28-10-09

Metal Female Voices Fest 2009, 18 oktober, Wieze

Logo blog sunday


DAG 2: Zondag...

TO-MERA is de band die dag twee in gang mag zetten. Het is ook de eerste Angelsaksische band die we gepresenteerd krijgen. Ik kwam binnen als de set al halverwege was, maar wat ik nog zie en hoor is boven alle verwachting. To-Mera speelt licht progressieve metal die qua structuur wat aan de hardere bands doet denken, al is het natuurlijk allemaal niet zo zwaar belegen. Technisch is het wel toppie wegens de aanwezigheid van buitengewone muzikanten. Vooral het gitaarwerk doet me denken aan de grote meesters.

Zangeres Julie Kiss stelt zich eerder bescheiden en weet zich vocaal eerder functioneel dan dragend op te stellen. Zeker niet slecht, maar dit is wel eerder een band voor liefhebbers van erg technische metal dan voor de 'female vocals'. Dit is een aanvaardbare start van de dag, maar blijft door de niet zo overtuigende presentatie niet lang hangen. Van de nog komende bands ken ik er enkele helemaal niet. 

01 To Mera.jpg

Het Duitse CORONATUS bijvoorbeeld, zet deze tweede dag wél goed in gang.

Gelijk erg leuk is de aanwezigheid van twee zangeressen die niet méér met mekaar kunnen verschillen. De blonde Carmen Schäffer neemt de dramatische soprano vocalen voor zich en doet dat heel goed. Soms hoor ik zelfs een echo van Tarja in haar geluid. Ada Flechtner is de tegenpool door eerder een jazzy, meer rockgeöriënteerd geluid neer te zetten. Samen leidt dit tot een zekere spanning, vooral als ze samen de refreinen inzetten. In de songs wisselen ze constant af waardoor ze zich ook individueel kunnen bewijzen. De muziek van Coronatus (soort vleermuis) is absoluut gothic. Bombastische thema's, tragische passages, uptempo uithalen en bovenal: ze zingen voor het merendeel in het Duits, wat nooit kwaad kan in dit genre. Ik vond dit weeral (...) een excellent optreden waar nagenoeg niets aan op te merken viel. Na afloop spurtte ik me dan ook naar de merchandise en schaftte me de cd 'Lux Noctis' aan. En daar heb ik zeker geen spijt van. Momenteel werken ze aan hun derde cd. Uitkijken dus!

00 Coronatus.jpg
00 Coronatus 3.jpg
00 Coronatus 3.jpg

LAHANNYA, de tweede en laatste Engelse band, leek me eerst een beetje een vreemde eend in de bijt, en dan heb ik het niet alleen over zangeres Lahannya zelf. Mijn voorbereiding deed me vermoeden dat zij eerder industrial zouden spelen, en de outfit van de juffrouw deed me eerder aan (godbetert) Zohra in haar hoogdagen denken dan aan iets anders. Doch, zeer kort nadat ze met haar band het podium had ingenomen draaide ik gelijk bij. Ruimdenkend als ik ben (laat u niets wijsmaken) viel ik direct voor deze band. Inderdaad, haar presentatie en stemgeluid beantwoordden wel aan mijn verwachtingen, maar met het zeer sterke en harde geluid van de strakke band, maakte dit dat het zeer verteerbaar werd. Korte gebalde songs die je wel wil meezingen, maar waar dan toch weer steeds een verrassend element in zit. De hele show draaide wel degelijk rond de zangeres, maar dat kon geen kwaad. Ze had in mijn ogen wel de lelijkste outfit, maar als optreden was dit niet slecht maar ook niet memorabel wegens al te hapklaar. Een sorbetje, zeg maar, maar wel een heel lekker.

00 lahanya 2.jpg

00 lahanya.jpg
DEADLOCK
uit Duitsland bracht terug de 'M' in metal. Eerlijk gezegd: iemand schoof ooit eens een cd van deze band naar mij door en ik kon die niet echt appreciëren. Hoe dat komt weet ik nog steeds niet, want dit was live wel echt mijn ding. Ook een goede beslissing om me goed te positioneren, al was ik van plan me even achteraan te plaatsen. Niets dan goed dus?

