30-09-09

Primal Fear & Brainstorm @Biebob, 27/09/09

Tarkus Gig report 2009 1


Voor veel mensen is het allemaal lawaai. En dat is het natuurlijk ook. (Heavy) Metal is luid en hard en is een onverteerbare brok pokkeherrie zonder enige nuance - lijkt het.

Dat er dan ook nog eens tientallen (ik ben voorzichtig) soorten of types metal zijn die voor insiders duidelijk te definiëren zijn en elk hun eigen kenmerken hebben, gaat er bij 'the others' dan ook helemaal niet in. Inderdaad, het is niet zo eenvoudig als het lijkt en het vergt dan ook wat jaren ervaring om alles uit mekaar te houden. Zeker nu er zoveel overlapping en leentjebuur plaatsheeft, is het zelfs voor Tarkus soms moeilijk om te stellen 'dat is death, dat is black, dat is Viking, dat is metalcore,...', al zijn genoemde voorbeelden natuurlijk ver uit mekaarliggend.

Gelukkig! Ik zeg: gelukkig zijn er ook nog bands die de puurste vorm van Heavy Metal beoefenen. Ik stel dit zonder afbreuk te doen aan andere vormen van deze edele muziekvorm.

Als we in de lijn der evolutie de oer-metalbands op een rij zetten, is het haast onmogelijk om Judas Priest in de top, of beter, gelijk vooraan te zetten. Stijlkundig en muziekhistorisch zijn zij het die heavy metal op de kaart hebben gezet. Wat zij erfden van Black Sabbath, gaven zij een versnelling van jewelste, stonden aan de wieg van de twin-gitaar solo's en hadden (hebben) natuurlijk een zanger die niet alleen qua icoon, maar ook als referentiepunt ging dienen in de jaren tachtig. Judas Priest is gelukkig nog onder ons maar lag eind jaren '90 aan het infuus.

Het is dan, in 1997, dat het Duitse PRIMAL FEAR uit de startblokken schoot. Zij namen de Priest-sound op waar hij met 'Painkiller' was achtergebleven. Niet alleen muzikaal maar ook, en zeker niet onbelangrijk, hadden zij een zanger die nu nog zijn gelijke niet kent, of het moest Rob Halford zelve zijn. Wat Primal Fear op hun debuut bracht was zowel een verademing als een nostalgische trip. De daaropvolgende cd's zijn stuk voor stuk klassebakken, met voor mij en vele anderen 'Seven Seals' als hoogtepunt.

De band, met als centrale figuren (en tot op heden de enige oerleden) bassist/producer Mat Sinner en zanger Ralf Scheepers (ex-Gamma Ray) bracht in 2007 het controversiële 'New Religion' uit waarop ze de progressieve kaart trokken. Naast de eerder traditionele snelle, riffgebaseerde nummers, kozen zij ook voor een langer nummer in verschillende 'onderdelen'. Maar zij kregen ook Simone Simons van Epica op hun schijf en al bij al is het een gedurfde maar solide cd.

Dit jaar verscheen hun achtste studio-cd '16.6 (Before the Devil knows You're Dead)'. Hierop word er op dezelfde weg verdergegaan, maar ondanks de toetreding van wondergitarist Magnus Karlsson (Last Tribe, Russel/Lande, Planet Alliance) vind ik het compositorisch geen topper. Geëxperimenteer met ritmes, de-tuning,... het is soms erg afwijkend van de typische 'Fear'sound. Maar wat niet is, kan nog komen. En is er een betere gelegenheid om zich te bewijzen dan live in de gezelligste club van Vlaanderen?

Einde oktober start hun grote tour om deze nogmaals te promoten; zondag was er een tussenstop in de Biebob. Een kleine try-out tour om de zaken op een rijtje te zetten neem ik aan.

Om te beginnen is Karlsson niet mee wegens 'vaderschapsverlof'. Dus vinden we naast gitarist Henny Wolter niemand minder dan Alex Beyrodt (Silent Force, Sinner, The Sygnet). Excellente keuze zal later blijken want samen met Wolter weet hij bijzonder opwindende solo's te brengen. Daarenboven heeft hij de looks en uiteraard de skills om met een topper als Primal Fear op stap te gaan. Dat hij iedereen al jaren kent is aardig meegenomen.

