24-10-09

Metal Female Voices Fest 2009, 17 oktober, Wieze

Logo blog saturday


Where do I begin?

Het MFVF had dit jaar voor de 7e keer plaats en wel in de Oktoberhallen te Wieze. Bij mijn weten dus het enige metalfestival dat in de nabijheid van Antwerpen plaatsheeft. En ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het de eerste keer is dat Tarkus daar aanwezig was. How come?

Een indoorfestival trekt me niet direct, maar oktober is dan eigenlijk toch de ideale maand om dat de doen. Het is zelden te warm binnen en het is aardig om tussendoor - als de emoties al te hoog oplopen - even een frisse neus te gaan halen buiten.

Daarenboven had ik vorige jaren wat schrik van de 'eenzijdigheid' van het festival. Nu blijkt:  ten onrechte. Wat ik op de recentste editie mocht meemaken was verre van rechtlijnig. Wie vreesde een eendimensionale rit van gothic te moeten ondergaan is er aan voor de moeite. Het palet was wel erg divers. Van pop/rock over gothic, dark metal, black metal, metalcore, pure heavy metal, symfonische metal en de twee headliners die alles in één pakket aanbieden.

Geen enkele artiest/band leek op de vorige en dat is volledig op het conto van de organisatie. Wat ook een dikke pluim verdient is de PA-crew. Hoe zij het deden weet ik niet, maar in een schamele 20' was de hele set omgebouwd en 'ready to go'. Even wat toms beroeren, snaren plukken en de micro's inpluggen. Het klinkt onwaarschijnlijk maar telkens was het goed raak: de sound was nagenoeg perfect. Natuurlijk helpt het dat elke band qua instrumentatie redelijk aan mekaar gewaagd is, maar toch. Daarenboven kon ik na het buitenkomen gewoon praten en horen wat er gebeurde zonder extra galm in mijn hoofd. Niet te luid dus. Chapeau.

De Oktoberhal is niet de gezelligste hal in West Europa, maar eens de lichten doven en de intro (ja, die spanning hé) opkomt, wordt het gelijk een club. Goed gedaan dus.

Maar er waren ook fantastische bands. Dat hielp enorm.

Drieëntwintig bands waar de dames het mooie weer maken of toch op zijn minst een ferme vinger in de pap hebben. Sommigen zagen er angstaanjagend uit, anderen waren uiterst knuffelbaar. Sommigen oogden perfect, en ja, dan was er die ene hé, die ver voorbij de goddelijke status verkeert. Absolute headliner van het weekend en echt waar - 'far beyond the sun': Tarja Turunen. Voor mijn part voor eeuwig weg van Nightwish, maar dat zal me een rotzorg zijn. Zondagmorgen was het al duidelijk dat een grote schare fans zich nestelden en niet meer zouden verhuizen tot na het concert.

Maar laten we eerst teruggaan naar zaterdagmorgen, 17 oktober. Je moet ergens beginnen....

PINKIE DOODLE POODLE was al even bezig toen ik en mijn maat binnenkwamen. Na een kleine check van de facilities en randanimatie pikten we nog een nummer of drie mee van dit gestoorde gezelschap uit Japan. Leuke post-punk/powerpop zoals alleen Jappen dit kunnen maken. Het Lolita-stemmetje en het voor ons soms irritante Japans deed ons niet veel, het was amper leuk om naar te kijken. Het leek eerder op een bak vol gekleurde kauwgomballen.


01 PDP
Het Franse WHYZDOM was 'andere kak'. Het podium werd in een recordtempo omgebouwd zodat niet alleen de band, maar ook het koor de nodige voorzieningen kreeg. Het enorme podium, zowel in de breedte als in de diepte leende zich perfect voor elke band.

Naast de band waren er zes koorzangers waardoor de opzet indrukwekkend oogde. Als zij half zo goed gingen klinken was het voor mij ok. En het was meer dan ok. Ik had ze al eens gecheckt op hun site en de verwachtingen lagen hoog. Deze band wist van wanten. Hun hyperbombastische gothic powermetal knalde vorige act naar de eeuwige rijstvelden. Dit was donker, heavy, strak en overgoten met een epische saus.

