30-09-09

Primal Fear & Brainstorm @Biebob, 27/09/09

Tarkus Gig report 2009 1


Voor veel mensen is het allemaal lawaai. En dat is het natuurlijk ook. (Heavy) Metal is luid en hard en is een onverteerbare brok pokkeherrie zonder enige nuance - lijkt het.

Dat er dan ook nog eens tientallen (ik ben voorzichtig) soorten of types metal zijn die voor insiders duidelijk te definiëren zijn en elk hun eigen kenmerken hebben, gaat er bij 'the others' dan ook helemaal niet in. Inderdaad, het is niet zo eenvoudig als het lijkt en het vergt dan ook wat jaren ervaring om alles uit mekaar te houden. Zeker nu er zoveel overlapping en leentjebuur plaatsheeft, is het zelfs voor Tarkus soms moeilijk om te stellen 'dat is death, dat is black, dat is Viking, dat is metalcore,...', al zijn genoemde voorbeelden natuurlijk ver uit mekaarliggend.

Gelukkig! Ik zeg: gelukkig zijn er ook nog bands die de puurste vorm van Heavy Metal beoefenen. Ik stel dit zonder afbreuk te doen aan andere vormen van deze edele muziekvorm.

Als we in de lijn der evolutie de oer-metalbands op een rij zetten, is het haast onmogelijk om Judas Priest in de top, of beter, gelijk vooraan te zetten. Stijlkundig en muziekhistorisch zijn zij het die heavy metal op de kaart hebben gezet. Wat zij erfden van Black Sabbath, gaven zij een versnelling van jewelste, stonden aan de wieg van de twin-gitaar solo's en hadden (hebben) natuurlijk een zanger die niet alleen qua icoon, maar ook als referentiepunt ging dienen in de jaren tachtig. Judas Priest is gelukkig nog onder ons maar lag eind jaren '90 aan het infuus.

Het is dan, in 1997, dat het Duitse PRIMAL FEAR uit de startblokken schoot. Zij namen de Priest-sound op waar hij met 'Painkiller' was achtergebleven. Niet alleen muzikaal maar ook, en zeker niet onbelangrijk, hadden zij een zanger die nu nog zijn gelijke niet kent, of het moest Rob Halford zelve zijn. Wat Primal Fear op hun debuut bracht was zowel een verademing als een nostalgische trip. De daaropvolgende cd's zijn stuk voor stuk klassebakken, met voor mij en vele anderen 'Seven Seals' als hoogtepunt.

De band, met als centrale figuren (en tot op heden de enige oerleden) bassist/producer Mat Sinner en zanger Ralf Scheepers (ex-Gamma Ray) bracht in 2007 het controversiële 'New Religion' uit waarop ze de progressieve kaart trokken. Naast de eerder traditionele snelle, riffgebaseerde nummers, kozen zij ook voor een langer nummer in verschillende 'onderdelen'. Maar zij kregen ook Simone Simons van Epica op hun schijf en al bij al is het een gedurfde maar solide cd.

Dit jaar verscheen hun achtste studio-cd '16.6 (Before the Devil knows You're Dead)'. Hierop word er op dezelfde weg verdergegaan, maar ondanks de toetreding van wondergitarist Magnus Karlsson (Last Tribe, Russel/Lande, Planet Alliance) vind ik het compositorisch geen topper. Geëxperimenteer met ritmes, de-tuning,... het is soms erg afwijkend van de typische 'Fear'sound. Maar wat niet is, kan nog komen. En is er een betere gelegenheid om zich te bewijzen dan live in de gezelligste club van Vlaanderen?

Einde oktober start hun grote tour om deze nogmaals te promoten; zondag was er een tussenstop in de Biebob. Een kleine try-out tour om de zaken op een rijtje te zetten neem ik aan.

Om te beginnen is Karlsson niet mee wegens 'vaderschapsverlof'. Dus vinden we naast gitarist Henny Wolter niemand minder dan Alex Beyrodt (Silent Force, Sinner, The Sygnet). Excellente keuze zal later blijken want samen met Wolter weet hij bijzonder opwindende solo's te brengen. Daarenboven heeft hij de looks en uiteraard de skills om met een topper als Primal Fear op stap te gaan. Dat hij iedereen al jaren kent is aardig meegenomen.

Opener BRAINSTORM speelt al voor de 8e of 9e keer in de Biebob en ook deze maal brengen zij de meer dan behoorlijk gevulde tent op kookpunt. Niet moeilijk.