Opener BRAINSTORM speelt al voor de 8e of 9e keer in de Biebob en ook deze maal brengen zij de meer dan behoorlijk gevulde tent op kookpunt. Niet moeilijk.

's Bands laatste epos 'Downburst' staat vol van de heavy riffs, melodieuze zangpartijen en kreeg dan ook nog eens een licht pompeus symfonische injectie. Maar ook ouder werk als 'Highs Without Lows' en 'Shiva's Tears' hakken genadeloos in op het publiek. Geweldige band, en wat nog beter nieuws is: in oktober komt er een nieuwe van uit.


01 XP Brainstorm 03502 XP Brainstorm 01903 XP Brainstorm 04504 XP Brainstorm 09105 XP Brainstorm 094
06 XP Brainstorm 052 BIG

Ondanks het indrukwekkende optreden van Brainstorm, was het toch Primal Fear waar we voor kwamen. De zaal was aardig vol (voor een zondagavond) toen de lichten doofden en de onheilspellende intro door de PA knalde.

Er werd hard ingezet met 'Under The Radar' uit de laatste cd en gelijk viel op hoe onwaarschijnlijk strak deze mannen weer klonken. Het geluid was vanaf de start dik ok, maar ook wel erg hard. Aansluitend volgde 'Batallions of Hate', wat al direct liet verstaan dat er nog oudere songs gingen volgen. Dan wisselden oud en nieuw af met 'Killbound' en 'Nuclear Fire'. De spelvreugde straalde van de heren af, wat bij andere bands tegenwoordig soms ver te zoeken is.

Ralf Scheepers kan er met momenten kwaad en bedreigend uitzien, als hij tussen de nummers zijn dankbaarheid en appreciatie uit, komt er steeds een allersympathiekste glimlach op zijn tronie. Als er ooit een echte film komt over de Grote Vriendelijk Reus...Ralf is de man. Vocaal staat hij echter steeds als een huis. Zijn haast supersonische uithalen zijn loepzuiver en zijn uitspraak heeft nooit last gehad van rare accenten.


07 XP Primal Fear 121 BIG

08 XP Primal Fear 11609 XP Primal 39810 XP Primal Fear 20511 XP Primal Fear 16412 XP Primal Fear 392
13 XP Primal Fear 351 BIG

Wolters en Beyrodt doen hun obligate nummertje uitdagen en toonden op een onderhoudende wijze de meest waanzinnige vingervlugheid. Gelukkig geen bas of drumsolo want het zijn uiteindelijk de songs die de band maken. En er volgen er nog een hoop waaronder 'Sign Of Fear' en  'Angel In Black'. Maar het is met het waanzinnige 'Fighting The Darkness', het progressieve epos, dat het publiek een haast religieuze ervaring krijgt. Niet alleen is dit een mijlpaal in hun repertoire, het is bovendien zo geladen qua tekst en muzikale vorm, dat dit het absolute hoogtepunt werd van de show.

Met het snelle maar uitermate clichématige 'Riding The Eagle' (lang over nagedacht jongens?), 'Final Embrace' en de hymne 'Metal Is Forever' dat de reguliere set wordt afgesloten.

In de bisronde gaat de band haast unplugged met 'Hands Of Time', een fraaie ballad uit '16.6' waarbij ze allen een strofe voor hun rekening nemen. Een heus kampvuurmoment waarna ze een bijzonder lang applaus kregen. Zoals het hoort werd dit wat gerokken door de animatie van Ralf waarna ze 'Seven Seals' inzetten om daarna af te sluiten met 'Chainbreaker' van de debuutplaat.


