28-10-09

Metal Female Voices Fest 2009, 18 oktober, Wieze

Logo blog sunday


DAG 2: Zondag...

TO-MERA is de band die dag twee in gang mag zetten. Het is ook de eerste Angelsaksische band die we gepresenteerd krijgen. Ik kwam binnen als de set al halverwege was, maar wat ik nog zie en hoor is boven alle verwachting. To-Mera speelt licht progressieve metal die qua structuur wat aan de hardere bands doet denken, al is het natuurlijk allemaal niet zo zwaar belegen. Technisch is het wel toppie wegens de aanwezigheid van buitengewone muzikanten. Vooral het gitaarwerk doet me denken aan de grote meesters.

Zangeres Julie Kiss stelt zich eerder bescheiden en weet zich vocaal eerder functioneel dan dragend op te stellen. Zeker niet slecht, maar dit is wel eerder een band voor liefhebbers van erg technische metal dan voor de 'female vocals'. Dit is een aanvaardbare start van de dag, maar blijft door de niet zo overtuigende presentatie niet lang hangen. Van de nog komende bands ken ik er enkele helemaal niet. 

01 To Mera.jpg

Het Duitse CORONATUS bijvoorbeeld, zet deze tweede dag wél goed in gang.

Gelijk erg leuk is de aanwezigheid van twee zangeressen die niet méér met mekaar kunnen verschillen. De blonde Carmen Schäffer neemt de dramatische soprano vocalen voor zich en doet dat heel goed. Soms hoor ik zelfs een echo van Tarja in haar geluid. Ada Flechtner is de tegenpool door eerder een jazzy, meer rockgeöriënteerd geluid neer te zetten. Samen leidt dit tot een zekere spanning, vooral als ze samen de refreinen inzetten. In de songs wisselen ze constant af waardoor ze zich ook individueel kunnen bewijzen. De muziek van Coronatus (soort vleermuis) is absoluut gothic. Bombastische thema's, tragische passages, uptempo uithalen en bovenal: ze zingen voor het merendeel in het Duits, wat nooit kwaad kan in dit genre. Ik vond dit weeral (...) een excellent optreden waar nagenoeg niets aan op te merken viel. Na afloop spurtte ik me dan ook naar de merchandise en schaftte me de cd 'Lux Noctis' aan. En daar heb ik zeker geen spijt van. Momenteel werken ze aan hun derde cd. Uitkijken dus!

00 Coronatus.jpg
00 Coronatus 3.jpg
00 Coronatus 3.jpg

LAHANNYA, de tweede en laatste Engelse band, leek me eerst een beetje een vreemde eend in de bijt, en dan heb ik het niet alleen over zangeres Lahannya zelf. Mijn voorbereiding deed me vermoeden dat zij eerder industrial zouden spelen, en de outfit van de juffrouw deed me eerder aan (godbetert) Zohra in haar hoogdagen denken dan aan iets anders. Doch, zeer kort nadat ze met haar band het podium had ingenomen draaide ik gelijk bij. Ruimdenkend als ik ben (laat u niets wijsmaken) viel ik direct voor deze band. Inderdaad, haar presentatie en stemgeluid beantwoordden wel aan mijn verwachtingen, maar met het zeer sterke en harde geluid van de strakke band, maakte dit dat het zeer verteerbaar werd. Korte gebalde songs die je wel wil meezingen, maar waar dan toch weer steeds een verrassend element in zit. De hele show draaide wel degelijk rond de zangeres, maar dat kon geen kwaad. Ze had in mijn ogen wel de lelijkste outfit, maar als optreden was dit niet slecht maar ook niet memorabel wegens al te hapklaar. Een sorbetje, zeg maar, maar wel een heel lekker.

00 lahanya 2.jpg

00 lahanya.jpg
DEADLOCK
uit Duitsland bracht terug de 'M' in metal. Eerlijk gezegd: iemand schoof ooit eens een cd van deze band naar mij door en ik kon die niet echt appreciëren. Hoe dat komt weet ik nog steeds niet, want dit was live wel echt mijn ding. Ook een goede beslissing om me goed te positioneren, al was ik van plan me even achteraan te plaatsen. Niets dan goed dus?

00 deadlock 1.jpg

00 deadlock 2.jpg

Op dag twee kwamen in tegenstelling tot zaterdag, enkele bands aan bod dit zowel een mannelijk als een vrouwelijke zanger(es) hadden. Persoonlijk hou ik daar wel van, zo kan ik bvb Lacuna Coil bijzonder smaken. Deadlock opende zijn set met een heftige techno beat en ik moest even slikken. Na enkele seconden schoot de band in actie en ik was al gelijk onder de indruk van zanger (grunter, growler) Johannes Prem. Wat een ongelofelijk strot heeft die kerel. Deadlock speelt moderne metal/metalcore in de stijl van Killswitch Engage of Scar Symmetry. Grootste verschil is echter dat zij iets meer melodische momenten in hun songs hebben én (zucht) de aanwezigheid van een klein opdondertje genaamd Sabine Weniger. Deze juf kan nu wel niet op tegen het vocaal geweld (en dominante aanwezigheid) van Prem, maar haar melodieuze interventies voelden telkens aan als een frisse slok Coke tijdens het verorberen van een hot & spicy pizza, om maar ergens een vergelijk te maken.

De presence van Sabine was natuurlijk ook leuk om naar te kijken en als ze samen met Prem met het voetje op de monitor hard aan het headbangen slagen, sloeg mijn hart regelmatig even over van puur muzikale opwinding. Weerom een retestrakke band waarvan vooral de drummer zich keihard in het zweet werkte. Check zeker hun MySpace!

Beste lezer, het lijkt of alles wel rozengeur en manenschijn was. Wel, dat was het ook. De dag was nog niet half en de muzikale oorgasmes stapelden zich reeds op. Rest de vraag: hoe lang moet ik dit allemaal nog ondergaan? Tot het gaatje zeker?

STREAM OF PASSION (NL), de band ooit in het leven geroepen onder auspiciën van Arjen Lucas, de man achter o.a. Ayreon, doet het al enkele jaren zonder de grote man. Zangeres Marcela Bovio (jawel, uit Mexico) heeft van de band 'haar' band gemaakt. De laatste cd 'The Flame Within' laat duidelijk blijken dat de songs niet alleen door haar, maar ook in functie van haar zijn geschreven. Marcela beschikt over een warme, soms omfloerste stem en weet met haar totale muzikale aanpak diep tot in de luisteraar door te dringen. Ze ziet er dan ook verrukkelijk uit zonder ergens goedkoop te zijn. Ze is ingetogen aanwezig en focust zich op haar prestatie.