Zangeres Telya Marie oogde misschien een beetje afschrikwekkend, angst van het podium had ze zeker niet. Ze klauwde als een kat over de ganse breedte en sprong als een getormenteerde teef op de muzikanten als deze zich teveel inlieten met het bevallige koor. Ook vocaal was hier niets op aan te merken, zij kan alle registers aan en heeft tijdens de instrumentale stukken genoeg rust om op adem te komen. Dit was de echte opener van de festiviteiten en legde de lat wel gelijk erg hoog voor de volgende bands.


06 WHYZDOM


08 WHYZDOM


09 WHYZDOM


11 WHYZDOM


UNSUN uit Polen was dan weer even afkicken. Wij laten ons niet te snel leiden door de verschijning van zangeres Aya, maar dit ging toch eerder een lichte maaltijd worden. En inderdaad. Unsun trekt de poppy kaart uit de set. Ondanks de aanwezigheid van de bassist van Vader - toch een erg heavy band - klinkt dit nooit echt pakkend. Het stemmetje dat uit met poppemieke kwam is zeker niet slecht maar doet me eerder denken aan een Belgische dance-act dan aan een metalband. Wij laten het over ons heen komen en na de zaak goed getaxeerd te hebben, baan ik richting merchandise. Helaas voor Unsun, maar ook dit jaar kunnen ze aan mij niets kwijt. Maar hey, we zijn hier nog maar net hé!
19 UNSUN


20 UNSUN


21 UNSUN


MANIC MOVEMENT is onze enigste eigenste trots op dit festival. Naast de vooral Duitse, Nederlandse en Scandinavische bands, mag MM zeker niet ontbreken.

Dit zou de vierde keer zijn dat ik ze aan het werk zou zien. Telkens was het in stijgende lijn, hier moeten ze big-time scoren, willen ze nog herinnerd worden. Dankzij de excellente PA klinkt na de introtape het openingsnummer 'Caught in a Maze', het majestueuze instrumentale nummer dat de cd afsluit. Net voor de eindsolo plooit men om naar de echte set. Fantoni is bijzonder goed bij stem en gaat nergens uit de bocht. Het ruime podium is voor haar geen luxe want deze dame is niet van de kleinste en ze verkent dan ook alle hoeken. Uiteraard is ook hier 'Russians', de cover van Sting, een hoogtepunt. Diegene die niet vertrouwd zijn met het werk van MM zullen aardig ogen hebben getrokken want dit sloeg in als een bom. Na 40 minuten was ook hier de eindmeet behaald en we mogen best trots zijn. Fantoni was duidelijk geëmotioneerd toen het ondertussen aardig aangedikte publiek hun appreciatie toonde.


12 MANIC


15 MANIC


16 MANIC


18 MANIC


KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland is een Pagan/Folk metalband. Als ik de heren en dame zie opkomen is deze info al gelijk overbodig want naast de bevallige natuurvrouw nestelen zich de muzikanten. Deze lijken de bastaardzonen van Vikingen en trollen en ze zijn dan ook boeiend uitgedost. Na een eerste nummer dat wel erg folky was en waarbij zangeres Leeni-Maria Hovila (for the record, that is) een aardig ongestileerd danspasje uitvoerde, werd het roer omgeslagen. De muziek ging een versnelling hoger en de screams en grunts waren niet van de lucht. Razendsnelle deathmetalriffs wisselden af met de mooie cleane zang van Leeni. Gelukkig was ook dit visueel best interessant, op de duur trok het allemaal wel wat op mekaar. Ik had er nog nooit van gehoord, misschien vandaar. Fijne show!
24 KIVI


27 KIVI


28 KIVI


29 KIVI


AMBERIAN DAWN (D) was dan weer meer toegankelijk dan hun landgenoten. Heidi (en ja, ze zag er ook zo uit) Parviainen is een brave verschijning. En ik bedoel dat niet slecht; ze had zoiets kwetsbaars over zich en oogde wel erg mooi. Natuurlijk is dat voor ons bijzaak want wij willen headbangen! Ja watte. AD speelt powermetal met een gothic inslag. Het blitse gitaarwerk van de beide heren leunde erg aan bij landgenoten Stratovarius of Sonata Arctica. Zeer veel double bass, afwisselende gitaar en keyboardpartijen en bovenal licht verteerbare metal. Dit ging er in als koek en de set was dan ook voorbij voor we het wisten. Dit was misschien de meest conventionele band van de dag, maar dat zou het verschil alleen maar groter maken...
30 AMBERIAN