14 XP Primal Fear 385 BIS15 XP Primal Fear 43016 XP Primal Fear 29317 XP Primal Fear 34018 XP Primal Fear 207
19 XP Primal Fear 374 BIG

20 XP Primal Fear 35521 XP Primal Fear 35022 XP Primal Fear 40223 XP Primal Fear 004
25 XP Primal Fear 249 BIG


Was dit een fantastisch optreden? Ik dacht het wel. Primal Fear heeft nog nooit teleurgesteld omdat ze goed weten waar ze mee bezig zijn. Ze spelen op veilig maar weten soms hun publiek uit te dagen door verrassende nieuwe elementen in hun geluid te brengen zonder de oude fans te verliezen. Wie houdt van traditionele metal met niet teveel gedoe en meer dan vakkundig gebracht, dient deze band uit te checken. Tarkus was moe maar bijzonder tevreden en keerde dan ook in die stemming naar huis.

 

08:09 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

27-09-09

On the Sunday of Life

bullshit smallTerwijl u dit leest, ben ik behoorlijk aan het afzien. Niet in de toeristische zin van het woord, maar eerder fysiek. Elke spier en gewricht is zich aan het wreken voor het gesleur en gezeul op de rommelmarkt gisteren. De opbrengst was navenant, maar tot redelijke tevredenheid.

Gisteren na de volledige opruim (geen half werk bij T.), een heerlijke douche en dan onderuit op de zetel, het was tijd voor het 'gesproken dagblad'. Had ik weer beter niet gedaan.

De shitlist begon met de 'Dag van de Klant'. Nou moe. In Antwerpen werd dat feestelijk ingezet met een heuse 'Berbertent' in de nabijheid van een 'allochtone wijk'. Nieuw; ik wist niet dat wij die hadden. Aardig om dit zo aan de wereld kond te maken.

Enkele nobele onbekende stadsbestuurders noopten zich tot een chimpansee-achtige dans temidden van trommels, djembé's en ander percussiegeweld. Ben ik blij dat ik die dag niet naar de winkel hoefde. Ik kon toch niet weg uit mijn straat, dus...

Na het kotsen zette ik mij terug neder om te horen dat men het nog steeds niet eens is over wàt er nu juist in het referendum betreffende de ring moet komen. Misschien moeten we daar dan eerst een referendum over houden? Kort nadien verklaarde ene Van Peel dat er toch geen rekening met gehouden zou worden. Dan vraag ik mij af: is dit nu zo moeilijk?

Nodig iedereen die denkt (dénkt) verschil te kunnen maken, en nog steeds in de waan is dat hij/zij kan medebesturen, uit en leg een briefje voor: kies 'A' als je voor de brug bent, kies 'B' als je voor de tunnel bent. Of omgekeerd want ik wil hier niemand voortrekken.

Kan je je voorstellen? Ergens rond 1350 iemand zou stellen: "Hier kan de kathedraal niet komen want hier broedt de blauwe meerkoet!". Of voor men de fortengordel ging aanleggen: "En mijn net geplante asperges dan?". Ik zal voor u antwoorden: dan was Antwerpen nog een paaldorp. Vandaag is er dus blijkbaar geen deftig bestuur in Antwerpen. Je zou op de Spanjaarden of de Hollanders gaan roepen!

Ik sloot vanmorgen nog een dure Officiële Restafvalzak en uiteraard scheurde die OOK weer. Net zoals de PMD-zakken dus. Ik wil best mee in het verhaal van de selectieve huisvuilophalingshit, maar zorg dan dat we deftige zakken hebben of kust mijn kloten. Wééral half werk van een stel halfzachte incompetenten. Dit lijkt een detail, maar op een zondagmorgen komt zulk een incident hard aan.

Democratie is een schoon ding, maar er gebeurt dus blijkbaar niets. Ik heb maar één boodschap, en daar druk ik gelijk mijn voorkeur officieel uit:

BOUW POTVERDORIE DIE F*UCKING BRUG EN BEGIN ER VANDAAG NOG AAN!

Stel: je komt uit Charleroi, Barcelona of voor mijn part, Ulan Bator, en je moet kiezen: gaan shoppen in Gent, Brussel of Antwerpen. Dan zeg je toch gelijk: Antwerpen, want daar staat een ferme brug. Het kan ook anders: Gent! Anders moeten we door die ellendige tunnel. Case closed.

Ook Leterme gezien naast Hillary Clinton? Wat een hypocriete kuttjeef! Ligt daar wat te slijmen dat ze samen toch maar lekker de corruptie bestrijden! Ja Watte!