De niet altijd gemakkelijke songs weten zich toch als een warm deken over het publiek te draperen en als er al eens iets heftiger wordt uitgehaald, is het steeds Marcela's stem die de gemoederen tot bedaren weet te brengen. De cover 'Street Spirit' van Radiohead is zeker een hoogtepunt, maar dat zijn de enkele songs van haar debuut ook, getuige 'Haunted'. Jammer dat ze slechts even en ter intro van één song de viool ter hand nam, want wat is er mooier dan een feeërieke vrouw met een viool in haar handen? Bij mijn weten niet veel, maar daar ga ik nu mijn hoofd niet over breken.

Bijzondere vermelding toch voor de excellente muzikanten, waaronder gitarist Stephan Schultz, welke toch bijzonder sterke solo's bracht waar het gevoel en de emotie van afspatte, maar dat kan je van zijn collega's ook zeggen. Straffe band, straffe Hollanders, damn!

SOP was een heerlijk rustpunt na het geweld van Deadlock waardoor we ons volledig konden voorbereiden op de Dark/Black Metal van...

00 sop 1.jpg
00 sop 2.jpg

DARZAMAT uit Polen trok ons weer even in de diepe, donkere krochten van de meer duistere metal. De podium opbouw was al dik ok, nu was het wachten wat er ging komen. En ja, we kregen (melodieuze) Black Metal. En inderdaad, ook hier werden de vocalen vooral gedragen door een man, wat zeg ik, dit moest de Duivel in eigen persoon zijn. Rafa Goral is zo een grunter waar kleine huisdieren instinctief van gaan lopen. Zijn aanwezigheid centraal op het podium was ook indrukwekkend en dat was de muziek ook, al was het niet helemaal mijn kopje thee. Maar!

Gelukkig was daar ook zangers Agnieszka welke voldoende tegengeluid kon bieden. Ik durf zelf stellen dat het haar bijdrage was die het mij nog enigszins verteerbaar kon maken, want anders was het voor ondergetekende een beetje te ééndimensionaal. Het had visueel nog beter gekund als de dame in kwestie zich niet permanent aan haar microfoon vasthield. Niet dat haar interventies zo bijzonder waren, maar ze hield de boel wel verteerbaar. Boeiend, spannend, dat wel, maar niet mijn muzikale ding.

00 darzamat 1.jpg
00 darzamat 2.jpg

   VAN CANTO uit Duitsland was eigenlijk de enige band die écht anders was dan de anderen. Wat zeg ik? Deze band heeft namelijk enkel een drummer. Van Canto bedient zich verder enkel van het stemgeluid van de andere vijf bandleden. Wij kennen dat natuurlijk van enkele poppy bands die dit in de jaren '80/'90 al eens deden, maar Metal?

Geen paniek, zij doen dit zo voortreffelijk dat je op geen enkel moment - of toch nadat de verrassing er af is - de instrumenten mist. Meer nog: Van Canto schrikt er niet voor terug om enkele overbekende metalsongs te coveren. Zo krijgen we na het openingsnummer al gelijk Nightwish' 'Wishmaster' voorgeschoteld. Later volgden nog Iron Maiden's 'The Trooper' en Manowar's 'Kings Of Metal'. Leuk is wel dat zij in hun 'scat' vocaal spelen met de naam van de gecoverde band. Verder natuurlijk eigen nummers waaronder het potige 'The Mission'.

Van Canto heeft buiten hun 'instrumenten' ook gedeelde zang door zangeres Inga Scharf en zanger Dennis Schunke. De anderen doen (volgens hun zeggen) de high & low 'rakketakke' vocals en de low 'dadam'. Dit lijkt een grap of een gimmick, maar als je dit gezelschap live bezig ziet, sta je daar helemaal niet bij stil en is dit zeer onderhoudend. 

00 van canto 1.jpg
00 van canto 2.jpg
00 van canto 3.jpg

Het Noorse TRIAL OF TEARS gaf de aftrap tot de laatste rechte lijn naar de finale. Ik had ondertussen al flink in de mot dat wie nu vooraan stond, daar niet meer weg ging gaan. Met het oog op de Grand Finale, en dat was nog ver weg, besloot ik om mezelf cm per cm nog beter op te stellen. Ik was niet alleen met dat plan, maar ik ben nu eenmaal iets struiser en standvastiger dan diegenen rondom mij, dus dat ging wel lukken. Ondertussen begon mijn rug zich te manifesteren waardoor ik toch af en toe ging zitten, wat ook al geen pretje was als je redelijk opeengepakt staat.
Deze band situeert zich weer in het lichtere genre; hapklare symphonische gothic. Zangers Cathrine ziet er toch wel een beetje angstaanjagend uit, al twijfel ik niet aan haar goede inborst. Vocaal zat het wel ok, maar het was ook weer zanger Ronny Thorsen die het leeuwendeel voor zich nam. Ik was onbekend met het werk van de band, dus was het een beetje wachten en ondergaan. En dan is 50' minuten wel wat lang, waarmee ik niet wil zeggen dat deze band een zeer goede indruk naliet en soms zeer energiek overkwam.   

00 trail of tears 1.jpg

00 trail of tears 2.jpg

                   00 trail of tears 3.jpg

LEAVE'S EYES was vorig jaar de absolute headliner en legde dit vast op de cd/dvd 'In Saga I Belgia', uiteraard opgenomen op het festival. Nu hebben ze een uitstekende cd 'Njord' uit en gaan zeer binnenkort op tour, waaronder in de Biebob op 20/11 samen met Atrocity, Stream Of Passion en nog enkele anderen. Om hun dankbaarheid te tonen, of omdat ze toch in de buurt waren (?) besloten zij een kleine akoestische set te brengen. Ondertussen werd ook de set van Doro al opgesteld. Leaves's Eyes nestelde zich dan vooraan op enkele tuinmeubelen en bracht 4 songs ten gehore. Wie hun muziek kent, zal ook al wel beseffen dat dit niet veel soeps kon worden, maar dat viel nog mee. Een waar kampvuurmoment met hun versie van (AAaaargh) 'Scarborough Fair' was ook wel ok. Het was het gebaar dat telde, en dat was een vriendelijk en voor zover ik kon ervaren wel gemeend. Nadien kregen zij ook nog een award.

Ik ga er van uit dat zij volgende editie weer bovenaan op de affiche zullen staan en ik weer in deze gezellige (NOT) hal.