00 deadlock 1.jpg

00 deadlock 2.jpg

Op dag twee kwamen in tegenstelling tot zaterdag, enkele bands aan bod dit zowel een mannelijk als een vrouwelijke zanger(es) hadden. Persoonlijk hou ik daar wel van, zo kan ik bvb Lacuna Coil bijzonder smaken. Deadlock opende zijn set met een heftige techno beat en ik moest even slikken. Na enkele seconden schoot de band in actie en ik was al gelijk onder de indruk van zanger (grunter, growler) Johannes Prem. Wat een ongelofelijk strot heeft die kerel. Deadlock speelt moderne metal/metalcore in de stijl van Killswitch Engage of Scar Symmetry. Grootste verschil is echter dat zij iets meer melodische momenten in hun songs hebben én (zucht) de aanwezigheid van een klein opdondertje genaamd Sabine Weniger. Deze juf kan nu wel niet op tegen het vocaal geweld (en dominante aanwezigheid) van Prem, maar haar melodieuze interventies voelden telkens aan als een frisse slok Coke tijdens het verorberen van een hot & spicy pizza, om maar ergens een vergelijk te maken.

De presence van Sabine was natuurlijk ook leuk om naar te kijken en als ze samen met Prem met het voetje op de monitor hard aan het headbangen slagen, sloeg mijn hart regelmatig even over van puur muzikale opwinding. Weerom een retestrakke band waarvan vooral de drummer zich keihard in het zweet werkte. Check zeker hun MySpace!

Beste lezer, het lijkt of alles wel rozengeur en manenschijn was. Wel, dat was het ook. De dag was nog niet half en de muzikale oorgasmes stapelden zich reeds op. Rest de vraag: hoe lang moet ik dit allemaal nog ondergaan? Tot het gaatje zeker?

STREAM OF PASSION (NL), de band ooit in het leven geroepen onder auspiciën van Arjen Lucas, de man achter o.a. Ayreon, doet het al enkele jaren zonder de grote man. Zangeres Marcela Bovio (jawel, uit Mexico) heeft van de band 'haar' band gemaakt. De laatste cd 'The Flame Within' laat duidelijk blijken dat de songs niet alleen door haar, maar ook in functie van haar zijn geschreven. Marcela beschikt over een warme, soms omfloerste stem en weet met haar totale muzikale aanpak diep tot in de luisteraar door te dringen. Ze ziet er dan ook verrukkelijk uit zonder ergens goedkoop te zijn. Ze is ingetogen aanwezig en focust zich op haar prestatie.

De niet altijd gemakkelijke songs weten zich toch als een warm deken over het publiek te draperen en als er al eens iets heftiger wordt uitgehaald, is het steeds Marcela's stem die de gemoederen tot bedaren weet te brengen. De cover 'Street Spirit' van Radiohead is zeker een hoogtepunt, maar dat zijn de enkele songs van haar debuut ook, getuige 'Haunted'. Jammer dat ze slechts even en ter intro van één song de viool ter hand nam, want wat is er mooier dan een feeërieke vrouw met een viool in haar handen? Bij mijn weten niet veel, maar daar ga ik nu mijn hoofd niet over breken.

Bijzondere vermelding toch voor de excellente muzikanten, waaronder gitarist Stephan Schultz, welke toch bijzonder sterke solo's bracht waar het gevoel en de emotie van afspatte, maar dat kan je van zijn collega's ook zeggen. Straffe band, straffe Hollanders, damn!

SOP was een heerlijk rustpunt na het geweld van Deadlock waardoor we ons volledig konden voorbereiden op de Dark/Black Metal van...

00 sop 1.jpg
00 sop 2.jpg

DARZAMAT uit Polen trok ons weer even in de diepe, donkere krochten van de meer duistere metal. De podium opbouw was al dik ok, nu was het wachten wat er ging komen. En ja, we kregen (melodieuze) Black Metal. En inderdaad, ook hier werden de vocalen vooral gedragen door een man, wat zeg ik, dit moest de Duivel in eigen persoon zijn. Rafa Goral is zo een grunter waar kleine huisdieren instinctief van gaan lopen. Zijn aanwezigheid centraal op het podium was ook indrukwekkend en dat was de muziek ook, al was het niet helemaal mijn kopje thee. Maar!