Het is niet omdat in Belgikistan nagenoeg elke rechter, bureaucraat of magistraat foetert en bedriegt dat het bijna een ambacht op zich is; daarom moet je dat niet gaan uitsmeren in de VS of A.

Maar er was ook amusement op tv gisteravond. Zo ging ik lekker onderuit voor de film 'Transformers'. Iemand zal nu wel denken: naar zoiets kijk ik niet. Of was ik het? Hoe dan ook: de eerste dikke helft was meer dan entertainend. Regisseur Michael Bay weet altijd de nodige 'hardware' in zijn actieprenten te portretteren. (A10 Thunderbolt, C130 Gunship etc.). Vermaak voor kwajongens, vandaar! Ik kick daar op...

Vanavond speelt de Duitse metalband Primal Fear ten dans in de Biebob. Ik kijk daar weer danig naar uit! Als ik alles verteerd heb en morgen uitgeslapen aan de verse week kan beginnen, zal ik daar ook nog eens verslag van uitbrengen. Tegen mijn zin, maar het kan niet altijd feest zijn!

 

13:09 Gepost in Actualiteit | Commentaren (3)

25-09-09

Sanicole Afterburner

Sanicole banner 222

 


128 XP C47 2129 XP CATALINA 1130 XP P38 1131 XP CORSAIR 1132 XP AROUND 2BIS


133 XP P51 F16 1 BIG

 


134 XP AROUND 5135 XP AROUND 10136 XP AROUND 9139 XP HIND 8140 XP AROUND 7141 XP P51 F16 3 BIG

 


142 XP MELISSA 1143 XP MELISSA 3144 XP VULCAN 3145 XP VULCAN 6146 XP VULCAN 5 BIG

 


146 XP SUISSE 1 BIG

147 XP TIGER FORMATION 2149 XP SUISSE 2150 145 XP SUISSE XX1261 XP F16 3XP GUINOT XX SLOT


XP SUISSE 4 BIG

 

11:09 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (0)

23-09-09

Sanicole Airshow, 20/09, Hechtel

100 BANNER SANICOLE 2.JPG

Zondag had de 33e Sanicole Airshow plaats in Leopoldsburg. Niet alleen werd het tijd dat er nog eens een deftige airshow plaats had in dit land, het was tegelijk leuk om nog eens in Leopoldsburg te komen. Het is ongeveer exact 20 jaar geleden dat Tarkus afscheid nam van het militaire leven en dit gebeurde op enkele honderd meters van waar vandaag de show werd gehouden. Geen spoor van nostalgie, wel van herinnering en herkenning.

Het schootsveld achter het kamp diende als parkeerplaats. Toen we ruimschoots op tijd aankwamen stonden er al aardig wat karren te blinken op het brakke terrein. Gelukkig is hier een ruim overschot aan 'parkeerplaats', want later bleek dat we zeker niet de laatste waren om het terrein op te rijden.

Het was de eerste keer dat ik deze vliegshow bezocht, dus was het even afwachten om te kijken of deze zijn reputatie eer zou aan doen. Op het eerste zicht leek alles goed georganiseerd; vlot binnen, en gelijk op de plaats waar je moest zijn. Een enorm aanbod aan prullaria, zoals we dat wel gewend zijn op zulke evenementen. Alles wat met vliegtuigen te maken had was te koop, van boeken, speelgoed, kledij, bouwdozen en aanverwante artikelen. Ook voldoende drankpompen en eetbarakken. Disciplinair als wij zijn proeven we enkel van deze laatste en laten we de snacks linksliggen.

Ik was nog geen tien minuten op het terrein of mijn rugzak puilde al uit van de uiterst zeldzame bouwdozen die een Engelsman aan werkelijke spotprijzen van de hand deed. U krijgt nu enkele seconden om dit even te plaatsen.

 

Even verderop deelde een bevallige freule in naam van medesponsor Tui (Jetair) ruime draagtassen uit. Deze kwamen als geroepen. De tassen dan.