00 leaves 1.jpg
00 leaves 2.jpg

 

DORO was de enige echte, pure, onversneden Heavy Metal band op heel het gebeuren. Met de verdere vooruitzichten stonden de eerste rijen natuurlijk volgepakt, maar aan de leeftijd en de shirts te zien was dit niet voor de ongekroonde Metal Queen. Toch enkele oudere smoelen met jeans vol patches wurmden zich naar een betere plek.

Doro, en haar band Warlock - al treden ze niet meer onder die naam op - lijkt wel onverwoestbaar. Dit jaar viert ze haar (ruim) 25-jarige aanwezigheid in de metalscene. En hoe!

Na een korte intro zette de band loeihard 'Earthshaker Rock' in waarna de furie zelve het podium opsnelde. Foto's nemen was haast onmogelijk daar mvr Pesch als een wilde stond te headbangen en over en weer liep dat het een lieve lust was. Doro oogt bijlange niet meer zo strak als in haar hoogdagen of op haar artwork (héhé), maar haar hele verschijning moet helemaal niet inboeten voor de herinneringen die ik en vele andere oudere metalheads van haar koesteren. Ze ziet er vooral gemotiveerd en dynamisch uit. Doro is een beetje van ons. Haar muziek, met albums als 'Burning the Witches' en vooral 'Triumph & Agony' behoren tot het grote metalcollectief en er werd dan ook vooral uit het oude werk gepuurd. Zo kregen we nog 'I Rule The Ruins', 'Burning The Witches' en ("Thizz izz a verryyy faaast sooong") 'Hellbound'. Ook 'When East meets West', 'True as Steel' passeerde de revue. Recenter werk als 'Night of the Warlock' en het beetje onnozele '(We Are The) Metalheads' werden er bij genomen, maar scoorden niet echt.

Grote opwinding als ze haar 'goede vriendin' Tarja op het podium vraagt om mee het nummer 'Walking With The Angels' te zingen. Dit is natuurlijk een bijzonder fijn moment en laat al even de druk van de ketel voor de Tarja-maniacs. Als ze dan later ook nog met ex-After Forever's Floor Jansen en Liv Kristine van Leave's Eyes als trio een nummer brengt is het wel écht een meidenfeestje onder mekaar. De sfeer is dan ook in de hal even zeer magisch. Dit zijn unieke momenten! Leuk is dat ex-After Forever's Bas Maas gitarist is bij Doro. It's all in the family!

De reguliere set wordt afgesloten met het obligate maar steeds imponerende 'Für Immer' en het opgedragen 'Herzblut', een song in dezelfde sfeer.

Nadat Doro een award krijgt voor haar carriëre en ze ons nogmaals uitgebreid bedankt moet er nog een song komen en dat is 'Breaking The Law' van Judas Priest.

Doro leverde een indrukwekkende show af die nergens moet onderdoen voor haar vorige passages. Haar Duitse accent is nog steeds even sympathiek als tenenkrullend, maar om 25 jaar aan de top te staan, wars van alle veranderingen die soms wel ingrijpend zijn in de scene, verdient ze ontzettend veel respect.

00 doro 1.jpg
00 doro 2.jpg
00 doro 3.jpg
00 doro 4.jpg

00 doro 5.jpg

TARJA! De hoofdschotel, het nec plus ultra der vrouwelijke vocalisten, hiervoor was een groot gedeelte van het publiek voor gekomen. En laat ik gelijk stellen: mijn verwachtingen waren hooggespannen, maar wat ik hier over mij heen kreeg was nog boven die verwachtingen.

Zoals de avond voordien was ook hier het hele podium in de diepte ter beschikking van de band. Die bestond naast gitaar, bas, toetsen en drums ook uit een cellist (ex-Apocalyptica), welke zich later nog ferm in de schijnwerper zou werken. Het was een harde band, een band met ballen, zeg maar. Op bas zat Oliver Holzwarth van Sieges Even en ex-Blind Guardian, achter het imposante drumstel zat bvb niemand minder dan Mike Terrana, het drumbeest van o.a. Axel Rudi Pell, Masterplan en ex-Malmsteen, om er maar een paar te noemen. Hier komen we later nog op terug...

Maar Tarja! Dat ze de meest geschoolde zangeres van het hele programma was, beïnvloed mijn oordeel zeker niet, maar zij is nu eenmaal van een uitzonderlijke klasse. Ook haar lijfelijke aanwezigheid was echt wel imponerend. Haar mimiek, haar gracieuze bewegingen, haar uitstraling was ronduit adembenemend.

00 tarja 1.jpg
00 tarja 2.jpg
00 tarja 3.jpg
00 tarja 4.jpg

Ik zal zeker iemand voor het hoofd stoten, maar Tarja én haar band van die avond reduceert oud collega's Nightwish tot een stelletje poppy posers. Kwestie van even een vergelijking te stellen. Tussendoor kregen we ook nog een meer dan imponerende drumsolo van Mike Terrana. Het was opvallend hoe groot de appreciatie van het publiek was. Wetende dat hier niet echt iemand zit te wachten op een drumsolo van een mannetjesputter.

Tarja grijpt ruim in haar recentste cd 'My Winter Storm' met uiteraard 'I Walk Alone', maar ook met de meer sferische songs als 'Sing For Me' en het aangrijpende 'Our Great Divide'. Ander memorabele song is 'Tired Of Being Alone' waarmeer Tarja bewijst om met maar liefst 4 sferische songs na mekaar de zaal muisstil te krijgen. Maar ook Alice Cooper's 'Poison' werd verteerbaar gebracht. Dan was het Tarja op haar beurt die Doro vroeg om mee 'The Seer' te brengen.

Het dak ging er zo goed als af als de eerste Nightwishsong wordt ingezet. Met 'She Is My Sin' gaat de volledige zaal op en neer. Maar het is pas met 'Nemo' dat Tarja bewijst dat haar vorige band zonder haar aan de Turken is uitgeleverd zonder haar. En dat is vooral jammer voor hen.

'Nemo' is het absoluut hoogtepunt van de dag. Ik kon me nauwelijks staande houden tussen het meedeinende publiek, waarmee ik maar wil zeggen dat de sfeer absoluut top was en dat er weer een zoveelste magische moment voor ons afspeelde. In de toegiften kregen we nog 'Deep Silent' (Nightwish) en 'Die Alive'.

00 tarja 6.jpg
00 tarja 7.jpg
00 tarja 8.jpg

Hiermee waren we aan het einde gekomen van twee dagen Female Fronted Metal, al werd er wel af en toe iets verder gekeken dan dat thema.

