wel van in te zien gezien zijn lachbuien tussendoor. Voor Manowar-fans is dit natuurlijk niet niets en de vuisten gaan dan ook systematisch de lucht in als er weer een hymne de revue passeert. Qua inhoud blijft het eens scheet in een fles; in elke song komen de woorden 'power, (to) ride, side by side, eternal, victory en forever' meermaals voor. True Metal! Helemaal niets mis mee, maar Manowar's elpees klonken altijd veel te plat om indruk te maken op mij. Ross zelf ziet er ook niet meer zo 'sportief' (hahaha) uit als in zijn hoogdagen, blinken doet hij ook niet meer, maar hij weet toch nog een geloofwaardige set te brengen, dankzij zijn sterke muzikanten. En dat zijn ze. En als metalhymnes het publiek meeslepen vind ik dat prima, meer zelfs, het raakt me nog altijd. Kill with Power!

---

---

Nu was het snel ombouwen voor de headliner van de dag. Het was reeds een heel stuk over 12 toen SAXON aan zijn set begon. Zanger Biff liet uitschijnen dat de vertraging geenszins invloed zou hebben op de setlist, maar dat verkoop je niet meer aan een oude concertvos als Tarkus. Enfin, geen gezeik, Saxon startte met 'Battalions Of Steel', de opener van het sterke nieuwe album. Na 'Demon Sweeny Todd' werd er overgegaan naar klassieker werk als 'Heavy Metal Thunder', 'Strong Arm Of The Law' en '747 (Strangers in the Night)'. Het nieuwe album werd vertegenwoordigd met maar liefst 4 songs waarvan 'Live To Rock' zeker een blijver gaat worden. 'Wheels Of Steel', 'And the Bands Played On', 'Crusader', 'Denim and Leather' en 'Princess Of The Night' mochten het laatste luik van het festival afsluiten.

Toch was dit ondanks zijn voorspelbaarheid weeral een prima show. Biff is zijn lenigheid wel duidelijk verloren, het bangen' gaat traag en voorzichtig, maar de strot zit nog erg goed. Gitaristen Paul Quinn en Doug Scarrat mogen best naast Maiden's Smith en Murray staan. Saxon blijft een eerlijke band die een heel trouwe schare fans heeft. Tussendoor vertrouwde Biff ons toe dat ze volgende jaar op Graspop zeker een dag headlinen, "with the Eagle"!!

---

Mooiste moment was toch wanneer ik werd aangesproken door een lezer dezer blogs! Of ik niet Tarkus ben! Een trouwe lezer, woonachtig in de kustregio heeft zich geopenbaard! Het is dus echt geen schande om deze blog regelmatig te raadplegen. Henk, tnx a million!

Ondanks de soms grote verschillen, zoeken we ook hier spontaan naar wat ons bindt dan naar wat ons scheidt. En het geeft me weer een warm gevoel dat ik toch ook een stukje uitmaak van de grote bende die metal een warm hart toedraagt. Alcatraz mag voor volgende editie reeds een uitnodiging laten geworden aan mijn adres.