Gelukkig was daar ook zangers Agnieszka welke voldoende tegengeluid kon bieden. Ik durf zelf stellen dat het haar bijdrage was die het mij nog enigszins verteerbaar kon maken, want anders was het voor ondergetekende een beetje te ééndimensionaal. Het had visueel nog beter gekund als de dame in kwestie zich niet permanent aan haar microfoon vasthield. Niet dat haar interventies zo bijzonder waren, maar ze hield de boel wel verteerbaar. Boeiend, spannend, dat wel, maar niet mijn muzikale ding.

00 darzamat 1.jpg
00 darzamat 2.jpg

   VAN CANTO uit Duitsland was eigenlijk de enige band die écht anders was dan de anderen. Wat zeg ik? Deze band heeft namelijk enkel een drummer. Van Canto bedient zich verder enkel van het stemgeluid van de andere vijf bandleden. Wij kennen dat natuurlijk van enkele poppy bands die dit in de jaren '80/'90 al eens deden, maar Metal?

Geen paniek, zij doen dit zo voortreffelijk dat je op geen enkel moment - of toch nadat de verrassing er af is - de instrumenten mist. Meer nog: Van Canto schrikt er niet voor terug om enkele overbekende metalsongs te coveren. Zo krijgen we na het openingsnummer al gelijk Nightwish' 'Wishmaster' voorgeschoteld. Later volgden nog Iron Maiden's 'The Trooper' en Manowar's 'Kings Of Metal'. Leuk is wel dat zij in hun 'scat' vocaal spelen met de naam van de gecoverde band. Verder natuurlijk eigen nummers waaronder het potige 'The Mission'.

Van Canto heeft buiten hun 'instrumenten' ook gedeelde zang door zangeres Inga Scharf en zanger Dennis Schunke. De anderen doen (volgens hun zeggen) de high & low 'rakketakke' vocals en de low 'dadam'. Dit lijkt een grap of een gimmick, maar als je dit gezelschap live bezig ziet, sta je daar helemaal niet bij stil en is dit zeer onderhoudend. 

00 van canto 1.jpg
00 van canto 2.jpg
00 van canto 3.jpg

Het Noorse TRIAL OF TEARS gaf de aftrap tot de laatste rechte lijn naar de finale. Ik had ondertussen al flink in de mot dat wie nu vooraan stond, daar niet meer weg ging gaan. Met het oog op de Grand Finale, en dat was nog ver weg, besloot ik om mezelf cm per cm nog beter op te stellen. Ik was niet alleen met dat plan, maar ik ben nu eenmaal iets struiser en standvastiger dan diegenen rondom mij, dus dat ging wel lukken. Ondertussen begon mijn rug zich te manifesteren waardoor ik toch af en toe ging zitten, wat ook al geen pretje was als je redelijk opeengepakt staat.
Deze band situeert zich weer in het lichtere genre; hapklare symphonische gothic. Zangers Cathrine ziet er toch wel een beetje angstaanjagend uit, al twijfel ik niet aan haar goede inborst. Vocaal zat het wel ok, maar het was ook weer zanger Ronny Thorsen die het leeuwendeel voor zich nam. Ik was onbekend met het werk van de band, dus was het een beetje wachten en ondergaan. En dan is 50' minuten wel wat lang, waarmee ik niet wil zeggen dat deze band een zeer goede indruk naliet en soms zeer energiek overkwam.   