31 AMBERIAN


32 AMBERIAN


AUTUMN uit Nederland was wat mij betreft het zwakste moment van de dag. Hun vorige cd vond ik maar een inspiratieloze schijf met onmogelijke melodieën en weinig dynamiek (ik hoop dat ze dat niet lezen). Nieuweling 'Altitude' klinkt een pak boeiender. Tijdens hun 40' puurden ze dus uit beide albums om er het beste van te maken. Dan hadden we uiteraard ook (nieuwe) zangeres Marjan Welman. En jammer genoeg hielp dat ook niet echt. Zij heeft best een goede stem maar de presentatie was nog niet echt top. Ze leek wel pardoes op het podium gezet en maakte er maar het beste van. Zo kwam het mij over, maar ik kan volledig fout zitten. Het bandgeluid was ok, maar ook met te weinig uitdagende momenten voor het publiek. Te braaf, spijtig, maar volgende keer beter.
35 AUTUMN


36 AUTUMN


FLOWING TEARS uit Duitsland was dan weer een ander paar mouwen. Of moet ik zeggen: stembanden? Zoals de bandnaam al doet vermoeden gingen we terug de donkere kant op. FT weet dan ook een aardig doomy sfeertje neer te zetten op het podium. Zangeres Helen Vogt heeft een bijzonder stevige stem en ze weet het publiek mee te slepen in de toch niet al te opgewekte deuntjes. Ik had er nog niets van gehoord buiten het obligate voorbereidingswerk, maar ondanks dit waren we het collectief eens dat we Flowing Tears niet snel zullen vergeten.
38 TEARS


40 TEARS


41 TEARS


Volgende band was KRYPTERIA, ook uit Duitsland. Hun vorige cd 'Bloodangel's Cry' was een zeer aangename verrassing maar de beelden die ik zag van hun live act op Wacken vond ik erg pover. Groot vooroordeel dus, maar daar ben ik voor gekend. Toch wel een beetje veel curieus naar zangeres Ji-In Cho, vatten we dan toch post voor het podium.

En dat was een goede beslissing want niet alleen ziet ze er uit om op te vreten, zij én de hele band stonden als een huis. Gehuld in een trouwjurk refereerde ze aan hun nieuwe cd, maar langzaam werd deze uitgetrokken tot....ze er stond in een berestrakke broek en bijpassend topje. Ok, nu spreekt het beest in even, maar zij was begonnen. Terug naar de muziek.

Na enkele nummers uit 'My Fatal Kiss' die er goed ingingen, werd er naar ouder werk gegrepen met 'Sweet Revenge' en 'All Systems Go'. Ji-In laat zich helemaal niet imponeren door de opgefokte mannelijke helft van het publiek en staat haar mannetje. Het immense podium wordt verkend en gedurende de hele set houden ze de spanning er in. In de muziek, that is. Puik!


42 KRYPTERIA


44 KRYPTERIA


46 KRYPTERIA


MIDNATTSOL, weerom Duits met enkele Noorse leden, had een mindere dag. Dat lag aan frontvrouw Carmen Elise Espenaes die zich verontschuldigde voor de stemgebreken. Tijdens de show zal ze zich regelmatig bedienen van allerhande sprays en drankjes om er door te geraken. En al bij al viel dit nog mee. Haar oproep aan het publiek om zoveel mogelijk mee te zingen had nu niet direct het verhoopte succes, maar zij trok haar plan.

Midnattsol's songs zijn nu niet direct echte plakkers, ze zweven meer en scoren wel op sfeer, maar de 'ballen' ontbraken een beetje. Het folkelement kwam wel goed naar voren.Dit in tegenstelling tot de band van haar zus, Leaves Eyes.