Veel hoogtepunten, weinig of geen afknappers en twee absolute headliners. Wat moeten we nog meer hebben? Een ticket voor volgende editie graag!

De vraag is alleen: hoe gaan ze deze editie overtreffen?

Voor nog meer Female Voices: klik op MFVF 2 links hiernaast...

 

 
 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

24-10-09

Metal Female Voices Fest 2009, 17 oktober, Wieze

Logo blog saturday


Where do I begin?

Het MFVF had dit jaar voor de 7e keer plaats en wel in de Oktoberhallen te Wieze. Bij mijn weten dus het enige metalfestival dat in de nabijheid van Antwerpen plaatsheeft. En ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het de eerste keer is dat Tarkus daar aanwezig was. How come?

Een indoorfestival trekt me niet direct, maar oktober is dan eigenlijk toch de ideale maand om dat de doen. Het is zelden te warm binnen en het is aardig om tussendoor - als de emoties al te hoog oplopen - even een frisse neus te gaan halen buiten.

Daarenboven had ik vorige jaren wat schrik van de 'eenzijdigheid' van het festival. Nu blijkt:  ten onrechte. Wat ik op de recentste editie mocht meemaken was verre van rechtlijnig. Wie vreesde een eendimensionale rit van gothic te moeten ondergaan is er aan voor de moeite. Het palet was wel erg divers. Van pop/rock over gothic, dark metal, black metal, metalcore, pure heavy metal, symfonische metal en de twee headliners die alles in één pakket aanbieden.

Geen enkele artiest/band leek op de vorige en dat is volledig op het conto van de organisatie. Wat ook een dikke pluim verdient is de PA-crew. Hoe zij het deden weet ik niet, maar in een schamele 20' was de hele set omgebouwd en 'ready to go'. Even wat toms beroeren, snaren plukken en de micro's inpluggen. Het klinkt onwaarschijnlijk maar telkens was het goed raak: de sound was nagenoeg perfect. Natuurlijk helpt het dat elke band qua instrumentatie redelijk aan mekaar gewaagd is, maar toch. Daarenboven kon ik na het buitenkomen gewoon praten en horen wat er gebeurde zonder extra galm in mijn hoofd. Niet te luid dus. Chapeau.

De Oktoberhal is niet de gezelligste hal in West Europa, maar eens de lichten doven en de intro (ja, die spanning hé) opkomt, wordt het gelijk een club. Goed gedaan dus.

Maar er waren ook fantastische bands. Dat hielp enorm.

Drieëntwintig bands waar de dames het mooie weer maken of toch op zijn minst een ferme vinger in de pap hebben. Sommigen zagen er angstaanjagend uit, anderen waren uiterst knuffelbaar. Sommigen oogden perfect, en ja, dan was er die ene hé, die ver voorbij de goddelijke status verkeert. Absolute headliner van het weekend en echt waar - 'far beyond the sun': Tarja Turunen. Voor mijn part voor eeuwig weg van Nightwish, maar dat zal me een rotzorg zijn. Zondagmorgen was het al duidelijk dat een grote schare fans zich nestelden en niet meer zouden verhuizen tot na het concert.

Maar laten we eerst teruggaan naar zaterdagmorgen, 17 oktober. Je moet ergens beginnen....

PINKIE DOODLE POODLE was al even bezig toen ik en mijn maat binnenkwamen. Na een kleine check van de facilities en randanimatie pikten we nog een nummer of drie mee van dit gestoorde gezelschap uit Japan. Leuke post-punk/powerpop zoals alleen Jappen dit kunnen maken. Het Lolita-stemmetje en het voor ons soms irritante Japans deed ons niet veel, het was amper leuk om naar te kijken. Het leek eerder op een bak vol gekleurde kauwgomballen.


01 PDP
Het Franse WHYZDOM was 'andere kak'. Het podium werd in een recordtempo omgebouwd zodat niet alleen de band, maar ook het koor de nodige voorzieningen kreeg. Het enorme podium, zowel in de breedte als in de diepte leende zich perfect voor elke band.

Naast de band waren er zes koorzangers waardoor de opzet indrukwekkend oogde. Als zij half zo goed gingen klinken was het voor mij ok. En het was meer dan ok. Ik had ze al eens gecheckt op hun site en de verwachtingen lagen hoog. Deze band wist van wanten. Hun hyperbombastische gothic powermetal knalde vorige act naar de eeuwige rijstvelden. Dit was donker, heavy, strak en overgoten met een epische saus.

Zangeres Telya Marie oogde misschien een beetje afschrikwekkend, angst van het podium had ze zeker niet. Ze klauwde als een kat over de ganse breedte en sprong als een getormenteerde teef op de muzikanten als deze zich teveel inlieten met het bevallige koor. Ook vocaal was hier niets op aan te merken, zij kan alle registers aan en heeft tijdens de instrumentale stukken genoeg rust om op adem te komen. Dit was de echte opener van de festiviteiten en legde de lat wel gelijk erg hoog voor de volgende bands.


06 WHYZDOM


08 WHYZDOM


09 WHYZDOM


11 WHYZDOM


UNSUN uit Polen was dan weer even afkicken. Wij laten ons niet te snel leiden door de verschijning van zangeres Aya, maar dit ging toch eerder een lichte maaltijd worden. En inderdaad. Unsun trekt de poppy kaart uit de set. Ondanks de aanwezigheid van de bassist van Vader - toch een erg heavy band - klinkt dit nooit echt pakkend. Het stemmetje dat uit met poppemieke kwam is zeker niet slecht maar doet me eerder denken aan een Belgische dance-act dan aan een metalband. Wij laten het over ons heen komen en na de zaak goed getaxeerd te hebben, baan ik richting merchandise. Helaas voor Unsun, maar ook dit jaar kunnen ze aan mij niets kwijt. Maar hey, we zijn hier nog maar net hé!
19 UNSUN


20 UNSUN


21 UNSUN


MANIC MOVEMENT is onze enigste eigenste trots op dit festival. Naast de vooral Duitse, Nederlandse en Scandinavische bands, mag MM zeker niet ontbreken.