00 trail of tears 1.jpg

00 trail of tears 2.jpg

                   00 trail of tears 3.jpg

LEAVE'S EYES was vorig jaar de absolute headliner en legde dit vast op de cd/dvd 'In Saga I Belgia', uiteraard opgenomen op het festival. Nu hebben ze een uitstekende cd 'Njord' uit en gaan zeer binnenkort op tour, waaronder in de Biebob op 20/11 samen met Atrocity, Stream Of Passion en nog enkele anderen. Om hun dankbaarheid te tonen, of omdat ze toch in de buurt waren (?) besloten zij een kleine akoestische set te brengen. Ondertussen werd ook de set van Doro al opgesteld. Leaves's Eyes nestelde zich dan vooraan op enkele tuinmeubelen en bracht 4 songs ten gehore. Wie hun muziek kent, zal ook al wel beseffen dat dit niet veel soeps kon worden, maar dat viel nog mee. Een waar kampvuurmoment met hun versie van (AAaaargh) 'Scarborough Fair' was ook wel ok. Het was het gebaar dat telde, en dat was een vriendelijk en voor zover ik kon ervaren wel gemeend. Nadien kregen zij ook nog een award.

Ik ga er van uit dat zij volgende editie weer bovenaan op de affiche zullen staan en ik weer in deze gezellige (NOT) hal.

00 leaves 1.jpg
00 leaves 2.jpg

 

DORO was de enige echte, pure, onversneden Heavy Metal band op heel het gebeuren. Met de verdere vooruitzichten stonden de eerste rijen natuurlijk volgepakt, maar aan de leeftijd en de shirts te zien was dit niet voor de ongekroonde Metal Queen. Toch enkele oudere smoelen met jeans vol patches wurmden zich naar een betere plek.

Doro, en haar band Warlock - al treden ze niet meer onder die naam op - lijkt wel onverwoestbaar. Dit jaar viert ze haar (ruim) 25-jarige aanwezigheid in de metalscene. En hoe!

Na een korte intro zette de band loeihard 'Earthshaker Rock' in waarna de furie zelve het podium opsnelde. Foto's nemen was haast onmogelijk daar mvr Pesch als een wilde stond te headbangen en over en weer liep dat het een lieve lust was. Doro oogt bijlange niet meer zo strak als in haar hoogdagen of op haar artwork (héhé), maar haar hele verschijning moet helemaal niet inboeten voor de herinneringen die ik en vele andere oudere metalheads van haar koesteren. Ze ziet er vooral gemotiveerd en dynamisch uit. Doro is een beetje van ons. Haar muziek, met albums als 'Burning the Witches' en vooral 'Triumph & Agony' behoren tot het grote metalcollectief en er werd dan ook vooral uit het oude werk gepuurd. Zo kregen we nog 'I Rule The Ruins', 'Burning The Witches' en ("Thizz izz a verryyy faaast sooong") 'Hellbound'. Ook 'When East meets West', 'True as Steel' passeerde de revue. Recenter werk als 'Night of the Warlock' en het beetje onnozele '(We Are The) Metalheads' werden er bij genomen, maar scoorden niet echt.

Grote opwinding als ze haar 'goede vriendin' Tarja op het podium vraagt om mee het nummer 'Walking With The Angels' te zingen. Dit is natuurlijk een bijzonder fijn moment en laat al even de druk van de ketel voor de Tarja-maniacs. Als ze dan later ook nog met ex-After Forever's Floor Jansen en Liv Kristine van Leave's Eyes als trio een nummer brengt is het wel écht een meidenfeestje onder mekaar. De sfeer is dan ook in de hal even zeer magisch. Dit zijn unieke momenten! Leuk is dat ex-After Forever's Bas Maas gitarist is bij Doro. It's all in the family!

De reguliere set wordt afgesloten met het obligate maar steeds imponerende 'Für Immer' en het opgedragen 'Herzblut', een song in dezelfde sfeer.

Nadat Doro een award krijgt voor haar carriëre en ze ons nogmaals uitgebreid bedankt moet er nog een song komen en dat is 'Breaking The Law' van Judas Priest.

Doro leverde een indrukwekkende show af die nergens moet onderdoen voor haar vorige passages. Haar Duitse accent is nog steeds even sympathiek als tenenkrullend, maar om 25 jaar aan de top te staan, wars van alle veranderingen die soms wel ingrijpend zijn in de scene, verdient ze ontzettend veel respect.