De late programmatie van de show - normaliter heeft deze plaats in augustus - lag aan het feit dat de week ervoor de internationale Tiger Meet plaatshad op Kleine Brogel. De aanwezigheid van een keur aan moderne jachtvliegtuigen uit tal van bevriende landen (andersom zou nogal idioot zijn), gaf gelegenheid om mekaars kunnen eens te tonen aan de menigte. Op de grond dan ook tientallen stands ter promotie van Franse, Duitse, Hongaarse, Tsjechische, Zwitserse, Nederlandse enz. eenheden. Ieder met zijn 'colours' en promotiemateriaal. Excellent voor verzamelaars van foto's, stickers, posters, badges etc. Meer dan voldoende activiteit op de grond dus, waardoor we soms wel eens vergaten naar omhoog te kijken.

Om op Sanicole vliegtuigen van enig kaliber te zien, moet je wel degelijk omhoog kijken. Sanicole heeft geen start/landingsbaan in die zin van het woord. Menig middenafrikaans land is beter voorzien. De aangestampte grond leent zich wel tot het opstijgen van sportvliegtuigen en toestellen voor acrobatie, maar daar houdt het dan ook bij op.

Het eerste wat opviel was het geluid van een laag voorbij scheurende F16. Wees eerlijk: ofwel ben je thuis ofwel in de wagen als dat gebeurt. Hier rook je de verbrandingsgassen en daverde alles wat los en vast zat aan je lijf. Ik heb het dan vooral over gsm's, sleutelbossen en dergelijke. Het was dan ook soms reppen van de standjes naar de kant van de display-zijde van het terrein om weer de volgende act te zien. Het hoofdprogramma begon om 12u en er ging echt geen tijd verloren. Wat erger was, was dat het voor de mensen op de grond schitterend weer was, maar vele piloten dachten daar anders over. De zichtbaarheid was maar 2 km, wat tegen redelijke snelheid natuurlijk niets voorstelt. Ik twijfel er zelfs aan of ze de meeting al zouden vinden. Bovendien bleek het in Engeland te regenen waardoor een deel van de BBMF (Battle of Britain Memorial Flight) op de grond bleef. Leek het er dus op het eerste zicht prima uit; dit wreekte zich al gelijk op de foto's. Mist die wij met het blote oog niet zagen verzameld zich dus collectief voor Mijn Lens. Ik ben dus zo eerlijk om te zeggen dat er aan de foto's behoorlijk gesleuteld is zonder de werkelijkheid echt geweld aan te doen.



106 XP BLADES VIERKANT BIG

107 XP BLADES 7 BIG
 113 XP 737 5 BIG

114 XP 737 BIG
Later op de dag bleek de Douglas C47 (DC-3) van het BBMF toch over te komen. Het gros van de vliegtuigen kwam van Kleine Brogel, maar de Mirages uit Cambrai kwamen even kijken om gelijk rechtsomkeer te maken. Zo werd het programma aardig overhoop gegooid, maar tussen de acts was er verder geen minuut te verliezen. Een pluim voor de coördinatie dus.

Ondertussen was het terrein meer dan aardig volgelopen. De vele sedentaire bezoekers (geef ze eens ongelijk) zorgden er met hun stoeltjes en frigoboxen voor dat het eerder op een overladen strandstrook ging lijken.

Wat kregen we nu verder nog op ons brood?  Voor elk wat wils, zoals het hoort. De bulk van het gebodene kwam dus eigenlijk gewoon enkele keren overvliegen. Echte 'flying legends' - veteranen uit de WO2 - als een B-25 Mitchell, een B-17, P-51 Mustang, F4-Corsair en heel even een P-38 Lightning trekken natuurlijk altijd de aandacht. Jammer dat ze hier niet op de grond te bezichtigen waren. Spectaculair was ook de Hi-24 HIND helicopter van de Tsjechische luchtmacht. Hiervan waren meerdere toestellen op de grond te bekijken.