's Bands laatste epos 'Downburst' staat vol van de heavy riffs, melodieuze zangpartijen en kreeg dan ook nog eens een licht pompeus symfonische injectie. Maar ook ouder werk als 'Highs Without Lows' en 'Shiva's Tears' hakken genadeloos in op het publiek. Geweldige band, en wat nog beter nieuws is: in oktober komt er een nieuwe van uit.


01 XP Brainstorm 03502 XP Brainstorm 01903 XP Brainstorm 04504 XP Brainstorm 09105 XP Brainstorm 094
06 XP Brainstorm 052 BIG

Ondanks het indrukwekkende optreden van Brainstorm, was het toch Primal Fear waar we voor kwamen. De zaal was aardig vol (voor een zondagavond) toen de lichten doofden en de onheilspellende intro door de PA knalde.

Er werd hard ingezet met 'Under The Radar' uit de laatste cd en gelijk viel op hoe onwaarschijnlijk strak deze mannen weer klonken. Het geluid was vanaf de start dik ok, maar ook wel erg hard. Aansluitend volgde 'Batallions of Hate', wat al direct liet verstaan dat er nog oudere songs gingen volgen. Dan wisselden oud en nieuw af met 'Killbound' en 'Nuclear Fire'. De spelvreugde straalde van de heren af, wat bij andere bands tegenwoordig soms ver te zoeken is.

Ralf Scheepers kan er met momenten kwaad en bedreigend uitzien, als hij tussen de nummers zijn dankbaarheid en appreciatie uit, komt er steeds een allersympathiekste glimlach op zijn tronie. Als er ooit een echte film komt over de Grote Vriendelijk Reus...Ralf is de man. Vocaal staat hij echter steeds als een huis. Zijn haast supersonische uithalen zijn loepzuiver en zijn uitspraak heeft nooit last gehad van rare accenten.


07 XP Primal Fear 121 BIG

08 XP Primal Fear 11609 XP Primal 39810 XP Primal Fear 20511 XP Primal Fear 16412 XP Primal Fear 392
13 XP Primal Fear 351 BIG

Wolters en Beyrodt doen hun obligate nummertje uitdagen en toonden op een onderhoudende wijze de meest waanzinnige vingervlugheid. Gelukkig geen bas of drumsolo want het zijn uiteindelijk de songs die de band maken. En er volgen er nog een hoop waaronder 'Sign Of Fear' en  'Angel In Black'. Maar het is met het waanzinnige 'Fighting The Darkness', het progressieve epos, dat het publiek een haast religieuze ervaring krijgt. Niet alleen is dit een mijlpaal in hun repertoire, het is bovendien zo geladen qua tekst en muzikale vorm, dat dit het absolute hoogtepunt werd van de show.

Met het snelle maar uitermate clichématige 'Riding The Eagle' (lang over nagedacht jongens?), 'Final Embrace' en de hymne 'Metal Is Forever' dat de reguliere set wordt afgesloten.

In de bisronde gaat de band haast unplugged met 'Hands Of Time', een fraaie ballad uit '16.6' waarbij ze allen een strofe voor hun rekening nemen. Een heus kampvuurmoment waarna ze een bijzonder lang applaus kregen. Zoals het hoort werd dit wat gerokken door de animatie van Ralf waarna ze 'Seven Seals' inzetten om daarna af te sluiten met 'Chainbreaker' van de debuutplaat.


14 XP Primal Fear 385 BIS15 XP Primal Fear 43016 XP Primal Fear 29317 XP Primal Fear 34018 XP Primal Fear 207
19 XP Primal Fear 374 BIG

20 XP Primal Fear 35521 XP Primal Fear 35022 XP Primal Fear 40223 XP Primal Fear 004
25 XP Primal Fear 249 BIG


Was dit een fantastisch optreden? Ik dacht het wel. Primal Fear heeft nog nooit teleurgesteld omdat ze goed weten waar ze mee bezig zijn. Ze spelen op veilig maar weten soms hun publiek uit te dagen door verrassende nieuwe elementen in hun geluid te brengen zonder de oude fans te verliezen. Wie houdt van traditionele metal met niet teveel gedoe en meer dan vakkundig gebracht, dient deze band uit te checken. Tarkus was moe maar bijzonder tevreden en keerde dan ook in die stemming naar huis.

 

08:09 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.