00 doro 1.jpg
00 doro 2.jpg
00 doro 3.jpg
00 doro 4.jpg

00 doro 5.jpg

TARJA! De hoofdschotel, het nec plus ultra der vrouwelijke vocalisten, hiervoor was een groot gedeelte van het publiek voor gekomen. En laat ik gelijk stellen: mijn verwachtingen waren hooggespannen, maar wat ik hier over mij heen kreeg was nog boven die verwachtingen.

Zoals de avond voordien was ook hier het hele podium in de diepte ter beschikking van de band. Die bestond naast gitaar, bas, toetsen en drums ook uit een cellist (ex-Apocalyptica), welke zich later nog ferm in de schijnwerper zou werken. Het was een harde band, een band met ballen, zeg maar. Op bas zat Oliver Holzwarth van Sieges Even en ex-Blind Guardian, achter het imposante drumstel zat bvb niemand minder dan Mike Terrana, het drumbeest van o.a. Axel Rudi Pell, Masterplan en ex-Malmsteen, om er maar een paar te noemen. Hier komen we later nog op terug...

Maar Tarja! Dat ze de meest geschoolde zangeres van het hele programma was, beïnvloed mijn oordeel zeker niet, maar zij is nu eenmaal van een uitzonderlijke klasse. Ook haar lijfelijke aanwezigheid was echt wel imponerend. Haar mimiek, haar gracieuze bewegingen, haar uitstraling was ronduit adembenemend.

00 tarja 1.jpg
00 tarja 2.jpg
00 tarja 3.jpg
00 tarja 4.jpg

Ik zal zeker iemand voor het hoofd stoten, maar Tarja én haar band van die avond reduceert oud collega's Nightwish tot een stelletje poppy posers. Kwestie van even een vergelijking te stellen. Tussendoor kregen we ook nog een meer dan imponerende drumsolo van Mike Terrana. Het was opvallend hoe groot de appreciatie van het publiek was. Wetende dat hier niet echt iemand zit te wachten op een drumsolo van een mannetjesputter.

Tarja grijpt ruim in haar recentste cd 'My Winter Storm' met uiteraard 'I Walk Alone', maar ook met de meer sferische songs als 'Sing For Me' en het aangrijpende 'Our Great Divide'. Ander memorabele song is 'Tired Of Being Alone' waarmeer Tarja bewijst om met maar liefst 4 sferische songs na mekaar de zaal muisstil te krijgen. Maar ook Alice Cooper's 'Poison' werd verteerbaar gebracht. Dan was het Tarja op haar beurt die Doro vroeg om mee 'The Seer' te brengen.

Het dak ging er zo goed als af als de eerste Nightwishsong wordt ingezet. Met 'She Is My Sin' gaat de volledige zaal op en neer. Maar het is pas met 'Nemo' dat Tarja bewijst dat haar vorige band zonder haar aan de Turken is uitgeleverd zonder haar. En dat is vooral jammer voor hen.

'Nemo' is het absoluut hoogtepunt van de dag. Ik kon me nauwelijks staande houden tussen het meedeinende publiek, waarmee ik maar wil zeggen dat de sfeer absoluut top was en dat er weer een zoveelste magische moment voor ons afspeelde. In de toegiften kregen we nog 'Deep Silent' (Nightwish) en 'Die Alive'.

00 tarja 6.jpg
00 tarja 7.jpg
00 tarja 8.jpg

Hiermee waren we aan het einde gekomen van twee dagen Female Fronted Metal, al werd er wel af en toe iets verder gekeken dan dat thema.

Veel hoogtepunten, weinig of geen afknappers en twee absolute headliners. Wat moeten we nog meer hebben? Een ticket voor volgende editie graag!

De vraag is alleen: hoe gaan ze deze editie overtreffen?

Voor nog meer Female Voices: klik op MFVF 2 links hiernaast...

 

 
 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

allemaal schoon volk ...t' waren zeker engelen...euh stemmetjes ook ...??
In ieder geval toffe foto's
groetje,
engeltje

Gepost door: Marc Revenge | 28-10-09

De commentaren zijn gesloten.