102 X P B17 2.JPG

Best de moeite was het overvliegen van een Boeing 737 van Tui Airlines. Deze werd geflankeerd door het Jordaanse stuntteam. Naast dit team kregen we ook een voorstelling van het Franse Breitling Jet Team en de Royal Jordanian Falcons. Iets frivoler ging het er aan toe met het Team Guinot. Alhoewel, met één toestel op de grond bleef er niet veel meer over. Enfin, ik vond de stunt van de dame op de upper-wing wel bijzonder. Deze 'wingwalking' act roept beelden op uit de jaren '20 en '30. Toen de dame bij de laatste doorvlucht alle gordels los had en dus los op de vleugel zat, was wel spectaculair.



120 XP GUINOT 7 BIG

121 XP BLADES 10 BIG
 126 XP HIND 7 BIG Bij de solovluchten kregen we nog de 25 jarige Melissa Andrzejewski (Pemberton) die met haar geleende vliegtuig werkelijk alles uit de kast haalde.

 

Een formatievlucht van een selectie van de Tiger Meet was dan weer een toonbeeld van kracht en vooral - coördinatie. Daarna kregen we nog een demo van een Nederlandse F-16 en een duo F-16 / P-51 Mustang

146 XP VULCAN 5 BIG.JPG

145 XP VULCAN 6.JPG

 

 

 

Slotnummer kwam van het gerenommeerde Zwitserse team 'Patrouille Suisse'. Deze brachten een subliem en nagenoeg perfecte demo. Tegen het einde van deze act zochten wij langzaam maar zeker de wagen op. De uittocht verliep voorspoedig. In Limburg weet je maar nooit.

Slotsom van de dag. Meer dan geslaagde show met entertainment voor iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in luchtvaart. Ondanks het labiele weer - voor de piloten althans - was het heerlijk vertoeven op de zandvlakte. Veel jonge kids met pa en ma, wat ik alleen maar kan toejuichen, dit ondanks de forse inkomprijs. Veel volk van alle leeftijden eigenlijk, wat wil zeggen dat er geen leeftijd op staat. Feit is wel dat mits de nodige omzichtigheid qua gehoorbescherming, het geen kwaad kan jongeren vanaf vroege leeftijd warm te maken voor luchtvaart en het technische, historische en avontuurlijke aspect er van.

128 XP C47 2.JPG

132 XP AROUND 2BIS.JPG

129 XP CATALINA 1.JPG

142 XP MELISSA 1.JPG

Wat we daar voor onze neus kregen was nog maar eens een demonstratie van wat de mens in ocharme 100 jaar tijd bereikt heeft. Voor de afwerking moeten we maar de helft terug in de tijd. Alle negativisten en valse profeten ten spijt, is het door de drang tot ontdekking op technisch vlak dat we heel wat bereikt hebben. Of al onze kunde altijd met de beste bedoelingen wordt gebruikt en of we deze kennis niet nog meer ten bate van de medemens kunnen gebruiken is natuurlijk een heel andere vraag.


127 XP BREITLING 2 BIG


 


 

Deel 2 - enkel met foto's - volgt zeer binnenkort...




 

110 XP AROUND 17.JPG

149 XP SUISSE 2.JPG

133 XP P51 F16 1 BIG.JPG

De hoofdvogel van het display was ongetwijfeld de passage van de Avro Vulcan, een Engelse bommenwerper die ontwikkeld werd in de jaren vijftig, effectief werd ingezet tijdens de Falklandoorlog en pas in 1992 tot rust kwam. Een groep gemotiveerde liefhebbers hebben over de jaren de nodige fondsen bij mekaar gezocht om deze laatste vliegwaardig te maken en te houden. Volgens de info staan er nog ergens 16 op de grond stof te vergaren. Erg indrukwekkend was deze enorme driehoek, die even breed als lang is (om en bij de 30m), om deze gallant te zien voorbij zweven op muziek van, godbetert, Enya. De Vulcan is tegelijk grotesk pompeus als sierlijk elegant. Duidelijk uit een andere tijd maar beslist imponerend.

103 XP B-25 Sanicole 003.JPG

09:16 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (4)

19-09-09

Joe Stump @ De Rots, 18/09/09

Tarkus Gig report 2009 1


Joe Stump is one of the most intense and over the top guitarists on the planet. His maniacal guitar driven releases are amazing displays of power and jaw dropping technical command. He was named by Guitar One Magazine as one of the ten fastest shredders of all time and by Guitarist as one of the top 20 shredders of all time.