Dit zou de vierde keer zijn dat ik ze aan het werk zou zien. Telkens was het in stijgende lijn, hier moeten ze big-time scoren, willen ze nog herinnerd worden. Dankzij de excellente PA klinkt na de introtape het openingsnummer 'Caught in a Maze', het majestueuze instrumentale nummer dat de cd afsluit. Net voor de eindsolo plooit men om naar de echte set. Fantoni is bijzonder goed bij stem en gaat nergens uit de bocht. Het ruime podium is voor haar geen luxe want deze dame is niet van de kleinste en ze verkent dan ook alle hoeken. Uiteraard is ook hier 'Russians', de cover van Sting, een hoogtepunt. Diegene die niet vertrouwd zijn met het werk van MM zullen aardig ogen hebben getrokken want dit sloeg in als een bom. Na 40 minuten was ook hier de eindmeet behaald en we mogen best trots zijn. Fantoni was duidelijk geëmotioneerd toen het ondertussen aardig aangedikte publiek hun appreciatie toonde.


12 MANIC


15 MANIC


16 MANIC


18 MANIC


KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland is een Pagan/Folk metalband. Als ik de heren en dame zie opkomen is deze info al gelijk overbodig want naast de bevallige natuurvrouw nestelen zich de muzikanten. Deze lijken de bastaardzonen van Vikingen en trollen en ze zijn dan ook boeiend uitgedost. Na een eerste nummer dat wel erg folky was en waarbij zangeres Leeni-Maria Hovila (for the record, that is) een aardig ongestileerd danspasje uitvoerde, werd het roer omgeslagen. De muziek ging een versnelling hoger en de screams en grunts waren niet van de lucht. Razendsnelle deathmetalriffs wisselden af met de mooie cleane zang van Leeni. Gelukkig was ook dit visueel best interessant, op de duur trok het allemaal wel wat op mekaar. Ik had er nog nooit van gehoord, misschien vandaar. Fijne show!
24 KIVI


27 KIVI


28 KIVI


29 KIVI


AMBERIAN DAWN (D) was dan weer meer toegankelijk dan hun landgenoten. Heidi (en ja, ze zag er ook zo uit) Parviainen is een brave verschijning. En ik bedoel dat niet slecht; ze had zoiets kwetsbaars over zich en oogde wel erg mooi. Natuurlijk is dat voor ons bijzaak want wij willen headbangen! Ja watte. AD speelt powermetal met een gothic inslag. Het blitse gitaarwerk van de beide heren leunde erg aan bij landgenoten Stratovarius of Sonata Arctica. Zeer veel double bass, afwisselende gitaar en keyboardpartijen en bovenal licht verteerbare metal. Dit ging er in als koek en de set was dan ook voorbij voor we het wisten. Dit was misschien de meest conventionele band van de dag, maar dat zou het verschil alleen maar groter maken...
30 AMBERIAN


31 AMBERIAN


32 AMBERIAN


AUTUMN uit Nederland was wat mij betreft het zwakste moment van de dag. Hun vorige cd vond ik maar een inspiratieloze schijf met onmogelijke melodieën en weinig dynamiek (ik hoop dat ze dat niet lezen). Nieuweling 'Altitude' klinkt een pak boeiender. Tijdens hun 40' puurden ze dus uit beide albums om er het beste van te maken. Dan hadden we uiteraard ook (nieuwe) zangeres Marjan Welman. En jammer genoeg hielp dat ook niet echt. Zij heeft best een goede stem maar de presentatie was nog niet echt top. Ze leek wel pardoes op het podium gezet en maakte er maar het beste van. Zo kwam het mij over, maar ik kan volledig fout zitten. Het bandgeluid was ok, maar ook met te weinig uitdagende momenten voor het publiek. Te braaf, spijtig, maar volgende keer beter.
35 AUTUMN


36 AUTUMN


FLOWING TEARS uit Duitsland was dan weer een ander paar mouwen. Of moet ik zeggen: stembanden? Zoals de bandnaam al doet vermoeden gingen we terug de donkere kant op. FT weet dan ook een aardig doomy sfeertje neer te zetten op het podium. Zangeres Helen Vogt heeft een bijzonder stevige stem en ze weet het publiek mee te slepen in de toch niet al te opgewekte deuntjes. Ik had er nog niets van gehoord buiten het obligate voorbereidingswerk, maar ondanks dit waren we het collectief eens dat we Flowing Tears niet snel zullen vergeten.
38 TEARS


40 TEARS


41 TEARS


Volgende band was KRYPTERIA, ook uit Duitsland. Hun vorige cd 'Bloodangel's Cry' was een zeer aangename verrassing maar de beelden die ik zag van hun live act op Wacken vond ik erg pover. Groot vooroordeel dus, maar daar ben ik voor gekend. Toch wel een beetje veel curieus naar zangeres Ji-In Cho, vatten we dan toch post voor het podium.

En dat was een goede beslissing want niet alleen ziet ze er uit om op te vreten, zij én de hele band stonden als een huis. Gehuld in een trouwjurk refereerde ze aan hun nieuwe cd, maar langzaam werd deze uitgetrokken tot....ze er stond in een berestrakke broek en bijpassend topje. Ok, nu spreekt het beest in even, maar zij was begonnen. Terug naar de muziek.

Na enkele nummers uit 'My Fatal Kiss' die er goed ingingen, werd er naar ouder werk gegrepen met 'Sweet Revenge' en 'All Systems Go'. Ji-In laat zich helemaal niet imponeren door de opgefokte mannelijke helft van het publiek en staat haar mannetje. Het immense podium wordt verkend en gedurende de hele set houden ze de spanning er in. In de muziek, that is. Puik!


42 KRYPTERIA


44 KRYPTERIA


46 KRYPTERIA


MIDNATTSOL, weerom Duits met enkele Noorse leden, had een mindere dag. Dat lag aan frontvrouw Carmen Elise Espenaes die zich verontschuldigde voor de stemgebreken. Tijdens de show zal ze zich regelmatig bedienen van allerhande sprays en drankjes om er door te geraken. En al bij al viel dit nog mee. Haar oproep aan het publiek om zoveel mogelijk mee te zingen had nu niet direct het verhoopte succes, maar zij trok haar plan.

Midnattsol's songs zijn nu niet direct echte plakkers, ze zweven meer en scoren wel op sfeer, maar de 'ballen' ontbraken een beetje. Het folkelement kwam wel goed naar voren.Dit in tegenstelling tot de band van haar zus, Leaves Eyes.

Gelukkig hadden zij nog een denderende bassiste bij, dus het podium stond weerom aardig vol. Zelf vulde Carmen de tussenpassages met veel lief kijken naar mij en de andere kerels in het publiek. Haar paringsdans met de anderen vond ik wat ongelukkig, maar dat had misschien ook met haar gebrekkige vestimentaire keuze te maken. Toch nog eens bij zus binnenspringen voor advies. Hoe dan ook, Midnattsol trok zich door hun set zonder echt de mist in te gaan, maar het was eerder onderhoudend dan opwindend.