Gelukkig hadden zij nog een denderende bassiste bij, dus het podium stond weerom aardig vol. Zelf vulde Carmen de tussenpassages met veel lief kijken naar mij en de andere kerels in het publiek. Haar paringsdans met de anderen vond ik wat ongelukkig, maar dat had misschien ook met haar gebrekkige vestimentaire keuze te maken. Toch nog eens bij zus binnenspringen voor advies. Hoe dan ook, Midnattsol trok zich door hun set zonder echt de mist in te gaan, maar het was eerder onderhoudend dan opwindend.


48 MIDNATTSOL


49 MIDNATTSOL

51 MIDNATTSOL


DELAIN. Wat moet ik nog schrijven over deze heerlijke en weergalloze Nederlandse band. Enkele jaren opgericht door Martijn, ex-toetsenist van Within Temptation, en met de toen piepjonge Charlotte Wessels op zang. Vandaag hoort ook nog gitarist/zanger Ronald Landa bij de kern, al kunnen we sinds de release van 'April Rain' wel van een vaste band spreken.

Ik heb Delain weten groeien. Ooit zat de bescheiden Charlotte bescheiden in een hoekje, nu heeft ze de volle presence van een klassevolle frontvrouw. Haar stem klinkt nog steeds pril en fris maar wordt ondersteund door een zekere kracht en overtuiging.

De wisselwerking met de grunts van Ronald was heerlijk. Er werd deftig gegrepen uit het laatste album met o.a. het dreigende 'Nothing Left', maar (eindelijk) kregen we nog eens 'Sever' uit het debuut te horen, wat we op Graspop 09 moesten missen. Grote ambiance met 'The Gathering' waarbij heel mijn omgeving op en neer ging. Ondergetekende bedankte daarvoor. De dag was nog niet voorbij. Wat zeg ik? Het beste moest nog komen. Toch één opmerking: waarom werd de single 'April Rain' weer niet gespeeld?


52 DELAIN

54 DELAIN

56 DELAIN

57 DELAIN


EPICA. Ja. Het was niet enkel volgens de verwachtingen, maar het was ook de plicht van Nederlands nummer één om ons al het voorgaande te doen vergeten. Vergeten is een groot woord, maar om het simpel te stellen: Epica kwam, zag en overwon op hun sokken.

Nu werd ook de volledige diepte van het podium gebruikt en dat gaf wel een enorme dimensie aan de show. Zo stond Simone Simons soms wel erg ver van ons, om dan tijdens het nummer bevallig als altijd het podium te vullen met haar geweldige verschijning.

Leuk voor ons is dat de band nu reeds twee Belgen telt. Gitarist Isaac Delahaye (God Dethroned) en bassist Yves Huts. We winnen dus langzamerhand. Ook de verse drummer Ariën doet hierbij zijn eerste tournee met de band.


58 EPICA

59 EPICA

60 EPICA

61 EPICA


Met een verse cd uit twee dagen voordien, was het extra uitkijken om deze live te horen alvorens we onze schijfjes nog maar konden beluisteren. En laat ik het duidelijk stellen: we werden gewoon weggeblazen. Epica kreeg een volle 100 minuten showtime maar deze vlogen zo voorbij. Kippenvelmoment voor T. Was ongetwijfeld 'The Phantom Agony'; dit is niet alleen een imposante song, de instrumentatie is hierbij zo overweldigend dat dit wel een erg emotioneel moment was. Ik beken, soms wordt het ook mij teveel.

Ander hoogtepunt was de opkomst van Floor Jansen welke na een innige omhelzing met Simone, haar broer Mark (gitarist) ging opzoeken op zijn stek. Samen brachten zij een sterk duet. Het is een kleine wereld.

Op het einde nam ex-gitarist Ad Sluijter Mark's gitaar over om nog eens een nummer mee te spelen. Epica was indrukwekkend, magistraal en scoorde zowel visueel als muzikaal de maximum score.


62 EPICA

63 EPICA

64 EPICA

65 EPICA

66 EPICA

67 EPICA

69 EPICA

68 EPICA



Zeer binnenkort dag 2 - zondag.

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen of wil je nog meer foto's zien, groter, beter en vooral: handiger?

Zet u gemakkelijk, klik de afbeelding links (MFVF 1) en selecteer 'diavoorstelling' links boven...

16:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.