Zo opent de site van gitarist Joe Stump. Al goed dat het daar op staat, want was het niet door de hint van een maat, ik had het nooit geweten, ik had de man nooit gekend én ik was een meer dan onderhoudende avond mislopen. Niet dat het in De Rots niet gezellig is, maar geluidstechnisch gezien durft er al eens iets te mankeren. Met de tijd ben ik er ook in geslaagd om redelijke foto's te maken in dat donkere hol. Oefening, vraag het maar aan Joe Stump, is de enige manier...

Joe Stump is dus een Amerikaans gitarist die ooit furore maakte met de band Reign Of Terror en vandaag nog met de hier niet zo bekende band HolyHell. Vrijdag stond hij geprogrammeerd om te spelen in De Rots. Niet met een band, maar onder zijn eigen naam. Er was ook een support voorzien onder de vorm van The Maverick Renegades. Ook totaal onbekend wegens afkomstig uit het verre Heist o/d Berg.  Toch waren het deze jongens die de avond een flinke aftrap gaven. Zij spelen een recht-toe-aan hardrock/metal waarin je vooral de klassieke bands terughoort als Saxon, Motörhead, en vooral AC/DC. Zij brachten hun nerveuze set met een punky attitude zonder te vervallen in de respectieve herrie. Alles was strak en technisch best in orde. De setlist bestond uit eigen nummers, met als afsluiter 'Whole Lotta Rosie'. Deze ging ondanks het wel erg hoge tempo en nerveuze spel net niet uit de bocht. Al bij al een bijzonder leuke band die, zei ik het al, de avond lekker van start deed gaan.


Joe Stump 02101 Joe Stump 01202 Joe Stump 01503 Joe Stump 010


Tegen 21u mocht Joe Stump het kleine podium innemen. Ondersteund door een eigen bassist en een ingehuurde drummer (al viel daar niets van te merken!) en een dito zanger - beiden uit Nederland - duurde het 3 nanoseconden om het publiek collectief een jaw-dropper te bezorgen. Ik verklaar.

Joe is wat men heet een echte 'schredder'. De klemtoon ligt vooral op de waanzinnige vingervlugheid van Joe. Zijn techniek is haast een doorslag van datgene we gewend zijn van ene Yngwie Malmsteen. En daarmee is de naam dus gevallen. Vanaf hij zijn instrument vast heeft ademt àlles Yngwie uit. Maar daarmee zijn we nog maar in de helft van het verhaal. Visueel lijken we dan weer naar Ritchie Blackmore. De poses, het handje om zijn band te dirigeren, de houding in het algemeen. En gelukkig heeft hij ook de knepen van de meester, die volgens mij zo grillig en persoonlijk zijn dat ze eigenlijk niet te imiteren zijn, zich zoveel mogelijk eigen gemaakt. Het geluid was erg close - hij had in ieder geval de identieke backline (ENGL + Marshall).

Na een instrumentaaltje om het geluid toch (enigszins) goed te krijgen, stak de band van wal met Rainbow's 'Kill The King'. De vrees dat de zang alles zou omlaag halen, was ongegrond. Wat deze knaap kon zingen was echt ver boven de middelmaat! Zijn klankkleur deed me denken aan Yngwie's Mark Boals; een hoog, clean stemgeluid. Een blik op de setlist deed ons hart nog sneller slaan. Naast slechts enkele eigen nummers, stonden er vooral Rainbow en Deep Purple songs op het programma. De som van deze onderdelen maakte dan ook dat het een bijzonder vermakelijke avond werd.

Zo stond er op de lijst nog verder 'Lady Double Dealer', 'Lost In Hollywood', 'Stormbringer', 'Mistreated' en als afsluiter 'Burn'. Kan je nagaan dat er het hele optreden door de redelijk gevulde tent een aardig stukje werd meegezongen. Het eigen werk bulkt van de invloeden van voorgenoemde gitaristen maar als hij dan af en toe een Blackmore-pose aannam kwam dat toch een beetje muf over wat hier en daar wel een lachbui tot gevolg had. En daar wringt nu wel een beetje het schoentje.