48 MIDNATTSOL


49 MIDNATTSOL

51 MIDNATTSOL


DELAIN. Wat moet ik nog schrijven over deze heerlijke en weergalloze Nederlandse band. Enkele jaren opgericht door Martijn, ex-toetsenist van Within Temptation, en met de toen piepjonge Charlotte Wessels op zang. Vandaag hoort ook nog gitarist/zanger Ronald Landa bij de kern, al kunnen we sinds de release van 'April Rain' wel van een vaste band spreken.

Ik heb Delain weten groeien. Ooit zat de bescheiden Charlotte bescheiden in een hoekje, nu heeft ze de volle presence van een klassevolle frontvrouw. Haar stem klinkt nog steeds pril en fris maar wordt ondersteund door een zekere kracht en overtuiging.

De wisselwerking met de grunts van Ronald was heerlijk. Er werd deftig gegrepen uit het laatste album met o.a. het dreigende 'Nothing Left', maar (eindelijk) kregen we nog eens 'Sever' uit het debuut te horen, wat we op Graspop 09 moesten missen. Grote ambiance met 'The Gathering' waarbij heel mijn omgeving op en neer ging. Ondergetekende bedankte daarvoor. De dag was nog niet voorbij. Wat zeg ik? Het beste moest nog komen. Toch één opmerking: waarom werd de single 'April Rain' weer niet gespeeld?


52 DELAIN

54 DELAIN

56 DELAIN

57 DELAIN


EPICA. Ja. Het was niet enkel volgens de verwachtingen, maar het was ook de plicht van Nederlands nummer één om ons al het voorgaande te doen vergeten. Vergeten is een groot woord, maar om het simpel te stellen: Epica kwam, zag en overwon op hun sokken.

Nu werd ook de volledige diepte van het podium gebruikt en dat gaf wel een enorme dimensie aan de show. Zo stond Simone Simons soms wel erg ver van ons, om dan tijdens het nummer bevallig als altijd het podium te vullen met haar geweldige verschijning.

Leuk voor ons is dat de band nu reeds twee Belgen telt. Gitarist Isaac Delahaye (God Dethroned) en bassist Yves Huts. We winnen dus langzamerhand. Ook de verse drummer Ariën doet hierbij zijn eerste tournee met de band.


58 EPICA

59 EPICA

60 EPICA

61 EPICA


Met een verse cd uit twee dagen voordien, was het extra uitkijken om deze live te horen alvorens we onze schijfjes nog maar konden beluisteren. En laat ik het duidelijk stellen: we werden gewoon weggeblazen. Epica kreeg een volle 100 minuten showtime maar deze vlogen zo voorbij. Kippenvelmoment voor T. Was ongetwijfeld 'The Phantom Agony'; dit is niet alleen een imposante song, de instrumentatie is hierbij zo overweldigend dat dit wel een erg emotioneel moment was. Ik beken, soms wordt het ook mij teveel.

Ander hoogtepunt was de opkomst van Floor Jansen welke na een innige omhelzing met Simone, haar broer Mark (gitarist) ging opzoeken op zijn stek. Samen brachten zij een sterk duet. Het is een kleine wereld.

Op het einde nam ex-gitarist Ad Sluijter Mark's gitaar over om nog eens een nummer mee te spelen. Epica was indrukwekkend, magistraal en scoorde zowel visueel als muzikaal de maximum score.


62 EPICA

63 EPICA

64 EPICA

65 EPICA

66 EPICA

67 EPICA

69 EPICA

68 EPICA



Zeer binnenkort dag 2 - zondag.

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen of wil je nog meer foto's zien, groter, beter en vooral: handiger?

Zet u gemakkelijk, klik de afbeelding links (MFVF 1) en selecteer 'diavoorstelling' links boven...

16:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

23-10-09

No Worries!

MFVF komt er aan....Tong uitsteken

22:47 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

"NUTS!", en wel in alle talen!

banner fronttour small 2

 


Het is een oud gezegde: 'we reizen om te leren'.

 

Dat zoiets niet altijd van een leien dakje gaat, daar kan Tarkus van meespreken. En het hoeven niet altijd grote ondernemingen te zijn om met je snufferd tegen de muur te lopen.

Wat gepland was als een relax dagje cruisen door de Ardennen werd een neurotisch rondscheuren, zoeken, vloeken, kortom ergernis alom. Het weer was dan ook kantje boordje waardoor onze toekomstige buurstaat er behoorlijk triestig uitzag.

Het was dan ook niet om te gaan feesten dat ik naar het Zuiden afzakte. Wel integendeel.

Maar laten we bij de les blijven. Eerste fout van de dag was de dag zelf. Als je naar de Ardennen rijdt, doe dat bij voorkeur niet in de week. De beslissing om over Brussel te rijden maakte het nog erger. Wat zeg ik? Na een uur schuifelen was ik reeds in Vilvoorde. Daar stond alles stil waardoor ik het initiatief nam om rond Brussel te rijden. Ook goed fout; Perk? Steenokkerzeel,... als u daar eens moet zijn, vraag me gerust de hotspots....

Ondanks mijn vertrek rond 0730 die ochtend (veeeel te laat natuurlijk) was ik ook pas rond 11u iets ten zuiden van Bastogne, daar waar ik mijn rit zou beginnen. De sfeer was ver weg, de regen zeer nabij.

Hoe dan ook, de bedoeling was om enkele now & then foto's te maken. 'Then' was de winter van 1944. 'Now',...euh, enkele dagen geleden dus. Ik heb geprobeerd om de oude foto's zo getrouw mogelijk te hernemen qua hoek, maar dit was geografisch niet altijd mogelijk wegens nieuwe gebouwen, te hoge prikkeldraad, andere apparatuur dan toen, koeien,...etc. Qua duiding ga ik niet teveel in detail treden, daar is info genoeg over te vinden.


Eerste plek was de 'Beuk van Chaumont'. Daar werd op 27 december een colonne van het Amerikaanse leger beschoten door terugtrekkende Duitse eenheden. Eén treffer was goed raak, nl. een jeep, met als gevolg drie dode GI's.  Daar deze originele foto's regelmatig opduiken en als referentie worden gebruikt, én omdat de beuk nu deel uitmaakt van een bescheiden monument, was dit eerder een koud kunstje om hem terug te vinden. De prikkeldraad maakte het echter onmogelijk om de foto's correcter te reconstrueren. Gezien het vlotte verloop van de dag tot hiertoe had ik geen zin om het lot te gaan tarten...