04 Joe Stump 03305 Joe Stump 04506 Joe Stump 05607 Joe Stump 06308 Joe Stump 052

09 Joe Stump 10010 Joe Stump 12711 Joe Stump 17412 Joe Stump 184


Joe Stump kan op een off-day van Yngwie of Blackmore zonder probleem hun plaats innemen, je zou het nauwelijks horen, maar dan? Originaliteit was ver te zoeken, maar dat werd zeker en vast goedgemaakt door 's mans technische kunnen. Je zou dus kunnen stellen dat zijn kwaliteiten tevens zijn beperkingen zijn. Ik ben onbekend met het werk van zijn 'andere' bands, maar qua amusementswaarde lag de lat wel erg hoog deze avond. Na een kleine babbel met de band en toen de drank redelijk in de man was, was het tijd om de tram op te zoeken. Hey, ik mag me toch ook eens laten gaan na een lange werkweek? Leuke noot is dat het vrijdag Joe's verjaardag was (werd 49), maar niemand wist dat blijkbaar. Joe, have one!
13 Joe Stump 181 BIG 2

14 Joe Stump 133 BIG 1

Voor soundbytes & info: http://www.joestump.com/

cdJoe Stump - 'Virtuosic Vendetta' is 's mans laatste werkstuk en bevat 12 eigen songs die bewijzen dat de man zijn titel verdient. Meer dan 70 minuten gitaaracrobatiek om absoluut over je nek te gaan. Liefhebbers van Yngwie zullen hier een hele kluif aan hebben. Niet alleen klinkt hij beter dan de laatste Yngwie-cd's, er zit meer variatie in en is bijgevolg nooit vervelend of 'meer van het zelfde'. Natuurlijk hoor je ook op de cd de talloze invloeden, maar daar is absoluut niets mis mee. Zo hoor je bijna overal wel 'Gates Of Babylon' of 'Far Beyond the Sun' in weerklinken. Misschien is de neo-klassieke stijl wel een beetje uitgemolken, maar het is een bijzonder aangename en opwindende schijf en gezien de razendsnelle evolutie in heavy rock en metal, kan het nooit kwaad om nog eens te horen hoe het klonk toen alles een vaart begon te nemen. Originaliteit: 6/10, al de rest: 9/10.

 

21:18 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

12-09-09

A Blast from the Past: Londen, mei 1996

Allez, de overlevende ex-Beatles en een hoop aanhang passeren nogmaals langs de kassa. En ik ga hier al gelijk voorzichtig zijn. Ik hou van The Beatles. Zij schreven een hoop geweldige songs bij mekaar. Iets wat van hun zgz concurrenten, The Stones, niet kan gezegd worden.

In mijn cd-verzameling staat niets van dit illustere gezelschap, ik heb nog wel de legendarische 'rode en 'blauwe' verzamelplaten. Om nu gelijk over te gaan naar de aanschaf van de opgehemelde box, dat weet ik nog zo niet direct; ik heb nauwelijks behoefte aan muziek van The Beatles, hoe goed die in wezen ook is. Hoe dan ook: hij is er en voor de puristen - of nostalgici - hij is ook in mono verkrijgbaar.

Heel het mediacircus deed me terugdenken aan een trip die ik in voortreffelijk gezelschap maakte ergens in mei 1996. Ik was toen nog jong, knap, slank(er) en naar verluid nog geen kl**tzak. In stijl - per vliegtuig dus - maar met de rugzak hebben we toen London's Rockroute afgewerkt. Een parcours dat enkele dagen voor vertrek ontsproot uit onze eigen verbeelding. Ik zeg het: we waren nog jong.

Abbey Road kan dan niet ontbreken, net zoals Battersea Powerstation en enkele legendarische clubs. Daarnaast was het vooral snollen in onoverzichtige, soms stoffige tweedehands cd/lp zaken. Some things will never change...


abbey 1 Xabbey 2 Xabbey 3 Xbattersea 1 Xrecordshop 1 X

 

11:26 Gepost in Muziek | Commentaren (2)