P CHAUMONT 1 THEN

P CHAUMONT NOW

P CHAUMONT 2 THEN

P CHAUMONT 2 NOW

Sainlez is een dorp dat op een zeker moment wel erg te lijden heeft gehad onder de Duitse bezetter. Die bezetting op zich viel nog mee, maar eens het leger zich bedreigd voelde werd de bebouwde kom gebruikt al levend schild tegen de oprukkende geallieerden.

Even uit het centrum stond een van de vele Tiger tanks opgesteld op wat wij noemen een boerenhof. Deze tank stond redelijk strategisch en de beslissing van de geallieerden om met een 'sweep' vanuit de lucht het dorp te ontmantelen had de meest dramatische gevolgen. Een gedeelte van de dorpelingen hield zich schuil in een schuur nabij de tank. Bij het bombardement op 25 december vonden naast de bewoners verspreid over het dorp, in één klap 28 mensen de dood door een van de inslagen van de vliegtuigen. Daarbij een vader met 7 kinderen. De slachtoffers werden provisoir begraven naast de kerk.


P SAINGLEZ MONP SAINGLEZ WP SAINGLEZ YP SAINGLEZ Z

Vandaag staat er aan de kerk een 'ambachtelijk' didactische plaat met daarop een wandeling langs de oorden van ellende. Enkele oude foto's geven de staat aan waarin het dorp verkeerde na de aanval. Zoals blijkt zijn de gevels licht gewijzigd maar de plaats is wel degelijk juist. Ik ben niet te benauwd om me de inwoners te informeren.


P SAINGLEZ 1 THEN BIS

P SAINGLEZ 1 NOW

P SAINGLEZ 2 THEN

P SAINGLEZ 2 NOW

Volgende plek situeert zich op de baan van Assenois naar Villeroux.

Toen Bastogne nagenoeg volledig omsingeld was, bleef er toch een kleine corridor open voor de bevoorrading. Later werden er droppings vanuit de lucht georganiseerd. Beide foto's zijn op nagenoeg dezelfde plek genomen, wel aan beide zijden van de baan. De talud is door erosie al wel een beetje lager geworden, maar het landschap is nagenoeg ongewijzigd gebleven.


B P ASSENOIS 1 THEN

B P ASSENOIS 1 NOW

P ASSENOIS 2 THEN

B P ASSENOIS 2 NOW

P ASSENOIS COW 3

In Bastogne zelf ben ik niet zolang gebleven. Het was al een eind in de namiddag en aan de lucht te zien ging het ofwel sneeuwen of men ging het licht uitdoen voor die dag. Gelukkig geen van beiden, maar een bezoek aan het monument Mardasson bleef liggen.

In de stad zelf ging ik op zoek naar de plek vaar onderstaande foto werd genomen. Enige referentie zijn de straatnamen: Rue La Roche en Rue Houffalize. Deze laatste is van naam veranderd en er werd deftig verbouwd, maar toch herkende ik het aan het huis net voorbij de open plek. Dit huis is nauwelijks veranderd, enkel de raam- en deurkozijnen zijn nu wit.


P BASTOGNE 1 THEN

P BASTOGNE 1 NOW TRIS

Dan richting Bois Jacques. Het is in dat bos dat de 'E' (Easy) Company zich schuilhield alvorens hun heroïsche aanval op het dorp in te zetten. Het monument draagt de naam van de gesneuvelden en draagt op een plaat de lichte gezwollen taal der commemoratie.

Bij de sponsors staat ook de naam van ene Mr & Mss Hanks, California. Tom Hanks was de producer van de reeks 'Band Of Brothers'.


P BOIS E CIE 1P BOIS E CIE 3P FRIED 1P FRIED 2


Een korte wandeling (tijd! Tijd!) door het bos leverde geen noemenswaardige momenten of plaatjes op. Het dorp zelf, dat ik meende te kennen door mijn eigenste inzet gedurende Call Of Duty (hoe cheesy kan iemand zijn???) leek ook nergens op. De kerk is gereduceerd tot een grote kapel en het dorp is doorsneden met de grote baan Bastogne-Houffalize. Van een dorpskern is nu geen sprake meer, het is meer een handvol huizen links en rechts van de baan. Wel jammer want ik had een goede foto van het (vermoedelijk) centrum. No can do dus.

Aan de overzijde richting Rocogne ligt één van de weinige Duitse kerkhoven. Een korte impressie volgde uiteraard. De zon kwam nog even kijken alvorens voorgoed te verdwijnen.

Bihain is een dorp van enkele zielen waar ik niets noemenswaardigs over gevonden heb. Restte mij enkel deze foto. Gezien de beperktheid van de locatie had ik deze snel teruggevonden. De bebouwing is redelijk hetzelfde gebleven buiten een lichte verhoging van het dak.


P BIHAIN 1 THEN

B P BIHAIN NOW

In Dochamps staat dezelfde kerk er nog steeds. Dat helpt. Het verkeer was nu duidelijk minder druk en de vredige dorpskern leverde onderstaand plaatje op. Let wel: de electriciteitscabine (?) is nu verdwenen maar de boom heeft de oorlog overleefd en staat nu in volle bloei.
P DOCHAMPS THEN 1 BIS

P DOCHAMPS NOW 1

Laatste oord van bestemming was Manhay. Manhay is een kruispunt met langs beide zijden ferme lintbebouwing. Het was even zoeken naar de plek waar de Duitse Panther tank in de gracht gaat. Gelukkig (eindelijk helpt het lot) ligt de dorpskern bovenop enkele lager gelegen gedeelten. Het kon dus niet anders dan naar beneden zijn. Een beetje geografische kennis en logisch denken helpt. De tank bevind zich eigenlijk net voor de huidige wegaanduiding. Achter mij staat de omheining van een school, dus ik moest het hier mee doen. De huizen links achteraan zijn nog wel herkenbaar. Het huis vooraan heeft enkel een lichte verbouwen aan de vensters gehad. Een andere foto heb ik tevergeefs zitten zoeken, maar het gebouw is waarschijnlijk verdwenen.
P MANHAY THEN 1

P MANHAY NOW 2


Restte mij nog via Trois-Ponts en Stavelot naar Profondruy te rijden, maar het werd echt wel donker en redelijk druk. Het was dan ook pas tegen 1930u dat ik weer thuis was niettegenstaande het vlotte verkeer.

Hoe, weet ik niet, maar hier komt nog een vervolg aan. De modus operandi zal dan toch eerst even bekeken moeten worden, want dit was een kostelijke dag qua inzet, motivatie en middelen in het algemeen. Maar ik doe dit voor mij. En ook een beetje voor u. Dus is het graag gedaan.

 

22:03 Gepost in Historie | Commentaren (4)

19-10-09

The Shape I'm In

Wat een weekend! Wat zeg ik? HELL, wat een weekend.

Ondanks de overvloed aan engelenstemmen en dito verschijningen, was het best energie-vretend, daar in Wieze.

Het Metal Female Voices Fest was een succes over de hele lijn. Het was een event dat sterk begon en naarmate de dag en weekend vorderde enkel maar toenam in kwaliteit. Het was een festival met meer verrassingen dan bevestigingen, al hoeft niemand mij te komen zeggen dat Epica nou net ietsje beter was dan de rest. Dat was nu zo. Epica hoeft zich niet meer te bevestigen. Noch Doro, noch Tarja. Noch de vele anderen en sommige onbekenden. Geen enkel dieptepunt.

Ja, veel schoon volk op het podium, maar dat moet je er bij nemen...

Vandaag, maandag was het weeral terug in de échte wereld. Huishoudelijke rompslomp in de vorm van een heuse interne verhuis van meubelen en inhoud, de aansleep van een nieuwe kast (de moeder der vitrinekasten) en het monteren daarvan.

I confess; het is niet helemaal zonder schade verlopen, maar daar passen we wel een mouw aan. Het was niet evident om dat in eigenste persoon te doen. Gelukkig mag ik deze week in verlof verkeren. Nog wat shoppen, een dagje Ardennen als het weer meezit en nog allerhande stuff waar u geen zak aan hebt. En natuurlijk alles ten huize van terug in de oude.. euh nieuwe plooi strijken.

Waar zijn die duizenden metelheads als je ze nodig hebt?

Hoe dan ook: nog even enkele duizend foto's triëren en u krijgt het resultaat. Hierbij toch al een kleine teaser.

BLOG MFVF intro 2

21:10 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

15-10-09

Nieuwe geluiden?

munch 2Met hetgene ik hier ga neerschrijven, ga ik mij zeker niet populair maken. Het zij zo. Toch is het af en toe nodig om zichzelf eens te ventileren. Sommige zaken kunnen niet ongestraft plaats vinden.

Zo was ik woensdagavond tussen pakweg 20u en 22u nog lekker relaxed aan het werk op de daartoe voorziene werkplek. Helemaal alleen, keurig mijn verplichtingen nakomend. Kans op ongevallen: zeer klein tot nihil, al moet ik wel uitkijken met de nieuwe nietmachine. Nijdig ding!

Nu is het bij ons normaal dat de radio opstaat. Ik zeg: normaal. Maar wat Studio Brussel in zijn programmatie had staan die avond is te goor voor woorden.

Let wel: ik ben wat gewoon; ik heb al vaak de grenzen van het muzikaal welvoeglijke afgetast en balanceer even graag op de rand als in het sjofele middenveld.

Nu is Studio Brussel tijdens de dag niet meer of minder dan een commerciële radio die danst en springt naar de pijpen van diezelfde commercie en hun maffia. Maar 's avonds, als het duistert en slechts een verdwaalde zwerfkat zich nog vertoont op straat, als argeloze, moegetergde mensen hopen op een gezellig avondje radio, niet al te overweldigend of te dominerend; dan, ja dan....

Neen, wat Stubru in zijn nicheprogramma's uitbraakt is ver over de rand van het welvoeglijke. In de dag hoor je een half dozijn maal Lily Allen, of de afreuze La Roux, maar dat kan je nog plaatsen. Zelfs de meest smeuïge R&B of hiphop kan je in een hoekje plaatsen. Ok, je wordt er ook fysiek ziek van, maar je kan het begrijpen, het is op zich allemaal bijzonder conventioneel en meestal dan nog gerecycleerd. Zo erg zelfs dat het tezelfderzijd compleet inwisselbaar is. Maar hoe dan ook: ik kan het bevatten.

Helemaal anders gaat het er aan toe als een lieve juf omstreeks 21u het programma 'Select' voorstelt. Geloof me: dat is niet normaal meer.

Nu is het de bedoeling om tijdens dit uurtje zgn. 'nieuwe muziek' voor te stellen. De term 'nieuw' is zeker van toepassing, maar daar houdt het dan ook bij op.

Ik heb aandachtig geluisterd met een 'open oor', probeerde onbevooroordeeld de geluiden tot mij te nemen en ze ergens te linken aan de latente muzikale database die het grootste gedeelte van mijn hersenpan vult. Maar nergens, nérgens kon ik dit plaatsen. Een succes van het opzet dus; nieuw was het zeker. Muzikaal was het zeker niet. De geluiden waren chaotisch, afstotelijk, bevreemdend. De stemgeluiden vervormd, krijsend, atonaal en stonden nergens en nooit in relatie met de rest van de geluiden. Anders kan ik het niet omschrijven. Het was zelfs zo erg dat ik het interview met Tom Barman als een oase van rust kon ervaren; en geloof me: ik-ben-geen-fan.

Natuurlijk is het ieders goed recht om zelf op een artistieke wijze zijn of haar emoties te uiten. Als het op die wijze moet dat de luisteraar zichtbaar fysieke pijn ondergaat en tot het uiterste wordt gedreven, stel ik me er vragen bij.

Ik hoor u al zeggen: zet het dan af. Maar daar zit het pijnpunt net. Na elk nummer stel ik me dan de vraag: komt hier de oplossing, komt er een allesomvattend antwoord op mijn pijn, zegt de lieve stem zo dadelijk dat het allemaal troep is en dat ze me gewoon wat aan het pesten/testen waren? Maar dat kwam niet. En dat doet mij twijfelen aan de bedoeling van dit programma.

'Select' is en blijft natuurlijk een forum voor nieuwe bands/acts en dat is op zich wel goed. Het is een uitdaging om er naar te luisteren en het is op een masochistische wijze haast leuk om te zien hoe lang je het nog gaat volhouden. Het is een test op zelfbeheersing en psychologische foltering. Kortom: het is een confrontatie met je eigen rekbaarheid.

 (Tip: download of zoek op YouTube: 'Give Blood' van Rain Machine - 'Rez' van Underworld - 'Skibrille' van Cobra Killer, om er maar enkele exemplarisch mee te geven)

En op vrijdag hebben we dan nog 'Mish Mash' en 'Switch'. Luister zelf en huiver...

 

16:38 Gepost in Actualiteit | Commentaren (3)